Apollinisch

"You like The Smiths?" Klein verschil, maar niet onbelangrijk.



Summer.

Ik haat je. Ik haat je misvormde tanden. Ik haat je jaren zestig-kapsel. Ik haat je knobbelige knieën. Ik haat de kakkerlakvormige moedervlek op je nek. Ik haat de manier waarop je met je lippen smakt voordat je praat. Ik haat het geluid van je lach.

Nee, echt verleidelijk vind ik deze Summer (Deschanel) niet. Oké, ze houdt van de Smiths. Oké, ze... nee, sorry, ik vind het echt lastig iets positiefs te bedenken.

Extra pijnlijk is het dan ook dat Tom (Gordon-Levitt), een bijzonder sympathieke knul, zich wel tot Summer aangetrokken voelt. En in hun relatie het onderspit delft. Zij neemt initiatief, zij bepaalt, zij heeft de touwtjes in handen. En hij? Hij is het zwakke geslacht.

Dat alles levert een verrassend leuke film op. Tom is zoals gezegd een buitengewoon aangename jongeman die gewoon niets verkeerd kan doen. We lachen als hij lacht. Huilen als hij huilt. Hebben begrip voor alles ertussenin.

Op de koop toe zijn we zelfs bereid alle clichés voor lief te nemen. Want hoe vreselijk zo'n dansscène ook mag zijn (met uitzondering van de erg lollige verschijning van Hans Solo), een film die je met zo'n heerlijk feelgoodgevoel opzadelt verdient gewoon wat extra vergevingsgezindheid. Het werd na Little Miss Sunshine ook wel weer eens tijd.

Heel vaak dacht ik: dit is een adrenaline pompende scène! En net zo vaak stroomde de adrenaline niet. De actiescènes zijn te kort en volgen elkaar te veelvuldig op om indruk te kunnen maken, en anderzijds overtuigen de scènes zonder actie nog minder.

Dat heeft te maken met losstaande aspecten als het gebrek aan historische accuratesse ; de lachwekkend vlakke personages ; het saaie camerawerk dat tot in den treurnis schreeuwt hoe geweldig die landscheppen wel niet zijn ; bepaalde slechte speciale effecten ; de soundtrack die het toch al levensgrote sentiment nog maar eens extra aanzet – en wat dies meer zij. Maar vooral heeft het te maken met de spiritualiteit en bombast waar de film in ondergedompeld is. Als het werkt, dan werkt het; en als het niet werkt, dan werkt het niet. Dan stoort het.

Des te verdienstelijker dat de film toch nog goed weet te entertainen.

1.5*

De sfx als Perry van de brug valt (en die ook in de trailer te zien zijn). Lijkt me duidelijk.

Hoe dan ook, 18 Again! ; Freaky Friday ; Like Father, like Son ; Vice Versa en nu dus ook 17 Again. Een transformatie met ver strekkende gevolgen... Nee, een origineel uitgangspunt is het niet. Waarin deze film wel van diens voorlopers verschilt is het gegeven dat een volwassene in de huid kruipt van een jongere en niet ook nog eens andersom (grapje... Ook dat hebben we al gezien in onder meer 13 Going on 30 en Big).

En dat is fijn.

Ik heb genoeg aan een jongere versie van Matthew Perry (die overigens helemaal niets, maar dan ook echt niets, weg heeft van Efron) die zich verbaast over de kledingdracht, het taalgebruik en andere eigenaardigheden van de jeugd van tegenwoordig. Een tiener die daarbovenop begrip krijgt voor midlifecrises en menopauzes is gewoonweg te veel van het goede.

Over begrip gesproken... Als Perry eenmaal getransformeerd is moet hij zijn huisgenoot aantonen dat hij een nieuwe gedaante heeft en niet een of andere lowlife inbreker is. Wat een onvoorstelbaar idiote scène is dat zeg. Aan zij die denken dat You Don't Mess with the Zohan een bedenkelijk staaltje humor voorstelt: think again. Hoe erg kan je je 17-jarige doelgroep onderschatten.

Een 17-jarige doelgroep, want voor wie anders laat je een aftiteling gepaard gaan met indiehit Naive van de Kooks? Een toffe aftiteling trouwens. Foto's uit de jaarboeken van de verscheidene castleden... eenvoudig maar tof.

Verder natuurlijk een uiterst voorspelbaar en mierzoet lopende bandproduct dat enkel te genieten is dankzij een lollige date tussen twee lord of the rings-geeks en een aantal bitchslaps. Gelukkig ben ik een sucker voor het high school-genre en ik heb me dan ook goed vermaakt.

