Insignificance

Verbolgenheid en waanzin verpakt in een merkwaardige mix van ludieke humor en bittere ernst. Jewison laat geen spaan heel van het rechtssysteem met een soort alle remmen los-aanpak. De stemming schiet dan ook heen en weer, maar wat blijft staan is het woedende ondertoontje waar Pacino in de persoon van Arthur Kirkland mee aan de haal gaat. Het script draaft uiteindelijk her en der wel wat door in haar doel.

Zo is het weinig subtiel hoe Kirkland's directe omgeving zijn rechtsmoraal op alle mogelijke manieren tart, maar dat zorgt er wel voor dat dé scène tijdens het slotproces precies op z´n plek valt. Pacino mag heerlijk tekeer gaan, maar ook Jeffrey Tambor en Jack Warden staan zich uit te leven. Sowieso heb ik me wel vermaakt met die markante rechter. Niet al te evenwichtig, maar vol overgave gebracht. Topvermaak met een rand.

Op zich een aardige insteek om de herinneringen zo te versnipperen en af te wisselen. Geeft het samen met bijvoorbeeld die retro beelden wel wat schwung. De split screen tussen realiteit en verwachting is ook een leuke. Het zit al met al redelijk vol met ideetjes en aardigheden om een (non) love story als dit tot leven te brengen. Mits je iets met de hoofdrollen hebt, veronderstel ik. Ik kan er niet zo veel mee. Gordon-Levitt's droeftoetertje jeukt en Summer heeft wel iets eigenaardigs, maar dat pakt uiteindelijk nogal truttig uit. Deze 500 dagen gaan hier rechtstreeks richting vergetelheid.

Dampend acteergeweld met Lumet die ze, als een soort ring referee, op een gegeven moment maar close up-duels laat uitvechten. Ook mooi hoe de dag loeiheet begint en het uiteindelijk benauwder wordt tijdens een plensbui en een ratelende ventilator. Stereotiepen, ze zijn er, willen nog wel eens hinderlijk zijn, maar op een enkele uitzondering na wordt het hier best gedienstig uitgespeeld. Met name Lee J. Cobb staat te beesten.

Ook de onderliggende inhoud vormt weinig belemmering. Natuurlijk niet erg verrassend hoe het uitpakt, maar het ritje naar de eindbestemming weet de cast verdomd vurig te maken. Pluimpje voor het feit dat de film niet nog eens verklapt hoe het nu precies zat met het iets te zielig kijkende ventje en die moord. Twelve Angry Men heeft iets te vertellen, maar is los daarvan ook simpelweg een verbale kloppartij waar de vonken van afvliegen.

Niet onaardig voor een film die toch al niet veel kanten op kan, waarvan de afloop al bekend is en de climax al verklapt is. Swingend gestart, enkele fraaie omgevingsshots, mooie scène in het meertje en geen gelummel met een te lang intro, maar een snelle duik in de ellende. Vanaf dat moment zijn het Boyle's audiovisuele trukendoos en Franco die de kar trekken. Aron's conditie is in ieder geval van z'n uitdrogende lippen af te lezen.

Maar ondanks de dynamische manier waarop het voorbij komt, blijven de mijmeringen toch wat obligaat aanvoelen. Het noodweer is overweldigend, maar had iets eerder mogen worden afgekapt. Allemaal net niet helemaal overtuigend, wat wel geldt voor dé scene. Erg veel wordt er niet gedaan met de psyche in een dergelijke situatie, zenuwslopend wordt het ook niet echt, maar Boyle heeft je wel geruime tijd klem in het gesteente.

Oninteressant vooral. Willis heeft een oersaai personage te pakken en Mos Def lult natuurlijk veel te veel terwijl het scenario nauwelijks op een snedige dialoog is te betrappen. Wel op wat actie dat hier en daar via een aardig overgangetje voorbij komt, maar dat is het dan ook wel. Plotje van niks, karakterscènes gaan nergens over, geen spanning, geen spektakel en geen cool. Een fletse vertoning.

