Boogeyman

Bewustzijn.

Mogelijk geïnspireerd door de meest rampzalige brand in de Belgische geschiedenis; het warenhuis Innovation brandt volledig uit met als gevolg 323 doden en 150 gewonden. Wellicht niet eens bedoeld, maar aangezien dit ongeval eveneens op 22 gebeurde is een verband niet uit te sluiten. Oké, het betreft hier een (terroristische) aanslag, maar zelfs dan is het uitgangspunt hetzelfde:

22 mei is de 142ste dag van het jaar (143ste dag in een schrikkeljaar). Hierna volgen nog 223 dagen tot het einde van het jaar.

Informatie waar niemand eigenlijk bij stilstaat. Wat maakt mij het godverdomme nou uit wat voor dag van het jaar het is en hoeveel er nog te gaan zijn, en bovendien, die brand daar was ik niet bij dus daar ga ik me al helemaal niet druk om maken.

Dat men zo denkt, is niet onze schuld. Wij als individu zijn gewoon zo anoniem als de pest wanneer je beseft dat er op de wereld zo'n zeven miljard mensen rondlopen. Terwijl die brand in Brussel honderden levens verwoestte binnen enkele uren, zat er in China waarschijnlijk iemand uitgebreid te schijten. Vreemde gedachte, al zeg ik het zelf.

Echter wat Mortier hier wil vertellen is nog veel interessanter, persoonlijker, en daardoor ook aangrijpender; de film 22 mei gaat over een bomaanslag in een winkelcentrum, we krijgen dit te zien vanuit verschillende perspectieven, welke dat zijn is niet geheel relevant, het uitgangspunt blijft hetzelfde. Er wordt stilgestaan bij de luttele seconden waarin de man volgeplakt met explosieven zichzelf opblaast in een tjokvol winkelcentrum.

De film doolt door limbo, door de prikkels van het brein dat ons mensen zelfbewust maakt., het speelt in op de emotie, het eist de aandacht van de sombere kijker die geconfronteerd wordt met een actueel vraagstuk: Wanneer jij iemand verdenkt van een misdaad of terroristische aanslag, wat doe je? - Wanneer je op stap bent met een vriend of vriendin en hij of zij wordt bedreigt met een mes? Wat zijn de motieven van alle mensen die ergens bij betrokken zijn?

Ik heb hier zo'n hekel aan hé, aan films die me bewust maken van het kwetsbare leven en de gevolgen van actuele zaken. Maar maar maar, wanneer in de juiste stemming, met de juiste vertel wijze, val ik hier blijkbaar als een blok voor. De manier waarop ik in de juiste stemming kwam is vooral te danken aan het sounddesign, de sombere setting, en de mystiek in de opbouw van de film.

Het idee is een soort van Elephant meets Kokuhaku. Althans de vertel wijze/structuur van de film, en de manier waarop ik bespeeld werd door middel van een mysterieuze sombere setting, visueel indrukwekkende scènes en bijpassend sounddesign. Film had bijna 5* gekregen was het niet voor de 'afscheid verhaaltjes'.

4.5*

schijn bedriegt,

3:10 to yuma, de populaire western met een sterren cast.

Alhoewel ik de rollen liever omgedraait had willen zien, of eerlijk gezecht Bale liever helemaal niet in deze film willen zien. Hij is te gewoontjes en een rol als deze is dan ook niet aan hem besteed. Crowe is iets creatiever maar het grote licht gaat nooit aan, dus schitterd het eerste uur als een nachtlampje. Actie op een laag pitje maar het komt nooit aan de kook.

Gelukkig heeft Mangold er wel aan gedacht nieuwe batterijen in het lampje te doen want het eerste uur zit er een lekker western sfeertje in. Af en toe even afgedwaald maar vrijwel continu geboeit gekeken.

Lekker, eindelijk weer een degelijke western?

Mooi niet. Een diaree van sentimenteel gedoe geeft deze film een raar geurtje, wat zeg ik, verkloot het dusdanig dat ik geïrriteerd en geërgerd deze film heb uitgekeken. Het hield werkelijk niet op, het ene drama moment na het andere.

Gemekker om niks, ik kots er op. Jammer, de film had veel potentie.

Alleen op de kermis.

De lampjes branden nog vrolijk, de muziek blijft ongestoord spelen, en de attracties zijn nog volop in beweging; het grijphandje van de grijpkraam grijpt nog steeds naast de knuffel's, de botsauto's botsen nog steeds tegen elkaar op, en de draaimolen draait nog steeds in het rond.

Slenterend door het lege spektakel besef ik dat ik alleen ben, ik kan doen wat ik wil! En precies 15 minuten lang, heb ik genoten als nooit te voren, maar al snel bleek dat het eigenlijk gewoon verrekte ongezellig en eentonig was. Ik voelde een sterke drang om naar huis te gaan, maar 85 minuten alleen op de kermis kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan?

Nog een behoorlijk dubbel gevoel bij een film waar ik eigenlijk gewoon geen goed woord over kwijt wil. 4.6 Billion years of love is behoorlijk onsympathiek in elkaar geknutseld door een verschrikkelijk hoofd thema (wat voor persoon wil je later worden) in een tamelijk oninteressant verhaal te gieten. (crime scene met schizofrenie)

Het begon allemaal nog veelbelovend; mooie decors met hier en daar wat mysterieus dialoog, maar toen het verhaaltje beogn wat symbool staat voor het vraagstuk van de film stortte mijn interesse als een kaartenhuis in elkaar. Gegeven, visueel bleef het grotendeels interessant, echter helaas niet interessant genoeg om niet om de 4 -5 minuten op de klok te moeten kijken. Ik zit al een uur in de draaimolen, en ik wilde er eigenlijk wel uit.

Ondanks de visueel interessante scènes en wat absurditeiten, was het bij elkaar veel te droog en onsubtiel om hier een voldoende aan goed te kunnen praten.

1.5*