wibro

Deze film voor de vierde keer gezien - de eerste keer was bijna 50 jaar geleden! - en mijn mening over deze film is dat het voor mij het beste rechtbankdrama is dat ooit gemaakt is. Behalve een rechtbankdrama ervaarde ik deze film vooral ook als een psychologisch drama. Je ziet in de samenstelling van de jury alle lagen van de samenleving inclusief de 'tokkies' die zich alleen maar laten leiden door hun vooroordelen. En dit soort lieden hebben anno 2010 nog steeds een te grote invloed, zeker ook in de Nederlandse samenleving. In actualiteit heeft deze film dus niets ingeboet, hoewel ik mij afvraag of in het Amerika van vandaag nog steeds een jury op deze manier wordt samengesteld en dat je voor een vadermoord onder dezelfde omstandigheden nog steeds de doodstraf krijgt. Maar goed, als de regisseur met deze film het amerikaanse rechtssysteem zoals dat was in 1957 wilde bekritiseren dan had hij het voor mij niet beter kunnen doen.
En wat de visuele aspecten betreft; die zijn voor mij voor deze film van ondergeschikt belang. Ik zie deze film vooral als een acteursfilm en in een acteursfilm gaat het nu eenmaal om de dialogen en de acteerprestaties. En die waren in deze film in een woord voortreffelijk.
Deze film boeide mij vanaf het begin tot het eind en dat zegt voor mij voldoende. Mijn eerdere waardering van 5,0* blijft daarom ook onveranderd.

Zou je een week geleden een fragment uit deze film in een MovieMeter contest hebben gezet, dan zou ik onmiddellijk hebben gaan zoeken bij de Franse film-noirs uit de jaren vijftig. En ik zou dan zeker hebben gezocht bij de films van Jules Dassin en J. P. Melville, want daar lijkt deze film qua stijl nogal veel op. Tevens ligt hier ook de zwakte van dit debuut van Babluani. Bloedstollend was "13" wel maar in visueel opzicht viel er weinig te genieten, net zo min eigenlijk als bij de Franse film noirs uit de jaren vijftig. Origineel is het script wel, hoewel ook weer enigszins voorspelbaar. Dat Sebastien als winnaar uit de Russische roulette zou komen dat voelde je zowiezo aankomen. Het einde vond ik enigszins teleurstellend.
Kort samengevat; geen slechte film, maar ook weer niet eentje om over naar huis te schrijven.
En wat de regisseur betreft; ik denk dat het voor hem bij deze ene redelijke film blijft. Hij kiest voor het grote geld, hij maakt van deze film een Amerikaanse re-make of hij heeft hem al gemaakt en die kan volgens mij alleen maar slecht zijn net zoals alle Amerikaanse re-makes.

3,0*

Wong Kar Wai is een meester in het scheppen van sfeer. De schitterende fotografie van Christopher Doyle. de heerlijke zwoele westerse muziek uit de beginjaren zestig, ariafragmenten uit de opera Aïda van Verdi en de schitterende soundtrack van Shigeru Umebayashi plus de love-stoy met aantrekkelijke Aziatische dames maken voor mij deze film tot een van de meest sfeervolle en melancholische films van de Aziatische cinema. Je moet hier uiteraard wel voor in de stemming zijn. Deze film die min of meer een vervolg is van de eerste twee delen van de romantische trilogie van Wong Kar Wai vind ik zonder meer zijn beste film die bij herziening alleen maar beter wordt. Het is niet de makkelijkste film van deze regisseur. Het volgen van het verhaal vereist de nodige concentratie. Deze film moet je dus niet bekijken met slaapoogjes.

5,0*

Geen schaduw van het origineel uit 1957. Daar veranderen Crowe en een matig acterende Bale helemaal niets aan. Zo ver ik weet speelt de oudste zoon van Dan Evans ook geen enkele rol in het origineel. In deze re-make moet hij er zo nodig bijgehaald worden om er de held in uit te hangen. Belachelijk, dat broekie behoort gewoon thuis bij moeke te blijven. Verder zat het hele plot van ongeloofwaardigheid in elkaar met als climax het tenenkrommende slechte einde. Neen, als wij het over de huidige western hebben, geef mij maar die film met die ontzettend lange titel "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford." 1000 x beter dan dit ongeloofwaardige prul.

1,0*

De zevende film van Miike die ik gezien heb en tevens ook zijn beste. Visueel is dit een prachtfilm; het kleurengebruik, de surrealistische scènes van oa de piramide en de space shuttle. Geweldig mooi en goed gevonden allemaal. Niet te vergeten uiteraard de prachtig uitgevoerde dans in het begin en de flitsende gevechtscènes. Ik had enigszins moeite om het verhaal te volgen, ik heb daarom deze film dan ook twee maal bekeken. De film was niet ondertiteld en ik moest voor het begrijpen van de film mijn excel bestandje raadplegen waar de vertaling van de dialogen op stond. Dit kostte veel tijd maar was niettemin wel de moeite waard hoewel het begrijpen van deze film nu ook weer niet direct een pré is. Alleen al om de visuals is deze film het bekijken meer dan waard.
Van Miike kon tot nu toe alleen zijn film Audition van mijn kant op een ruime voldoende rekenen. Van zijn overige films die ik gezien heb, was ik nu niet bepaald weg maar ik ben nu toch weer nieuwsgierig geworden naar het overige werk van deze toch wel zeer veelzijdige Japanse regisseur.

