Ingeschreven sinds 18 februari 2008
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Insignificance. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
dinsdag 29 mei, 21:50 uur
Het introotje is net even te lang, Hud is vervelend en Rob's drijfveer vormt ook niet een sterk onderdeel, maar april zit wel mooi verwerkt in de film. Verder ook niet zo belangrijk, het found-footage spektakel is overweldigend. De eerste inslagen zijn heftig, de hectiek spat van het scherm en de manier waarop het gevaar getoond wordt, is bijna sarrend. Nou ja, ik had hem ten tijde van de hype al eens gezien, maar ook nu is het nog enerverend en intens.
De stad staat er ondertussen ook fijn op met al het puin en de rook, de cast doet het overwegend naturel (afgezien van die ene dan) en het kent weinig tot geen rompslomp. Lekker bondig en energiek allemaal, het heeft een behoorlijk creepy scène in huis (ondergronds eigenlijk) en zo'n shotje als die van het witte rijtuig kan ik ook wel waarderen. Hetzelfde geldt voor de famous last words. Film wordt sowieso netjes afgerond. Kort maar krachtig.
filmdetails permalink reageer
maandag 28 mei, 14:06 uur
Pijnlijk slecht. Sowieso al erg lelijk. Menig TV filmpje komt verder dan de grijze bende die Hunter hier op het scherm tovert. Het wordt zelfs lachwekkend wanneer hij de wroeging van Lee Ray probeert vorm te geven. Hopeloos. Als er al eens iets interessants te zien is, voor zover überhaupt aanwezig, is er donderende muziek om het te verknallen. Verhaaltje is natuurlijk volledig bezopen, maar het loopt ook nog eens voor geen meter en zit vol met rompslomp.
Het lijntje met de Russen wordt nooit interessant, de scène op de kermis is, net als alles rondom Michelle Rodriguez, om te huilen en het gedoe rondom het zoontje van Copeland is tenenkrommend. Liotta mag zich even uitleven, maar zo'n huilbui werkt vooral op de lachspieren. Dafoe loopt er ook maar verloren bij. Van begin tot eind een bedroevende film die op geen enkel vlak ook maar iets bewerkstelligt. Nou ja, een jongerencentrum. Ook dat nog.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 26 mei, 15:00 uur
Hoe het meisje met de situatie omgaat vormt een interessante invalshoek, Liberato speelt het uitstekend en de manier waarop het daderaspect wordt afgerond mag er ook wel zijn. Toch is de film bij lange na niet stevig genoeg om een gefundeerd drama op poten te zetten. Het gezinnetje wordt eigenlijk al te idyllisch voorgesteld en tijdens de ontmoeting biedt Schwimmer te weinig houvast om het besluit van Annie te rechtvaardigen. Dat neemt niet weg dat de scène in de hotelkamer een ongemakkelijke is en het vervolg nog even kan teren op die gebeurtenis.
Echt problematisch wordt het wanneer de focus deels wordt verlegd naar de vader. Een onbeholpen uitgewerkte, storende rol die geen moment serieus te nemen valt. Neem alleen al de manier waarop zijn schuldgevoel wordt getoond tijdens een feestje. Verre van subtiel. Enkele obligate praatscènes die elkaar opvolgen doen het natuurlijk ook geen goed, maar vooral Owen's aanwezigheid zorgt er voor dat de laatste dramatische (en ook plotselinge) climax weinig impact meer kent. Voor een betrekkelijk kort filmpje neemt het te veel hooi op de vork om nog effectief en krachtig te zijn.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 25 mei, 20:21 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het soort materiaal waar Soderbergh wel raad mee weet. Lekker ontspannen misdaadfilmpje met humor, romantiek en wat gun-fun. Clooney is geknipt voor dit soort rolletjes, de support cast zit vol met gerenommeerde koppen en, het verbaasde mij, Jennifer Lopez staat hier verdomd leuk te doen. Luchtig sfeertje, de muziek zit als gegoten en het door elkaar gehusselde verhaaltje houd je bij de les. Voor het oog nog wat kleurrijke decors en coole freeze frames en zo kabbelt het vrolijk verder richting finale. Mooiste scène: de dromerige ontmoeting tussen Jack en Karen. Grappigste scène: de struikelpartij op de trap.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 25 mei, 20:17 uur
Vleugje ironie, vleugje Straw Dogs. Helaas overdrijft Cena het nogal. Zelfs en onweersbui ontkomt er niet aan. Het contrast tussen beide stelletjes is meteen al te groot om helemaal mee te gaan in het spanningsveld dat tussen Carrie en Early ontstaat. Met Carrie is dan ook meteen het meest natuurlijke personage van het spul genoemd. Pitt heeft een opvallende rol te pakken. Ruwe vent met een dik accent en een tic, maar ook dusdanig zwaar aangezet dat er van enige opbouw in dreiging nooit sprake is. Het is vooral aftellen.
Adele heeft een aantal sterke scènes, onder meer in een hotelkamertje, waarin haar relatie met Early uit de doeken wordt gedaan, maar Cena laat haar veel te veel door jammeren als grenzenloos naïef kind. Duchovny tenslotte is de klos wanneer hij uiteindelijk wel heel opzichtig zijn theorie over killers in de praktijk gaat toepassen. Zijn voice-over wil ook niet echt helpen. Film heeft best een aantal aardige momenten, ook in sfeer en stijl, maar door dit soort zaken is het ook eentje die stilaan steeds een beetje meer gaat tegenstaan.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 25 mei, 20:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Vaak leuk, dit soort één tegen één duels. Met een paar goede acteurs en een alledaags en geschift figuur met grillig gedrag en curieuze redeneringen kom je vaak al een heel eind. Film kent daarbij ook nog wat afwisseling door met name de oude sheriff die een leuk koppeltje vormt met zijn vrouw.
