Naomi Watts
Ingeschreven sinds 29 juli 2004
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Naomi Watts. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012.
Thin Red Line, The (1998)
zaterdag 4 februari, 18:26 uur
Sinds het magistrale Tree of Life verslaafd geraakt aan de visionair Terrence Malick. Altijd een beetje links laten liggen, waarom weet ik ook niet. Erg mooie film maar toch nog een lichte tegenvaller omdat ik er meer van verwacht had.
The Thin Red Line begint erg mooi, met het segment van Jim Caviezel. Prachtige shots, een erg mooie omgeving, fijne filosofische feel en de magie die The Tree of Life mij deed voelen was ook hier weer enorm voelbaar. Sterke muziek en dit leek weer een heerlijke beleving te worden. Helaas slaat dat om als Malick het begint met het privates segment, die erg lang duurt maar op een gegeven moment begint te sleuren...
... want de filosofische content begint zwaar op de achtergrond te verdwijnen, met af en toe wel een klein hoogtepuntje maar komt voornamelijk niet verder dan wat ethische bezwaren. Spijtig, want dit is toch één van de zaken die Malick zo interessant maakt. De all star ensemble van cast is geweldig, en acteren ook op een enorm hoog niveau. Malick weet ook altijd zijn cast het maximale te laten presteren.
Helaas is The Thin Red Line niet larger than life gebleken waar The Tree of Life dat wel is. Qua beeldtaal ook minder krachtig, wat betreft poezie en filosofie wat minder intrigerend en ook visueel minder. Jammer, al zegt dat veel over het niveau van The Tree of Life want ook weinig tegenhangers die zich kunnen spiegelen aan Malick. Ik zag in The thin Red Line een film die hetzelfde niveau nastreefde maar helaas is dat niet het geval. Nu kan ik wel The Tree of Life in mijn top 10 zetten, eindelijk en is duidelijk Malick's magnum opus. Deze is helaas niet zo omvangrijk als die. Al is dit nog steeds een prima films, met poëtische en filosofische lagen maar helaas komen die te sporadisch om de hoek kijken. Maar al met al, enorm sterke film van Malick weer.
Take Shelter (2011)
donderdag 2 februari, 20:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een enorm sterke drama. Michael Shannon is ijzersterk als Curtis, wat iedereen ook onderschrijft maar toch weer onaangenaam opvallend dat niemand Jessica Chastain noemt. Het mag dan één van mijn favoriete actrices zijn maar moet toch voor iedereen waar te nemen zijn dat ze weer een indrukwekkende performance in huis heeft. Het is duidelijk de Shannon show maar met de kleine ruimte die haar gegeven is weet ze er toch weer zoveel indruk te maken en gaat werkelijk diep onder je huid zitten. Die uitbarsting van haar als ze het ontdekt van zijn lening, de zorgelijke mimiek en hoe ze daarna in vele sleutelscenes het gezin bij elkaar houdt. Kippenvel. Chastain op haar best.
Shannon is natuurlijk de perfecte acteur om een man te spelen die 'troubled' is en hierdoor de kijker ook zijn twijfels laat hebben of ie nou sane of insane is. Ook erg sterk dat Nichols het min of meer in het midden houdt. Erg sterke opbouw, steeds weer een nieuwe subtiele cue om de waanzin te verhogen en tegen het einde aan wordt het nog best spannend. Sterke muziek ook maar vooral een erg sterk drama. Zowel qua acteer- als schrijfwerk. Subliem.
Help, The (2011)
woensdag 1 februari, 13:18 uur
Het stond al een tijdje op het programma maar helaas niet van gekomen. Ondanks dat ik een enorme Jessica Chastain fan ben. Typisch aas voor de academy's en het was toch allemaal vrij duidelijk dat dit een kanshebber ging worden. Weer zo clichematig en politiek correct. Het houdt niet over. The Help doet eigenlijk weinig bijzonders maar krijgt hulp van de cast. Want Spencer, Davis en oogappel Chastain maken erg veel goed. Dat kan zelfs Stone niet meer verpesten die wel erg solliciteerd naar het label miscast.
Al de racisme cliche's worden uit de kast getrokken, zogenaamde dramatische stukken die begeleidt moeten worden door muziek die moeten zorgen voor een tearjerker effect en ook het schrijfwerk wil dit makkelijke drama niet voorzien van een oprecht randje. Veel te gemaakt, te politiek correct maar vooral te quasi sympathiek. Wel erg sterke performances en Chastain nails it again. Wat een heerlijke actrice is dat toch. Aankleding en schepping van tijdsbeeld is toch best wel sterk.
Toch wel weer erg jammer van die BP nominatie maar dat mag geen verrassing heten.
Texas Killing Fields (2011)
Alternatieve titel: Dark Fields, dinsdag 31 januari, 23:54 uur
Interessant. De dochter van één van deg rootste cineasten ooit in samenwerking met mijn favoriete actrice van dit moment. Jammer dat Mann de controle over haar regie totaal kwijtraakt en dat Chastain een ondankbare fuckrolletje krijgt.
Film begint erg veelbelovend, met een heerlijke zuiderlijke broeierige setting, dat altijd erg goed werkt met een murder investigation detective. Erg mooi geschoten op het begin, wat heel erg veel denken aan het dynamische camerawerk dat we van haar vader kennen maar als er eenmaal iets verteld moet worden blijkt ze een nog niet al te beste auteur en ook audiovisueel lijkt ze niet meer weten wat te doen.
Een niet al te interessant plot en conventionele visuele stijl blijft over en als je er dan nog niet in slaagt een verhaal duidelijk te vertellen blijft er weinig over. Moretz is aardig, Morgan goed en helaas valt er van Chastain ook weinig te zeggen. Al viel er voor haar oo kweinig eer te behalen. Een bijzonder slordige detective die vooral tegen het einde aan steeds meer zijn aantrekking verliest.
