DMF

De novelisatie van Tim Lebbon wist me te verrassen en erg veel plezier te bezorgen, maar de film zelf valt me nogal tegen.

Alle punten die me in het boek konden bekoren, zijn hier vakkundig om zeep geholpen. De nadruk ligt meer op een aantal gore momenten dan op de onderhuidse spanning, waar zoveel meer uit te halen viel. Vooral uit de scènes op de zolder viel zo veel meer te halen. Nu jaagt men een aantal gebeurtenissen er snel doorheen, maar er had wat mij betreft veel meer aan de verbeelding overgelaten mogen worden. Hier en daar is het wel spannend, maar het is vooral nogal repetitief allemaal. Erg teleurstellend.
De setting is wel heel aardig en het hele concept spreekt me aan, maar de vampieren zijn met hun gekrijs en bijzondere taaltje op den duur eerder irritant dan eng. Het einde is weer lekker gedramatiseerd en stelt teleur en past daarmee - helaas - prima in de lijn van de film.

Nee, liefhebbers van dit soort verhalen raad ik absoluut de novelisatie aan. Het boek bevat bovendien een aantal extra scènes, staat langer bij de gebeurtenissen stil, is minder gericht op de gore-factor en is véél spannender. De film heeft een aardig idee, is hier en daar nog wel te pruimen, maar slaat met regelmaat de plank mis.

* *

Heb je de film nog niet gezien? Zonde dat je ogen van de plotomschrijving en de poster zijn losgekomen en de reacties eronder bekijken. Hopelijk heb je de trailer nog niet gezien, want ook die laat al meer zien dan wenselijk is. Bekijk de plotomschrijving en de poster, vlieg naar de bios en laat je verrassen. The Cabin in the Woods is een heerlijke horror/komedie die zichzelf niet serieus neemt, op een prettige manier alle clichés uitmelkt (ja, dat is echt positief) en dat samensmelt in een hoogst origineel plot waarin alle registers worden opengetrokken.

Alles wat ik meer zeg, zou een misdaad zijn.

* * * *

Toch met de nodige verwachtingen begonnen aan Dead Silence. De beoordelingen hier en de plot spraken me aan, maar ik kan niets anders concluderen dat het een fikse tegenvaller is.

De introductie van de pop en de moord op Lisa waren nog wel redelijk en enigszins sfeervol, maar daarna stort alles al vrij snel in elkaar. Erg zonde, want met de poppen als 'personages' creëert Wan bij mij toch een hoog verwachtingspatroon. De poppen als semi-levende wezens moeten toch voor een flinke dosis spanning en suspense kunnen zorgen, maar het tegenovergestelde wordt gerealiseerd. Veel meer dan wat met hun ooghoeken bewegen doen ze niet en zelfs dat wordt zo voorspelbaar gebracht dat de wezens in de verste verte überhaupt een beetje eng zijn. De legende die aan hun totstandkoming ten grondslag ligt had ook het potentieel om te boeien, maar ook daar wordt weinig succesvol mee omgesprongen.
Alles is ook heel clichématig; de plot kun je eigenlijk van tevoren al uittekenen en buiten de lijntje komt het verhaal geen moment. Op zich niet direct een probleem, maar Dead Silence weet qua verhaal eigenlijk zelden te boeien. Her en der een kleine opleving, maar dat was het dan ook wel. Ook de schrikmomenten werken averechts. Over voorspelbaarheid gesproken: men hoort wat, kijkt achterom en tadaa, schrikken geblazen! De scènes die wat schrik moesten opleveren, gingen ook nog eens gepaard met een slechte muziekkeuze. Dat de personages verder weinig bijzonder zijn, lijkt haast overbodig om te vermelden. Vooral de politieagent en de oude vrouw zijn echt tenenkrommend. Het politiewerk dat de agent moet verrichten, moet haast wel een parodie op het vak zijn, maar zo brengt men dat niet.
Het einde was dan nog wel redelijk te pruimen, al heeft het wel bizar veel overeenkomsten met Saw, wat uiteraard geen toeval is. Het voelt wat geforceerd, maar ik had verwacht dat de film geheel in stijl zou sluiten en dus als een nachtkaars zou doven, maar er valt zowaar nog wat te beleven. Moet ook zeggen dat er wel een aantal fraaie shots tussen zaten, vooral in het theater.