Kathy Bates is uiteraard de blikvanger. Heerlijke rol in uitersten (zie haar knorren!) met finesse in haar mimiek. Soms iets té. Zo had de introductie van haar donkere kant wel iets subtieler gekund. Nu is Reiner al vanaf de eerste uitbarsting druk in de weer met close ups en tumultueuze muziek.
Ander minpuntje is het pinguïnbeeldje. Te opzichtig, al is het gevolg wel een hoogtepunt. Verder een gedegen, klassiek in elkaar gezette thriller die grotendeels kan teren op het spanningsveld tussen fan en schrijver. Voor een topper mist het wat haken en ogen, maar deze King verfilming mag er zeker zijn.
filmdetails permalink reageer
maandag 21 mei, 22:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Eentje uit Memory Lane die het nog verdomd goed doet. Vrij veel van dit soort filmpjes uit deze periode die ik anno nu hooguit schattig vind, deze komt een stuk verder. Beetje koddig, misschien hier en daar ook wat knullig, maar daardoor een luchtig sfeertje en dat past prima. Weerwolven blijven per slot van rekening vaak maar malle beesten.
East Proctor en de pub zijn ideale locaties om het op te starten, waarna Landis steeds hoger scoort op afzonderlijke scènes. De nachtmerries (zeker die met de nazi's is hilarisch), de dierentuin en zelfs een lullig intermezzootje als die van een partijtje darts op TV is lachen. De London Underground is om andere redenen weer vrij sterk en de transformatie, nou ja, hulde.
CCR's Bad Moon Rising is hier natuurlijk helemaal op z'n plaats, zoals de hele soundtrack bestaat uit liedjes met de maan in hun titel. Leuke bijzonderheid, maar echt bijzonder wordt het wanneer het spul in een bioscoopje terecht komt, iemand op het witte doek wat zegt en hoe Landis z'n film besluit. Zeker dat laatste verdient een dikke pluim.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 19 mei, 12:55 uur
Narratief een merkwaardig vervolg, maar dat zit de film verder niet in de weg. Gek genoeg heb ik dat vooral met de prijsscène, wanneer Micky Mantle ter sprake komt. Hackman staat absoluut te hengsten, maar het ritme heeft er wel wat onder te lijden. Hoe dan ook, Popeye Doyle blijft natuurlijk een heerlijke maniak om de film aan op te hangen.
Met het ontbreken van ondertiteling van de Fransen is het gemakkelijk meegaan in zijn verblijf in Marseille. Wat dat perspectief betreft vond ik de meesprintende camera en het gehijg over de speakers ook wel een aardige toevoeging. Verder lekker korzelig allemaal, typisch sfeertje van toen en geweldig afgesloten. Niet zeuren, maar aftitelen.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 18 mei, 18:18 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Die long takes (en de bloedspatjes) zijn natuurlijk sterk, het uitgangspunt evenzeer, de mistroostige ambiance staat als een huis en het duistere toekomstbeeld biedt een heel scala aan ideetjes en opvattingen. Toch gaat onder dit alles maar een karig ontsnappingsthrillertje schuil. Met een soort anti held (die slippers zijn leuk), dat wel, maar het vleugje drama via de oude vlam is aan de flauwe kant.
Eigenlijk net als de humor die Caine hier meebrengt. De voortgang loopt een deuk op via de veel te pover uitgewerkte Fishes en de draai die het daar krijgt. Ook een andere draai, die met de oervervelende Syd, is het niet. Met de actie zit het daarentegen wel snor, Cuarón heeft een paar heftige momenten in petto met allerlei inslagen e.d., maar hoe meer het nalatige plotje zich roert, hoe minder het wordt.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 18 mei, 18:07 uur
Een chaos. Soms sierlijke, coole en foute onzin, de circus act aan de ketting is bijvoorbeeld een leuke, maar Rodriguez zit maar steeds te knutselen aan een totaal oninteressant verhaaltje met veel te veel invalshoeken en wapenfeiten. Had hij de wapens maar wat meer gepakt, want dan gaat het wel. Nu staat het te vaak stil, is de schwung er volledig uit en schiet een term als knullig te binnen.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 18 mei, 18:02 uur
Dit was lollig bedoeld, neem ik dan maar aan. Want een klucht is het zeker. Ik had het even niet meer toen Jovovich richting zevende hemel ging via de g-snaar. Verder bakt ze er helemaal niks van, het geblondeerde boefje komt nooit verder dan een burlesk typetje en de kingpin van het stel is net zo'n clowneske verschijning. Ook Jackson ontkomt niet aan een wanprestatie en het domme verhaaltje stelt nergens wat voor. De grijze brombeer heeft nog wel eens wat leuks te melden, maar meer valt er niet te beleven aan dit onding.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 12 mei, 18:06 uur
Oninteressant vooral. Willis heeft een oersaai personage te pakken en Mos Def lult natuurlijk veel te veel terwijl het scenario nauwelijks op een snedige dialoog is te betrappen. Wel op wat actie dat hier en daar via een aardig overgangetje voorbij komt, maar dat is het dan ook wel. Plotje van niks, karakterscènes gaan nergens over, geen spanning, geen spektakel en geen cool. Een fletse vertoning.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 12 mei, 18:01 uur
Een irritante Monica Bellucci. Dat is al een prestatie op zich, maar verre van Fuqua's grootste in dit misbaksel. Dat is de bespottelijke wijze waarop hij het steeds maar weer aangrijpend probeert te maken. Film is binnen het uur al voor het grootste deel naar de knoppen door de manier waarop Waters draait. Ja, het gaat hem aan het hart en voor wie dat nog niet duidelijk is, zegt hij het ergens verderop nog eens hardop. Het is ook moeilijk voor hem. Gevoelens. Aldus Dr. Kendricks.