Leuke poging maar een zeer povere uitwerking. Al blijf ik wel geloven, want op momenten zie je toch dat ze net als Jennifer Lynch (die wel gelijk indruk maakte) veel raakvlakken heeft met haar oude heer.
Never Let Me Go (2010)
maandag 30 januari, 10:28 uur
stem geplaatst
Debt, The (2010)
maandag 30 januari, 10:26 uur
Aangename verrassing dit.
Vooral gaan zien door Jessica Chastain, en dat blijft een zeer goede reden om dit te gaan zien want ze acteert toch wel behoorlijk sterk. De praise zal vooral uit gaan naar Christensen en Mirren die beiden erg sterk zijn maar Chastain wordt - zoals haar de laatste tijd wel vaker overkomt - onterecht over het hoofd gezien. Heerlijke emotion packed rol weer van haar, erg sterk. Met Wilkinson heb je dan een fijne toevoeging en Worthington is als acteur niet best maar doet de film ook geen pijn met zijn aanwezigheid.
Op thriller gebied niet veel bijzonders maar de angle zit 'm voor mij vooral in de triangle tussen Stephan, Rachel en David. Erg interessant uitgevoerd en ook erg sterk hoe ze de kijker laten gissen wie nou wie is en dat niet op voorhand al hebben uitgestippeld. Ook een vloeiende transitie tussen verleden en heden. Ook wat fijne wendingen. Wat vooral een standaard oefening leek is toch een aangename verrassing door het triangle subplot. Chastain zet haar wonderbaarlijke spree gewoon voort.
Flickan Som Lekte med Elden (2009)
Alternatieve titel: Millennium 2: De Vrouw Die met Vuur Speelde, zondag 29 januari, 17:47 uur
Ook hiervan weer de extended version gezien.
Toch een pak minder dan het eerste deel, mede omdat de plot niet helemaal goed pakt, de film eigenlijk de eerste helft erg stil staat en heeft veel te maken met de erg rommelige regie. Het bronmateriaal is zeer interessant maar het maximale wordt er niet uitgehaald. Waar het eerste deel bij het detective gedeelte nog aardig interessant was wil dat bij dit deel niet echt vlotten.
De tv look werkt ook niet mee, ook omdat ik nu inmiddels Fincher's verfilming heb gezien is het toch erg lastig om de visuele poverheid te omarmen, ook mis ik Mara al is Rapace gewoon weer goed. Na een povere twee uur, met een lesbisch onderonsje uitgezonderd is het allemaal weinig enerverend. Tot in het derde en laatste uur waar het allemaal op gang komt. Als eenmaal Blomkvist en Salander elkaar gevonden hebben weet de striden iet meer verloren te gaan. Een wat onevenwichtige verfilming van uitstekend bronmateriaal. De verfilming uit de VS maar afwachten dan, wel vermaakt maar er is meer uit te halen.
Blindness (2008)
zondag 29 januari, 16:46 uur
Blindness open erg sterk. Sterke cinematografie, leuke kleurenfilters, een sterk concept en niemand minder dan Julianne Moore in de lead. Ondanks dat het visueel in orde is komt het sterke concept totaal niet uit de verf. Vooral een erg rommelige regie en in het ziekenhuis weet ie het toch niet lang genoeg boeiend te houden. Het was verstandiger geweest twintig minuten eerder van setting te wisselen.
Ook nooit het idee gehad dat de outbreak van desastreuze proporties was. Dat had ik ook niet bij de sfeer, die ik veel naargeestiger verwacht had. Alleen tijdens het seks segment komt dat even tot uiting. Komt er bovenop dat ik Ruffalo echt zo'n vreselijk acteur vindt. Vermakelijke film en vooral door de visuele flair en Moore toch nog een magere voldoende. Toch wordt een ingenieus concept door chaotische regie en incapabele narratieve capaciteiten om zeep geholpen. had veel beter kunnen en moeten zijn.
Iron Lady, The (2011)
zaterdag 28 januari, 22:18 uur
stem geplaatst
Shame (2011)
donderdag 26 januari, 22:39 uur
Lang geleden dat ik zo'n rauwe in your face prent hebt gezien die uitmondt in een gut check. Vooral zeer kundig geregisseerd, en met kundig bedoel ik ook zeer kundig. Op een manier zoals alleen de allergrootsten het kunnen. Weinig dialoog maar McQueen zegt zoveel door gebruik te maken van de essentie van cinema. Geen dialogen maar beeldtaal in zijn puurste vorm en een hoofdrolspeler die echt een zwaar overtuigende rol neerzet die echt veel van Fassbender vergt. Na afloop va nShame kan ik wel stellen dat ik murw gebeukt ben.
Intiem maar tegelijkertijd zo afstandelijk, deed me constant denken aan een geperfectioneerde en moderne film van Cassavetes. De raakvlakken met Killing of a Chinese Bookie vond ik enorm treffend, alleen dan met een ander thema. Een magistraal thema, wat veel ruimte biedt voor een complexe karakterstudie als Shame. Ook al wordt er niet zo veel van Mulligan gevraagd als Fassbender haar breekbare rol wordt echt vol overtuiging ingevuld. Wat vooral Shame zo boeiend maakt is dat er geen achtergrond uitdieping is wat de film alleen maar rauwer maakt. NC-17 rating slaat nergens op (nudity scenes stellen weinig voor) en dat deze niet bij de BP nominees zit is makkelijk te verklaren maar wel spijtig van Fassbender. Wat een acteerprestatie van zijn kant, zelden een rol gezien die zoveel vergt van een acteur en het dan nog zo overtuigend brengen.
