rick@themovies

Redelijke film met James Cagney dit keer aan de goede kant van de wet.
Ik heb de re-release uit 1949 gezien waar een intro van drie minuten aan is toegevoegd. Dit intro maakt ook duidelijk dat deze film inderdaad een hoog propaganda gehalte heeft. Dat is op zich niet zo erg, want in vrijwel alle Hollywood films uit die periode winnen uiteindelijk de 'rechtvaardigen', en deze wijkt daar niet zo gek veel van af. Sterker, de film geeft een aardig inzicht in ondermeer het politieke gekonkel dat nodig was om een federale politiedienst op te zetten. Zo United waren de States toen blijkbaar ook weer niet.

Er zit voldoende intrige in het plot om de film onderhoudend te houden. Karakters zijn ook regelijk goed uitgediept, waarbij in sommige gevallen wat meer diepte mee is gegeven dan we in veel andere jaren 30 gangster movies zien.

Wat mij betreft zit het probleem vooral in James Cagney. Hij slaagt er niet goed in zijn eigen rol voldoende diepte mee te geven. Op sommige momenten begint hij zelfs te schmieren en heb ik het gevoel dat hij ook in deze film liever een gangster had gespeeld. Tijdens enkele vrij dramatische momenten kan hij het niet laten zijn beruchte grijns te laten zien, waardoor hij bijna karikaturaal aandoet.

Overigens, in eerste instantie was Hoover helemaal niet te spreken over deze film. Hij vond het helemaal geen reclame voor de FBI. Pas toen de film een commercieel succes was en hij de positieve reacties van het publiek opmerkte ging hij overstag.

Michael Curtiz is een vakman. Eigenlijk vreemd dat de regisseur van Casablanca, Angels with dirty Faces, Yankee Doodle Dandy en The Adventures of Robin Hood relatief onbekend is.

Ook in deze vroege pre-code Hollywood film laat hij zie hoe goed hij is. Mooie strakke spelregie, fraaie actiescenes en mooi gebruik van camera en belichting.

Spencer Tracy (inderdaad als vervanging van de oorspronkelijk gecaste James Cagney) en Bette Davis spelen in het begin van hun carriere eigenlijk a-typische rollen. Dat gaat Tracy behoorlijk goed af. Hij speelt met overtuiging een 'tough guy', hard en geweldadig.

Bette Davis is als gangsterliefje bijna onherkenbaar. Ook zij speelt met overtuiging, maar haar latere klasse komt nog niet helemaal uit de verf.

Van de overige acteurs valt vooral de zeer naturel spelende Arthur Byron op in de rol van de gevangenisdirecteur. Het samenspel tussen hem en Tracey is van een zeer hoog niveau.

Verder viel me op dat de film een nauwlijks verborgen links-liberale ondertoon had, waar meerdere keren vrij expliciet wordt verwezen naar het feit dat 'alle mensen gelijk zijn', en dat het mogelijk is dat een misdadiger zijn leven betert.

Twintig jaar geleden voor het laatst gezien. Ik kan me niet meer exact herinneren wat ik er toen van vond, maar in het circuit waarin ik me bevond werd dit alom beschouwd als een meesterwerk. Het zou me niks verbazen als ik daar toen wel in mee ging.

Nu dus weer opnieuw bekeken. Na een paar maanden terug een buitengewoon tegenvallende ervaring met Satyricon te hebben gehad, was ik er niet helemaal gerust op.

Hoewel beter te hebben dan Satyricon, komt ook deze film onvoldoende uit de verf.

Vanuit een interessant idee maakt Fellini er toch weer te veel een ego document van. Hij laat zondermeer inventiviteit en vakmanschap zien, maar het verdrinkt in een brei van intellectuele zelfvoldaanheid. Heel veel fraaie beelden maar uiteindelijk niet meer dan dat.

Het merkwaardige is dat ik het gevoel heb dat Fellini dat zelf ook lijkt te beseffen als op het eind de Criticus commentaar levert op het afgelasten van de film. Op een bepaald moment zegt hij iets in de richting van:
"We worden verstikt door woorden en beelden die geen bestaansrecht hebben, die nergens vandaan komen en nergens heen gaan."

En dat beschrijft eigenlijk wel grotendeels het gevoel dat ik aan deze film over houd.