Na de wending staat zo'n beetje alles in het teken van zieltjes winnen. Meninkjes van de Seals, interactie met de vluchtelingen, Those Africans are my people too!, een speech van een rebellenleider; het blijft maar doordrammen. Vooral de gebeurtenissen in het dorpje voelen vals. Alsof dat soort verschrikkingen er bij zijn gesleept om nog wat meer indruk te maken. Met uiteraard ook nog een pathetisch einde is de film niet anders te betitelen als goedkoop en stuitend effectbejag.
filmdetails permalink reageer
woensdag 9 mei, 19:31 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Opvallende rol van Washington, maar dat maakt nog geen sterke film. Bovendien is veel van zijn poser act maar vermoeiende mumbo jumbo en dan is het eerste uur al een hele zit. Het wordt allemaal wat interessanter als de drie wijzen aan bod komen (de enige keer ook volgens mij) en de scène in Roger's optrekje is zelfs goed vanwege z'n achteloosheid.
Bij Smiley gaat het dan weer helemaal mis via een toevalligheidje dat je van mijlenver ziet aankomen. De camera die vanaf een dak naar beneden glijdt en Harris oppikt, is best gaaf, de muziek is ook wel oké, maar verder heeft het niet zoveel om het lijf. Met veilige keuzes in de finale en een opgeklopte sterfscène is het al met al een weinig bijzondere film.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Black Book, dinsdag 8 mei, 21:08 uur
Als oorlogsavontuur best goed te doen. Verder valt er niet zo gek veel te halen, of het moet zijn dat het scenario de zaken niet al te zwart wit voorstelt. Er zit ook wel wat rek in bepaalde karakters, maar veel ruimte om te bloeien is er niet. Daarvoor staat het te veel op volle kracht vooruit. Het tempo werkt daarmee twee kanten op, want er zijn her en der wel wat knullige dingetjes aanwezig die op deze manier niet echt irriteren.
Johnny de Mol misschien, maar wat moet je ook met zo'n lullig rolletje en dito teksten. Van Houten is goed, Koch beter en het verhaaltje heeft wel wat weg van zo'n spannend jongensboek met in dit geval dan enkele streken van Verhoeven erbij. Film duurt uiteindelijk wel wat te lang, neemt een bocht te veel en in het laatste kwart duiken ook enkele scènes op die te kluchtig zijn. Beetje lichtzinnig, maar wel een energieke verzetsfilm.
filmdetails permalink reageer
maandag 7 mei, 20:19 uur
Gemengde gevoelens. Lange tijd toch wel iets dat me vrij goed ligt. Het kille, gure Boston geeft het een stemmig sfeertje, weinig geklooi met grote muziek, sudderende thema's en een beheerst tempo. Jimmy's naderende onheil wordt netjes opgebouwd en zijn uitbarsting staat ook als een huis. Mooie rol voor Penn, al zijn sommige opmerkingen te gescript.
Bij Robbins gaat het moeizamer. Zijn innerlijke strijd is niet altijd overtuigend en wanneer hij dan tijdens een verhoor een keer uit de schulp mag kruipen, krijg je het gevoel dat er meer in zijn nu wat eentonige rol had gezeten. Bacon heeft het minste gewicht. Ook hij heeft een vrouw, maar de stille telefoontjes blijven tot en met het slot een merkwaardig verschijnsel.
Desondanks zit het richting tweede tragische climax nog altijd redelijk stevig in elkaar doordat het kan schakelen tussen drama en klassiek politieonderzoek. De climax zelf had wellicht iets geraffineerder gekund, maar het blijft ver verwijderd van een domper. Die komt daarna alsnog. De nabrander heeft al niet veel om het lijf, de monoloog is zelfs tandenknarsen.
filmdetails permalink reageer
zondag 6 mei, 14:43 uur
Enkele aardige visuele foefjes waarvan de two weeks of lovemaking en de ziekenhuisdroom zo'n beetje de leukste zijn, een hoofdrol die aardig theorietjes in z'n hoofd heeft zitten en heen en weer kaatsende dialogen met af en toe een grap die aardig landt. Toch doet het me allemaal niet zo veel. De buurman is een irritante verschijning en de charme die dit soort filmpjes meestal kleurt, heeft het voor mij niet echt in huis.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 5 mei, 12:54 uur
Dat leek nog wat te worden in het begin met onder meer enkele rake klappen, maar al snel vraag je je af waarom ze wel een verhaaltje willen vertellen en dan met zoiets onnozels op de proppen komen. Af en toe krijg je wel het idee dat het tijdsbeeld wat beter gevangen is. Helaas staat daar een hopeloos sounddesign tegenover.
Het zal wel heel dreigend bedoeld zijn, maar het werkt vooral averechts. Ondanks wat gore weet het nergens echt hard te worden en Ermey wordt zo rond de push-ups een karikatuur. Dat overstijgt hij nog één keer met de tweede geslaagde scène, iets met balans, maar het etentje toont aan wat voor geesteloos product dit is.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 5 mei, 12:52 uur
Als remake voor mij een zo goed als kansloze onderneming. Daarvoor is het origineel te specifiek, dus probeer ik het daar maar zo veel mogelijk los van te zien. Het materiaal moet per slot van rekening nog een aardige hillbilly horror kunnen opleveren. Warm of koud word ik er uiteindelijk niet van. Daarvoor mist het een echte blikvanger en is het verder wat te gewoontjes.
Een plaagstootje, lauwe schrikeffectjes, tandjes plus nageltjes, eye candy en uiteraard de nodige gore om het gebrek aan spanning te camoufleren. Niet dat dat laatste er toe doet, maar totale gekte met een kettingzaag (of gekrijs) zit er ook niet in. En het had nog zo'n aardige locatie met het slachthuis. Onder de lakens lijkt het er even op, maar dat is het dan wel zo ongeveer.
