Ingeschreven sinds 23 juli 2008
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Zinema. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
maandag 31 januari 2011, 22:55 uur
Schieten & zagen.
Typische eighties-actiefilm met een vermakelijke Schwarzenegger als schietgrage Rus. Het buddy-concept met Belushi had beter kunnen worden uitgemolken, maar de film moet het vooral hebben van de hersenloze actie. Gelukkig is er ook een snufje humor aanwezig, hetgeen het van-dik-hout-verhaal goed uitkomt.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
maandag 31 januari 2011, 22:54 uur
Cinematografische carrière.
Sinatra op plaat blijft, in het algemeen, leuker dan in de film. Nu had 'Ol Blue Eyes' wat dat betreft een veel betere cinematografische carrière dan Presley, maar ook in dit vervolg op 'Tony Rome' voelt de crooner soms verdwaald aan. Uiteraard wordt het mysterie met de superspeurder pas ontrafeld wanneer Rome zich zo cool mogelijk door het verhaal heeft heen gewerkt.
Met de beeldschone Welch aan zijn zij, blijkt het geen straf om de rit uit te zitten. Een lekker liedje zou ongepast zijn, maar wel welkom. Dit omdat het luchtigheidskarakter hoger is dan bij het eerste deel. Alhoewel? Gelukkig wordt hoop soms beantwoord. Hier middels een kleine inside joke. Wanneer Rome op de vlucht is, rent hij langs een terras met bandje. Het door hem beroemd geworden You Make Me Feel So Young wordt 'toevallig' en geheel instrumentaal gespeeld. Had hij tijdens het rennen nou maar eventjes de tijd genomen om daar te pauzeren.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Legende van Ga'Hoole 3D, maandag 31 januari 2011, 22:54 uur
Geen oe-hoe.
Een aardige avonturenfilm, die van voorspelbaarheid aan elkaar hangt. De wonderschone animaties trekken een en ander recht, maar echte spanning of humor wordt helaas gemist. Vreemde keuze ook van Snyder, die doorgaans heel andere flicks uit zijn creatieve mouw schudt. Gelukkig blijkt de film onderhoudend, al blijft een oe-hoe moment helaas uit.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
zondag 30 januari 2011, 0:18 uur
Anthony's Tourist.
Deze remake is niets meer dan een luchtig tussendoortje, voor wie de botox-lippen van Jolie en de eyeliner van Depp niet storend zijn. Het houdt allemaal niet over en de verplichte twist ziet een ieder van mijlen ver aankomen. Een amper werkende romantische leidraad, een klein scheutje humor en een redelijke dosis standaard-actie ronden het geheel af naar een zeer gemiddeld filmpje.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
zondag 30 januari 2011, 18:26 uur
Viva VHS!
Wanneer de sleuf van het oude apparaat echter in aanraking komt met deze videocassette, zou hij het zomaar kunnen uitbraken. Mocht hij een eigen wil hebben uiteraard. Dit soort actie-meuk is namelijk amper de moeite van het bezichtigen waard en om de acteerprestaties hoeft de kijker het al helemaal niet te doen. Gelukkig maken de sfeer en de lekker foute soundtrack (inclusief drum-computer) een hoop goed. Spannend of interessant wordt het flinterdunne verhaaltje helaas nergens.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: John Lennon in New York, zaterdag 29 januari 2011, 1:11 uur
Imagine Peace.
Behalve dat dit een contaminatie is van twee schitterende song-titels, staat het vooral voor Lennon zelf. Een vredelievend muzikant die vooral verschilde van veel andere artiesten vanwege het kritisch denken over de maatschappij en het leven. Hij was daarin niet de enige, maar wel een van de meest bijzondere zangers. Een en ander wordt hier tot in detail belicht.
