McSavah

Tegenvaller.

De bij vlagen mooie cinematografie en de moord- en martelscènes behouden de film van een onvoldoende. Begin was nog wel spannend, maar dat kat-en-muisspel begon me na een tijdje nogal tegen te staan. Vond het allemaal te planmatig. Dat is jammer, want er zaten nog steeds erg fijne scènes in, maar zat niet meer lekker in de film om er echt goed van te kunnen genieten. Het meest vervelende was echter die vreselijk pompeuze score, bah.

Zojuist herzien en beviel me beter dan de eerste keer. Waar ik me eerst nog stoorde aan het plot (en de uitleg daarvan) had ik daar nu totaal geen last van. Dus was het volop genieten van de prachtige visuals en mooie soundtrack. De kleuren spatten van het scherm en Boe speelt telkens leuk met licht. Jens Albinus heeft niet het charisma van Kaas of Thomsen en Jankovic kan ook niet tippen aan Bonnevie of Christensen, maar buiten dat doet de film weinig onder voor Reconstruction en Allegro. Nu Offscreen nog en dan zie ik dat er alweer een nieuwe Boe in de maak is, met held Kaas erin, nice.

Sterk. Geen hele originele film, maar wel stijlvol en met compassie gemaakt.

Het sounddesign valt meteen op, erg krachtig en zorgt ervoor dat je in de film wordt gezogen. Sowieso wel iets dat me bij Oostenrijkse films vaker positief opvalt. Ook de neo-klassieke score is fraai en laat de film niet inkakken als het daar wel wat naar neigt. Vanaf de opening is daarnaast duidelijk dat Markovics niet bang is om de camera wat langer te laten staan. Statisch camerawerk wisselt hij perfect af met meer trage stijlvolle bewegingen. Het statische vind ik ook weer typisch Oostenrijks ogen, zoals Seidl en Haneke dat ook zo effectief toepassen. Worden verder ook af en toe mooie hoeken gemaakt en de locaties dragen bij aan de robuuste look die de film heeft. De jonge hoofdrolspeler is geknipt voor zijn rol als jeugddelinquent en komt dus erg geloofwaardig over. De regisseur laat zien dat er niks mis is met deze jongen, en toont meerdere malen zijn humane kant. Gelukkig wordt dit redelijk subtiel gedaan en wordt niks opgeklopt of overgedramatiseerd. Ook de maatschappijkritiek komt naar voren, maar wordt nergens irritant opdringerig naar je hoofd gesmeten. De omgeving van Roman is eerst licht vijandig, maar wordt naar het einde toe steeds vriendelijker. Roman komt dan uiteindelijk ook in het reine met zichzelf en lijkt zijn situatie te accepteren.

Vond het aanvankelijk nogal teleurstellend, maar weet 'm nu al wat beter te waarderen. Toch is het geen memorabele film in het oeuvre van Kitano geworden.

Er wordt weer ouderwets veel gescholden, geslagen, afgeknald en ook de pink moet het natuurlijk ontgelden. De film is een stuk minder speels dan Kitano's eerdere misdaadfilms. Toch zit er genoeg humor in (hoewel je dat automatisch krijgt met de yakuza), vond het echter niet altijd even geslaagd. De film is mooi stijlvol geschoten, niet al te bijzonder verder en een beetje jammer van de vele fade outs die erin zitten, verhaal loopt niet echt lekker daardoor. Daarnaast miste ik iemand als Terajima (verrassend), hoewel er zeker wel wat bekende koppen rondliepen. Zijn hoofd had alleen bij dat openingsshot al minstens drie sterren opgeleverd.

Een aangename Kitano waar ik iets meer van verwacht had, benieuwd wie er in deel 2 gaan spelen (weinig uit deel 1 vermoed ik ).

Ben positiever dan de meesten hier. Heerlijke opening al, met dreigende ambient inzoomend op het huis. Leek in het begin eerder naar een Tarr te kijken dan naar een vlot horrorfilmpje, erg aangenaam om dat in een film als deze te zien. Wordt in de loop van de film wel minder, maar vaak blijft de camera toch hangen zodat je op de geluiden moet afgaan. Zaten een paar mooie intermezzo's tussengeplakt, zoals het in slowmo weggooien van dvd's en het neerhalen van fotolijsten onder begeleiding van mooie pianoklanken. Geeft vooral in een setting als deze een erg mooi effect.

Vond het verder niet echt spannend, daar zijn genoeg andere films voor die dat veel beter uitvoeren. Maar ik vond het wel vermakelijk en behoorlijk grappig. Einde was inderdaad nogal abrupt, ik had het graag nog iets langer zien duren!

Mooi portret van de voor mij onbekende Deense acteur en komiek Dirch Passer. Kan dus geen vergelijkingen tussen deze film en de echte Dirch maken, maar hoe dan ook weer een uitstekende performance van Nikolaj Lie Kaas. In het begin luchtig en komisch (die bank!), gaandeweg steeds meer drama en ellende. Cinematografisch bij tijden erg interessant. Wat te gelikt soms (de zonnige buitenscènes met name), maar gelukkig enkele zeer fraaie shots en heerlijk handheldwerk achter de schermen van het theater. De soundtrack klonk echter wel heel erg bekend in de oren, vooral dat getokkel, wat ook nog in piano en orkestrale vorm verschijnt... een bekend deuntje anders ingespeeld, maar kan het niet plaatsen. In ieder geval wel lekker dramatisch aangezet. Helaas kent de film in de tweede helft wat uitgekauwde momenten, zoals het herhaaldelijk terugkeren van de dode Kjeld (bij die boot op het strand al helemaal afgezaagd) en het ritje op het ziekenhuisbed hebben we ook al eerder gezien. Vind biopics, of althans films waar je iemand over een lange periode volgt, meestal geen fijne films, en dat heb ik ook hier weer een beetje met de vele veranderingen die in rap tempo op elkaar volgen. Zo verschijnen veel nieuwe personages (voornamelijk zijn vriendinnen), die niet geïntroduceerd worden. Snap wel dat de film zich richt op Dirch, maar het voelt gewoon wat onnatuurlijk aan allemaal. Al met al prima vermaak van mijn Deense helden, zoals altijd eigenlijk.

Wow, werkelijk prachtig geschoten. Moest ook denken aan Sven Nykvist's cinematografie van een Offret en Höstsonaten, heel zacht allemaal. Hier alleen nog een pak levendiger, onder meer door ramen die veelvuldig open staan. De belichting is sowieso prachtig hier, en er wordt in een paar scènes zelfs op theatrale wijze (=positief) mee gespeeld. Ook de typische Sovjetlenzen ontbreken niet. Het sepia vond ik gek genoeg minder goed werken, terwijl dat meestal andersom is (Dni Zatmeniya bijvoorbeeld). Zag er iets te glad uit ofzo, niet genoeg contrast? Bij de zeer fraaie openingstake had ik dat gevoel nog niet, maar na het kleurenspektakel leek het sepia wat uit de toon te vallen. Nog steeds op zichzelf vaak erg fraai, vooral de meer ruimtelijke plaatjes, maar de wat dichter op de huid zittende shots mistten toch iets. Daarnaast een dikke pluim voor het audiogedeelte. Constant zijn achtergrondgeluiden hoorbaar. Regen, gedrup, storm, vogels, honden, erg fijn. Ook nog enkele gitaarliedjes tussendoor en een klassieke soundtrack die efficiënt op de juiste momenten wordt ingezet. Enkel de bombastische openingstitels met foto's vond ik wat minder geslaagd. Verder een verhaal dat het altijd wel goed doet bij mij, vaak met een professor, dokter of wetenschapper in de gelederen. Mag ook gezegd worden dat de twee dames een lust voor het oog zijn, en tevens mooi verschillend van elkaar zijn.

Voorlopig geef ik dit vier dikke sterren, maar zou best nog eens meer kunnen worden.

Weer een echte, typische To dit. Helaas mist het wel de klasse van een Mad Detective of Sparrow. Het ziet er allemaal weer mooi gefilmd uit, maar brengt op dit vlak niks extra's. Ik heb To wel eens mooiere dingen met een camera zien doen, of in ieder geval vaste cinematograaf Siu-keung Cheng. De soundtrack, altijd één van To's opvallendste (en beste) kenmerken, wordt spaarzaam gebruikt, maar is ook hier weer erg leuk. Het mini mozaïekverhaaltje speelt in op de actualiteit van de financiële crisis, en doet dit weer op speelse wijze. Zeker vermakelijk, af en toe grappig, maar weinig opzienbarends. Het happy end voor twee van de hoofdpersonages zorgt echter wel voor een sterke en leuke afsluiter, en is ook echt iets voor To.

Aan de ene kant ben ik dus redelijk teleurgesteld, aan de andere kant laat het ook wel een positief gevoel bij mij achter. De film doet niet veel mis, maar is gewoon iets te tam. To mag bij zijn volgende films meer uitpakken wat mij betreft.

Dat was ook in Nijmegen, dus ze zullen wel iets anders bedoelen.

Had er echt meer van verwacht. Vond het te veel een herhalingsoefening, met steeds dezelfde soort overgangen om scènes te verbinden en flashbacks die overdadig werden ingezet, trip of niet. Noé had wat mij betreft flink wat kunnen knippen in het gedeelte vanaf Oscar's dood tot aan zijn herhaalde dood. Die broer-zus relatie kon me sowieso niet bepaald boeien, vervelende rol had zij trouwens. Vond de psychedelische effecten totaal niet werken, erg lelijk. Die knipperende epileptische effecten om het zo maar te noemen waren dan wel gaver, alleen geldt ook hier dat het effect na een paar keer gewoon weg is. Maar vooral miste ik iets waardoor ik bij de ballen gegrepen werd. Het auto-ongeluk was inderdaad wel zo'n momentje, verder kan ik me niks herinneren. Ik hunkerde werkelijk naar wat lomp geweld, iets meer van dat tussen alle seks door. Die overgangsscènes met dat stroboscopisch effect waren inderdaad wel mooi (maar voorspelbaar dus door die herhaling) en deden me wat denken aan die uit The Fountain. Van de opening credits heb ik eigenlijk nog het meest genoten (ook al kende ik die al), nogal een teleurstelling dus.

Een enorme meevaller dit, veel close-ups en mono- en dialogen spreken me nou niet direct aan, maar wat een mooie film is dit. Meteen vallen de zachte kleuren op, vooral in de flashbackscènes echt schitterend, en dan ook nog eens zo mooi gestileerd. Deed me nogal denken aan Offret en zie nu ook dat dezelfde man de cinematografie heeft verzorgd, die meer films met Bergman gedaan heeft waar ik dan ook maar achteraan moet. Steeds boeiende en vaak behoorlijk aangrijpende teksten worden uitgewisseld tussen moeder en dochter, wat zich op bijna subtiele wijze naar een emotioneel climax weet te werken. Wellicht soms wat te gekunsteld, maar de actrices zorgen ervoor dat het geloofwaardig blijft en je nooit het gevoel krijgt dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Het stukje Chopin vormde trouwens ook een emotioneel hoogtepunt, erg mooi.

Wat een heerlijke cameravoering en onheilspellende geluidsband zeg, dat plus beangstigende ontknopingen en prachtige decors en je tikt zo tegen die 4.5* aan.

De eerste twee delen doen weinig voor elkaar onder en kennen een zelfde soort opbouw en structuur, waarbij vooral de ontknoping uit het eerste deel erg sterk is. Over beide delen hangt zo'n constante spanning, je weet dat er iets niet pluis is. De schitterende rode en blauwe kleuren maken het tweede deel een genot om naar te kijken. Het zwaartepunt van de film ligt echter in het derde en langste deel. Deze begint in eerste instantie nogal vervelend voor zo'n 10 minuten, maar dat wordt dik goedgemaakt in het vervolg waaruit zelfs blijkt dat dat begin een nuttige functie had, al blijft het een irritatieopwekkend stukje. Het moment waarop de oren van die blinde biwaspeler eraf worden getrokken is ontzettend beklemmend gebracht en moest ik ook zeker wel van griezelen. Verder perfecte camerabewegingen en de biwaconcerten zijn super creepy, wat een entourage. Het laatste en kortste vierde deel is wat luchtiger en vooral het 'gevecht' was wel vermakelijk. Een beetje knullig gemonteerd bij een verdwijntruc, maar ach. Visueel helaas minder dan de vorige drie, geen mooie achtergronden hier. Wel een lekker toetje, geinig einde ook.

Volgens mij is het helemaal niet criminologie, maar meer een soort van politieopleiding of forensisch onderzoek. Is ook niet echt belangrijk verder in de film.

Hier had meer ingezeten. Zat een fijne geluidsband onder de film gemonteerd, wat behoorlijk sfeerverhogend werkte. Dit in combinatie met het ruwe camerawerk zorgde voor momenten die aan Grandrieux deden denken, alleen veel minder experimenteel. Eerste pakweg 25 minuten waren nogal saai, waar Peping geïntroduceerd wordt. Daarna valt de nacht en krijgen we een lekkere, maar korte, clubscène (waar ik nogal gevoelig voor ben) en begint het 'project'. Veel tijd wordt doorgebracht in het busje, wat af en toe mooie beelden oplevert, maar had liever iets langere shots gezien en toch ook wat minder rommelig. Eenmaal aangekomen op bestemming wordt het echt interessant en zien we hoe de mannen koel en onverschillig de prostituee verkrachten en in stukken snijden. Peping heeft het al de hele tijd zichtbaar moeilijk en probeerde bij het halen van wat versnaperingen weg te komen, tevergeefs. Hij wilde haar ook eigenlijk helpen, maar ondernam uiteindelijk niks. Als de klus geklaard is en de zon is opgekomen, wordt er gegeten. Hierbij moest ik sterk denken aan het einde van Distance van Koreeda, al vond ik die scène daar een stuk magischer.

3* met kans op een halve ster erbij.

Toch wel verrassend goed! Liftte handig mee op het succes van Drive eerder op de dag, waardoor het feel-good karakter hiervan goed viel.

Feel-good dus, luchtig, maar ook ijzersterke doch ingetogen cinematografie. Fijne afwisseling tussen steady en handheld, zorgt voor een lekker ritme. Ook het tempo ligt precies goed, Koreeda laat de mooiere beelden net iets langer duren zonder dat de vaart eruit gaat. Ook zitten er aardig wat fraaie afstandelijke shots in die de film de nodige contemplatie meegeven. Een ander pluspunt is de muziek, erg sterk. Vooral het nummer met Japanse zang, ingezet tijdens het reisje, ondersteunt de beelden geweldig. Degelijke cast verder onder de volwassenen, met een paar dezelfde hoofden als in Still Walking. Het jongere broertje, Ryu, is wel een beetje irritant, maar dat past op zich wel bij zijn rol.

Een luchtige, lieve en vooral mooie film.

Mooi werkje weer van Weerasethakul. Ben meestal niet zo van de apenpakkies en dergelijke gimmicks, zoals Arnie het hierboven noemt, en de verwachtingen waren daardoor enigszins getemperd, maar stoorde me er gelukkig nauwelijks aan. Sterker nog, het leverde af en toe mooie droge momenten op, neem het gezamenlijk staren (aapjes kijken?) en de foto's.

Vond de prent een stuk rechtlijniger dan Apichatpong's vorige twee films. Soms gaven de personages zelfs wat overbodige informatie, terwijl het al duidelijk was wat er bedoeld werd. De geluidsband was als altijd in orde, wel minder aanwezig dan gebruikelijk, iets meer naar de achtergrond verdreven. In Syndromes and a Century is hier pas echt geniaal mee omgegaan. Het voelde als een samensmelting van elementen uit Weerasethakul's voorgaande films, zoals het verzorgingsaspect uit Blissfully Yours, de dieren in andere gedaanten uit Tropical Malady en het overschakelen van platteland naar stad uit Syndromes and a Centruy. Daarnaast wordt er weer aardig wat rondgebanjerd in de jungle en duiken er tevens soldaten en natuurlijk monniken op, die ook gewoon behoefte hebben aan een mobieltje en een computer.

Het was in ieder geval weer genieten, de sfeer waar je wordt ingedompeld is ongekend. Visueel had er denk ik nog wel ietsjes meer ingezeten, neemt niet weg dat we wederom een paar fantastische shots voorgeschoteld krijgen, met als hoogtepunt misschien wel de grotopening die half in de schaduw ligt, al weet de maan ook schitterend door te dringen. Ik zag trouwens een gezicht in een van de grotopeningen.

Leuk nostalgisch filmpje. Mist wat originaliteit voor een hogere beoordeling en is nogal voorspelbaar en af en toe clichématig. Maar goed, heb me geen seconde verveeld, heerlijk sfeertje toch wel. De hand van de regisseur is inderdaad bij de vechtscènes terug te zien, vooral bij de shots van bovenaf. Vind het altijd komisch hoe in zulke films de scholieren met een stok worden geslagen, erg grappig. Schattig meisje trouwens, zie dat dit haar enige film is, maar dat ze wel nog in tv-series speelt.

Mijn eerste Jarmusch is meteen een voltreffer.

Heerlijk subtiel gebracht, het heeft allemaal iets simpels, maar het werkt gewoon. De soundtrack is fantastisch, de cinematografie is geniaal in zijn eenvoud, het tempo ligt precies goed en de humor is meestal kurkdroog. Hoe die bellboy uit z'n ogen keek was al vermakelijk, maar die vliegenmepper vormde toch wel het hoogtepunt . Heel flauw eigenlijk maar zo droog gebracht.

Ik vond het juist een pluspunt dat het eerste segment meer lost stond van de volgende twee, hierdoor blijft de film na 2/3e deel nog steeds iets mysterieus houden. Je ziet dat het tweede segment zich in dezelfde ruimte afspeelt, maar je weet niet of de tijd ook hetzelfde is. Zo dacht ik eerst dat de kamer van die twee vrouwen dezelfde was als die van de Japanners en dat zij daar iets hadden laten liggen ofzo, vooral ook omdat dat Japanse meisje bij vertrek nog vroeg of ze niets vergeten waren. Daarna keren eerdere momenten terug en zal in het derde deel het schot verklaard worden. Ook zonder de vervlechting zouden de filmpjes op zichzelf goed werken, het zorgt er echter wel voor dat de film helemaal af is. Het voelt hier een stuk minder gezocht aan zoals bij veel andere (modernere) films die ook deze structuur hanteren.

Tenslotte zijn de achtergrondgeluiden echt heel goed gebruikt, zitten er fijne tracking shots tussen en toont Jarmusch aan een uitstekend oog voor detail te hebben. Als ik dan toch een minpuntje moet noemen is het de 'matches/Natchez' grap, die was gewoon té flauw. Vond het al vreemd dat die man op het station niet gewoon 'light' zei ofzo .

Bij het zien van de screenshots van deze film was ik al meteen verkocht. Dit waren overigens niet de stills waar Bas I. een link van geeft. Gelukkig is hij te bekijken in betere kwaliteit, en dus ook zonder die blauwe verkleuring. Dit is mijn eerste Żuławski, zelfs mijn eerste Poolse film. Avalon dan niet meegeteld, waar deze film blijkbaar wel een inspiratie voor is geweest. Vandaar dat Oshii voor de Polen-cast heeft gekozen? Verder zie ik niet heel veel overeenkomsten tussen beide. Wel het filtergebruik en de setting uit het eerste hoofdstuk van deze film en de enigszins aparte humor, al kom je dat vooral tegen in andere Oshii’s, zoals The Red Spectacles en Talking Head. Misschien het filosofische aspect ook? Maar dat heb ik er zo snel niet uitgehaald in ieder geval.

Dan verder over deze film. Hij opent zoals verwacht sterk, en ik zag al een nieuwe 5-sterren film in de maak. Helaas wordt na de intro in het eerste hoofdstuk gebruik gemaakt van een soort van found footage perspectief, waarbij een van de crewleden alles vastlegt met een camera, en waardoor er ook regelmatig in de camera wordt gekeken en gepraat. Vond dit nogal afdoen van de surreële en beklemmende sfeer die geschapen werd. Naarmate dit eerste deel vorderde werd het visueel ook minder spannend en ging het allemaal minder boeien. Een overdreven echo op vage filosofische monologen helpt daarnaast ook bepaald niet mee (vaag is wel altijd positief trouwens). Toch komen er zeker wel mooie scènes en beelden langs, met als hoogtepunten denk ik zo de ontploffinkjesscène en een man in een boomstamkano (ofzo), al is dat laatste enkel twee maal een paar seconden te zien. En nog wel veel meer eigenlijk, leuke camerastandpunten en dynamisch camerawerk. Wel teleurstellend dus, doordat dit gedeeltelijk tenietgedaan wordt door het als eigen gemaakt beeldmateriaal te presenteren. Nou heeft dit wel een doel, want Mark, de aanstaande Messias, schijnt de artistieke beelden van de ‘Oude Man’ gezien te hebben en zodoende te besluiten naar de planeet af te reizen.

Het tweede en derde hoofdstuk doen daarentegen niks fout en zijn niet minder dan geniaal. Hier dus geen found footage toestanden. De groenige bleke filter maakt plaats voor een rijker kleurenpalet en het wordt allemaal nog een stuk vreemder (kan dat?). Het tweede hoofdstuk opent met een briljant gefilmde veldslag met muziek die er echt totaal niet bij past. Sprookjesmuziek wat niet zou misstaan bij Belle en het Beest, werkelijk hilarisch. En inderdaad de Messias arriveert, en wat voor eentje! Totaal krankzinnig, oftewel helemaal goed. Een (audio)visueel overdonderend deel en daarbij zo weird, grappig en smerig. Zoveel gave ideeën zitten hierin. Die acteurs (zo noemen ze zich) zijn bijvoorbeeld zo belachelijk en onzinnig dat het grappig en beangstigend tegelijk is. De vogelmensen pakken ook verrassend goed uit, best netjes gedaan. Vooral de ambient met eentonig insectengezoem(?) dat je erbij hoort is erg tof. Dit overtreft het eerste stuk met gemak.

Het derde hoofdstuk gaat op dezelfde toer verder als de vorige en mengt hierbij twee verhaallijnen. Wat minder sterk als het middenstuk, maar alsnog een van de mooiste stukjes cinema door mij gezien, denk wel top-10 materiaal. Żuławski weet ook hier weer een aparte soundtrack te gebruiken met opeens gitaarmuziek, hoewel het wel toepasselijk is voor de verhaallijn waarvoor het gebruikt wordt, vooral door de auto. Ga er verder ook weinig meer over zeggen, met name inhoudelijk, want dit is iets wat je gewoon moet zien (ja lekker makkelijk hèhè). Nog wel een speciale vermelding voor de hoge palenscène, gruwelijk vet.

Heb niet geprobeerd om de dialogen en de verhalen te volgen, en dat bleek uiteindelijk ook niet nodig, want het ontvouwt zicht uiteindelijk nog verrassend helder, al is ontvouwen niet helemaal de juiste term. De film schijnt trouwens voor een vijfde deel vernietigd te zijn, en die opnames gingen terug tot 1977. Dit vermeld de voice-over (zou Żuławski moeten zijn) tijdens de opening. Hierdoor worden bepaalde delen van het verhaal enkel vertelt door Żuławski, gepaard met beelden van het hedendaagse Polen (of een ander land, kan ook), meestal erg fraai en onorthodox op rijders gefilmd. De vernietiging van het filmmateriaal pakt dus juist goed uit wat mij betreft, vanwege de sterke invulling die eraan gegeven wordt. De film wordt er dynamischer en afwisselender door, en voegt dus echt iets toe. De aftitelingsmuziek (eighties synthesizer klanken) is tenslotte weer compleet maf, misplaatst en onverwacht. Toch deed Żuławski dit al eerder en is het dus zo vreemd eigenlijk niet. New age, tribal, klassieke muziek, ambient, rock, (synth)pop, het zit er allemaal in.

Vanwege het eerste deel voorlopig maar even vier sterren, maar nu na dit getypt te hebben merk ik dat ik ook dat deel beter ga vinden. Hadden instant 5* kunnen zijn, maar wie weet komt dat er ooit nog van. 4.5* zullen mezelf kennende in ieder geval spoedig volgen

Meh. Nishimura is door zijn ideeën heen lees ik hier, dat zou ik (nog) niet willen zeggen, maar deze is wel in alles minder dat zijn vorige films. Wat mij vooral tegenviel was de rommeligheid, het werd allemaal zo onoverzichtelijk in beeld gebracht, waardoor de punch voor mij helemaal verdween. De (CGI) bloedfonteinen zagen er echt lelijk uit, kon ik niet van genieten. Soundtrack was wel oké, lekker opstuwend, en de humor was bij momenten ook aardig. Ik denk trouwens dat jeroentjuhhhhh en Onderhond zich inderdaad geen zorgen hoeven te maken, die lusten dit wel, ik helaas niet..

Daar zat natuurlijk wel een bepaalde tijd tussen wat we niet te zien kregen (doordat Lene zijn camera in de hotelkamer wegneemt).

Maar wat een film. Enorm geestig, Bro is echt subliem. Voelde allemaal heel realistisch aan ook. De scène in Allegro is natuurlijk geniaal bedacht en ook die referentie in het begin naar Reconstruction is heerlijk. Dan krijgen we nog eens een spetterende finale die enorm beklemmend wordt gebracht. Leuk trouwens om Boe eens te zien, nu weet ik eindelijk hoe zijn naam uitgesproken dient te worden.

Maffe film, apart onderwerp dan ook. Begin lijkt het meer de drama-kant op te gaan, met enkel sporadisch wat humor, een paar long takes en familiezaken die voornamelijk worden besproken, zonder dat de onderlinge relaties mij geheel duidelijk werden. Maar dan wel in een weird sfeertje, mede door afwisselend stotterende zusjes en een aparte soundtrack. Na de transformatie van Odagiri wordt het echter wel de quirky film, zoals Satoshi Miki die kan maken, waar ik op gerekend had. Odagiri is al vermakelijk als onhandige radioloog, maar in de tweede helft is hij pas echt lollig. Het leukste rolletje komt echter op naam van Kanji Tsuda, redelijk hilarisch. Moest soms wel echt hard lachen, ook al zijn er nauwelijks echte grappen aan te wijzen. Ook aardig wat schouderophaalmomentjes gehad. Visueel ziet het er allemaal wel verzorgd uit, paar mooie shots, zoals een lange afstandelijke take van de zijkant van Odagiri's X-ray caravan, maar niet erg bijzonder verder. Als de film zich nog meer op de humor had gericht had ik wel een dikke voldoende willen geven, nu blijf ik steken op 3*.

Leuke onderhoudende film. Begin is even doorheen bijten, ziet er allemaal erg lelijk uit. Maar als Kaas (P of Ahmed ) uit de gesloopte muren van de flat tevoorschijn komt, wordt het allemaal best vermakelijk. Voelt een beetje aan als een luchtigere versie van Idioterne (neem alleen al die zwembadscène), al zitten er best stevige uithalen in. Misschien wel een beetje makkelijk met bijvoorbeeld zo'n vader die meteen al wantrouwend reageert op P, dat hele gedoe rond pedofilie voelde sowieso niet helemaal lekker aan, het punt van de regisseur moest wel erg duidelijk naar voren komen had ik het idee. Ook moet P's werkgever natuurlijk een viezerik blijken. Het kinderkoor was trouwens wel een vrij briljante vondst, net als een Bosnisch sprekende Kaas.

Wederom een prachtige film van Angelopoulos. De scheidslijn tussen werkelijkheid en fictie is hier zo dun dat het bijna niet opvalt, wat een heerlijk dromerige sfeer oplevert. Het middenstuk leek zich op een gegeven moment wat voort te slepen, maar de laatste pakweg drie kwartier waren gewoonweg geweldig. Het camerawerk is ook hier weer typisch Angelopoulos, de hele film wat dat betreft. De muziek van Karaindrou is bovendien wonderschoon, evenals het laatste shot. Wordt tijd voor een box set met Engelse ondertiteling van deze Griekse meester.

Tarr's laatste is met afstand zijn meest trage, zware, minimale en repeterende. Het is tevens een waardig afscheid.

Het begint natuurlijk subliem met werkelijk verbluffend camerawerk wat het paard begeleidt door het stormachtige dorre landschap. Aangevuld met de hypnotiserende klanken van Víg, die ditmaal veel weg lijken te hebben van die van Arvo Pärt, word je zwaar in trance gebracht. Zou je in principe ook 146 minuten mee kunnen vullen. De eerste dag begint op diezelfde sublieme wijze. Heerlijk hoe die ongelofelijk harde wind de aandacht opeist, waardoor de camera er nog een schepje bovenop doet, fascinerende tweestrijd. Ja, ik was meteen weer verkocht.

Eenmaal binnen begint mijn enthousiasme wat te zakken. De rituelen worden wel zeer traag in beeld gebracht en uitgevoerd. Voor mij net te traag eigenlijk. Het is geweldig hoe de camera bij momenten door het huis zweeft en zijn positie zorgvuldig inneemt, echter duurde enkele shots wel erg lang. Vooral nadat dezelfde handelingen, met name het aan- en uitkleden, telkens getoond werden begon mijn ongeduld toe te nemen. Ik begon te twijfelen aan wie het lag. Het zorgde er voor dat ik wilde ontsnappen aan het huis, aan het stille, kale en routineuze bestaan. Ontsnappen aan de verstikking. Hierdoor voelde elke uitstap naar de stal of de put als een ware verlossing. Het arme paard weigerde echter de verlossing te bezegelen, waardoor mijn benauwdheid alleen maar verder toenam. Hoe lang is dit nog vol te houden? En buiten bleef het maar razen.

Toen was het eindelijk zover! Het water was op, de pálinka werd ingepakt, en de trekkar werd van stal gehaald. Een spannende tocht, op zoek naar verlossing. Ik ging er nog eens goed voor zitten. Maar... dat shot duurt nu toch wel verdacht lang, dacht ik. En ja hoor, mijn vrees werd bevestigd, wat een ellende, het is voorbij. Ik kon wel janken. Het rondvliegende blad moest mijn tranen bedekken. De wanhoop nabij.

Een klapper volgt niet. Laten zakken, waarna we gewoon doorgaan, er zit kennelijk niets anders op. De storm is gaan liggen, niemand zal meer langskomen, totale isolatie. Het licht wordt langzaam gedoofd. Niet met spijker en hamer, nee, dit is het enige mogelijke, dit gaat vanzelf. Een verlossing in zijn meest minimale, en tegelijkertijd, meest extreme vorm. Apathie, berusting of toch verdriet? Een enorme leegte, dat zeker. Wat een klasse. Tot ziens, Béla.

Leuke film ja. Kaas zorgt altijd wel voor een voldoende en de rest is ook gewoon in orde. De actie is vermakelijk, de humor is lekker stuntelig en tussendoor komen er ook nog wat mooie shots langs, prima. Nette soundtrack ook, geinig synth-nummer bij de geweldige openingsscène. Heerlijk natuurlijk hoe Kaas op zijn sandaaltjes, inclusief witte sokken uiteraard, achteruit over het dak schuifelt en de held uithangt. Het zit gewoon bomvol komische momenten, naar het einde toe wordt dat wat minder, maar het (inderdaad zelfbewust clichérijke) drama weet gelukkig net niet de overhand te krijgen. Dikke 3.5*. Zal vermoedelijk geen hangertje zijn, dus net geen 4*.

Het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. Een soort mix van Antonioni's Il Deserto Rosso en Tati, en dat in een new wave jasje. Een melancholische trip zonder duidelijk verhaal waarbij de camera een cruciale rol speelt. Paar fantastische lange takes en tracking shots onder andere. Daarna gaat de mannelijke hoofdpersoon zich bezighouden met het uitvoeren van bovenstaand plot, dus het deelnemen aan een bokswedstrijd. Ook dit wordt zeker niet standaard uitgevoerd, bevat enkele uitstapjes, maar is minder magisch dan het doelloze en onbestemde gevoel dat het eerste deel weet uit te beelden. Lijkt overigens een (half) vervolg op Rysopis te zijn, de minstens even sterke debuutfilm van Skolimowski. Helaas niet gezien op het IFFR 2009.

Toyoda is zeker helemaal terug en blijft meester van de slowmo's, die in elk van zijn films een prominente rol spelen. Maar die muziek ja, echt geniaal, het hele sounddesign ook trouwens.

Het verhaal is gewoon onderhoudend en staat vooral in dienst van de audiovisuele pracht die we voorgeschoteld krijgen, al weet de combinatie hiervan wel het een en ander los te maken. Veel natuurbeelden ook, prachtig geschoten, verwacht je niet bij een Toyoda. Die rood/witte pot-scène op het einde vond ik niet helemaal geslaagd, de witte achtergrond contrasteerde niet echt mooi met het rood. Verder kan ik zo snel geen minpunten bedenken. Er zat zoals Onderhond al zei humor in en er vloeide ook nog wat bloed gelukkig. In ieder geval een heerlijk hypnotiserende film, dat de man de rest van zijn leven films mag maken.

Toyoda regular Kiyohiko Shibukawa (die hier 'De Heerser' speelt) vind ik trouwens een enorm fijne acteur, geweldige kop gewoon, ook net weer in Pornostar. Waar ik bij die film aan Refn's Bleeder moest denken, was dat hier aan Valhalla Rising. Toyoda en Refn vertonen wel gelijkenissen qua stijl, of ben ik de enige die dat opvalt?