Nispel heeft er wel wat dreiging in als hij het huis onder de loep neemt, Ermey mag zich een keertje uitleven, Leatherface is op een leuk momentje te betrappen en het ziet er ook allemaal wel smerig uit, maar een stoffig, groezelig seventies sfeertje, zoals bijvoorbeeld in The Devil's Rejects, haalt het dan weer niet. Al met al een redelijke, maar ook kleurloze melkkoe.
filmdetails permalink reageer
woensdag 2 mei, 18:11 uur
Intens kijkje vanuit het perspectief van een autist. Knap uitgebeeld door Timmermans en even knap vormgegeven door Balthazar. De muziek vond ik niet altijd gelukkig gekozen, maar de drukke montage, de taalrijke voice-over en de manier waarop de game in de realiteit wordt geïntegreerd geven een interessant beeld van Ben's bewustzijn.
De interviewtjes met de omstanders zorgen dan weer voor de broodnodige afwisseling. Balthazar gaat uiteindelijk misschien iets te ver, maar er zit zeker een sterke uithaal in het slot. Bovendien heeft het daarvoor met enkele waardevolle momentjes, zowel pijnlijke als aandoenlijk, al heel wat krediet opgebouwd. Sympathiek en best heftig filmpje.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 1 mei, 21:53 uur
Hy kan een verkiesing wen, maar kan hy 'n land regeer? Aldus Die Kroniek. Leuk, dat taaltje. Helaas valt hetzelfde niet te zeggen over de film. Zo soms krijg je zelfs het idee dat Eastwood vergeet om er eentje te maken. Zeker de eerste helft bestaat eigenlijk louter uit het ophoesten van tegenstellingen tegenover Mandela's wijsheden. Zelfs z'n dochter ontkomt er niet aan. Niets dan lof over de man, maar als film werkt een dergelijke invalshoek hooguit mondjesmaat.
Er zit nauwelijks beweging in, personages blijven vooral vlak en gedienstig en voor zover er sprake is van enige voortgang, zit 'm dat met name in het verstrijken van tijd. Als eenmaal het toernooi op het punt van beginnen staat en Mandela meer in de richting van toeschouwer wordt geduwd, begint die flinterdunne set-up zich uiteraard te wreken. Het magere lijntje rondom de lijfwachten gaat nog net, maar gek genoeg is er geen Springbok die op dat moment iets voorstelt.
Van Chester wordt niet veel meer bekend dan dat hij zwart is en Matt Damon is volledig de klos als aanvoerder. Oersaaie rol en net als de anderen, volledig in dienst van. Het wordt allemaal veel te klef en kleverig met een liedje dat Colorblind heet, iemand die een kaartje voor de wedstrijd krijgt en visioenen in de gevangenis. Met overdadige slow motions en zo'n afgezaagde opmerking van Pienaar wordt de finale ook nog eens zo goed als onuitstaanbaar. Jammer.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 12:36 uur
Frisse en vlotte actie nonsens met een vette slow motion boem in het begin. Film ziet er sowieso behoorlijk gelikt uit en laveert tussen sexy, lomp en luid. Jackman is niet zo opvallend, maar Travolta is geknipt voor dit soort arrogante rolletjes. Beetje pedant lullen en helemaal los gaan tijdens een opgeblazen achtervolging. Verhaaltje zal me verder een worst zijn, maar het is wel jammer dat er ergens nog een verklarend flashbackje opduikt.
filmdetails permalink reageer
zondag 29 april, 20:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De bescheiden topper die het in mijn herinnering was, is het niet meer. Sterker nog, Donnie Brasco valt vies tegen. Johnny Depp is een uitstekend acteur, maar als maffia infiltrant geloof ik het met of zonder snor niet. Madsen is zelfs een aanfluiting en bij de overige wiseguys zijn er ook geen kleurrijke figuren te vinden die het eens in vuur en vlam zetten. Saaie, nietszeggende kliekjes al met al.
Pacino maakt er tenminste nog wat van als sukkelaar met grote en bescheiden waffel. Dat rode trainingspak is het helemaal en zijn zielige aura is op z'n minst opvallend, maar ook hij krijgt het niet echt aan de praat. De manier waarop Lefty Brasco opneemt is al een beetje wankel van opzet en na het karig vormgegeven versnellinkje met een disco hitje, wordt het er niet veel enerverender op.
Het gekonkel binnen de maffia is eigenlijk nergens opwindend en de gespannen positie van Brasco weet Newell nauwelijks vorm te geven. De scène in het Japanse restaurant komt geforceerd over en hij weet de afrekening ook nog eens te verprutsen. Nergens haalt het een zenuwachtig, opgefokt sfeertje en als portret van een undercover cop vervalt het bovendien in gekunstelde gezinsdramatiek.
Dat Brasco qua gedrag één van hen wordt ligt er eigenlijk al te dik bovenop, maar kennelijk moet dat ook nog eens verteld worden. Met nog een afschuwelijke score faalt het dusdanig dat de angel er grotendeels wel uit is. Schade die in het slot niet meer wordt gerepareerd, de bootjes vormen sowieso geen al te sterk element en zo gaat als de welbekende nachtkaars uit. Lauwe film. Forget about it.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Pan's Labyrinth, zaterdag 28 april, 13:45 uur
Doorstaat met gemak een herkijk. Sowieso is het wel eentje die zich daarvoor leent. Zo zitten er redelijk wat details in bijvoorbeeld de achtergronden die het voor liefhebbers de moeite waard maken. De hoofdmoot blijft ook stevig genoeg voor een kleine twee uur genieten. Het blijkt toch een bijzonder sterke mengeling van fascisme en fantasie.
Het laatste brengt het beste in de film naar boven, maar del Toro verslikt zich niet in een omvangrijke geschiedenis. De verzetsstrijd is redelijk simpel van opzet, maar daarom erg effectief, terwijl Vidal als onverbiddelijke kapitein een schot in de roos is, waarbij een aantal gruwelijke, gemene momenten niet worden geschuwd. Hard en grimmig op z'n tijd.
