Ingeschreven sinds 23 juli 2008
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Zinema. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
dinsdag 27 december 2011, 20:53 uur
Kippenvel.
Een angstaanjagende griezelfilm, die dankzij de alternatieve en eigen aanpak al snel onder de huid gaat zitten. Vanzelf ontstaat er kippenvel, wanneer op letterlijk schokkende wijze een realistisch aandoend verhaal omtrent een jagende seriemoordenaar wordt verteld. De kotsende camera en enerverende editing zijn fantastisch. Door de uitstekende visuele jas, de prachtige soundtrack inclusief griezelige geluiden, en het sterke acteerwerk wordt de betrokkenheid bij de kijker voortdurend groter.
En dat terwijl er op soms afstandelijke, maar uiterst subtiele manieren wordt getoond hoe het enge verhaal zich voortzet. Geholpen door een bijzondere chronologische aanpak. De daaruit voortvloeiende dreigende sfeer, die de opbouw naar een goede finale van de juiste suspense voorziet, maakt het helemaal af. Een verontrustend gevoel is hetgeen waarmee de kijker achterblijft. En met kippenvel. Massa's kippenvel.
Geweldig.
Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 27 december 2011, 20:42 uur
Aandoenlijke poppen.
Deze alternatieve Muppet-film is, ondanks (of misschien wel dankzij) het gebrek aan de bekende types, wel de moeite waard. Dankzij een paar goede liedjes, een zoetsappig maar werkend verhaaltje en aandoenlijke poppen, die een bende outcasts uit het dierenrijk om en nabij het water representeren. Een van de betere kerstfilms.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Belle en het Beest: Een Betoverd Kerstfeest, dinsdag 27 december 2011, 20:39 uur
Handjevol zoetsappigheid.
Binnen de lange rij kinderkerst-animaties is dit een van de beteren. Toch is dit video-vervolg op de tekenfilmklassieker al een stuk minder geanimeerd dan het origineel. Er moet namelijk met zo min mogelijk centen een fortuin worden gerealiseerd. Met name bij Disney, die dit cliché-verhaaltje dat gedragen wordt door de aardige stemmencast, toch nog sfeervol weet te brengen. Door een vreemde mix van CGI en animaties, en een handjevol zoetsappigheid en liedjes.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 27 december 2011, 20:27 uur
Geforceerd.
Op een bedje van Sin City en wat andere stijlgenoten, tracht deze actie- en misdaadfilm tevergeefs van de grond te komen. Hetgeen nooit echt lukt, ondanks het leentjebuur, de goede intenties en aardige cast. De actiescènes zijn verschrikkelijk, de humor is om te janken en deze geforceerde cartooneske stijl werkt slecht. Bovendien duurt deze krampachtige poging tot vermaak veel te lang.
Matig.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 24 december 2011, 16:31 uur
Plank.
Binnen de lange lijst virusfilms, die vaak onlosmakelijk verbonden zijn met dat andere subgenre: de rampenfilm, stelt deze Contagion behoorlijk teleur. Dat terwijl die lijst vooral lang, maar weinig indrukwekkend is. De film begint nog aardig, om rap weg te zakken in cliché-gedoe en een halfslachtig moralistische poging om de verschrikkelijke zakelijke misstanden die de medische wereld teisteren, aan de kaak te stellen. Ook de bloggeile eenlingen worden nog even meegenomen in de algehele malaise.
Serieuze zaken die Soderbergh, net als al die andere collega's, des Hollywoods aanpakt. Uiteindelijk stikt ook deze film in zijplotjes uitgevoerd door een sterrencast, die tegen het einde zelf ook verzuipt in het ridicule script. Teveel hooi op een vork is zelden goed, maar tijdens deze wisselvallige film is het vooral zoeken naar de overbekende speld. Wat men echter vindt is een plank. Volledig misgeslagen door de regisseur.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 24 december 2011, 15:29 uur
Werkende clichés.
Ondanks dat dit actie-drama niet helemaal evenwichtig is, doet men wel een uitstekende poging qua dramatiek. Een halfslachtige, zo verraadt het verdere verloop. Toch werkt de ellende wel en schept het gelijk wat diepgang, hetgeen bij Hardy misschien onvoldoende is om volledig te kunnen volgen. Het is echter juist zijn karakter dat de meeste indruk achterlaat, in dit grauwe familiedrama dat ontspoort in een simpele, maar uiterst prettige knokfilm.