1,5*

Stiekem dromen we er allemaal van, zo'n buitenproportionele natuurramp, sensatiegeile "durfduivels" die we zijn. Niks mooier dan L.A. dat compleet van de kaart wordt geveegd. Of een vulkaanuitbarsting die heel Yellowstone in de as legt.

Maar zo'n uit de hand gelopen vloedgolf, daar kijkt toch niemand meer van op. Zagen we vijf jaar geleden immers ook al, in Day after Tomorrow. Toen kreeg het Vrijheidsbeeld het te verduren, nu de Mount Everest. Een verschil van 8755 meter, maar op je televisiescherm blijft daar niet veel van over. Film climaxt dus veel te vroeg.

Wel respect voor die Rus. Heerlijk subtiele rol. Ook zo subtiel is de scène waarin de vader van de geoloog wordt geïntroduceerd. "It's the end of the world". Leuk.

Verder niet zo'n bijzondere update van andere rampenfilms. Al blijft het grappig hoe Emmerich tweeënhalf uur actie verantwoordt door tien minuten heel gewichtig te doen over zonnevlekken dit en zonnevlekken dat.

Heb hier oprecht van genoten.

Van de fietstocht door Cambridge, op de klanken van Time to Pretend, maar vooral van het sprookje. In een clubje met hyperintelligentie evenknieën terechtkomen, waaronder dat ene meisje dat je voorheen nooit zag staan, met dat clubje op regelmatige basis de blacjacktafels van Vegas onveilig maken en je ondertussen nergens meer zorgen over te hoeven maken. Ik zou er geen nee tegen zeggen.

Als Ben z'n emoties niet langer onder bedwang kan houden, het thuisfront in de steek laat en z'n sympathieke docent toch niet zo sympathiek is: als met andere woorden het sprookje ten einde loopt, valt er opeens veel minder te genieten. Dan blijkt 21 zelfs een wat vermoeiende film te zijn.

Zag vorige maand 28 Weeks Later. IJzersterke film, en naar aanleiding daarvan ook deze prequel nog maar eens herzien. Blijf het met name als horror lichtelijk overgewaardeerd vinden.

Zoveel horror is er namelijk niet. Eerste anderhalf uur bevat misschien een vijftal scènes met geïnfecteerden, verder is het vooral post-apocalyptisch drama. Soms best genieten, van totaal desolaat Londen bijvoorbeeld, maar vaker heb ik me een beetje zitten te vervelen. Mooi, sfeervol of spannend vind ik de film in ieder geval nauwelijks.

Wel fijn is dat de personages weinig domme dingen doen. De keuzes die ze maken zijn veelal begrijpelijk en hun interactie is geloofwaardig. Veelbetekenende blikken tussen Jim en Selena bijvoorbeeld als blijkt door wat voor gepeupel de legerbasis bevolkt wordt. Van de psychologische oorlogvoering in het laatste uur gaat trouwens meer dreiging uit dan uit de rest van de film. Alleen die neger aan die ketting... Hoop niet dat Boyle daarmee naar slavernij verwijst.

Ik kan me levendig voorstellen dat À l’Intérieur voor velen de ultieme horrorfilm is. Een flinke dosis spanning gecombineerd met een grote hoeveelheid gore – zonder daarbij het audiovisuele uit het oog te verliezen.

Ikzelf hou niet zo van gore. Niet omdat ik de aanblik ervan niet kan verdragen, als wel omdat ik er nooit iets bij voel. Ook hier is dat het geval: ik vind het niet grappig, ik vind het niet smerig, ik vind het… niets. Gelukkig moet deze film het niet alleen van de gore hebben, maar ook van de spanning. Iets wat ik dan weer wel enorm op prijs stel. Toch kan het veel spannender dan hier het geval is. Vooral de scènes waarin la femme duidelijk in beeld is, zijn totaal niet indrukwekkend. De kracht zit in scènes waarin ze helemaal niet of slechts als schim zichtbaar is – vooral in combinatie met de intense elektronische muziek. Van de rustige muziek was ik een stuk minder gecharmeerd, maar vervelend wordt het gelukkig ook niet.

Verder heeft de film een aantal erg leuke scènes: aansteker vs. spuitbus, agent die als zombie herrijst, eindshot van la femme met baby in schommelstoel. Beetje jammer alleen dat de climax zo enorm tegenviel.

Ook erg jammer dat het regisseursduo besloten heeft la femme van een drijfveer te voorzien. Ik kreeg bijna een hartaanval toen de clou bekend werd gemaakt. Te triest voor woorden. Mensen die geloofwaardigheid vereisen kunnen deze film beter links laten liggen.