Cinematografisch hypnotiserend en van de buitencategorie, magistrale compositie, sterke kadreringen en daarnaast gewoon een performance driven schouwspel. Plot is nihil maar de sfeer is uitmuntend en erg sterk hoe McQueen door beeldtaal de sfeer steeds beklijvender en labieler maakt. Constant hangt de toestand van de psyche van Fassbender in de lucht, wat de sfeer alleen maar broeieriger maakt. Enorm veel mooie scenes maar de New York New York scene steekt er toch wel bovenuit. Carey Mulligan 
. Dat moment is i.t.t. de rest van de film qua toon erg warm en de camera verliest de fragiele Sissy geen moment uit het oog. Erg sterk. Een heerlijk voortkabbelend en steeds broeierig wordende atmosfeer die in een overtuigen open rauwe climax eindigt.
Mooie 'voelbare' cinema over eenzaamheid, en van zo'n niveau wat je niet verwacht. Ik had totaal iets anders verwacht maar toch wel een erg aangename verrassing. Ik weet niet wat het is, maar de films lijken de laatste tijd wel steeds beter te worden. Terug grijpen naar grootse cineasten van decennia geleden hoeft niet altijd meer zolang je dit soort meesterwerken krijgt. Ik kan er nog steeds niet bij dat ik iets aanschouwt heb wat ik van het niveau Cassavetes vindt. Uniek. Laat het maar snel 7 februari worden, en 'm dan eindelijk, in het gezelschap van FbtS deze op 't grootste scherm te zien.
Wendy and Lucy (2008)
woensdag 25 januari, 2:57 uur
Heerlijke minimalistische prent. Een film over de vriendschap tussen een mens en zijn hond, wie een hond heeft hoe diep dat kan gaan en dat komt ook prima tot uiting. Geen vals sentiment, minimalistische opzet maar toch wel met een maximaal rendement. Door de bezielende en ingetogen acteerprestatie van Williams erg boeiend, af en toe een subtiele tegenslag waardoor ook de frustratie groeit en als kijker voel je mee met Wendy. Het einde is minimalistisch maar wel the only way to go. Tevens ook het hoogtepunt van de film de scene die Wendy en Lucy delen op het eind.
Mammoth (2009)
Alternatieve titel: Mammut, woensdag 25 januari, 2:56 uur
stem geplaatst
Synecdoche, New York (2008)
woensdag 25 januari, 2:55 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren
Incendiary (2008)
woensdag 25 januari, 11:17 uur
stem geplaatst
My Week with Marilyn (2011)
dinsdag 24 januari, 22:07 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
All people'll ever see is Marilyn Monroe
Een werkelijk briljante verfilming van de Diary's die Clark in respectievelijk 1995 (The Prince, The Showgirl & Me) en 2000 (My Week With Marilyn) liet uitgeven. Jarenlang stil gezwegen maar om de criticasters die er nu nog steeds zijn de mond te snoeren. Curtis weet van de diary's een samenhangend geheel te maken. Niet te lang op te bouwen maar de sterke elementen uit die boeken samen te smelten. Als klein kritiekpunt dat de film wat milder is voor Laurence Olivier en Clark zelf terwijl Clark zelf in deb oeken enorm uithaalt naar SLO en zichzelf (hield zichzelf zelfs verantwoordelijk voor haar dood). Intiem, oprecht en heartbreaking. Voor het casual publiek een overtuigend drama met een magistrale Michelle Williams, voor Marilyn fans en de fans die het boek kennen een emotioneel zware confrontatie met de tragiek rond Norma Jeane maar wel een film om te koesteren die o zo mooi is.
Het eerste deel gaat om The Prince, The Showgirl and Me. De leuke anekdotes zijn er in verwerkt, de ontmoeting, het wel en wee op de set en daarna gaat de film vloeiend over in My Week With Marilyn. Williams is echt een zeer overtuigende Norma/Marilyn. Vooral als Colin in het begin de filmkamer komt binnenlopen bij Mr. Percival, Williams als Marilyn op beeld, daar kan je als fan alleen maar stil van worden. Spot on. Tuurlijk heeft ze de ongrijpbare klasse, charme en presence niet van Norma Jeane, maar dat is dan ook een oneerlijk referentiekader. Ze lijkt echt enorm op Marilyn. Die charme, haar manier van doen, haar kinderlijke enthousiasme, haar lach, de knipoog en haar manier van praten. Maar vooral de fragiliteit is erg indrukwekkend. Branagh is briljant als Olivier en Redmayne wordt door de pers onterecht niet genoemd als sterkhouder. Hij is geniaal als Colin Clark.
Echt een aaneenschakeling aan mooie scenes. De scenes op Eton College, Windsor Castle, hun onderonsje in het meertje, hun speelse omgang met elkaar, de kleine details die de pijn van Monroe zo treffend weergeven (alleen voor de kenner krijgt dit echt diepe impact), in haar slaapkamer, het moment van het citaat hierboven, hun afscheid, de miskraam erna maar het moment dat Colin Monroe huilend in haar kamer aantreft is toch verreweg het mooiste. Die chemie ook tussen Redmayne en Williams is ongekend, de welbekende spirituele en erotisch geladen romance van Clark en Monroe wordt met succes over gebracht naar het witte doek. Echt tranen met tuiten gehuild. Wat een tragiek kende ze toch, zoveel onzekerheden en demonen. Deze wetenschap blijft door mijn ziel snijden. Het is zowel mooi als pijnlijk confronterend. Al moet je je verdiept hebben in Marilyn zijn om de maximale intensiteit van dit drama te kunnen voelen. Erg mooi geschoten, veel close-up wat resulteert in een intiem portret en een enorm sterk script van Hodges.