Na Bronson zet de acteur wederom een zeer sterke rol neer als de door emoties overmande en doordraaiende oorlogsveteraan, die bovenal kampt met zijn jeugdtrauma's. Ook hier steelt hij de show. En dat is best knap met het prima tegengas dat Edgerton en Nolte hem bieden. De film is eigenlijk behoorlijk Hollywoodvoer, maar de makers weten met deze uitvoering een uiterst onderhoudende en vermakelijke film weg te zetten. Clichés kunnen best werken, zo bewijzen O'Connor en de acteurs.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 24 december 2011, 15:21 uur
Ontsnappingsvirus.
Deze gevangenisfilm in een exotische setting is niet voor niets een klassieker. Niet eens zo zeer vanwege het betwiste autobiografische verhaal of het beroemde boek, maar ook zeker vanwege deze sterke verfilming over twee gevangenen en hun bijzondere vriendschap.
De massascènes zijn even prachtig om te aanschouwen als het solo-acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. De door het ontsnappingsvirus bezeten McQueen zet een ijzersterke rol neer, evenals zijn collega Hoffman.
Geweldig.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 24 december 2011, 15:05 uur
Dozijndingetje.
Niet al te best geanimeerd met soms in een verste verte een Tom & Jerry-achtig momentje. Dat is zo'n beetje deze kerstfilm in een notendop. Nogal een 13-in-1-dozijn dingetje dat nergens ook maar ergens indruk weet te maken. Alleen leuk voor zeer kleine kinderen.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 23:08 uur
Vermakelijk vacuüm.
Somewhere is niet van dezelfde kwaliteit als Lost in Translation, maar de regisseuse levert wederom een degelijk doch alternatief drama af. Ditmaal met de puik acterende Dorff als een filmster die zich verliest in de schaduwzijde van het beroep. Wanneer zijn dochter op de stoep staat verandert hij echter zonder te veranderen. Dit blijkt de grootste kracht van de film, omdat Coppola heel subtiel alles weet te brengen. Zo is het amper merkbaar maar wel voelbaar wanneer Dorff uiteindelijk beseft hoe gelukkig hij is. En dat alles zonder het kind in en naast hem te verliezen. Je moet het maar kunnen filmen.
De leegte van zijn filmsterrenbestaan wordt echter minder fijnzinnig gebracht, waardoor een moralistisch smaakje wordt geproefd en het duimendik bovenop liggende vacuüm terugslaat op de kijkervaring zelf. Hetgeen niet geheel de bedoeling kan zijn geweest van Francis Fords dochter. Desondanks is het loom geschoten Somewhere voldoende vermakelijk en de moeite waard voor een ieder die de, van de Hollywoodnorm afwijkende, cinema een warm hart toedraagt.
Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Nobody Else But You, dinsdag 20 december 2011, 23:07 uur
Originele orenlikker.
Een fijne visuele verrassing is dit misdaadmysterie met komische ondertoon uit Frankrijk. Een alleraardigst filmpje over de zogenaamde zelfmoord van een vrouw, wiens leven parallel lijkt te lopen met dat van Marilyn Monroe. De settings zijn schitterend en het acteerwerk is uitstekend. Ondanks dat de film doet denken aan werk van de Coens, voelt hij toch origineel en eigen aan. Een mooi geschoten aanrader, voorzien van bakken sfeer en een soundtrack om de oren bij af te likken.
Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.
Geweldig
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 23:06 uur
Goed gepoetst.
Regisseur Refn voert de zwijgzame antiheld uit The Driver opnieuw op, maar nu voorzien van een ander scenario en gestoken in een fout discojasje dat alvast de verdere eighties-feel verraadt. Mochten de synthesizers, die de geweldige soundtrack doorspekken, dat nog niet hebben gedaan.
Dat de regisseur sowieso goed zijn klassiekers kent blijkt wel uit de liftscène, waar Noé's beruchtste film toch eventjes letterlijk door de hersenpan gaat. Het is echter vooral de stoere-mannen-cinema van Hill en Peckinpah die hier wordt uitgeademd, en gelukkig zijn de tanden goed gepoetst.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 23:03 uur
Aller-allerkleinsten.