Kortom, Dead Silence is de zoveelste horrorfilm waar véél meer uit te halen valt. Met de poppen had zoveel meer gedaan kunnen worden, maar het is echt een gemiste kans. Het verhaal weet niet te boeien, de schrikeffecten werken niet of nauwelijks en de clichématigheid spat van hem scherm. Een aardige opening en wat sfeervolle shots kunnen de boel niet redden.

* ½

The Hangover is nergens echt origineel of verrassend. Dit soort personages zijn al vaker voorbijgekomen. Een stoere kerel die de groep op sleeptouw denkt te nemen, een suffe zeikerd die nergens de lol van inziet en een halve debiel die er maar wat bij lijkt te hangen.

Wat The Hangover echter wel verrassend maakt is het feit dat stereotiepe personages toch meermaals een brede glimlach op mijn gezicht weten te brengen. Vooral Zach Galifianakis, die de gekke Alan speelt, vond ik erg sterk. Met zijn vreemde voorkomen en zijn ontzettend droge manier van reageren toverde hij met regelmaat een glimlach op mijn gezicht. Sterker nog, je kon me opvegen toen hij bij de scène op het dak van het hotel vertelde dat hij deze avond had voorbereid en een briefje met tekst uit zijn broekzak trok. Ik lag ook helemaal dubbel toen hij emotieloos stond te klappen op het politiebureau toen zijn maatjes neergeschoten waren met een taser. Geweldig!

Ondanks het feit dat ik de hele film het gevoel had dat ik het allemaal eigenlijk al eens gezien had, bleef het toch mijn aandacht vasthouden. De acteerprestaties, van deze voor mij onbekende cast, waren uitmuntend en het verhaal stak nog best aardig in elkaar. De film voelde in ieder geval aan als één geheel. De zoektocht naar wat er nou precies allemaal gebeurde tijdens de vrijgezellenavond vond ik verreweg het sterkste gedeelte van de film.

Naar het einde toe vond ik het alleen wel erg lang duren. Dat Doug uiteindelijk zijn bruiloft zou halen viel wel te voorspellen. De uitwerking daarvan vond ik ook niet echt bijzonder en bij lange na niet zo leuk als de gebeurtenissen daarvoor.

Al met al heeft deze film me prima vermaakt. Ik ben blij om te zien dat er weer eens een goede komedie op de markt is gebracht.

* * * ½

Toen ik het boek dichtsloeg, had ik echt het gevoel dat ik afscheid had genomen van een stel vrienden.

Toen ik op 'play' drukte (na de fantastische theme song) zag ik mijn 'vrienden' weer. Uiteraard totaal anders dan in mijn fantasie, maar dat maakte niet uit.
De film weet wel een fantastische sfeer rondom Derry neer te zetten, maar verder is het vrij goedkoop. Als je het allemaal analyseert kom je toch vrij negatief uit. De acteerprestaties, special-effects en noem het allemaal maar op, zijn vrij goedkoop. Toch heb ik me daar niet echt aan gestoord en heb ik genoten van de cultstatus die de film bij mij verworven heeft. Bovendien deed Tim Curry het als Pennywise simpelweg fantastisch.
De plot vertoont hier en daar wat gaten die je zeker zal opmerken als je het boek niet gelezen hebt. Jammer is wel dat de geweldige passage op Neibolt Street alleen in het boek voorkomt en niet in de film, terwijl die passage toch een vrij essentiële rol speelt in het verhaal.
Het gedeelte met de kinderen vind ik de beste in de mini-serie. Zij acteren op zich nog best redelijk en de beste scènes in de film zitten mijns inziens allemaal in de eerste anderhalf uur. Het tweede gedeelte, de 'comeback' als volwassenen, is wat minder. Het einde is bijzonder afgeraffeld, maar eigenlijk ook niet te verfilmen, zeker omdat opnieuw een essentiële passage in het boek vergeten wordt. Dat maakt verder niet uit; de regisseur moet natuurlijk ook zijn eigen interpretatie aan het verhaal geven, maar in dit geval was het gewoon een totale anti-climax.

Al met al is het een heerlijk sfeertje dat geschept wordt in de film rond een fantastisch personage. De opvolger van Tim Curry gaat het in de remake bijzonder lastig krijgen om hem te doen vergeten. Ik heb sowieso mijn twijfels over de remake. Als ze het verhaal in 100 minuten willen stoppen wens ik je heel veel succes. Bovendien is het bijzonder jammer dat de film zich, naar het schijnt, afspeelt in het Maine van tegenwoordig, en niet van vroeger.