Soepel hoe beide lijntjes langs elkaar schuiven en uiteindelijk in elkaar kronkelen. Met doordachte overgangetjes, kleurencontrasten die de verschillende werelden benadrukken en een sounddesign dat het piepende en krakende sfeertje versterkt. De pluisjes zorgen voor een dromerig accent. en Ofelia's opdrachten zijn de krenten in de pap.
En daar is The Pale Man het absolute hoogtepunt. Er zit verhaaltechnisch eigenlijk een slippertje, maar zijn vormgeving en introductie zijn te indrukwekkend om daar verder nog bij stil te staan. Zonder meer een klassieker, die scène. De dubbelzinnigheid van het slot en het epiloogje vormen een waardige afsluiter van een nog altijd voortreffelijk sprookje.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Clerks 2, vrijdag 27 april, 21:35 uur
Kleurenversie met zo ongeveer dezelfde ingrediënten. Lord of the Rings, aapjes op de veranda, een bepaald soort erotiek en een intieme discussie; allemaal best leuk. Jay en Silent Bob zijn nog steeds niet aan mij besteed, maar Rosario Dawson is hier wel een hele fijne verschijning. Het verhaaltje piekt minder en het gaat mis als Smith te nadrukkelijk met z'n thema in de weer is. De kart scène is niks en na het (te) platte showtje wordt het (te) belegen.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 27 april, 21:25 uur
Geinig projectje van Smith. Dat korrelige zwart-wit had voor mij niet zo gehoeven. Levert natuurlijk wel een troosteloos sfeertje op, maar een MTV velletje had het ook wel gedaan. Maar goed, het heeft nauwelijks iets gekost en levert een veelvoud op. Scherp en rap afgeleverde dialogen, zeker van beide clerks, bezopen gesprekken (Star Wars!), vreemdsoortige theorietjes, maffe taferelen met en zonder klanten en zelfs de voortgang kent ergens een hilarische piek. Iets met een intiem onderonsje op een donker plekje. Krakkemikkig, maar leuk.
filmdetails permalink reageer
woensdag 25 april, 19:55 uur
Wildwaterbaantje plus extra's. Met Freeman als crimineel en wat comic relief, zo is er een Golden Girl, een vrij luchtig thrillertje dat het meer van spektakel dan van spanning moet hebben. De humor werkt niet zo goed bij de deputies en Jim's handlangers, maar regen en water leveren al gauw fraaie plaatjes op en het tempo ligt over het algemeen behoorlijk hoog. Zo'n jetski race is zo gek nog niet, sommige effectjes laten daarentegen weer te wensen over. De Dear Penthouse scène is wat ongepast en het blijft ver verwijderd van een kraker, maar vervelen doet het nou ook weer niet.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 24 april, 21:00 uur
Grote naam, matte film. Opent wel lekker rauw met de verkrachtingszaak, maar wanneer de hoofdrol is voorgesteld en de misstanden gaan pruttelen, verzandt het stilaan in een herhaling van zetten. Totdat natuurlijk. Daarvoor wil het simpelweg niet zo vlotten met de vertelwijze. Het contrast tussen Serpico en zijn collega's is sowieso al erg groot en er zit geen geur of smaak aan de agenten en superieuren om hen heen of de manier waarop de corruptie zichtbaar wordt.
Het is Serpico tegen de rest. in welk district hij ook terecht komt, afgewisseld met een helpende hand en een vriendinnetje om zijn frustraties te benadrukken. Veel van de voortgang voelt te fragmentarisch aan om het jarenlange gevecht tot op het bot vorm te geven. Wel met een aantal boeiende scènes, een degelijke Pacino en het veert uiteindelijk wel op als het (zomaar) in een stroomversnelling raakt, maar als geheel is deze van Lumet toch vrij ver van indrukwekkend.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Le Train, maandag 23 april, 20:01 uur
Soms wat houterig geacteerd, qua dialogen is 't ook wel eens harken, maar zo'n oud oorlogsavontuur heeft voor mij altijd wel wat charme in huis. Frankenheimer heeft het letterlijk en figuurlijk al snel op de rails en dan is het best nog spectaculair met ontploffingen, een Spitfire en de bulderende treinen.
Het is klassiek spannend wanneer onze held moet improviseren en de wreedheid van de oorlog wordt ook niet geschuwd. Probleem is wellicht dat The Train ver voor het einde een climax heeft, waarna het weer wat moeizaam op gang komt. Het slot daarentegen is, net als het hoteldametje, weer vrij sterk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: El Mariachi 2, zondag 22 april, 14:20 uur
Buscemi op de praatstoel, Tarantino die even mag ratelen en lekker omvangrijke, opgeblazen shoot-outs. Het sfeertje is natuurlijk dik in orde met de chicano rock op de achtergrond. Koppen als die van Cheech Marin en Danny Trejo zitten als gegoten en het wordt zelfs even echt broeierig met een nogal stomende Salma Hayek.
De dick gun is later nog beroemd geworden en zo zitten er best veel van die kleine geintjes in. Neem alleen het bier al. Toch heb ik 'm wel eens leuker gevonden. Na het cafeetje wil het wel eens wat aanlummelen met hier en daar een opleving. Zoals de mesjes. Pas wanneer El Mariachi steun van buitenaf krijgt, gaat het weer echt los.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 21 april, 14:42 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Op de boerderij. Eindelijk eens een scène die een aardig contrast geeft tussen de gewone wereld en die van de mutanten. Stuk interessanter dan de zoveelste confrontatie tussen het spul onderling met al hun krachten en wat kansloos kijkende militairen in de buurt. Het uitstapje in Afrika is ook niet verkeerd.