Deze kerstfilm uit de oude doos is nog lang niet vergeten, zo blijkt wel uit de heruitgave op DVD, met o.a. een clip van Destiny's Child. Feit is desondanks dat het hier oubolligheid is wat de klok slaat, in dit verhaaltje omtrent de kerstmans beroemdste rendier. Alle goede songs ten spijt, is dit tegenwoordig eigenlijk alleen nog geschikt voor de aller-allerkleinsten.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 23:01 uur
Pop-motion.
Dat Mickey Rooney eigenlijk niet kan zingen valt niet te verbloemen, zelfs niet door Gene Autry die de fantastische muziek schreef. Maar wat naast de vocalen over de liedjes nog meer tegenvalt, is dat een decennium na Rudolph the Red-Nosed Reindeer de 'pop-motion' techniek amper is verbeterd. Wat overblijft is een gedateerd kinderfilmpje.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 23:00 uur
Bebaarde bodybuilder.
Het is wisselvalligheid troef in deze 'kerstslasher', waarbij het aloude kerstverhaal vanuit een andere invalshoek wordt verteld. Ondanks een aardige opening met Caan en Drescher, valt de film al vrij snel door de mand wanneer blijkt dat bijna geen een grap werkt. Het helpt ook niet mee dat Santa wordt vertolkt door een bebaarde bodybuilder.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 22:58 uur
Nederlandse nozem.
Een gemiste kans aan deze biopic is de Nederlandse kant van het verhaal. Zo wordt middels een korte vaderlandse intro met Kim van Kooten duidelijk dat de jonge Vreeswijk tijdens de Tweede Wereldoorlog voorzien wordt van een trauma om u tegen te zeggen, maar daar blijft het dan ook bij. Het levensverhaal van de met zijn innerlijke demonen strijdende troubadour wordt vooral degelijk verteld, maar gelukkig krijgt ook zijn magistrale muziek voldoende aandacht. Hoe het nu echt met de nozem en de non zat, komen we misschien wel nooit te weten. Veel verder dan het vragen oproepende begin en een Nederlands vlaggetje naast het graf, wordt de link met ons land niet toegelicht.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: John Carpenter's Ghosts of Mars, dinsdag 20 december 2011, 22:57 uur
Carpenters desillusie.
Een vermakelijke SF-horror met Ice Cube en Henstridge aan boord als de publiektrekkers. Het popcorngehalte was hoog, maar het mocht niet baten. Destijds flopte de film en werd hij genadeloos door de critici verguisd. Onterecht, want met de actie en sfeer zit het wel snor. En Pam Grier die in een Carpenter-flick 'Who goes there?' vraagt, verdient sowieso elk voordeel van de twijfel. Pulp zoals pulp hoort te smaken, zou je denken. Carpenter zelf keerde na het falen echter gedesillusioneerd Hollywood de rug toe en zou pas in 2010 weer terugkeren naar het witte doek.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 22:56 uur
Prima psycho.
Prima Britse griezelfilm waarbij maar weer eens blijkt dat een royaal budget niet altijd nodig is. Stamp zet een uiterst griezelige psycho neer en de chemie tussen hem en Eggar werkt prima. Ook met de spanningsopbouw zit het wel snor in dit sfeervolle griezelfilmpje, dat gedragen wordt door slechts twee hoofdrolspelers en zich vrijwel op één locatie afspeelt.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 22:55 uur
Onevenwichtige kerst.
De tijd vliegt vrij gemakkelijk voorbij tijdens deze enigszins origineel aandoende kerstkomedie. Het verhaaltje is enorm voorspelbaar, maar de uitvoering is best een beetje bijzonder. Een echt evenwichtig geheel is het helaas niet geworden. Op kerstgebied blijkt die andere film van de regisseur, Black Christmas, toch een stuk geslaagder. Tijdens een griezelige scène in een warenhuis lijkt het zelfs heel even of de regisseur dat ook vindt, wanneer de film bijna qua genre lijkt te veranderen.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 22:53 uur
Apocalyptische Albino's
Heston blijkt een van de weinige overlevenden in een postapocalyptische wereld, in deze aardige SF-film die meer dan drie decennia later een succesvolle remake kreeg met I Am Legend. Het latere boegbeeld van de NRA kon zich flink uitleven met zijn arsenaal aan mitrailleurs, als held die schoon schip maakt onder de door een virus bevatte bevolking. Geen zombies of vampiers, maar albino's zijn de griezels in dit origineel. Het verhaal heeft echter een beetje last van tempowisselingen en de actie komt soms wat gekunsteld over. Toch is deze klassieker nog steeds de moeite waard.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 22:51 uur
Lachspierenrekker.