Dat grote denkers, hoe vredelievend ook, ervaren hoe dun de scheidslijn is tussen gekte en genialiteit toont deze documentaire tevens. Vele anekdotes en interviews passeren de revue, hetgeen de magische muziek vaak verdrijft. Dat is soms lastig, want 'Give Peace a Chance' en 'Imagine' in 5.1 zijn niet te versmaden. En wat te denken van 'Cold Turkey' live en allerlei obscure outtakes? Het zijn korte, maar gelukzalige momenten voor de oren.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 29 januari 2011, 22:21 uur
12 Rounds With a Vengeance.
Ofwel hoe een actie-klassieker in een nieuw, maar minder ruim, jasje werd bekneld. Met de actie zit het wel snor in deze Die Hard-kloon. De acteerprestaties variëren, maar het script zuigt vooral. Het verhaaltje kent een aantal plothiaten en is sowieso niet sterk qua uitvoering. De gaatjes en goofs zouden minder erg zijn wanneer de film wat humor kende. Helaas is dit amper het geval.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 28 januari 2011, 19:05 uur
Schitterende soundtrack.
Misschien zou zijn vader zich omdraaien in het graf, want de buitenechtelijke zoon van de koning der reggae speelt hier een uiterst gewelddadig persoon. Verder strookt de film in geen enkel opzicht met de filosofie van Marley en zijn muziek. Toch werd er voor het gemak maar een klassieker van hem en zijn Wailers toegevoegd aan de schitterende soundtrack. Deze verzameling liedjes zijn eigenlijk verantwoordelijk voor één hele ster, hetgeen exact weergeeft wat de film zelf waard is.
Not irie.
filmdetails permalink reageer
donderdag 27 januari 2011, 0:11 uur
Cannon's classics.
De beruchte Menahem-Golan producties waren zeker niet allemaal even slecht. Sommige waren best te doen toentertijd, al is een groot aantal tegenwoordig alleen maar in kijk-waarde gestegen vanwege enig cult-gehalte. Ach en soms is goed fout, lang niet fout genoeg om te zuurpruimen.
Eén van de beroemdste sterren uit die stal, naast Norris en Stallone, was Charles Bronson. De Israelische neven hadden met hem sowieso een succesformule in handen door de Death Wish-sequels. Ook Murphy's Law kent veel geweld en actie, maar valt vooral op vanwege het bijzondere duo dat Bronson vormt met Wilhoite. Deze laatste zorgt voor hilariteit vanwege de vele verschillende scheldwoorden die ze uitkraamt.
Veel stelt het allemaal niet voor, hoe onderhoudend ook. De ijzervretende Bronson lijkt er tegen het einde zelfs een klein beetje met de pet naar te gooien wanneer hij er vrij gezapig een one-liner uit zeurt, alvorens zijn vijand om te brengen. Het tempo, de actie en de heerlijke soundtrack maken van de film echter best een aardig ritje. Een van de betere films uit Cannon's koker zelfs.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 27 januari 2011, 0:11 uur
Goed debuut.
Met een korte speelduur en een hoog tempo, weet de film na een uitstekende start de kijker vast te houden. Maar ondanks de puike acteerprestaties en het leuke script, rent de film iets te ver en ook te hard. Dusdanig dat een en ander soms wat over het topje gaat en zelfs in een van de zijplotjes totaal ontspoort. Wie hard rent met losse veters maakt nu eenmaal kans te struikelen. Toch is dit een prettige kijkervaring, die soms zelfs indruk maakt. De regisseur debuteert hier i.i.g. niet verkeerd.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 25 januari 2011, 0:03 uur
Chocoladevla met worst.
Wanneer verse slagersworsten met ketchup veronderstelt worden darmen te zijn, weet de kijker al hoe laat het is. Tijd om deze film de rug toe te keren. Want met dit amateurtheater, inclusief de dronken cameraman, gaat het niet meer goed komen. Wie volhardt, komt vanzelf de met chocoladevla besmeurde plastic doodskop tegen.
Kijkers met enige vorm van zelfrespect blijven hier het liefst ver vandaan.
Beledigend slecht.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 25 januari 2011, 23:01 uur
Rustig opgebouwd vluggertje.