Toch een hele andere toon dan elders in de reeks. Hood doet het hier en daar nog eens cool met patronen, zwaarden en kaarten, maar de film is te wisselvallig om het daaraan op te hangen. Luide actie, maar voordat het heftig wordt, is er al geknipt. Of je krijgt een niet al te denderende slow motion.
Het steeds brakker wordende verhaaltje is nog niet zo storend, maar dat is zo'n bokspartijtje natuurlijk wel. Wat een klucht. En dan dat slot. Dat zou het toch moeten zijn met de machtige Deadpool, maar het houdt op bij een lelijk en saai gevecht. Braaf, kleurloos en doorsnee, ondanks de afwijkende start.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 20 april, 21:51 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een ontstaansgeschiedenis die qua flow lange tijd wel wat weg heeft van het tweede deel. Het schakelt best vlotjes door de jaren en plaatsen heen en de opmaat heeft ook enkele leuke momenten. Bacon als nazi, maar vooral Fassbender neemt de film even bij de hand in het Argentijnse café. Het schip biedt het nodige spektakel, hier is het rekruteren wél te doen en de split screens tijdens de training geven het zowaar een dosis flair.
Zo heb je niet al te veel last van enkele saaie mutsen die de cast hebben gehaald en wordt het zelfs even serieus grappig tijdens Jackman's cameo. De kids daarentegen zijn me toch echt iets te suf en tijdens de voorbereiding op de crisis neuzelt het naar bedenkelijk niveau. De crisis zelf is natuurlijk al dwaas en met al die mutantentruukjes wordt het ook nog eens een enorm circus, maar vooruit. Als geheel nog wel redelijk verteerbare onzin.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: X-Men 3, donderdag 19 april, 19:50 uur
Een potsierlijke aflevering met een scenario dat naarmate de film vordert steeds kinderachtiger wordt. Film speelt met twee plotlijnen die beide hopeloos falen en te vaak stilstaan bij lauw sentiment. Je zou wat spektakel verwachten rondom zo'n krachtige mutant als Phoenix, maar al dat gestaar levert bitter weinig op. Wolverine's rol wordt daar ook nog eens belachelijk met een hilarische What have you done? Kom er maar eens op. Rondom het genezingsmiddel gaat het zo mogelijk nog beroerder.
Het is al tandenknarsen als Magneto mutanten gaat rekruteren, maar daarna wordt ie meer en meer een parodie op zichzelf. Vooral op de brug en wanneer hij gaat speechen. Driekwart van de tekst die McKellen krijgt toebedeeld, is niet te harden. Hier is de keyphrase What have I done? Ja, kom ook daar maar eens op. De militairen, een paar simpele, doorzichtige plotmanoeuvres en het onzinnige geleuter van enkele mutanten helpen de finale nog eens om zeep. Zelfs een I love you word je niet bespaard.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Graveyard of Honor, woensdag 18 april, 21:06 uur
Grauw en kil portret van een omhoog gevallen, destructieve yakuza. Jazzy deuntjes, een cameravoering die het af en toe laat aanvoelen als een documentaire en een hoofdrol die voor alles eigenlijk maar één antwoord heeft. En dat gaat er doorgaans bepaald zachtzinnig aan toe. Miike heeft amper een kwartiertje nodig om zijn geboren gangster vorm te geven, waarna een kort intermezzo de boel op poten zet en via een keiharde asbak de ramkoers en neerwaartse spiraal in gang worden gezet.
De gewelddadigheden willen mede dankzij het onderkoelde sfeertje nog wel eens extra hard aankomen en de scènes met Ishimatsu's vrouw zijn meteen al een opvallend aspect. Dat blijven ze ook met daarnaast enkele fraaie scènes rondom de verloedering, zeker wanneer er wat andere muziek wordt bijgehaald. Die op het balkon is er eentje om te onthouden. Richting het einde voelt het wat opgerekt aan, de film duurt me ergens iets te lang, maar Miike heeft nog wat fanvoer in petto.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: X-Men 2, woensdag 18 april, 20:55 uur
Leuk om te weten dat Pyro het met me eens voor wat betreft die malle helm en dit twee deel is ook nog eens stukken aantrekkelijker. Typetjes als Storm, Grey, Cyclops, Rogue en Iceman blijven ronduit saai en het slot is wat te omvangrijk met al die Cerebro kul en de nabrander(s), maar met Stryker heeft X2 een aardig troefje in handen. Singer staat eigenlijk al op voorsprong als hij opent met die teleporteur en Mystique is wederom een fijne verschijning.
Als Wolverine z'n klauwen er in mag zetten, gebeurt het wat venijniger en dan heeft het ook nog wat spektakel in de lucht. Grootste plus is echter terug te vinden in het scenario. Er kronkelen wat lijntjes langs elkaar, waardoor Singer regelmatig kan schakelen en dat komt het duidelijk ten goede. Ondanks wat stroperig gelul, gedoe en geflikflooi krijgt het zo een dosis energie die de film op soepel zet en domineert tot aan de finale. Prima blockbuster.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 17 april, 21:49 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Kraak noch smaak. Vond het toen al niet veel, al is Wolverine wel blijven hangen. Jackman ziet er tenminste nog enigszins stoer uit, alhoewel zo'n You're a dick nu ook niet direct een geweldige one-liner is. Hij valt eigenlijk vooral op omdat de rest ontzettend saai is. Rassenhaat, ja, verder een dommig verhaaltje dat best voor lief te nemen valt, mits daar iets tegenover staat. De X-Men zijn dat in ieder geval niet; een suffe kliek acteurs en mutanten. Het gaat wel iets beter bij de tegenstanders.