Stoere ooglap, Robert. Flauwe vertoning zolang de kinkels niet toeslaan, daarna gaat het zowaar stukken beter. Oma met een paar ridicule opmerkingen, de twee muzikanten die Malcolm jennen en wat jolig geweld zetten het filmpje op de kaart. Niet dat alles werkt, het had hier en daar ook best wat ranziger (de beugel) en pittiger (het vuurgevecht) gemogen, maar voor een film met deze insteek al met al redelijk te doen.

Die Russen, die 'grapjes', de anti-heroïek, de preek, de clichés.. Ik heb bijna te doen met mensen die hier enthousiast van worden. Dialogen en karakters zijn om te huilen, zo leeg. Emmerich doet van alles en presteert het om overal de verkeerde toon aan te slaan, wat resulteert in een film die niet grappig, niet spannend, niet ontroerend en niet onderhoudend is. Het houdt op met een bonte verzameling aan shock and awe-effects. Gaaf hoor, daar niet van, maar na 2½ uur bombasme heb ik toch sterk het idee dat de makers denken dat de kijkers een stel malloten zijn..

Moet het iets afleggen tegen de herinnering. Wanneer het definitief van locatie wisselt, verliest het toch wat impact. Film opent wel ijzersterk. De reden van de uitbraak is melig, maar de manier waarop er vlot geschakeld wordt naar furieuze apen maakt daar korte metten mee. Net als met het eerste slachtoffer, waarmee de toon wel gezet is. De shots van de verlaten stad met de zacht aanzwengelende score doen daar nog een schep bovenop en ook op dramatisch vlak heeft het wel wat body.

Een afscheidsbriefje, een dak met emmers en een taxiritje gooien toch wat empathie en sympathie in de mix, zonder dat het wat dat betreft overkookt. Geeft het vervolg net dat beetje extra, alhoewel dan het beste wel zo ongeveer achter de rug is. Het is nog genieten wanneer Manchester opdoemt, maar ondanks een bittere draai en het enorme landhuis doet de finale wat obligaat aan, is de dreiging van de verder wel lekker felle geïnfecteerden wat ingezakt en sluit het ietwat soft af.

Ook hier een potsierlijke uitbraak, maar waar Boyle die klip vliegensvlug omzeilt, behelst het hier zo ongeveer de helft van de film. En waar Boyle enkele karakters enigszins liet bloeien, stuift het hier voort met een sentimenteel blèrende familie die en passant de rest uitstippelt. Met hulp van een hier en daar te spastische beeldencollectie en militaire bombast.

Allemaal dusdanig buitensporig dat de sfeer er zwaar onder te leiden heeft, enige betrokkenheid ver te zoeken is en een spanningsveld volledig ontbreekt, waardoor het al vrij snel aan kracht inboet. Het houdt op bij een paar individuele scènes, vooral rondom de razernij, die eruit springen in een verder vluchtig vervolg waar Fresnadillo z'n film maar niet op intens krijgt.

Het verhaal is idd niet echt origineel, maar dat hoeft niet erg te zijn. Locatie en concept zijn geweldig gekozen, absoluut pluspunt. Met de cast is niks mis en visueel ziet het er allemaal strak uit. Sfeer deed ook mij hier en daar wat denken aan 28 Days Later. De vampieren zien er best freaky uit en dat eigen taaltje is leuk gevonden. Helaas wennen deze happers na een tijdje, wat de punch er een beetje uit haalt.

Hier en daar wat gore, een paar schrikmomenten, wat onbeantwoorde vragen en, jammer genoeg, een onnodig overdreven heroïsch einde. Dat had wat mij betreft best wel wat subtieler gekund... Al met al toch een aardige zit, deze is in ieder geval beter dan de gemiddelde horrorcrap die ik de laatste tijd onder ogen heb gekregen.