Waar deel 1 op speciale wijze voor de nodige spanning zorgde, is vooral het vernieuwende effect daarvan bij dit deel verdwenen. Tevens wordt er wel erg rustig opgebouwd naar iets wat vervolgens in hoge versnelling ontspoort. Als vervolgens de characters onlogische beslissingen nemen en het einde nogal rommelig in beeld wordt gebracht, voelt een en ander steeds meer aan als een vluggertje. Enkel en alleen in het leven geroepen om snel te kunnen cashen.
Matig.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 25 januari 2011, 22:47 uur
Vermakelijke formule.
Onderhoudende actie-film met Stallone als stoere bergbeklimmer. Er wordt redelijk geacteerd, waarbij vooral Lithgow ten positieve opvalt. Het voorspelbare verhaal heeft weinig om het lijf, maar kent een aantal spannende momenten. Vermakelijk formulewerk.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 24 januari 2011, 22:15 uur
Simpele slasher.
Het verschil met de berg lopende-band-meuk wordt o.a. gemaakt door een paar aardige schrikmomentjes. Ook de mix met de dramatische intro werkt, doordat sympathie voor het hoofdpersonage onvermijdbaar is. Helaas wordt tijdens het slash-gedeelte menigmaal het pad der clichés bewandeld, al is juist het einde weer lekker fris. Een simpele maar effectieve griezelfilm.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 24 januari 2011, 19:39 uur
stem geplaatst
filmdetails
Alternatieve titel: The Most Dangerous Man in the World, maandag 24 januari 2011, 19:23 uur
Amateuristische Bond.
Met Thompson aan het roer en Peck voor de camera mag de kijker best een aardig spionagefilm verwachten. Helaas blijkt de uitkomst een teleurstelling en voelt een en ander aan als een amateuristische Bond.
Het camerawerk is zeer matig, waarbij de vele zooms vanzelf gaan irriteren. Het meest idiote is echter de slechte editing, die in combinatie met de score soms hilarisch werkt. Het klunzige verhaal heeft verder bitter weinig om het lijf en spanning is sowieso ver te zoeken.
Matig.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: The Loner, maandag 24 januari 2011, 14:02 uur
Weinig zin.
Geen bijzondere misdaad-thriller met wederom Belmondo in zijn zwarte leren jasje. De film ontbeert de klasse van Le Professionnel en de actie van Le Marginal. De humor is wel aanwezig en dankzij het handjevol komische dialogen lukt het om de rit vol te houden. Veel stelt het allemaal niet voor en Belmondo zelf lijkt er ook weinig zin in te hebben.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Colonel Parker - De Manager van Elvis, zondag 23 januari 2011, 13:07 uur
Verzwegen verleden.
Nadat in 1999 de documentaire voor het eerst werd uitgezonden in 'Het Uur van de Wolf', was het wachten op de grote schare fans. Pas in 2008 beleefde de DVD zijn première en het zal Meijers geen windeieren hebben gelegd. Een documentaire over de meest beruchte en mysterieuze manager ter wereld. En tevens de meest succesvolle, namelijk die van Elvis Presley. Helemaal geen Amerikaanse kolonel, maar gewoon de Nederlandse Dries.
Meijers begint na een laf beginnetje vooral met simpelweg contact zoeken met de hoofdpersonen. Ook hij weet dat dankzij alle mystiek slechts een stem aan de telefoon al wonderen doet. Met name voor de fans. Want hoe klein het tipje van de sluier ook wordt opgelicht, ze komen waarschijnlijk nooit veel meer te weten over het verzwegen verleden van de man achter het zelf gecreëerde masker.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Dossier K, zaterdag 22 januari 2011, 23:04 uur
TV-krimi.
De degelijkheid en visuele flair kunnen nauwelijks verbloemen dat het hier een uiterst flauwe hap betreft. Een Belgische misdaadfilm die soms wanhopige Hollywoodiaanse trekjes kent. Een en ander laat zich smaken als een doorsnee TV-krimi, waarbij slechts het camerawerk en de lange speelduur het verschil maken. Ook het acteerwerk en het verhaal zijn soms zeer matig.
