Valii

Indrukwekkend verhaal, niet zo heel erg indrukwekkende film.

Het verhaal leent zich, afgezonderd van de bekende arm scene, helaas niet echt voor grootsheden. Meer dan de helft van de film wordt opgenomen op drie vierkante meter en dit wist op den duur toch niet genoeg te boeien voor een volle 90 minuten. Er had van mij best wat meer afgewisseld mogen worden met bv. wat beelden uit Ralstons verleden, wat achtergrondinformatie. Niet in de zin dat dit noodzakelijk zou zijn voor het verhaal wat verteld wordt, maar het had wel voor de broodnodige afwisseling kunnen zorgen.

Met complete afgunst van het genre betracht ik enige coulance in mijn becijfering.

Had ik deze film op de werkelijk kijkervaring veroordeeld, dan had ik hier het absolute minimum voor moeten geven. Onsamenhangend, oninteressant en schreeuwerig. Het ontbrak mij wellicht aan achtergrondinformatie om het verhaal goed te kunnen volgen, waar het vooral aan ontbrak was interesse. Interesse, een goedje, wat zeker door het eerste uur van de film absoluut niet opgewekt werd. Het enige wat daarna volgde was een eindeloze zit richting de aftiteling, vol met schetterende over-the-top actie die mij niet wist te bekoren.

Zeer behoorlijke film, die helaas niet tot de grootsheid komt die je van een dergelijke opzet mag verwachten.

Misschien wel het kernpunt van deze film, de drie aan elkaar parallel lopende verhaallijnen, wordt enigszins geforceerd overgebracht. Ondanks dat ik de drie verhalen elk op hun eigen manier aangrijpend vond, biedt dit afgezonderd van de gelijkheid van de centrale thematiek, weinig toegevoegde waarde. Tekenend hiervoor was het ene haastige zinnetje waarmee het verhaal in Tokyo aan de gebeurtenissen in Marokko werd verbonden.

Beeld- geluidstechnisch doet deze film het prima. Alledrie de locaties zijn werkelijk prachtig en spannend in beeld gebracht en geluidsondersteuning bij de beelden vond ik over het algemeen zeer toepasselijk.

Acteerwerk wordt naarmate de film vordert sterker. Wat ik vooral goed vond is het overbrengen van emoties; huilen gaat door merg en been en voelt in deze film ook echt als huilen. Het laatste half-uur van de film is dan ook zonder twijfel het sterkste gedeelte, waardoor je na een ietwat langdradige zit, toch met een tevreden gevoel de standby-knop indrukt.

Prima tussendoortje.

De film komt snel maar zwak op gang. Binnen vijf minuten zitten we midden in een weinig creatieve opstand, waarin de nodige clichés niet geschuwd worden en te weinig verassing zit. Gangenvol met schreeuwende zware jongens die dingen aan het slopen waren is toch een beetje lachwekkend. Ook het acteerwerk is, zeker het eerste uur, onder niveau.

De gebeurtenissen krijgen in het tweede uur langzamerhand gelukkig meer betekenis en antiheld Juan en zijn relatie tot Malemadre komen tot leven. We verschuiven ons vanuit een uitgezakte houding richting het puntje van onze stoel, er vinden nog enkele ongeloofwaardigheden plaats, zo vragen we ons nog eens hardop af wat een zes maanden zwangere vrouw in haar eentje midden in zo'n heftige demonstratie doet en schieten we nog een keertje in de lach wanneer supervillain Malamadre opeens opmerkzaam emotionele trekjes vertoont. De spanning wordt verder opgebouwd en de film wordt rauwer, wat leidt tot het onvermijdelijke harde einde.

Ondanks dat er vrij weinig gebeurd, bleef deze mooie rustige roadmovie, met een fijne, authentieke sfeer zonder moeite boeien.

De lome hitte wordt goed overgebracht en straalt door de overbelichting af en toe bijna van het scherm af. Muziek is enkel te horen als er een radio aanstaat en persoonlijk vond ik dit zeker bijdragen aan de hele sfeer. De radio speelt een vrij prominente rol, dus het is absoluut niet zo dat je naar een stille film zit te kijken. Dialogen worden ondanks de vele close-ups mooi rustig gebracht en het acteerwerk is prima op orde. Vooral Ranulpho is een mooi, breekbaar, 'echt' personage geworden.

Ja, een prima film, waar je echter wel de nodige rust voor in je gat moeten hebben.

Zelden zo'n rauwe film gezien. Zwakgevoeligen en zij met epilepsie kunnen dit beter links laten liggen. Alles komt hard, zoals het is en romantiseren is uit de boze; de flikkerende beelden geven sowieso al een akelig gevoel. Daarmee onderken ik dat 'Enter the Void' iets bijzonders is, tegelijkertijd slaakte ik na een kleine drie uur een zucht van verlichting toen het eindelijk afgelopen was. Absoluut geen herkijkmateriaal voor mij.