***1/2

Indrukwekkende film die mij nog wel een tijdje bij zal blijven. Vooral de acteerprestaties zijn geweldig. Jack Nicholson blinkt uit als de luie Randall McMurphy, maar Louise Fletcher zet eveneens een indrukwekkende rol neer als hoofdzuster Ratched. Ook de gekken in de inrichting doen het uitstekend. Gekoppeld aan een mooi verhaal levert One Flew over the Cuckoo's Nest meerdere memorabele scènes op en heeft de film in mijn ogen terecht een status als klassieker.

De film begint sterk met de introductie van McMurphy die zich al snel bij de gekken voegt tijdens een praatsessie. Die sessies keren regelmatig terug en het is geweldig om te zien hoe McMurphy de groep weet te beïnvloeden en daarmee Ratched voor het blok lijkt te zetten. Ratched wijkt echter geen moment en dat zorgt voor een aantal mooie scènes.
McMurphy brengt leven en verandering in de inrichting: hij is een voorbeeld voor de patiënten en gedurende ruim twee uur wordt die interactie fantastisch in beeld gebracht. De groep is aan verandering onderhevig: de kasplantjes veranderen langzaam maar zeker in levende wezens. Soms gebeurt dit op een tragisch komische manier, maar soms had ik ook het gevoel naar een feel-good movie te kijken. De film hopt een beetje van genre naar genre en roept verschillende gemoedstoestanden op bij de kijker. Humor is er voldoende, maar regelmatig worden er onderwerpen aangesneden met een serieuze ondertoon. Milos Forman zorgt voor een zeer veelzijdige film, waarbij je overigens af en toe door een aantal zaken heen moet prikken. Zeker op het einde verlopen sommige zaken wel heel makkelijk; soms tegen het onrealistische aan. De karakterontwikkeling is gelukkig dermate interessant, dat ik dat soort zaken voor lief wil nemen.

Het blijft ook de gehele speelduur interessant. De film speelt zich toch overwegend af op één plaats en het lijkt niet eenvoudig om dan ruim twee uur de aandacht vast te houden, maar Forman en zijn cast kregen het wel voor elkaar. De twist rondom één van de karakters zag ik al wel gebeuren, dus dat wist de meeslependheid niet te vergroten, maar ik was al voldoende meegezogen om me daar echt aan te storen.
Het hoge niveau wordt ook tot de laatste seconde vastgehouden. Het einde is ijzersterk en past precies bij de film. Niets dan lof.

Het is duidelijk dat ik zeer te spreken ben over One Flew over the Cuckoo's Nest. Geweldige acteerprestaties, mooi verhaal en een uitstekend einde. Hier en daar zijn er wat oneffenheden, maar die wil ik niet te zwaar laten wegen. Het feit dat de film mij zo wist mee te sleuren, vind ik veel belangrijker.

* * * * ½

Ophef om niets. Anderhalf schrikmoment, dat was het wel.

De vergelijkingen met The Blair Witch Project zijn terecht. Net als TBWP is Paranormal Activity slim gepromoot en heeft het de lage productiekosten er talloze keren uitgehaald. Bovendien zie je in beide films eigenlijk vrijwel niets.

Paranormal Activity is eigenlijk een uur lang suggestieve horror, maar het is totaal niet meeslepend. Wat beelden, wat geklop en wat suggestieve geluidjes: veel meer is het niet. Bovendien verdwijnt iedere vorm van realisme, wat de film nastreeft, als je bij elk geluidje je camera pakt en koste wat het kost alles wil filmen, terwijl je vriendin wel de nodige hulp kan gebruiken.

De scènes overdag voegen eigenlijk niets aan het geheel toe en voelen nutteloos aan. De scènes in bed zijn de hele tijd meer van hetzelfde. Het meest trieste moment is als de paranormale man even ten tonele verschijnt en komt zeggen: "Oeh, dit is niet goed. Ik kan jullie niet helpen. Tabee." De film kabbelt dus maar wat voort. De laatste twintig minuten zijn iets beter, al wordt het einde al verraden door het huis-tuin-en-keuken onderzoek van Micah. Op het einde valt er dan zowaar nog wat te zien, maar dat was te voorspelbaar om verrassend genoemd te worden.