Het zijn de knotsgekke karakters, die de regisserende broers hier op uitstekende wijze opvoeren, die de show grotendeels stelen. Al vanaf de openingsscène, waarbij de narrator een zanger in een boom blijkt te zijn, wordt de toon gezet voor dit dolkomische filmpje omtrent Diaz die door verschillende stalkers wordt lastig gevallen. Het levert hilarische en soms kluchtachtige taferelen op, die dankzij steengoede grappen en sterk acteerwerk de lachspieren oprekken.
Geweldig.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: The Toymaker, dinsdag 20 december 2011, 22:49 uur
Griezelig noch goor.
Ondanks de aanwezigheid van Mickey Rooney presteert men het hier om een benedenmaats product achter te laten. Wederom onder Yuzna's auspiciën, maar zonder diens 'bodyhorror'. De film weet nergens griezelig of goor te worden, iets wat een goede horrorfilm niet hoort te ontberen. De matige serie kreeg met dit vijfde deel tevens een einde.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 20 december 2011, 22:48 uur
Schitterende sequences.
Een indrukwekkend werk van de inmiddels volledig van het toneel verdwenen Cimino. Het Oscar-succes is nog niet eens zo zeer zijn verdienste, als wel die van de cast. Walken en De Niro zijn griezelig goed, maar de film hangt soms wat als los zand aan elkaar. Zo voelt het grote contrast tussen de schitterende sequences niet altijd even sterk aan en komt het verhaal soms wat rommelig over. Toch maakt deze klassieker met name door al het acteergeweld nog steeds impact.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 14 december 2011, 23:50 uur
Cine-huig.
Creatief is men niet geweest tijdens het vervaardigen van deze voorspelbare actiefilm. Toch is het van-dik-hout-scenario, ondanks de vele foutjes, weinig storend wanneer het wordt gedrapeerd over een bedje van vuurwerk. Een tweepersoonsbedje, welteverstaan. En dus is het geknal wat de klok slaat, wanneer een jonge vrouw op wraaktocht gaat.
Echt zoet smaakt die wraak niet en hij wordt ook al niet koud geserveerd, maar de 108 minuutjes glijden wel heel makkelijk voorbij de cine-huig. Met dank aan de beeldschone, zich schietend een weg banende Saldana, die allesbehalve een gillende keukenmeid is. Ondanks het hoge vuurwerkgehalte.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Silent Night, Deadly Night 4: Initiation, maandag 12 december 2011, 16:15 uur
Gore bleek.
Met regisseur Yuzna aan het roer, kreeg de beruchte serie zowaar een vierde deel. Al riekt dit meer naar een afgekeurd en stof vergarend filmpje dat, middels een paar kerstbomen in de achtergrond, alsnog werd uitgebracht als onderdeel van de geld genererende reeks. Het heeft de serie in ieder geval geen kwaad gedaan, want de voorgaande films verbleken na het aanschouwen van deze. Sterk wordt het allemaal nergens en veel voorspelbaarder worden ze bijna niet gemaakt, goor is het zeker.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
maandag 12 december 2011, 16:12 uur
Overslaan.
Een verschrikkelijk derde deel, na het eveneens belachelijke deel twee uit de kersthorror-serie. Op alle vlakken schiet dit goedkoop ogende werkje te kort. Met name op dat van griezel- en gore-gebied. Het verhaaltje is idioot, voorzien van benedenmaats acteerwerk en wordt zeer langdradig gebracht. Net als deel 2: direct overslaan.
Slecht.
filmdetails permalink reageer
maandag 12 december 2011, 16:03 uur
Twee werelden.