Een zeer geslaagde verfilming van de twee diary's van Colin Clark. Zowel Clark als de makers proberen niet te profiteren van de tragiek rond deze zeer ongrijpbare actrice. Zo lief, zo getalenteerd, zo intelligent maar die helaas ook een hele donkere kant kende. Voor de casual filmliefhebber een zeer onderhoudend drama, voor de Marilyn liefhebber een enorm diepgaand en zwaar drama die zowel ontroerend, pijnlijk en enorm confronterend is. Wat wel gaat betekenen dat dit zwaar ondergewaardeerd gaat worden omdat alleen de marilyn sympathisanten die diepgaande kern zullen zien. Een magistrale verfilming, die net als de diary's de persoonlijkheid van Norma Jeane veel eer aan doet. Een godsgeschenk zowel voor de fans van Monroe dan als het publiek die dezerdagen nog steeds gevoed worden door de leugens die er rond haar persoonlijkheid de ronde doen. Bedankt Simon Curtis. Volle mep plus top 10. Hoe kon het ook anders.
O ja, als Streep de oscar wint is dat diefstal.
In Time (2011)
zondag 22 januari, 16:21 uur
Zeer interessant thema en met Niccol het genie achter het kleine meesterwerk Gattaca kan dat natuurlijk niet misgaan. Helaas dus wel.
Het begint natuurlijk allemaal met de gigantische plotholes, zelfs de simpelste dingen kloppen aan geen kant en helaas wordt er dit keer ook enorm gefaald om een sfeervol toekomstbeeld te scheppen. Timberlake normaal goed op dreef kan zijn draai niet vinden, Seyfried is haazelf en zet een weinig enerverende rol neer, Murphy is een solide villain, leuk om Pete van Mad Men te zien en Wilde is vooral erg mooi.
Ook narratief laat Niccol flink wat steken vallen, het voelt vooral te fragmentarisch aan, het toekomstbeeld leeft niet en ook lijkt Niccol niet te weten welke kant hij nou precies op wil. Naarmate de film vordert begint de plot wel aardig de keel uit te hangen en wordt het toch een survival of the fittest. Erg jammer. Pijnlijk dat Niccol hierdoor flink gezichtverlies lijdt, want van de man achter Gattaca verwacht je gewoon iets beter en ingenieuzers.
Spijtig.
Män Som Hatar Kvinnor (2009)
Alternatieve titel: Millennium: Mannen Die Vrouwen Haten, zondag 22 januari, 16:18 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Tour de Rapace
Het eerste boek heb ik gelezen maar vergelijkingen zou je van mij niet horen, ook het stomste wat je kan doen. Daar verschillen de media teveel voor. Erg lang uitgesteld en vraag me nu af waarom ik hier zo tegenop heb gekeken. Bedankt voor Fincher die de spreekwoordelijke mes op de keel heeft gezet. Ik heb de Extended versie gezien.
Bijzonder boeiende krimi die de drie uur met gemak de aandacht vast weet te houden. Ook al is het mysterie behoorlijk clichematig, de uitwerking is boeiend en intrigerend. Dergelijke buddy zoektochten zijn zo aan mij besteed maar het grootste aantrekkingspunt is toch wel Lisbeth Salander, en vooral door de vrouw achter Salander; Noomi Rapace. Enorm sterke screen presence en draagt het personage met verve. Dan mag deze Salander misschien stukken fragieler zijn dan haar tegenhanger van het boek ik verkies duidelijk deze Salander dan die uit het boek.
Genoeg zaken die zich niet helemaal goed naar beeld vertalen maar Opley haalt het maximale eruit. Dat ook de gevoelens van Salander zo uit de lucht komen vallen vind ik zo sterk, juist erg tekenend voor haar personage. Net als de neukbeurt overigens. Ook de randzaak met de curator vond ik buitengewoon sterk. Verre van overbodig. Ook erg blij met de keuze dat de historie van Salander mysterieus wordt gehouden, je verlangen naar meer opgebouwd wordt en (hopelijk) dat je in de vervolgdelen flink getrakteerd wordt.
Enorm vermakelijk. Sterke production value, een zeer boeiend mysterie maar wat de film voor mij bovengemiddeld maakt is Rapace. Van het boek was ik niet zo onder de indruk, van de film wel. Groot compliment want heb het meestal niet op visueel povere films maar Opley compenseert dat met zoveel moois. Vanavond dus de remake, waar ik wel wat van verwacht en die vooral visueel een stap vooruit zou zijn. Enig puntje is dat Mara gewoon geen Rapace is. Rapace is onvervangbaar wat mij betreft. Gelijk de vervolgdelen aangeschaft.
Girl with the Dragon Tattoo, The (2011)
zaterdag 21 januari, 22:37 uur
Fincher does it again
Het 'origineel' pas van de week gezien en aangenaam verrast en vooral omdat ik door zijn Zweedse tegenhanger een kleine fan werd van de film. Vooral Rapace wist de film tot ongekende hoogte te brengen. Een zeer flinke nalatenschap voor Rooney Mara maar wat doet ze het goed. Er is dus degelijk een Mara die wel kan acteren. Deze versie van Fincher is wat meer trouw naar het boek toe qua details, doet veel beter dan zijn Zweedse tegenhanger al heeft die Zweedse tegenhanger ook weer dingen die zij beter doet.
Wat vooral een geschenk is is dat Fincher goed regisseerd en dat de film visueel zeer strak gedesigned is, waar de Zweedse tegenhanger kwalitatief meer een tv film leek. Met de Engelse taal heb ik dan helemaal niet zo'n moeite (en ode dat ze de setting in Zweden houden), zie het probleem dan ook niet zo. Cinematografisch erg sterk geschoten, zoals we van Fincher gewend zijn ook weer een erg sterke soundtrack en met een capabele cast. Jammer dat Craig weer eens op de automatische piloot speelt terwijl zijn presence toch erg fijn is.