Mystique met name, maar, ik kan er niks aan doen, ik moet lachen als Magneto met die malle helm in beeld komt. De actie en effecten zijn ook niet al te denderend. Niet al te gracieus vliegwerk en het onderonsje tussen Wolverine en zichzelf, mja, memorabel of zelfs spectaculair is het niet te noemen, terwijl de metamorfose van Kelly eenmaal op het droge wel wat explicieter had gekund. Zomaar wat scènes die toch het verschil kunnen maken. Nu is het tot en met de finale én daarna echt te karig.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 13 april, 15:02 uur
Een degelijke, maar ook routineuze kraak. Het enige aspect waarmee The Score zich onderscheidt, is Norton's gedrag. Brando oogt vermoeid en De Niro krijgt te weinig te doen om er iets van te maken. Een simpel laatste klus-verhaaltje dat nog eens flauwtjes wordt aangedikt door een vriendinnetje.
Uiteraard met een paar hobbeltjes op de weg, waarvan er eentje, het gedoe rondom de codes, behoorlijk de mist ingaat. Enkele aardige scènes (het zwembad, de vonken) en de kraak op zich is ook wel oké, maar verder heeft dit scenario niet echt iets opvallends in petto. Redelijk en dat is het dan wel.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: A Bittersweet Life, woensdag 11 april, 14:42 uur
Heerlijke gangster noir met een eenvoudig uitgangspunt, maar een bijzonder sfeer- en stijlvolle uitwerking. Dat gaat al meteen lekker met de elegante hoofdrol. Taaie vent, even koel als venijnig, niet al te spraakzaam en slechts op één grijns te betrappen. Het is gemakkelijk sympathiseren met Kim Sun-woo en uiteraard ook met zijn keuze. Hij neemt je op sleeptouw in een vrij lange, maar zorgvuldige opbouw afgewisseld met enkele uitspattingen van intens gefilmd geweld. Een voorbode voor wat volgt.
De muziek is niet altijd helemaal gelukkig gekozen en het dreigt zelfs even behoorlijk mis te gaan wanneer er twee al te dolle wapendealers opduiken, maar Kim Ji-woon rond dat segment toch weer op knetterende wijze af. Het is vaak een lust voor het oog (de regen, het vuur, het ijs, enz.) en richting finale gaat het stilaan naar epische proporties. De witte gang neigt naar een soort bloedballet en het hotel blijkt daar nog maar eens een schitterend decor dat garant staat voor een groots, kogelrijk slot.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 10 april, 22:40 uur
Oh ja, de Mighty Mini's. Leuke wagentjes. Verder was er kennelijk niet zoveel blijven hangen en dat zal ook nu wel weer het geval zijn. Probleem is vooral het grotendeels mislukte middendeel waar je enigszins geforceerd een verhaaltje en wat zwakke humor door je strot krijgt geduwd. Stella en haar geschiedenis leveren bijna pijnlijke (in de zin van slecht) scènes op tussen Theron en Wahlberg. Als Norton erbij betrokken wordt, wordt het er ook niet echt beter op.
Pogingen tot grapjes zijn verre van leuk. Hoe Charlie zijn team voorstelt had nog wel wat kunnen zijn, maar iets als het geleuter van met name Seth Green of de reactie op Skinny Pete, nee, dank je. Een stevig actiemomentje had daar niet misstaan, nu zakt het toch wat weg met al dat gesleutel aan een plot e.d. Zonde, want het jakkerende einde met de behendige autootjes is best aardig en ook het begin in Venetië gevolgd door de sneeuwplaatjes is goed te doen.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Castaway on the Moon, zaterdag 7 april, 15:35 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Met boter en suiker. Je moet wel bijna van steen zijn wil je hier niet op een of ander moment voor vallen. Ik had nog zo m'n bedenkingen bij de eerste stapjes op het eiland, maar zeker vanaf het moment dat hij zich neerlegt bij de situatie en het meisje wordt voorgesteld is er geen houden meer aan. Enkele droge momentjes (geweldig hoe hij uiteindelijk toch nog vissen vangt) zijn raak en het gedrag en regeltjes van het meisje hebben meteen iets aandoenlijks.
Wat daar ook wel voor de film pleit is dat het verder geen overdreven aandacht schenkt aan waarom ze de deur niet uitkomt en een andere identiteit aanneemt op internet. Het zit verborgen onder een haarlokje en dat is ruim voldoende. Het is dan al grappig en schattig, maar als ze dan ook nog eens met elkaar gaan bemoeien, komt de film helemaal bol te staan van de charme. Het parapluutje is prachtig en zo heeft het meer van dat soort kleine maar creatieve, kleurrijke en amusante details.
De koerier op de eendenboot is dan weer van het onbetaalbare soort. Natuurlijk hangt er wat melodrama in de Koreaanse lucht, maar zo'n scène als die wanneer hij dan eindelijk de maaltijd bereidt waar hij al zólang naar hunkert, is dusdanig traag en teer opgebouwd dat het menens is. Er valt ook wel wat te mopperen over hoe het uiteindelijk uitpakt, er vloeien nogal wat traantjes, maar al het voorgaande is te innemend om daar nog moeilijk over te doen. Hartverwarmend heet het dan.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Point Blank, vrijdag 6 april, 18:25 uur
De foute agente die brult en rookt tegen de hoogzwangere (ja, je moet wat om rap effect te sorteren) vrouw. Lachwekkend. Letterlijk. Verder een actiefilmpje dat niet veel anders doet dan volle vaart vooruit gaan. Jammer dat het verhaaltje, iets met moord, corrupte agenten en iemand op de verkeerde tijd op de verkeerde plek, niet iets echt spectaculairs toelaat. Gebruikelijke ingrediënten dus, maar dan in versnelde vorm. Met amper 75 minuten op de teller een bondig en energiek tussendoortje dat je morgen weer vergeten bent.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 6 april, 16:10 uur
Fenomenale NYC cast een geweldige snor van De Niro, alsof ie zo uit de zeventiger jaren is komen wandelen. Tot in kleine bijrollen bekende koppen, zeker als je bekend bent met The Sopranos. Verder valt het me inmiddels wat tegen. Opvallend korte speelduur en dat levert een wat kale corruptiezaak op, ook al omdat Stallone's karakter verhoudingsgewijs veel aandacht krijgt. Zijn geschiedenis is hier en daar wat te prominent aanwezig en tot diep in de film is die zielige blik niet van z'n kop te slaan.