Dy.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 21 januari 2011, 0:44 uur
Tenenkrommend.
Waarom deze romcom het eerste uur van de kijker nog het voordeel van de twijfel verdient, is begrijpelijk. Het verhaal kent genoeg variatie en hoop is gevestigd. Het laatste half uur wordt dan toch de verplichte dosis zoetigheid toegediend. Op tenenkrommende wijze uiteraard. Met als enige doel, zo plat mogelijk de kijker emoties te ontlokken.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 21 januari 2011, 15:13 uur
Foeilelijke blue-screens.
Deze onevenwichtige misdaadfilm moet het niet van de spanning hebben. Die is namelijk ver te zoeken vanwege het afleidende, maar onderhoudende, detective-verhaal. Gelukkig kent de film humor en heeft Banderas een aardige rol. De film probeert echter zoveel dingen tegelijk, dat het overzicht soms wat vertroebelt. Iets wat de foeilelijke blue-screens nog meer doet opvallen. En dat is jammer, want hier had veel meer ingezeten.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Tim Burton's The Nightmare before Christmas, donderdag 20 januari 2011, 1:17 uur
Magische musical.
De creaturen zijn prachtig, maar de wonderlijke wereld die geschept wordt is eveneens van een oogverblindende schoonheid. De liedjes zijn redelijk tot prachtig, al beginnen ze gaandeweg een beetje saai te worden. Ook het verhaal is, ondanks de bakken vol sfeer en grapjes, niet overal even sterk. Toch is deze magische musical een bijzondere belevenis.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 20 januari 2011, 21:38 uur
Tintelende oren.
Sfeervolle thriller met een griezelige ondertoon, die vooral suspensevol is tot Curtis arriveert. Hij speelt met verve, maar de film verandert dan nogal van toon. Een en ander wordt bijzonder in beeld gebracht door de vele split-screens, waarbij de synchroon-gesplitte audiotrack de oren al tijdens de opening doet tintelen. Een ware belevenis op stereo-gebied.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 19 januari 2011, 12:31 uur
Sterk begin.
De vierde Cronenberg is al wat beter en sfeervoller dan Shivers, maar nog steeds niet van het niveau waarmee hij later furore zou maken. Ook hier gebeuren smerige dingen met het menselijk lichaam en is er het seksuele ondertoontje. Toch is het begin juist het sterkst en begint deze zombie-achtige horrorfilm tegen het einde rommelig en saai te worden.
Twee vieze kusjes.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 18 januari 2011, 23:53 uur
Rustig opgebouwd.
Hoffman draagt dit geslaagde drama met misdaad-rand, al zijn de bijrollen tevens sterk. Hij speelt op uitstekende wijze een ex-bajesklant die al vrij snel onder de huid van de kijker gaat zitten. Dit komt door de realistische ontwikkeling van zijn character, alsmede door het zenuwslopend in beeld brengen van een aantal overvallen. Ook de rustige opbouw van de film werkt.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 17 januari 2011, 16:26 uur
Van cult gesproken.
Ondanks de reli-thematiek en midnight movie-achtergrond, is dit toch vooral een vermakelijk werk waar men niet van alles achter hoeft te zoeken. Bloederig, bevreemdend en mooi, maar soms ook uiterst wisselvallig. Menig interview met de regisseur duidt op hetzelfde, al is de boodschap omtrent Lennon's relatie met deze psychedelische western anders dan die van de beroemde documentaire over The Elgin. Het maakt de surrealistische belevenis er niet minder om.
In het interview op de DVD beweert de regisseur, onder snelle montage, dat het de langst bebaarde Beatle was die de film tot een succes maakte. Iets wat hij zelf tegenspreekt in de beroemde documentaire. Lennon en zijn mainstream-gedachte hebben de film namelijk genadeloos doen floppen, door hem te vertonen in de grote bioscopen. Ondanks alle goede bedoelingen. Niet dat het er echt toe deed, want de film had inmiddels, terecht, een grote schare fans en keerde weer snel terug naar het obscure theater. Alwaar hij tot het einde zou blijven draaien. Van cult gesproken.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zondag 16 januari 2011, 21:09 uur
Blanco hersenpan.