Een mooi geschoten, alternatief en eigen werkje, dat na een matig beginnetje al snel ontaard in een sterk drama. Toch is het geschommel tussen twee werelden niet altijd even geslaagd. Zodra het mysterie hieromtrent al meer wordt ontrafeld, verdwijnt de, door het scherm heen sijpelende pijn, ietwat naar de achtergrond. De symboliek is schitterend, er wordt uitstekend geacteerd en de film maakt, ondanks het geforceerde en gemakkelijke eindshot, impact.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 12 december 2011, 15:34 uur
Voorgaande geschiedenis.
Het niveau van de geweldige 'remake' uit 1982 wordt niet gehaald, maar dat deze film met liefde voor dat deel is gemaakt blijkt niet alleen uit de vele prequel-details. Toch is juist de sfeer die men tracht na te bootsen, slechts ten dele geslaagd. Het debuut van de Nederlandse regisseur mag desondanks allesbehalve als mislukt worden gezien. De film is onderhoudend, spannend en doet, op positieve wijze, verlangen naar Carpenters film. Van Heijningen Jr, zijn invalshoek is anders en iets minder geschoeid op suspense.
De minder claustrofobische aanpak zit hem onder anderen in de opvoering van veel meer personages. Maar het iets actievoller toontje en de de special effects, die grotendeels uit de computer zijn getoverd, voelen ook anders aan. Soms is de balans hierin goed en soms is het dat juist niet. Een inkoppertje natuurlijk voor de critici, want feit is dat die 'make-up' van weleer nog steeds staat als een huis. Toch wordt het ook in deze voorgaande geschiedenis best goor.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 12 december 2011, 15:13 uur
Voorspelbare voorspelbaarheid.
Het is niet zo dat het origineel uit 2005 een waar meesterwerk is, maar die film heeft in elk geval een veel sterkere spanningsopbouw. Het is gelijk het sterkste punt van die film, die ook veel aan kracht verliest wanneer men uiteindelijk in het 'spel' belandt.
Hier begint dat 'spel vrijwel gelijk en moet dat de spanning brengen, hetgeen vaak niet het geval is. Dat zit hem in het Hollywoodiaanse jasje en de bekende gezichten, die een voorspelbaar verloop juist voorspellen. Ook de grimmigheid van 5 jaar eerder wordt gemist.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Wie Is Harry Nilsson (En Waarom Praat Iedereen over Hem)?, zondag 4 december 2011, 11:45 uur
De vijfde Beatle.
Yoko Ono probeert tijdens dit filmdocument nog enigszins te bagatelliseren wat Nilsson en zijn held John Lenno verbond. 'Harry was een fan en vriend. ' 'Nou... Uuuh... John vond Harry eigenlijk ook wel okay.' Feit is natuurlijk dat de bebrilde Beatle een groot fan was van de zelfdestructieve zanger. Dat daaruit een vriendschap ontstond die hen beiden naar de rand van de afgrond leidde, door middel van liters drank en grote hoeveelheden drugs, zal de weduwe niet in de koude kleren hebben gezeten. Ook komt duidelijk naar voren dat tijdens deze 'tripjes' van de twee vrienden, steevast Lennons 'bijvrouw' May Pang aanwezig was. De scheiding was een feit. Niet de leukste periode dus voor diens echtgenote Ono.
Nilsson werd niet alleen om zijn vriendschappen met Lennon en Starr de vijfde Beatle genoemd. Waarschijnlijker is dat als hij destijds daar in Liverpool rondliep met zijn gitaar.. Enfin, we zullen het nooit weten. Wat wel duidelijk naar voren komt, en niet alleen via de magistrale muziek die deze documentaire biedt, is dat Nilsson zowel compositorisch als qua stemgeluid dezelfde genialiteit vertoonde als de fabuleuze vier. Des te schrijnender dat, met behulp van vriend Lennon, hij een stemband onherstelbaar scheurde.
Het zijn de archiefbeelden die vooral indruk maken tijdens de vele anekdotes van beroemd muziekland. Het ongemak en het gemak sijpelt door de beeldbuis heen. Niet voor niets weigerde Nilsson zijn leven lang om ook maar één optreden te doen. Toch zijn de spaarzame momenten dat hij musicerend voor een camera verscheen hier de hoogtepunten van niet alleen deze documentaire, maar misschien wel ook die van een groot deel van zijn leven. De legendarische Midnight Cowboy stierf na een schitterende maar tragische carrière ook nog eens veel te vroeg.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 11:21 uur
Chucky's uier.