Twee sterren voor de aardige ideeën die er wel in zaten, maar de film wist zich nergens te onttrekken aan het niveau van de gemiddelde spookhuisniveau.

Redelijke post-apocalyptische film waar echter veel meer uit te halen valt.

De setting is in ieder geval prima in orde. Het grijze platteland vormt een schitterend decor voor het verhaal. De depressieve sfeer komt duidelijk naar voren, maar had voor meer onderhuidse spanning moeten zorgen. Al snel in het verhaal blijkt dat vader en zoon niet de enige mensen zijn: er zijn nog een stel bad- en good guys die hier en daar ten tonele verschijnen, maar zij hadden wat mij betreft voor wat meer dreiging mogen zorgen. In dat grauwe landschap hadden een paar raddraaiers tot mooie taferelen kunnen leiden, zonder dat de film een ordinaire thriller wordt. Het had de vader/zoon relatie ook goed gedaan.
Ondertussen proberen vader en zoon samen te overleven. Hun relatie staat centraal in het verhaal, maar daar had men veel meer uit kunnen halen. Het blijft nu nogal oppervlakkig en cliché ("oh no, pooohpaaa, pooohpaaa"), al wordt het naar het einde toe wel iets beter. Viggo Mortensen zet als vader in ieder geval wel een ijzersterke rol neer.
Het contrast tussen vader en zoon zit 'm in het feit dat vader zich wel dingen uit het verleden kan herinneren en zoonlief niet. De flashbacks die volgden naar het verleden van papa voelden doorgaans helaas erg leeg aan. Ik had nou niet het idee dat het de film ten goede kwam. Een enkele flashback was nuttig, maar het hadden er veel minder mogen zijn.
Gelukkig heeft de film ook genoeg sterke scènes en van het hele uitgangspunt kan ik geen genoeg krijgen. Daarnaast zijn er een aantal prachtige beelden, waar jammerlijk genoeg doorheen gewauweld wordt.
Het einde was me dan wel weer iets te moralistisch. Het lag er nogal dik bovenop allemaal. Ging me allemaal te snel en te eenvoudig. Jammer.

The Road is een redelijke post-apocalyptische drama/thriller. Helaas laat het me toch met een enigszins leeg gevoel achter. Het hele idee is uitstekend en de uitwerking is bij vlagen prima, maar er valt absoluut meer uit te halen.

* * ½

Direct na het lezen van het verhaal waar deze film op gebaseerd is, Stephen King's The Body in Different Seasons, besloot ik de film een kans te geven. Meestal blijf ik van de King-verfilmingen weg omdat veel films de verhalen absoluut geen recht doen, maar over Stand by Me hoorde en las ik toch positieve verhalen. Ik sluit me daar bij aan.

Natuurlijk, de plot is simpel, maar daarin schuilt toch vooral de kracht van deze productie. Vier (pre-)pubers trekken de natuur in om een lijk te gaan zoeken, waar ze toevallig het een en ander van te weten zijn gekomen. Het levert naast een vermakelijk verhaal met enkele schitterende dialogen ook een aantal leuke shots van de omgeving op.
Dit alles gaat gepaard met een aantal goede muziekkeuzes. Normaal gesproken let ik daar niet echt op, maar de soundtrack is erg geslaagd en de andere nummers zijn ook erg goed gekozen en functioneel. Het zorgt voor een vrij tijdloze film, waarin de kinderen niet altijd even sterk acteren, maar wel het sentimentele gevoel bij mij wisten op te roepen. Dat ligt er niet al te dik bovenop; ik had de novelle al gelezen en wist dus wat er zou gaan komen (de film volgt het verhaal erg trouw), maar de boodschap wordt gelukkig niet erg opdringerig overgebracht.
De vier jongens zorgen voor een erg vermakelijk verhaal gedurende de tocht en leveren zelfs nog een aantal memorabele scènes af. Het doet je beseffen hoe bijzonder de jeugdige jaren zijn, maar ook iets gevoeligere onderwerpen worden aangesneden, waardoor de kinderen ook nadenken en praten over de komende periode, die een stuk meer volwassenheid vereist. Voor het viertal is dat nog wel ver weg, waardoor ze regelmatig al scheldend een vriendschappelijk robbertje vechten. De vriendschap komt ook goed over. In het boek is dat vanzelfsprekend nog een stuk beter, maar aan King kun je het overlaten om een aantal sterke personages neer te zetten.
Da bad-guys zijn niet zo heel bijzonder in dit verhaal, maar gezien de lengte van de novelle is dat ook niet heel vreemd. Toch zet een jonge Kiefer Sutherland de leider van de bende, Ace Merrill, heel aardig neer. Ze horen natuurlijk ook bij het verhaal: dat jeugdige wij tegen zij gevoel zal iedereen herkennen en past daarom perfect in het plaatje.
Iets minder vond ik het verhaal van Gordon dat hij vertelde tijdens het kampvuur. Natuurlijk, het is wel typerend voor de fantasie van jongens van zijn leeftijd, maar het haalde het toch al niet zo hoge tempo (waar ik overigens geen problemen mee heb) er nogal uit. In de novelle zitten er overigens twee van dit soort onderbrekingen, voor de liefhebber.