Mager maar spannend griezelfimpje, dat het beste werkt wanneer men de synopsis niet kent. Nu geldt dit voor vrijwel alle films, maar hier is een blanco hersenpan wel gewenst. Sowieso mogen de overige cellen op uit, want het bovennatuurlijke karakter van deze who-dun-it, moet wel geaccepteerd worden. Dat doet het makkelijk, met dank aan een prima dosis suspense en het mysterieuze verhaaltje.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zondag 16 januari 2011, 18:29 uur
stem geplaatst
filmdetails
zondag 16 januari 2011, 18:22 uur
Lundgren's lange.
Het spierballen-gehalte is hoog wanneer Lundgren de wereld bevrijdt van Japanse drugsdealers, terwijl hij Carrere versiert zonder enige romantische inspanning. Zo hoort het. Gelukkig vindt Lee de penis van de spierbundel ook erg groot. Dat zegt hij tegen de blonde reus, die zich het liefst bloot voorbereid op de volgende slachting met werpsterren.
Deze typische no-brainer zit vol met dit soort dubieuze hilariteit en is doorspekt met genoeg vechtpartijen en andere actie, om het voor de kijker makkelijk 79 minuten vol te houden. Met het verstand op 0 dus. En al wordt het nergens echt goed, vermakelijk is het wel.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 15 januari 2011, 1:52 uur
Cult wordt mainstream.
Aardige documentaire waarin een aantal cult-klassiekers terecht worden belicht. De verhaaltjes zijn niet altijd even interessant, maar het begrip an sich wordt goed uitgelegd. Het hoe en waarom de oude filmpjes tegenwoordig in al hun eigenaardigheden gekopiëerd worden door de mainstream-makers, echter minder. Al spreekt geld natuurlijk voor zich.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 15 januari 2011, 23:01 uur
Werkende clichés.
Washington zorgt voor wat sjeu tijdens deze formulefilm met spanning. Doordat de hyperactieve Scott de regie voert, is het camerawerk flitsend. Dat werkt hier goed, omdat het weinig kan afleiden van het simpele en voorspelbare verhaal. Het geeft de film juist dat extra beetje vaart. Soms werken clichés.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 14 januari 2011, 22:45 uur
Gammele kapstok.
Ondanks dat deze komedie een paar hilarische grappen kent, is het merendeel zo fout dat het niet meer goed wordt. Dat geldt niet alleen voor de humor, maar ook voor het hele verhaal an sich. Het blijkt een gammele kapstok te zijn voor de waterval aan pijnlijk onleuke grappen en het belachelijke liefdesplotje.
Matig.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 14 januari 2011, 22:45 uur
Monsterloos.
Hoe men sfeervol, doch zonder spanning, 76 minuten vult. Ondanks dat deze film uit de jaren '50 stamt en het woord 'monster' in de titel heeft, is het allesbehalve een monstermovie. Het bizarre verhaal omtrent een alsmaar sterker wordende magneet boezemt weinig angst in, maar weet desondanks toch te vermaken. Niet dankzij de matige acteerprestaties, want Carlson maakt een hoop goed, wel dankzij de vreemde mix van amateuristische SF en mierzoet drama. En daar was een monster best op zijn plaats geweest.
2 Magneetjes.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: They Came from Within, woensdag 12 januari 2011, 1:43 uur
Sex-parasiet.
Deze vroegere Cronenberg valt vooral op door een sterk begin, maar helaas weet de film dat niveau niet vast te houden. Al snel zijn het allesbehalve rillingen die de kijker ten deel vallen. Dat zit hem met name in het amateuristische acteerwerk en het uiterst voorspelbare verhaaltje, rondom een op sex beluste parasiet, waarbij het langzame ritme niet meewerkt. Ook de SFX zijn soms matig.