Ook aardig verrast dat Fincher de sleutelscenes met Lisbeth's curator behoorlijk graphic uitbeeldt (had een veel mildere versie verwacht). Cinematografisch enorm uitgebalanceerd waardoor Fincher met beeldtaal het een nog hevigere impact geeft. Tattoo design was ook zeer goed en Mara had ook de juiste fysieke attributen om de film een sexy vibe mee te geven. Sowieso vind ik een vrouw in combinatie met flinke tattoos ook wel een big plus en Mara makes them work really good 
. Enorm sterke presence ook bovenop haar sex-appeal. Cinematografisch zijn de seks scenes trouwens ook erg mooi geschoten, opvallend stylish. Het mysterie ontvouwt zich ook veel minder rommelig en toch vrij duidelijk dat de regie hier ook veel magnifieker is. En wat een briljante opening credits weer van Fincher . Zoals Mr. White terecht aangeeft is dit sowieso een vlak waar Fincher in uitblinkt.
Enorm sterke vertaling van Larson's boek naar het witte doek. Op dem omenten dat het nodig is verrassend graphic, een sterk script, magnifieke regie en cinematografie en vooral een voortreffelijke Mara zorgen er voor dat deze herverfilming van Stieg Larson's eerste boek van de Millennium trilogie een zeer terechte lijkt.
Dirty Girl (2010)
vrijdag 13 januari, 0:22 uur
If it's a man's world, God wouldn't have made me.
Altijd een leuk gegeven dit soort coming of age films, vooral als de protagonist een buitenbeentje is. Ik had hier vooral wat mee door persoonlijke ervaring. De kracht daarvan ligt 'm in het personage van Temple- Danielle. Een type meisje die dezerdagen en vooral in de jaren 80 het label slet krijgt maar met een erg warme persoonlijkheid. Ook ik kan beamen dat deze combinatie zeer geloofwaardig is.
De 1987 setting is geweldig (de aankleding, de garderobe van Temple), al heeft het ook erg veel jaren 70 invloeden. De setting maakt de sfeer voor zo'n film al erg uniek. Temple is weer eens briljant en ook goed schrijfwerk met erg aangename humor. Maar het belangrijkste is dat de film enorm sympathiek is. Jammer dat Sylvia niet helemaal bij het originele verhaal die uit Sylvia's persoonlijke ervaring komt. Er worden iets te veel concessies naar het publiek gaan doen, was voor mij niet nodig geweest. Vooral de band tussen Danielle en Clarke is zeer effectief, wel cliche buitenbeentjes maar de wisselwerking tussen Danielle en Clarke is hartverwarmend, mede door de maatschappelijke labels die hun hebben gekregen en hoe ze troost vinden bij elkaar. Erg mooi.
Een welbekend gegeven, maar eindelijk met de juiste (rated R) uitwerking (en in een road movie concept). Een fijne cast met een erg mooie en zeer sterke Temple, een ook goede Dozier, fijne rollen van Jovovich en Macy, goed script, sfeervolle setting, hartverwarmende coming of age plot, sterke humor (de fast-paced delivery van Temple ) maar de grootste troef is toch wel dat Dirty Girl enorm oprecht en sympathiek is. Negatieve recensies zwaar onterecht en draag deze film een bijzonder warm hart toe. Beste tienerfilm sinds Ghost World.
Trespass (2011)
vrijdag 13 januari, 0:22 uur
Nooit gedacht dat Schumacher Batman & Robin kon evenaren maar ik zat er toch flink naast. Wat was dit toch tenenkrommend slecht, in de negatieve zin van het woord.
Wel vooropgesteld dat ik duidelijk merkte dat ik dit soort home invasion verhaaltjes meer dan zat ben. Spanningsloos, slecht geschreven, acteerwerk waar menig pornoacteur zich voor zou schamen en het script. Tja, hoe je hier ooit groen licht voor hebt kunnen krijgen. Met Phone Booth bewees Schumacher dat ie best een boeiend schouwspel op één locatie kon laten afspelen maar wat ie hier laat zien. Nog nooit vertoond.
De twists die zich in rap tempo opvolgen zijn echt lachwekkend slecht, zoveel onlogica, totaal geen coherentie en de film oogt dan regieloos. Enorme chaotische puinzooi en wat vooral Cage aan acteerwerk laat zien is beangstigend. Op afstand de slechtste performance die ik ooit heb gezien. En ik heb toch aardig wat low budget crap gezien waar e cast regelrecht van straat is geplukt. Ook de toewerking naar de twists toe is zwaar onder de maat, spanningsboog ontbreekt volledig. Eén en al amateur hour, en zelfs mijn zwak voor Liberato werkt geen ene reet. Zo'n wanprodukt heb ik in jaren niet gezien en er nu maar over ophouden, de ergernis komt weer naar boven 
.
Unstoppable (2010)
vrijdag 13 januari, 0:22 uur
Wat is er toch met Tony Scott aan de hand. Met Man on Fire, de eerste helft van Deja Vu en vooral Domino liet ie zien dat ie zonder meer visueel één van de betere was. Maar zijn montage, camerawerk en kleurenfiltertjes worden de laatste tijd enorm getemperd. Wat zijn enige maar enorme troef was en zonder die troef zijn zijn films niet meer zo veel waard. Echt zonde.
Zelfs voor een Tony Scott valt net narratief nogal tegen. Geen enkel moment weet Scott te overtuigen dta de situatie rond de trein desastreuze gevolgen kon hebben. Niet dat ik een Tony Scott voor het narratief kijk maar met een getemperde visuele stijl ga ik zelfs hier over nitpicken. Washington die voor de zoveelste keer in de huid van zo'n personage, Pine was wel aardig en dan dat melodramatische thuissituatie gezever 
. Zware middelmaat, hopelijk herpakt Scott zich weer snel.