Stand by Me vertelt - in een rustig tempo - het verhaal van vier jonge jongens die er met verve in slagen om het sentimentele gevoel van de onbezorgde jeugd op te roepen. Hier en daar valt er met name over de acteerprestaties echt wel wat op te merken, maar vervelend is het absoluut niet en over het algemeen doen ze het prima. Een aantal geweldige scènes en muziekkeuzes maken deze film tijdloos en absoluut de moeite waard.

Als liefhebber van het genre was ik al lange tijd erg benieuwd naar deze film. Ik heb 'm bewust een tijd links laten liggen om eerst wat andere films uit het genre te bekijken. The Thing is inmiddels toch een klassieker en je hebt slechte films nodig om de goede te waarderen.

En waarderen doe ik de film zeker. De start was niet heel bijzonder, al werd de setting op een leuke manier geïntroduceerd. Het geïsoleerde Antartica is ook een geschikte locatie voor een film als deze. Het zorgt direct voor een claustrofobisch sfeertje. De sfeer is gedurende de hele film sowieso erg sterk.
Toch kwam ik pas echt in de film toen het monster ten tonele verscheen. Normaal is het juist andersom: wanneer het kwaad een gezicht krijgt, neemt de film in kracht af. John Carpenter zorgt voor het tegenovergestelde, wat op zich al bewonderenswaardig is. Het monster zelf ziet er allereerst goed uit en kan in mijn ogen ook nog prima mee in de huidige standaard. Belangrijker vind ik eigenlijk wat het monster teweeg brengt: de film wordt namelijk plots echt een psychologische thriller met flink wat horrorelementen. De claustrofobische sfeer wordt alleen maar versterkt en de onzekerheid is bijna voelbaar. De horror zit met name tussen de oren, wat altijd een pluim is.
Misschien zitten er net wat teveel personages in. Een iets selecter groepje had de onzekerheid en de achterdocht wellicht nog beter recht gedaan. Nu weet je dat het met een aantal wel snel gedaan zal zijn.
Gelukkig wordt het geen ordinaire slasher, maar blijft het verhaal zich voornamelijk tussen de oren afspelen. Ook bij de kijker. Aan de onzekerheid wordt langzaam maar zeker een einde gebracht, met de bloedtests scène als beste voorbeeld en absolute hoogtepunt. Suspense op en top, gecombineerd met wat functionele expliciete (gore) momenten. De verhouding tussen wat wel te tonen en wat niet zit sowieso wel goed. Misschien komt het monster net wat te vaak in beeld, maar de effecten blijven van een hoog niveau waardoor ik dat ook niet echt als minpunt wil beschouwen.
De climax steekt ook prima in elkaar. Geen overdreven gedoe met geforceerde twists of andere vreemde oplossingen, al duurt de aanloop naar het einde zelf wel net iets te lang.

Uiteindelijk kan ik niets anders concluderen dan dat The Thing met recht een klassieker is in zijn genre(s). De setting is perfect gekozen, de spanning en dreiging zijn voelbaar en de onzekerheid in de groep komt fantastisch uit de verf. Het monster zelf is daar met name verantwoordelijk voor: naast dat het ding er goed uitziet, begint de film pas écht op het moment dat het wezen zijn intrede doet. Een sfeervolle en enerverende rit richting een sterke climax is het gevolg.

* * * *