2 Rillingen.
filmdetails permalink reageer
woensdag 12 januari 2011, 16:24 uur
Ronald is braaf.
Aardige TV-film uit de jaren '70, waarbij het braafheidsgehalte in combinatie met een laag tempo nogal opvalt. Geen echte griezelmomenten, maar een ietwat onevenwichtige poging tot een mix tussen thriller en drama. Tegen het einde begint het gemis aan griezeligheid en originele ontwikkelingen te irriteren. Toch kijkt een en ander aardig weg, met dank aan een lichte dosis suspense en een redelijk begin.
Twee sterren.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 11 januari 2011, 20:50 uur
Maniakale montage.
Deze psychedelische potpourri van vreemde toneelstukjes en ander absurdisme, wordt ondersteund door een geniale score van Zappa en de zijnen. Totaal niet afgestemd op de beelden, maar voor wie de trip toestaat zal toeval niet bestaan. Met dank aan de maniakale montage.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: The Writing on the Wall, maandag 10 januari 2011, 0:41 uur
Kaassmaak.
De inmiddels zevende Veum is zeker niet slecht, maar veel meer dan een doorsnee episode is het niet geworden. Het wraakverhaaltje is uiterst voorspelbaar en onorigineel, maar het is met name Veum zelf die tekort schiet. Zijn character lijkt tegen het einde nogal te ontsporen. Gelukkig brengt Kaas een klein beetje smaak aan deze verder vrij steriele krimi.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
maandag 10 januari 2011, 17:10 uur
Chaotische pulp.
Wat allemaal hoopvol begint begint als een aardige slasher met Cronenberg, ontaard al snel in een vrolijker variant op Hellraiser. Helaas is de knipoog vaak niet aanwezig en ontspoort het plotseling verworden avonturenspektakel, vol geniale maar ook mislukte creaturen, tegen het einde aanzienlijk. Vermakelijk is deze chaotische pulp echter wel.
Redelijk
filmdetails permalink reageer
zondag 9 januari 2011, 22:57 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Dood bevonden.
Leuk concept maar slechte uitwerking.
Het hoofdpersonage is namelijk 90 minuten lang bezig zijn telefoonbatterij te doden en daarvan wordt je als kijker niet vrolijk.
De lijst van hiaten/ onlogica is lang en opvallend:
Het is logisch dat wanneer je onder de grond gevangen zit en je leven van je mobiel afhangt, je deze zo veel mogelijk misbruikt. Je gaat bellen met iedereen zonder te vragen je mobiel te traceren en treft de meest bizarre figuren aan. Tsja, zo kan het gaan. Vooruit, een handje gesprekken later besef je dat traceren nog niet zo'n gek idee is.
Gelukkig heb je een fles wasbezine gekregen van je ontvoerder, waarmee je de kalmeringsmiddelen kunt wegspoelen. Misschien is het juist wel daarom dat je gaat bellen met je demente moeder. Zo'n batterij gaat immers best lang mee en je zult je op zijn minst gedrogeerd voelen na zo een coctail. Tevens de reden waarom je het liefst met je Zippo jezelf de zuurstof ontneemt natuurlijk.
Ondertussen weet je werkgever op onverklaarbare wijze dat je het liefst stroom slurpt. En dus belt hij je op om je telefonisch te ontslaan in een lekker lang gesprek. Je blijft hangen, want er staat nog een restje stroom op de mobiel. Gelukkig kende je werkgever de ontvoerder, die gelijk je nummer gaf. Aardige vent.
Ook slim dat je de telefoon gelijk weer terug op trillend zet. Ookal ben je net nog geïnstrueerd door de enige redder in nood omdat niet te doen. Hij vroeg je overigens ook nog je eigen nummer te geven, mocht je dit kunnen vinden. Dat laatste lukt je op miraculeuze wijze en dus bel je gelijk de held in kwestie. Maar niet voordat je eerst opnieuw het antwoordapparaat van je vrouw hebt vol geblaat. Uiteindelijk vergeet je daardoor zelfs alsnog je redder van het nummer op de hoogte te stellen. Maar je hebt wel weer lekker een streepje minder op je mobiel.