Transit (2012)
vrijdag 13 januari, 0:22 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Diora Boop
En dan hebben we het gelijk gehad met de positieve punten, gelukkig zijn het twee flinke. Lieve heer, wat een ellende krijg je hier voorgeschoteld. Ergste is nog dat de film erg aardig begint, visueel ook wel te pruimen, fijne serie cast (Frain, Perrineau) plus persoonlijke lieveling Baird. Film begint aardig en al de vernietigende kritieken leken me wat overdreven maar naarmate de film vordert wordt het toch gauw zwaar dramatisch...
... de onlogica, de irritante personages, het tenenkrommende acteerwerk, de totale chaos en tot slot ook nog de dood van Diora (al is ie wel cool overigens). Zo underused ook in Transit. Negret gebruik elk voorspelbaar cliche, probeert geen enkel moment iets creatiefs te doen, spanningsboog ontbreekt volledig en de climax is om de ballen uit je broek te lachen. Aan de andere kant ook weer niet, diep van binnen huilde ik. Die shootout op het einde takes the cake en dan dat gezanig tussen Caviezel en Rohm. Nee onsamenhangende chaos, probeer dit te mijden of zet 'm uit nadat Baird's personage de tas uit de kofferbak heeft gepakt. Downhill from there.
Conan the Barbarian (2011)
vrijdag 13 januari, 0:22 uur
Redelijke geimagination van de film uit 1982, mocht ook wel want ook die film stelt niet zoveel voor. Moet die films wel weer eens gaan herzien eigenlijk. Hoge productie waardes, ziet er allemaal toch redelijk gepolijst uit, sterk world design ook en duidelijk dat ze wat inspiratie geput hebben uit Conan de MMORPG en dat is een grote plus.
Momoa is een prima Conan maar heeft ook hetzelfde probleem als Schwarzenegger. Ziet er wel imposant uit maar mist toch wel een sterke screen presence, fijne cast (vooral Lang als villain) en een sterke character design en dito aankleding, helaas weet Nispel er alleen geen geheel van te maken. Tempo is niet zo sterk, ook voelt de film erg fragmentarisch aan en ook het script stelt niet al te veel voor. De ingrediënten zijn er, alleen mis je een capabele kok. Toch wat milder in mijn beoordeling omdat het er qua design toch wel alleraardigst uitziet.
Trust (2010)
vrijdag 13 januari, 0:21 uur
De Liana Liberato Show
Eindelijk gezien. Destijds bij de release was er alle lof voor Schwimmer voor deze verrassend goede film. Ik wou dit vooral zien door Liana Liberato die ik in Sons of Anarchy al vol overtuiging een soortgelijke rol zag vertolken wat ze met verve deed. Nu in een full feature en met veel meer ruimte voor haar performance maakt ze weer enorm veel indruk. Schwimmer dan niet, want op Liberato na is het eigenlijk niet veel soeps. Op woensdagavond komen er op RTL 4 gelijkwaardige of betere drama's.
Dat is dan vooral het probleem. Veel genre cliche's worden aangehaald, qua drama ook wienig nieuws en Schwimmer kleurt vooral binnen de lijntjes. het lef gehalte is nihil en dat is zeer spijtig. Vooral als je film gebombardeerd wordt als origineel en sterk drama. Not so much. Owen en vooral Keener komen ook niet uit de verf en die worden wel erg pijnlijk van het kastje naar de muur gespeeld door Liberato. Erg sterk gespeeld, die transformatie van haar personage is subliem en van haar overtuigende uitbarstingen word je gewoon eng van. Af en toe sporadisch een sterk element in de plot maar die duren erg kort en vooral dat gebrek aan lef breekt de film enorm op.
Een veilig conventioneel abuse drama, waar de ervaring het laat afweten, de regie en script het laten afweten maar we hebben altijd nog Liana Liberato. Benieuwd hoe ze om gaat met diversiteit maar ik durf er nu al een groot prospect te noemen. Schwimmer mag wel een standbeeld van haar laten maken.
Real Steel (2011)
vrijdag 13 januari, 0:21 uur
Zeer onderhoudende familiefilm, volgens, wait for it, de Spielberg formule. Vervelend en voorspelbaar, niet die formule an sich maar de reacties die je dan hier moet lezen. Tuurlijk eindigt het zo, weet je dat van tevoren al maar blijf dan ook van die open deuren af.
Maar goed, de film kent met Jackman en Lilly een prima front line maar Goyo's personage was vooral erg irritant. Hij krijgt gelukkig wel zijn momententjes, vooral als ie a la Chael Sonnen de kampioen uitdaagt is wel klasse en tegen het einde wordt ie gelukkig wat minder 'ongrappig'. Plot werkt prima en tuurlijk is het weer doorspekt met cliche's en opgeklopt sentiment maar ik zou het niet anders willen.
Wel jammer dat Durand weer echt getypecast wordt, je weet op voorhand al wat voor soort rol die gaat hebben. Lilly wordt zoals altijd weer ondergewaardeerd en mag alleen mooi wezen, Jackman is gewoon solide en sympathiek (en ja, dat shirt gaat ook weer uit) en leuk om Mackie weer eens in een film te zien. Ook nog even twee duimen omhoog voor de sound direction want dat was weer dik in orde. Blockbusters moeten het ook vaak hebben van de sound direction. Sterke CGI, al had ik wel wat onconventioneler camerawerk verwacht in de fights. Een erg vermakelijke familiefilm, niets meer, niets minder.
Cowboys & Aliens (2011)
vrijdag 13 januari, 0:21 uur
Zwaar overgeproduceerd en matig uitgewerkt.
Al is dit ook geen concept voor een high budget blockbuster flick en ook helemaal niet met een non-valeur als Favreau aan het roer. De cred die hij heeft opgebouwd met Iron Man is nu gelijk naar de filistijnen. Mooi, kan ie weer films met Vince Vaughn maken. Zo'n budget, zo'n concept, James Bond, Indiana Jones en Olivia Wilde in de gelederen, en dan kom je hiermee.