3½*

Nostalgie. Twee vuilbekkende heren, de heuvels van San Francisco en de typische muziek van (Commando) James Horner. Eddie in betere dagen (zijn Roxanne intro is heerlijk) en de knorrige Nolte die ontbijt met een flinke slok alcohol; een gouden duo.

Qua verloop vooral rechttoe rechtaan met een zooi vliegende kogels, maar zo'n beetje iedereen die hierin opdraaft is gezegend met een overkokende voorraad testosteron en de beide hoofdrolspelers zorgen voor de nodige lol. Bijzonder leuk buddy-dingetje van Walter Hill.

Eentje met stootkracht en zowaar een ziel. Niet zoals zo vaak met veel onbesuisd gespetter van vlees en bloed, deze doet het heel anders. Zoals weinig geluid. Geen muziek, niet veel dialoog en een stille omgeving. Een beheerste film met grauwe kleuren en een sobere, ingetogen sfeer. Met uiteraard een slachtoffer die zich in allerlei bochten wringt om de dans te ontspringen.

Maar ook met een dader die heel wat verder komt dan de zoveelste beul. Zo wordt het oprecht pijnlijk en moeilijk om naar bepaalde handelingen te kijken en speelt Grou hoe langer hoe meer een subtiel spel van woede en twijfel. Het duurt alleen wat te lang en er wordt nog iets bijgesleept dat ook niet helemaal lekker zit. Buiten dat een uitstekende mix van horror en drama.

De foute agente die brult en rookt tegen de hoogzwangere (ja, je moet wat om rap effect te sorteren) vrouw. Lachwekkend. Letterlijk. Verder een actiefilmpje dat niet veel anders doet dan volle vaart vooruit gaan. Jammer dat het verhaaltje, iets met moord, corrupte agenten en iemand op de verkeerde tijd op de verkeerde plek, niet iets echt spectaculairs toelaat. Gebruikelijke ingrediënten dus, maar dan in versnelde vorm. Met amper 75 minuten op de teller een bondig en energiek tussendoortje dat je morgen weer vergeten bent.

Bloed aan de parel, alhoewel er ook enkele zaken zijn die de volle mep in de weg staan. Zoals de lelijke foetus, waarvan de toegevoegde waarde discutabel is en een overvloedige aanwezigheid van passanten, waarbij er eentje ineens wel heel prominent opstaat. Het zit niet helemaal lekker, waardoor er toch wat impact verloren gaat. Verder horror van de bovenste plank aan de hand van een uiterst luguber verhaal en met een voortreffelijke karakterintroductie van La Femme.

Via een stem, schimmen en een verdomd nerveuze score schuifelt het gevaar de film in. Dalle's uitstraling is nagenoeg perfect, sinister uitgedost ook, met een tomeloze en berekende agressie die, wanneer ze een sigaretje opsteekt, ook zonder geweld gevangen wordt. Perfect decor, die schemerige woning, ook in contrast met het felle licht van de badkamer, waar enkele keren en tot en met het slot onverbiddelijk wordt uitgehaald. Blijft jammer dat het soms net iets teveel lijkt te willen.

Stinkende best gedaan om een zo futuristische mogelijke wereld te creëren (dat vlijmscherpe gras is best ok) en dan zie en hoor je ineens een piepend en krakend luikje.. Apart.

Dat is de plot dan weer niet. Het lijkt een poging te doen interessant voor de dag te komen, maar de gevangenschap van de mensen houdt op bij de vraag 'jij voelt het ook, hè'. Er is een banale machtsstrijd en, jawel, een romantisch tintje. Over klonen gesproken.. Oninteressant en nauwelijks een flow te bespeuren.

Wat wel boeit is de lenigheid van Theron en hoe ze in dat strakke pakje beweegt. Visueel wil het nog wel eens aardig uit de hoek komen en er is voldoende actie, alhoewel dat ook niet altijd even sprankelend is. Het is vooral braaf en aangezien de rest al zo suf was, valt er eigenlijk verdomd weinig te beleven.