4,0* met kans op verhoging

Je moet het zo zien Sinterklaas. Matt de wetenschapper zit voor zijn onderzoek misschien soms wel maanden onafgebroken op Antartica. Daar moet hij het doen zonder vrouwen met als gevolg geen sex. Thuis in Londen wil Matt de schade inhalen, wat voor hem betekent lekkere wijven en veel sex én genieten van live concerten. Ik in zijn plaats zou exact hetzelfde doen. Dus met het verhaal is helemaal niks mis. Heel geloofwaardig allemaal. Ik zie deze film daarom ook meer als een documentaire van iemand die na een verblijf van maanden in een onherbergzaam oord thuis in een grote stad op zijn manier het vertier zoekt.
En wat de film of documentaire verder betreft; de live muziek van o.a. B.R.M.C, Elbow, Dandy Warholts vond ik keigoed. Ook zeer mooi dat nummer van Goldfrapp wat je dacht ik hoorde in die nachtclub. En die sexscènes vond ik ook best wel mooi, absoluut geen porno maar gewoon erotiek. Voor mensen die dit porno vinden zou ik deze film A Serbian Film willen aanbevelen. Dan kun je pas echt zien wat het verschil is tussen erotiek en porno.
Ik heb me in ieder geval best wel vermaakt met deze 9 Songs van Winterbottom die je het best thuis kan bekijken en niet in de bioscoop. In een bioscoop voel ik mij bij het zien van dit soort films nogal ongemakkelijk.

3,5*

Altijd gedacht dat Tetsuo (1989) van Tsukamoto de meest absurde film was die ik ooit gezien heb maar deze Pinocchio van Fukui is nog een graadje erger. Ik ben er vanmorgen mee begonnen en ik ben er zo'n 5 uur later met tal van onderbrekingen er eindelijk in geslaagd hem helemaal af te kijken. Dat mij dat zo veel moeite heeft gekost spreekt natuurlijk niet in het voordeel van deze film die voor mij als een van de meest afgrijselijke films die ik ooit gezien heb te boek zal gaan staan. Van die bijna 5 minuten lange kotsscène zou ik bijna zelf van gaan kotsen en dan heb ik het nog niet gehad over die door de straten rennende en kermende Pinocchio die mij bijna een zware hoofdpijn leek te gaan bezorgen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar genoeg hierover. Deze film was voor mij dus 100 keer niks. Meer over deze film wil ik niet kwijt en ik ga daarom ook niet vragen wat andere mensen in godsnaam wel in deze film zien. Dat levert toch alleen maar nutteloze discussies op.

1,0* omdat ik nu eenmaal niet minder geef.

Mij vandaag eens aan een Pialat gewaagd. Ik had tot dus ver maar een film van hem gezien; "Van Gogh" en die kon mij niet bekoren en van deze film kan hetzelfde gezegd worden. Veel dialogen die eigenlijk alleen maar gaan over het feit dat het allemaal niet botert in de familie van Suzanne. Pa die het huis verlaat, ma die het niet kan vinden met haar dochter en zo nu en dan hysterisch wordt. Broer die zijn zus klappen geeft en zo gaat het maar door. Het enige positieve in de film is dat Sandrine Bonnaire toch wel aardig acteert, best wel aantrekkelijk is net zoals de andere jongedames in de film. Maar alleen schoonheid van jongedames is voor mij toch net niet genoeg om voor deze film een voldoende te geven. Helaas. En of ik mij opnieuw weer aan een film van Pialat waag, dat is nog maar de vraag. Zijn stijl van filmen ligt mij eenvoudig niet.

2,0*

Toen ik mij ruim vier jaar geleden bij MovieMeter aanmeldde was dit de enigste film van Miike die ik tot die tijd gezien had. Ik kan mij nog goed herinneren dat over deze film toen deze zo'n 11 of 12 jaar geleden in Arthouse Cinemariënburg in Nijmegen vertoond werd nogal wat te doen geweest was. Je werd er voor gewaarschuwd dat wat je in deze horrorthriller te zien kreeg niet voor tere zieltjes bedoeld was, zo gruwelijk was het. Op mij maakte het destijds best veel indruk, nu na herziening vanmorgen een stuk minder. Die gruwelijkheid viel best wel mee. Ik heb de laatste jaren veel meer schokkende scènes in films gezien. Ik vond zelfs het laatste stuk niet eens het sterkste deel van deze verder best goede Miike. De opbouw naar die finale toe, daar moest deze film het voor mij van hebben. Die vond ik erg goed. Het eerste uur ervaarde ik daarom ook helemaal niet als saai, dit in tegenstelling tot sommige "horrorfanaten" die van het begin af aan een soort bloedfestijn verwachten. Tenminste, dat haal ik uit sommige teleurstellende reacties die ik zoal gelezen heb. Van enige teleurstelling heb ik in ieder geval geen last gehad. Ik vind deze destijds geruchtmakende film nog steeds een goede film, hoewel die in mijn waardering toch wel enigszins gezakt is. Miike heeft betere gemaakt. Van wat ik tot nu toe van deze zeer productieve Japanse regisseur gezien heb blijft "Big Bang Love, Juvenile A" voor mij zijn beste film.

3,5*