Gisteren herzien en ik moet helaas bekennen dat ik het na mijn eerste kijkbeurt volledig mis heb gehad. Misschien dat het kwam doordat ik nu wist wat ik kon verwachten, want werkelijk alles viel gisteren op zijn plaats, daarom een resolute verhoging van 1.5 sterren.

Wat ik enorm prettig vind aan Fargo, is dat de film veel aandacht aan uitwerking van personages besteedt. De klunzige man die met een plan komt om zijn eigen vrouw te laten ontvoeren, de hoogzwangere politieagente die ook nog eens van veel en vet eten houdt, haar schilderende echtgenoot, die zijn best doet om een werk van hem op een postzegel gedrukt te krijgen, zelfs een bijfiguur als Scotty wordt extra uitgewerkt door de kijker verschillende hints te geven dat dit een jongen is die accordeon speelt en hoewel dat voor het verhaal verder geen snars uitmaakt, geeft dit wel aan met hoeveel zorg de personages zijn opgebouwd.

De setting waar al deze rare figuren zich in begeven is de sfeervolle in sneeuw ondergedompelde omgeving van Brainerd. Deze omgeving blijkt gevuld te zijn met een iets te vriendelijke bevolking die stuk voor stuk een niet kwalijk te nemen simpelheid bezitten. Elke scene komt dit soms subtiel, soms minder subtiel weer naar voren.

Volledig in contrast met de omgeving zijn daar de twee criminelen, eentje 'kinda funny looking' de ander een veelzeggende niets-zegger. Wat volgt zijn een pak ijzersterke scenes opgebouwd rondom een flinterdun verhaal, een manische aziaat en een oude man die op een decimeter afstand slechts een schampschot weet af te vuren. Het verhaal is daarin voor mij echt een kapstok waaraan de losse scenes zijn opgehangen. De lijzige achtergrondmuziek slaat de spijker hard op zijn kop en maakt het plaatje voor mij compleet.

Het geheel deed mij wat denken aan een light-versie van Enter the Void. Her en der wat flikkerende beelden, surealisme en schokkende scenes, maar over het algemeen een stuk beter te verteren. Vond dit uiteindelijk een goede film en dat kwam voornamelijk door het verhaal van Sara Goldfarb.

Het begint al bij de geweldige vertolking door Ellen Burstyn, die ervoor zorgt dat ik me helemaal kon inleven in de situatie van deze weduwe. Sara is een veel te lieve, niet al te intelligentie alleenstaande vrouw die hopeloos probeert invulling te geven aan haar doelloze realiteit. Na een misleidend telefoontje belandt ze in een waanwereld, welke haar weer een reden geeft om 's ochtends op te staan. Elke dag wordt een zoektocht naar haar "fix": het afvallen, het beste plaatsje in de zon, de roem van televisie, aandacht in het algemeen, etc. Alhoewel Sara zich aanvankelijk fijn voelt in haar droomwereld, komt de realiteit met enige regelmaat hard om de hoek kijken. De koelkast begint te bewegen en de eerste tekenen van krankzinnigheid doen zich voor. De waanzinnig goede nachtmerrie scene geeft het startsein voor een climax opbouw, welke tot apotheose komt tijdens de shockbehandelingen. Brok in m'n keel.

Parallel hieraan loopt het verhaal van Harry, Tyrone en Marion. Toch wel een beetje een standaard harddrugs verhaal, waarin de nodige clichés niet geschuwd worden. Het laatste half uur is vrij intens, maar menig documentaire vertelt soortgelijke verhalen beter en schokkender. Nergens wordt de kwaliteit van Sara Goldfarb gehaald.

Film weet mij nergens te overtuigen.

Te veel scenes zijn te kort en missen diepgang of spanning. Werkelijk alle personages zijn vlak. Het drietal familieleden dat met Sayra meevlucht blijven van begin tot einde drie vrijwel niet te onderscheiden vreemdelingen. Het speerpunt van de film, de relatie tussen Sarya en Casper, wordt onvoldoende uitgediept en komt vrij ongeloofwaardig tot stand; Waarom Sarya een bendelid in vertrouwen en bescherming neemt, is vanuit het weinige wat we van haar te weten krijgen, haast niet te verklaren. Dat zij in haar positie als vluchteling afstand neemt van haar familie en ervoor kiest om met Casper mee te gaan, lijkt me nog minder geloofwaardig.

Film bevat wel mooie beelden en persoonlijk heb ik mij absoluut niet geërgerd aan de acteerprestaties, die ik over het algemeen redelijk tot goed vond. Muziektechnisch was ik her en der niet echt te spreken. De sfeer van de muziek vond ik bij tijd en wijle totaal niet bij de scenes passen.

Het helpt helaas ook niet mee dat ik werkelijk niks met dat hele bende-gebeuren heb. Elke keer dat het woord 'homie' in een zin ter sprake kwam had ik dan ook moeite om mijn lach te bedwingen. In dat genre kan ik een Cidade De Deus een stuk beter verteren, waarin voornoemde mij totaal niet heeft gestoord. Als film over vluchtelingen in Midden-Amerika, door de redelijk originele setting, nog een krappe voldoende waard.