Script is echt enorm wankel en de eerste anderhalfuur is het maar gokken waar de film naartoe wilt want erg duidelijk is het niet. Erg rommelig, cinematografie van Libatique viel ook erg tegen, James en Indiana op de automatische piloot, veel last word death scenes maar gelukkig hebben we altijd Olivia Wilde nog. Al sinds the O.C. een zwak voor haar en ook bij dit wanprodukt maakt ze me nog aardig mild. Erg fijn dat ze eindelijk the next best thing in Hollywood is, alleen jammer dat ze zich moet verlagen tot dit soort meuk. En dan die Alien design, die was, zoals heel de film, ongeïnspireerd en futloos.
Groots concept, een zeer hoog budget, een stel A-listers in de cast en Cowboys & Aliens is het resultaat. Duidelijk dat Michael Bay erg ondergewaardeerd is. Het is niet zo makkelijk, dan neem ik het been van Megan Fox besmeurende Aliens en onderbroekenlol voor lief. Snel vergeten.
Colombiana (2011)
vrijdag 13 januari, 0:21 uur
Typische Bessonesque film. Script is zeer evenwichtig en het is de zoveelste soort kloon van Leon maar ben niet van plan de films constant naast elkaar te leggen want dat is een klassiek geval van de plank mis slaan. Visueel goed, fijn kleurenfiltertjes en je ziet zaken die je in de meeste films niet terug ziet. Saldana is verrassend overtuigend als koele assassin, een goede Curtis en met James doe je het altijd goed met mij. Saldana doet haar jobs gewoon in haar ondergoed, erg knap. Dan gooit Megaton ook nog Reem Kherici in de mix . Aangename verrassing.
Qua stijl staat het als een huis maar de actie scenes overtuigen helaas niet en ook het hele backstory verhaaltje van Cataleya (waarom heet ze Cataleya en geen Cattleya?) werkt ook voor geen meter. Een beetje motief is niet erg maar die zeikerige kant hoeft het niet op te gaan. Vooral erg genoten van de visuele stijl, Lennie James en Reem Kherici. Erg vermakelijk maar er wordt toch iets te weinig uitgehaald.
Lost in Translation (2003)
vrijdag 13 januari, 0:20 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Vicky Cristina Barcelona (2008)
donderdag 12 januari, 20:02 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren
Alien³ (1992)
Alternatieve titel: Alien 3, dinsdag 10 januari, 21:01 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
Aliens (1986)
dinsdag 10 januari, 21:01 uur
Waar de herziening van Alien goed uitpakte doet het nou net niet bij Aliens. De laatste keer dat ik deze zag waren mijn favoriete films ook toevallig Steven seagal titels, dat verklaart veel. Want deze is op elk vlak behoorlijk dumbed down vergeleken bij het magistrale eerste deel. Helaas iets te veel een actiefilm, te veel spektakel en vooral audiovisueel is het geen schim van het eerste deel. Spanningsopbouw is hier ook niet al te best. Ook de personages zijn geen schim van de personages uit het eerste deel waar Vasquez echt zo tenenkrommend slecht is. Een veel geprezen sequel maar wat mij betreft onterecht omdat op de Alien na de hele sublieme vorm verloren is gegaan.
Alien (1979)
dinsdag 10 januari, 21:00 uur
Weer eens herzien (op Bluray) en het laatste halfje kan erbij.
De vormgeving van Alien is subliem. De giger designs (met Alien als pronkstuk), de aankleding, de environments, de muziek, de enorme sfeer en de prachtige cinematografie. Nog net geen Blade Runner maar dit is de enige film van Scott die aardig dichtbij komt. Met het concept van Alien heeft zij een combinatie in huis waardoor dit naast de vorm ook inhoudelijk zo'n geslaagde film is. Spanning, beklemmende sfeer en creepy design. Giger, bedankt daarvoor. Spanning, lekkere trage opbouw, briljant design en de visuele vakmanschap maken hiervan een meesterwerk. Ook echt 'voelbare' cinema dit.
Taking of Pelham 1 2 3, The (2009)
maandag 9 januari, 22:05 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren
Innkeepers, The (2011)
zaterdag 7 januari, 2:14 uur
West does it again.
Ja, weer een typisch West werkje. Perfect gekozen locaties, de klassieke aankleding, de sublieme sfeer en dito opbouw en als belangrijkste is hij één van de weinige huidige horror makers die weet waar het om gaat wat betreft horror en dat is zinspelen op het suggestieve aspect van de ontvanger en niet komen met goedkope truukjes als schrikeffecten of geforceerde goorheid. West is traditioneel, en genreliefhebbers zijn hem daar dankbaar voor.
Ik ben geen fan van Paxton maar ze deed het naar behoren, heel de cast ook al zijn het maar pionnen in het schaakspel van West. Sfeer is grandioos en West neemt gelukkig enorm de tijd om de sfeer op te bouwen, de spanning op te bouwen en met kleine uitbarstinkjes de spanning te intensifiëren wat tot slot uitmondt in een magistrale climax. Allemaal te danken aan de opbouw van West die de psyche van de kijker steeds meer belasting geeft d.m.v. suggestieve cues die later toch uitmondt in een kort maar krachtig gevoel van psychisch ongemak. Eens met Halcyon dat de laatste akte wel erg spijtig is.
Briljant werkje van West weer en die onder veel huidige troep die de liefhebbers voor hun kiezen krijgen met zijn traditionele filmpjes de genreliefhebber geeft waar zij zo naar snakt. Bedank weer Ti, een prima opvolger van jouw magnum opus; House of the Devil. Meer graag! Al zijn de casual horror liefhebbers gewaarschuwd, die zullen op iets gaan wachten wat nooit zou komen.