Ongeveer van hetzelfde laken een pak als deel 1, maar ditmaal met iets aardiger settings. Vooral de speelgoedfabriek biedt een prachtig decor tijdens de finale met de moordlustige pop. Wederom voorzien van wisselvallig acteerwerk en weinig bijzondere kills. De uier van de melkkoe, die Chucky heet, zou echter nog lang niet zijn leeg gemolken.
Twee sterretjes.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: 3:00 High, zondag 4 december 2011, 11:07 uur
Onderhoudende clichés.
Ondanks dat 'Three o'Clock High' nogal wat clichés kent en kon aansluiten op de, in de jaren '80 zeer populaire, lange rij highschool-films' is de aanpak wel een werkende. Prima gefilmd en voorzien van een uitstekende opening, ontpopt zich al snel het simpele verhaallijntje over een rustige jongen die in de problemen komt met de vechtersbaas van de klas. Niet altijd even grappig en sterk, maar degelijk en onderhoudend tot het einde.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 10:30 uur
Aftreksel.
De doorgaans goede regisseur Fleischer weet met dit broddelwerkje weinig hout te snijden. De film kent onbedoeld lachwekkende actiescènes en een slecht acterende cast. Dieptepunt is een gevecht tussen Schwarzenegger en een robotachtig watermonster: deze scène is niet alleen hilarisch, maar duurt ook nog eens te lang. Sowieso hangt de rol van de Oostenrijkse eik er maar een beetje bij en is Nielsen absoluut niet geschikt om dit tegenvallende avontuur te dragen. De film voelt dan ook in alles aan als een zwak aftreksel van Conan the Barbarian.
Matig.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: The Killing Machine, zondag 4 december 2011, 10:20 uur
Weinig memorabel.
Zeer gemiddeld actiewerkje met Lundgren, zoals hij er legio heeft gemaakt. Nergens steekt de film boven het maaiveld der actie-vehikels uit en het verloop is, zoals gebruikelijk, uiterst voorspelbaar. De actie maakt nog een beetje goed, maar is verder ook weinig memorabel.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 10:10 uur
Schipperen.
Weinig originele thriller die, ondanks de aardige cast, niet veel indruk weet te maken. Het verhaal biedt in ieder geval meer spanning dan de uitvoering, al onderhoudt de film wel over de volledige lengte. De jacht op een, op Mengele gebaseerde, nazi had echter veel meer teweeg kunnen brengen. Nu schippert de film te onevenwichtig tussen drama en spanning.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Mimic 3, zondag 4 december 2011, 9:57 uur
Geen Hitchcock.
Het laatste deel van de horrortrilogie is de meest teleurstellende. Geen mooi vormgegeven wezens meer, en de spanning ontbreekt volledig in dit slap uitgevoerde derde deel. De keuze om het wederom over een geheel andere boeg te gooien, blijkt tevens geen gelukkige: De 'Rear Window'-benadering werkt voor geen meter.
Slecht.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 9:51 uur
Flauw vervolg.
De dubieuze regisseur De Segonzac kreeg de moeilijke opdracht het amusante deel 1 te doen verbleken. Dit lukte hem echter van geen kant, maar echt slecht wordt het geenszins. Over een andere boeg gegooid en meer gericht op actie dan spanning, wacht de kijker een onderhoudende maar zeer clichématige en soms flauwe griezelfilm. Tegen het einde zakt de film behoorlijk in.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 9:42 uur
Sterke eerste helft.
Sfeervolle griezelfilm van de fantasierijke regisseur Del Toro, die zich ook hier zelf bezighoudt met het vervaardigen van de vreemde creaturen. De eerste helft is zeer sterk, maar later vervalt een en ander toch een beetje teveel tot de voorspelbare clichés. Desondanks is Mimic een soms spannende en vermakelijke film geworden, die later twee minder succesvolle vervolgen zou krijgen.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Sinners and Saints, zondag 4 december 2011, 9:24 uur
Stoerheidsgehalte.
Met het verstand op 0 valt het vermaak vanzelf in goede aarde, bij deze actiefilm zonder al teveel pretenties. Veel geschiet door macho agenten en cliché boeven, in een verder nietszeggend en belachelijk verhaaltje dat enkel als kapstok dient voor de vele vuurgevechten. Vrij doorsnee dus, maar de film hapt best lekker weg. Dit dankzij een hoog stoerheidsgehalte en een sadistische slechterik.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 9:02 uur
Schitterend zwart-wit.