Vervolgens roep je nog iets naar je redder over drie video's die je vrouwelijke collega heeft verzonden. Als drie video's eigenlijk één foto en één video zijn heb je gelijk. Het zou wel fijn zijn dat wij er als kijker dan ook van op de hoogte worden gesteld. Gelukkig begreep je telefoonpartner wel waar je het over had. Hij was zelfs plot(s)klaps bij je in levende lijfe. Althans, dat dacht je. En als tijdens het uiterst voorspelbare einde dan je redder in nood roept door de telefoon dat je niet moet ophangen, neem je nog even een wisselgesprek aan. Er stond namelijk nog een half streepje in het scherm en je bent allang blij met zo een bereik onder de grond. Gelijk heb je.
Matig.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Broedsel, zaterdag 8 januari 2011, 16:25 uur
Sporadisch schrikken.
Sfeervolle en bijzondere horrorfilm van Cronenberg. Heel spannend wordt het helaas bijna nergens, maar een sporadisch schrikmomentje zo hier en daar zit er wel in. Vooral tijdens het einde, waarbij de bron van het broedsel wordt prijsgegeven, gaan de haartjes op de arm eventjes omhoog.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 8 januari 2011, 16:03 uur
Misplaatst thrillerrandje.
Ondanks dat er een uiterst voorspelbaar en zoutloos verhaal wordt gepresenteerd, is een en ander best vermakelijk. Dat komt door de over-de-top-actie en een paar geslaagde grapjes. Met name Dreyfuss en Malkovich zijn grappig, al wordt de humor in de film helaas dikwijls ondergesneeuwd door een misplaatst thrillerrandje.
Goed.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 7 januari 2011, 12:58 uur
Saai.
Een zeer gemakkelijke documentaire, waarbij COC-medewerkers tijdens hun voorlichtingen worden gefilmd. Laten deze nu net die klasjes bezoeken waar het niveau laag en de sfeer vijandig is. Zelfs dat kan weinig toevoegen of afbrokkelen aan de verder prima boodschap, die ons door middel van deze film erg saai wordt verteld.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 7 januari 2011, 10:41 uur
Geen gekke gore.
Met zijn derde en tevens laatste film, weet Barker net niet het niveau te bereiken van zijn klassieker Hellraiser. Er zitten leuke SFX in de film en de gore is niet gek, maar de nadruk ligt iets te veel op het mysterieuze detective-verhaaltje dat slechts ten dele werkt.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Blame Omar, vrijdag 7 januari 2011, 10:39 uur
Saaier.
Aardige poging tot een documentaire, maar de film maakt helaas weinig indruk. Het kabbelt maar voort en de personages zijn ook niet interessant genoeg om wat peper toe te voegen. De meest gemiste kans is het feit dat Brongers amper aandacht heeft voor de aanleiding van zijn worsteling en zoektocht. Hierdoor ontbreekt nogal wat empathie bij de kijkers. De film wordt gaandeweg saaier, maar echt slecht wordt het ook niet. Hopelijk kan de regisseur zich revancheren met een tweede project.
Twee sterretjes.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Champ of Champs, woensdag 5 januari 2011, 22:18 uur
Kraaiende kraanvogel.
Wat met aardig camerawerk nog veelbelovend begint, ontaard al snel in een desillusie. Neppe gevechten, soms met uitzondering van die met de hoofdrolspeelster, die ondersteunt worden door verschrikkelijke soundeffects en hilarische dubs. Ook de cartooneske melodieën benadrukken de mogelijkheid om zo snel mogelijk de video uit de sleuf van de VHS te trekken. Helemaal wanneer een van de bad guys een meisje probeert te verleiden met een soort rap. Dit is zo'n cinematografisch gedrocht waar geen kraanvogel om kraait. Slimme beesten zijn het.
Slecht.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 4 januari 2011, 23:33 uur
Dubieuze date.