Next Three Days, The (2010)
donderdag 5 januari, 0:47 uur
Prima remake. Deze vlak na Pour Elle gezien om een beter beeld te krijgen tussen de contrasten van de 2 films en ondanks dat Haggis bijna een exacte kopie maakt doet ie gelukkig wel een aantal dingen beter.
Vooral erg blij met het feit dat Haggis rustig de tijd neemt. De boel genoeg uitdiept en door de vele key events kan ie daar effectief naar toewerken. Crowe en Banks komen er ook veel beter uit, meer chemie, sterker uitgediepte relatie, door het voortkabbelende tempo wordt de moedeloosheid van John veel beter weergegeven en natuurlijk is de production value veel hoger. Ook krijgen bepaalde personages veel meer significantie.
Al blijven de toevalligheden erg spijtig maar de film is toch wel best spannend. Enorm sterke cast (Crowe, Neeson, Banks, Wilde en natuurlijk held Lennie James), de high production value en de nodige aanpassingen op het originele script zijn zeer welkom. Fijn dat Hollywood ook eens bewijst dat er ook positieve kanten zijn aan zo'n remake. Ook lijkt het plan van John veel doordachter dan zijn Franse collega.
Goede en gewenste remake.
Pour Elle (2008)
Alternatieve titel: Anything for Her, donderdag 5 januari, 0:47 uur
Zelden dat ik de Amerikaanse remake vind dan zijn origineel maar bij Pour Elle/Next Three Days is dat wel het geval. De grootste troef die Pour Elle t.o.v. de remake heeft in haar originaliteit maar op dat element na zie ik niet iets wat Pour Elle beter doet, wel veel dingen zijn gelijkwaardig overigens.
Grootste probleem vind ik de korte speelduur, en vooral de uitdieping schiet hierdoor tekort. De plot kent toch best veel key elements en het is allemaal wat te geforceerd. Lindon is wel erg goed bezig trouwens. Spanningsopbouw is degelijk maar een kanttekening is wel dat de film iets te veel leunt op toevalligheden en dat vind ik wel een enorm zwaktebod.
Ik begrijp waarom vele de voorkeur geven aan dit origineel maar ik hoor niet bij die groep. Te kort en geforceerd. Vermakelijk, meer niet.
Ides of March, The (2011)
donderdag 5 januari, 21:03 uur
Prima politieke thriller maar had er een meer tour de force van verwacht vooral met namen als Giamatti en Hoffman in de gelederen. Wel een erg goed gemaakte film die helaas wel in zee gaat met bepaaldeg enre cliche's. Ook de rol die Wood vertolkt kon niet uitblijven die wel voor wat jeuk zorgt (maarrrr ze mag wel met termen als slutty en fuck smijten) maar de latere twist wat betreft Molly vond ik dan wel weer erg sterk.
Enorm sterke cast, maar dan ook erg sterk maar toch wel jammer dat Hoffman en vooral Giamatti wat beperkt worden in hun rol. Het kat- en muisspel komt te laat op gang en ook de 'finale' was niet zo enerverend als gehoopt. Spanningsniveau was ook te laag imho. Wel een strak gemaakte film, met een ijzersterke cast en dito performances alleen jammer dat het script wat te gemakzuchtig is.
J. Edgar (2011)
donderdag 5 januari, 16:20 uur
Een film waar ik lang naar uitgekeken heb maar toch wel een fikse tegenvaller. J. Edgar is, zoals op voorhand al te verwachten is, een performance driven film. Daar schiet de film niet in te kort want Dicaprio speelt de pannen van het dak en Watts is zwaar overtuigend als Helen Gandy. Jammer dat Hammer dit niveau nogal naar beneden haalt en Dench is eigenlijk altijd goed al is de ruimte daartoe zo beperkt.
Ijzersterke art-direction, bovengemiddelde cinematografie, een sterke soundtrack en een meer dan capabele regisseur heeft J. Edgar gewoon veel gebreken. Het script van Black is zeer onevenwichtig en is het doodvonnis van de film. Vooral rond de pre-director tijd van Hoover laat het script zich van zijn slechtste kant zien. J. Edgar voelt fragmentarisch en wil op momenten ook wel eens erg saai gaan worden. Ik had ook graag een wat gedetailleerdere uitwerking gezien wat betreft Purvis en inzake COINTELPRO.
J. Edgar had op papier enorm veel potentie, Eastwood, DiCaprio, Black, Watts, sterke cinematografie en art-direction, In Hoover een zeer interessant middelpunt maar Black helpt J. Edgar om zeep met zijn onevenwichtige script. En dat is echt heel erg jammer. Toch nog een kleine voldoende door het uitstekende acteerwerk van DiCaprio en vooral Watts.
Magnolia (1999)
donderdag 5 januari, 16:02 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Boogie Nights (1997)
donderdag 5 januari, 16:02 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Artist, The (2011)
donderdag 5 januari, 14:27 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Sterke trip down memory lane.
Dat het zo lang heeft geduurd tot dat dit soort retro films in een modern jasje worden gestoken is mij een raadsel. Vooral de techniek van nu kan visueel zoveel betekenen voor de films van vroeger. Dat beviel mij nou ook zo aan The Artist, het neemt al het goede over van de stomme film en de oudere geluidsfilms, maken het technisch veel verfijnder en de mimiek is ook wat minder clownesque.
Dujardin en vooral Bejo zijn de sterren van The Artist. Beiden tonnen charisma, komen zeer sympathiek over en hebben een ongekende mimiek. Daar komt de prachtige glimlach van Bejo ook nog bij. Op momenten vergat ik echt dat ik naar een film uit het heden zat te kijken, grootste compliment wat je kan krijgen wat mij betreft. De romance tussen Dujardin en Bejo werkt veel beter dan in de films destijds, vooral omdat het gewoon wat minder clownesque is.
Sterke muziek, technisch goed (spiegel shot ), magistrale art-direction en een sublieme cast. Wat een filmjaar was 2011.