Leuk in elkaar gestoken droomdebuut van regisseur Nolan, die ietwat voorspelbaar een wat flauwe twist opvoert in deze verder vermakelijke thriller. Voorzien van puik acteerwerk en geschoten in schitterend zwart-wit, begint de film echter sterker dan dat hij eindigt. De Batman-sticker die prijkt op de voordeur van de hoofdrolspeler blijkt een wel erg bijzondere voorbode te zijn van het verloop van de regisseur zijn carrière.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 8:43 uur
Schaamteloos.
Dit belachelijke vervolg is vooral een herhalingsoefening. Zonder enige schaamte presenteren de makers het eerste deel opnieuw, maar dan nu verteld door de ogen van het jongere broertje van de moordende kerstman. Dat hiervoor bijna drie kwartier aan oud materiaal wordt gebruikt, begint al snel te irriteren. Helemaal omdat het nieuwe materiaal nogal tekort schiet.
Slecht.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Thirteen Assassins, zondag 4 december 2011, 8:39 uur
Geen 7 maar 13.
Deze Oosterse actiefilm doet in meerdere opzichten denken aan Kurosawa's klassieker 'Shichinin no Samurai'. De zeven samoerai zijn in dit geval 11, waarbij de laatste een beetje een twijfelgeval is. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar na een wel erg lange intro barst het geweld dan eindelijk los. Misschien iets minder speciaal dan je van de bijzondere regisseur Miike mag verwachten, vermakelijk is het wel.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Angela Is the Fireworks Woman, zondag 4 december 2011, 8:25 uur
Smerige smaak.
Onder het pseudoniem 'Abe Snake' maakte de beroemde horrorregisseur Wes Craven, na zijn debuutfilm 'The Last House on the Left', deze pornofilm. Wat geldgebrek al niet kan veroorzaken. Het verhaal over een incestueuze relatie tussen broer en zus raakt kant nog wal en moet een dramatische ondertoon opwekken bij de kijker. Naast de smerige smaak die dit gegeven oplevert, valt vooral een idiote rode draad over vuurwerk op. Een seksfilm met een verhaal dus. Brrrr...
Twee tepels.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: The Fast and the Furious 5, zondag 4 december 2011, 8:17 uur
Spierballerij.
De adrenaline wordt bijna letterlijk bij de kijker ingespoten tijdens een spectaculaire opening, wanneer de hoofdrolspelers een wel erg bijzondere autodiefstal plegen. Zoals gebruikelijk bij de serie, hangt het scenario niet altijd van logica aan elkaar, maar overheerst de vaak fenomenale actie. Ook het terug laten keren van de originele cast met toevoeging van 'The Rock' Johnson blijkt een goede keuze. Het komische knipoogje wordt echter vaak ondergesneeuwd door de spierballerij en enige pogingen tot drama, hetgeen de overdreven eindscène na de titelrol nog eens bevestigd. Echt serieus wordt het gelukkig vrijwel nergens.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 8:03 uur
Creeploos.
Het ontbreken van de 'Creep', die in de twee voorgaande delen al gniffelend de verschillende griezelverhaaltjes introduceerde, is misschien wel het grootste teken aan de wand. Dit deel heeft weinig tot niets met die horrorwerkjes van doen. Ook de verhaaltjes zelf zijn teleurstellend zwak, met als dieptepunten de beroerde acteerprestaties en goedkope uitstraling.
Slecht.
filmdetails permalink reageer
zondag 4 december 2011, 7:44 uur
Platte personages.
Vijftien jaar na zijn regiedebuut komt Hanks wederom met een eigen film. Ditmaal nog iets onevenwichtiger, al ligt dat zeker niet aan de cast. De personages blijven echter net iets te plat, waardoor meeleven niet altijd even makkelijk is voor de kijker. Daarnaast is het meestal geslaagde huwelijk tussen rom & com, hier wat meer met de nadruk op luchtig drama, veel te wisselvallig vanwege allerminst geslaagde zijplotjes. Roberts trekt gelukkig een hoop recht.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer

