074

op de zaterdag avond wouden ik en een vriend een film gaan kijken. De plannen waren gezet op 2012, helaas waren we 5 minuten te laat en hadden we de film gemist. we konden toen kiezen uit enkele films waaronder Twilight : the new moon. Omdat ik wat lovende woorden had gehoord van wat collega's hadden we gekozen voor deze film. Toen we eenmaal in de zaal terecht kwamen viel het ons op dat 80% van de bezoekers vrouwelijk was. Eigenlijk hoor je mij daar helemaal niet over zeuren, maar het vertelt veel over de film. Na een half uur kon ik eigenlijk al de hele film voorspellen. Ik kon zien dat het weer een soort van standaard highschool love film werd, met hier en daar een vampier of een weerwolf. Misschien is het omdat ik deel 1 niet heb gezien dat ik deze film een zo'n laag cijfer geef, maar het verhaal kon mij niet veel boeien. Ook wat mij opviel was dat af en toe je de vrouwen in het publiek hoorde lachen om grapjes die ik niet begreep, niet omdat ik ze niet snapte, maar omdat ze niet grappig waren.

Ik zou deze film denk ik een voorbeeld noemen van ieder meisjes droom. welk meisje wil nou niet verliefd worden op een hartstochtelijke vampier, omringd worden door half naakte gespierde mannen die in weerwolven veranderen. De film was gewoon niet mijn ding. en veel over het einde ga ik niet eens beginnen

2.5/5

Nothing but the truth is een prachtige film. Ik heb hem vandaag gekeken en ik stond versteld van het prachtige verhaal en van de schitterende acteerprestaties. Zelf verwachtte ik niet veel van deze film want drama's vallen bij mij nooit goed.

Maar toen ik eenmaal in de film kwam werd het verhaal prachtig. Kate Beckinsale zette een prachtig verhaal neer. Alleen vond ik de acteur Alan Alda uit de serie ''M*A*S*H'' het beste presteren. En ook Vera Farmiga deed het niet slecht. Over Matt Dillon heb ik niet veel te zeggen, ik heb hem namelijk nooit een goede acteur gevonden.

Het belangrijkste wat de film je brengt is toch wel dat je als journalist nooit je eigen bronnen moet verraden. En natuurlijk dat in een democratie de overheid, de burgers niet moet vresen, maar moet beschermen.

Tegen het einde van de film zakt alles eigenlijk in elkaar wat van haar leven nog over is. En zelf dacht ik aan het einde(en misschien jullie ook) dat het wel genoeg was. Dat ze maar gewoon haar eigen bron moest opgeven. Maar als je bij de laatste scene komt in de bus, veranderd dat hele beeld wat je ongeveer tegen het einde van de film krijgt. De laatste scene waar zij, op het begin, naast de dochter van de geheime agent zit in de bus. Dat kleine meisje, dat zo'n groot geheim heeft, en het zomaar verteld aan de journalist is al prachtig. Maar dan krijg je in een keer het warme gevoel over je heen, dat de journalist het kind heeft beschermd. En de gedachte die je krijgt van het gehele verhaal veranderd gelijk. Het gaat niet meer om alleen het vast houden waar je voor staat. Maar ook dat je de jongere generatie moet beschermen, en er zelfs je eigen leven ervoor moet geven.


En om deze gedachten geef ik deze film een 4.5!

In de film ‘‘The Thin Red Line’’ maakt James Caviezel zijn debuut als hoofdrolspeler. Deze acteur die hier rechts te zien is was voorheen nog bijna nergens bekend. Veel filmcritici waren verschillend in mening, de een vond het een prachtfilm terwijl de andere de film het liefst in de prullenbak zag. Veel mensen gingen niet naar de bioscoop voor de film, omdat het in dezelfde maand uitkwam als ‘‘Saving Private Ryan’’. Een film met een verhaal van gelijke strekking.

The Thin Red Line is een film met een mix tussen filosofie en oorlog. Terrence Malick, de regisseur, heeft de oorlog verfilmd vanuit het perspectief van de soldaten aan het front. De film gaat over de slag bij het Guadalcanal, waarbij duizenden Japanners en Amerikanen de dood vonden. In deze slag moesten de Amerikanen een groep eilanden veroverden van de Japanners. De hoofdrolspeler wordt vervuld door de soldaat Witt (James Caviezel) die terug naar het slagveld wordt gestuurd om voor de Amerikanen te vechten. Hierbij krijgt hij een band met de vele andere soldaten aan zijn zij. Samen moeten zij heuvel na heuvel beklimmen om van de Japanners te winnen. Het gaat niet makkelijk want de Japanse soldaten hebben zich goed ingegraven met mitrailleurs. Maar uiteindelijk slagen de Amerikanen er in om de vijand te verslaan en schieten alle Japanners neer die zich verzetten of vluchten. De film geeft de vijand ook een menselijk gezicht, doordat je goed kunt zien dat de Amerikanen het moeilijk hebben om de Japanse soldaten te verslaan. Er is in de film veel gebruik gemaakt van langzaam opkomende actiebeelden en erg veel van filosofisch zinnen die soldaat Witt vertelt.

De film laat de oorlog goed weergeven waardoor je meer en meer meeleeft met de Amerikaanse soldaten. Of de film ook betrouwbare beelden laat zien is een ander verhaal. De film liet vele doden zien, wat in het echt ook is geweest. In totaal zijn er namelijk meer dan 30.000 doden gevallen aan beide kanten, en dan vooral aan de kant van de Japanners. Je kon goed zien dat de Japanse soldaten zwaar werden beschoten met landartillerie en door de grote oprukkende Amerikaanse troepen.

Jammer was, dat er in de film geen beelden van gevechtsschepen en vechtvliegtuigen waren, terwijl er in de oorlog toch sprake is geweest van zee- en luchtgevechten en zelfs van kust- en luchtbeschietingen op het eiland. Maar de regisseur wilde zich vooral richten op de grondgevechten, de soldaten, in plaats van de grote schepen en vliegtuigen.


Ook de landing op het eiland in de film was toch iets te rustig. In de echte landing was er een tegenstand van de Japanners. Weliswaar een hele kleine tegenstand, maar helaas heeft de regisseur besloten deze niet in de film te stoppen.
Wat wel een groot probleem was, wat je ook goed kon zien in de film, was het vechten tegen de tropische hitte en het tekort aan water. Dit probleem werd erg duidelijk meegegeven in de film, wat zich in het echt ook heeft afgespeeld. Verder geven deze 2 minder betrouwbare fragmenten geen ergernis, omdat de film genoeg beelden laat zien hoe het er wel uit zag en dat je het kan terugvinden in de geschiedenisboeken en het is iets waar je niet zo op let. Want er zijn gewoon teveel prachtige betrouwbare beelden waar je uren van kunt genieten.

De manier van regisseren die uniek is, zie je bij elke film van Terrence Malick terug. Hij kan als geen ander filosofisch natuur filmen door langdurige beelden van landschappen of bijvoorbeeld toppen van bomen weer te geven. Met een prachtig sfeermuziekje dat je automatisch aan het denken zet over de tekst die de hoofdpersoon je vertelt. Deze stijl van regisseren zie je alleen bij Terrence Malick, en dat maakt de film zo uniek. Het kan zelfs zijn dat mensen, die liefhebbers van oorlogsfilms zijn, teleurgesteld kunnen zijn na het zien van deze film. Omdat het zich totaal niet richt op de actie en het geweld. Dus daarom raad ik de Rambo-liefhebbers aan niet de film te zien, want dit is een film met een hoog denkgehalte en toch wat minder actie dat je van een oorlogsfilm zal verwachten. Deze film is speciaal voor die mensen, die graag een inhoudelijk goed verhaal willen beleven in plaats van alleen maar keiharde actie willen zien.

Quote:
‘’I remember my mother when she was dyin', looked all shrunk up and gray. I asked her if she was afraid. She just shook her head. I was afraid to touch the death I seen in her. I couldn't find nothin' beautiful or uplifting about her goin' back to God. I heard of people talk about immortality, but I ain't seen it. I wondered how it'd be like when I died, what it'd be like to know this breath now was the last one you was ever gonna draw. I just hope I can meet it the same way she did, with the same... calm. 'Cause that's where it's hidden - the immortality I hadn't seen.’’

4.5/5