Leuke documentaire die, ondanks dat het echtheidsgehalte door Spurlock en consorten in twijfel wordt getrokken, angstvallig realistisch overkomt. Waar of niet, de waarheid is soms gek genoeg. En of de Facebooks van deze wereld nu het middel danwel het kwaad zelve zijn, feit is dat de film indruk maakt en stof tot nadenken biedt.
De enigszins komische zoektocht van een stel jongens naar het eventuele raadsel achter een dubieuze digitale date, kent bij vlagen zelfs een serieus thrillerrandje. Met uiteindelijk een dosis sentiment die bijna wel waar moet zijn. Al hoopt het publiek dan inmiddels van niet, want de finale in combinatie met het continue gehandycam zal menige kijker als een gluurder doen voelen.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
zondag 2 januari 2011, 3:29 uur
Slappe spoof.
Waar er decennia geleden nog wel leuk gespoofd werd met bijvoorbeeld een Nielsen of Brooks, is het tegenwoordig vaak lastig zoeken naar een leuke parodie of andere filmgrapperij. Zo blijkt ook hier, bij deze slappe bedoening.
Met als dieptepunten Chucky en een aantal andere goedkoop uitgedoste horror-legenden. Voorzien van flauwe liedjes en een hoge dosis niet-werkende grappen. Zelfs met een bijrollende Nielsen in de gelederen kan er moeilijk meer dan een glimlach om de mond getoverd worden.
Matig.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Frontier(s), zondag 2 januari 2011, 1:27 uur
Stereotypisch bloedfestijn.
Onderhoudende Franse horror, die door het introduceren van de vele onsympathieke helden-characters niet gelijk op empatisch vermogen bij de kijker hoeft te rekenen. Een en ander helpt niet mee wanneer de eerste helft van de film weinig spanning kent dankzij het veelvuldig uit de kast trekken van clichés en stereotypen. Met als dieptepunt, de nogal misplaatste en allesbehalve griezelige vader des familie.
Gelukkig herpakt de film zich in de tweede helft door een gezonde dosis gore aan het geheel toe te voegen. Het leentje-buur gaat gewoon door, maar het camerawerk is sterk en het verhaal pretendeert vanaf dat moment gelukkig niet veel meer te zijn dan een bloedfestijn, hetgeen de film beter past.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
zondag 2 januari 2011, 20:32 uur
Kiespijn.
Deze uiterst flauwe komedie, met een verdwaalde Coburn en een op de zenuwen werkende Gooding Jr,. is een kleine worsteling om doorheen te komen. Het is waarschijnlijk de bedoeling geweest de vullingen in het gebit spontaan te doen knappen, maar bij volwassen kijkers zal zelfs het mierzoete drama op geen enkele wijze kunnen rechttrekken wat de humor hier ontbeert. Zelf één grijns weten de grollen niet los te weken. Was het maar zo, dan konden we tenminste lachen als een boer met kiespijn.
Matig.
filmdetails permalink reageer
zondag 2 januari 2011, 20:26 uur
Rommelige races.
DTV-voer van de bovenste plank, waarbij Bean als enige positief opvalt. Goss ontbeert vooral charisma en het verhaal blijkt van mager formulewerk aan elkaar aan te hangen. Vooral de gevechten zien er erg nep uit, maar het meest storende zijn de slecht in beeld gebrachte en rommelige races.
Matig.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 1 januari 2011, 5:08 uur
Originele opbouw.
Als kijker worden we verwend met een onderhoudende en originele opbouw naar een griezelfilm die uiteindelijk door Reed wordt afgemaakt. Hij doet dit met verve, maar zit opgesloten in een script dat meer nadacht over het voorspel dan over het orgasme.
Toch is dit na de ultieme weerwolf-klassieker met de zoon van de legendarische Chaney, een heel aardige film. Diegene die de echte sfeer van een overmatig behaarde lycanthrope zoekt, blijkt nog steeds beter af met een zwart-witte 'The Wolf Man'. Toch is dit een leuke tweede.
Goed.
filmdetails permalink reageer