En dat gaat ten koste van de zaak die simpelweg te weinig volume krijgt om zo omvangrijk te zijn als ie blijkbaar is. Andere personages komen er in meer of mindere mate ook wat bekaaid van af en dan krijg je zo'n filmpje dat zichzelf wel oplost. Edie Falco komt bijvoorbeeld enkele malen langs, precies wanneer het scenario haar nodig heeft. Karig uitgeschreven of te veel weggesneden. Hoe dan ook, jammer is het zeker, want Cop Land is alleen al vanwege z'n rijke ensemble de moeite waard.
filmdetails permalink reageer
donderdag 5 april, 18:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Geen idee wat me te wachten stond en dat kon wel eens in het voordeel hebben gewerkt. Hoe dan ook, een hier en daar wat wisselvallige, maar ook krachtige film in niet veel meer dan de schuilkelder. Claustrofobisch dus en alles wat daarbij komt kijken. Spijtig dat de introductie van de het groepje te wensen over laat. Veel te snel een opgefokt sfeertje met een alsmaar grommende Biehn. Dat had wel wat subtieler gemogen. Het ziet er allemaal wel intens uit en het sounddesign is ook sterk.
Dat komt het beste tot uiting tijdens de inval en in het witte tunneltje. Daarna komen de spanningen binnen het gezelschap ook wat beter tot hun recht en wordt het stilaan zelfs een totaal andere beleving. Naargeestig vooral vanwege de aftakeling met enkele ronduit smerige gebeurtenissen. Het rolletje van Sam is ietwat te doorzichtig, waardoor het soms wat gaat dralen. Twee uur is ook wat lang, maar een kookpunt heeft het wel en de afloop is misschien niet al te verrassend, maar toch best aardig.
filmdetails permalink reageer
woensdag 4 april, 20:42 uur
Hé, een trunk shot. Toch niet het beste wat Tarantino ooit heeft neergepend. Genoeg dialoogruimte in het eerste deel van de film, maar eigenlijk maakt het vrij weinig indruk. De acteur Tarantino is natuurlijk geen goed idee, alhoewel de scène in de wc van de RV als een soort knipoog wel valt te waarderen. Er zitten enkele aardige gewelddadigheden e.d. in de eerste helft en de Death Toll op het journaal is een leuke, maar het is niet zo dat de Gecko broers een onuitwisbare indruk achterlaten.
Ook niet in Mexico, maar vanaf dat moment is het niet meer nodig. De Titty Twister met meer soorten poes in het assortiment dan menig dierenasiel, Cheech Marin die links en rechts maar blijft opduiken, Salma Hayek die onder de schouders een waanzinnige verschijning is, Sex Machine, enz. Niet dat daar alles lekker loopt, wat Frost daar uitkraamt had een stuk cooler gekund, maar soit. Het is een lekkere kliederboel en uiteindelijk ook een filmpje waar ik me telkens weer mee vermaak.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Koht Soo Koht Soh, woensdag 4 april, 20:25 uur
Alles (zwaar) kut, behalve wanneer het stunten en meppen begint. Acteren kunnen ze niet, maar aan incasseringsvermogen geen gebrek. Ze vallen weer hard. Toch mist het over het geheel wat aan impact in de knokpartijen. De lat ligt hoog sinds Ong-Bak en dat is iets wat deze nieuwe generatie te vaak bij lange na niet haalt.
Het beste gevecht, eentje in een kooi, is echt smullen, maar die zit wel ergens in het begin. In wat de laatste had moeten zijn (die van het spel) wordt het hier en daar nog even serieus stevig. Alles daarna voelt overbodig. Bovendien mag Rittikrai de volgende keer wel even iets pittiger afrekenen met z'n meest irritante personage.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: 7 Days, dinsdag 3 april, 21:14 uur
Eentje met stootkracht en zowaar een ziel. Niet zoals zo vaak met veel onbesuisd gespetter van vlees en bloed, deze doet het heel anders. Zoals weinig geluid. Geen muziek, niet veel dialoog en een stille omgeving. Een beheerste film met grauwe kleuren en een sobere, ingetogen sfeer. Met uiteraard een slachtoffer die zich in allerlei bochten wringt om de dans te ontspringen.
Maar ook met een dader die heel wat verder komt dan de zoveelste beul. Zo wordt het oprecht pijnlijk en moeilijk om naar bepaalde handelingen te kijken en speelt Grou hoe langer hoe meer een subtiel spel van woede en twijfel. Het duurt alleen wat te lang en er wordt nog iets bijgesleept dat ook niet helemaal lekker zit. Buiten dat een uitstekende mix van horror en drama.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 3 april, 21:01 uur
Geheime diensten, oorlogsmisdadigers, de DDR; het zijn het soort plotjes die er bij mij altijd goed ingaan. De film valt al met al ook niet tegen. Wel eentje die enige tijd z'n vertelwijze, het gaat vrij vaak heen en weer in de tijd, moet bewijzen, omdat het opbouwt naar een scène die je in feite al gezien hebt. Dat gaat nog best aardig met de operatie in vijandelijk gebied en Rachel Singer als middelpunt.
De manier waarop de andere Mossad agenten worden voorgesteld is dan weer een tikje doorzichtig en het psychologische spel tussen de Chirurg van Birkenau en de drie verliest tegen het eind ook wat overtuiging. Film herpakt zich weer via de afrekening en, alhoewel de indruk ontstaat dat het een tijdsprongetje te veel nodig heeft om het helemaal vlot te trekken, is het slotstuk een degelijke afsluiter.
filmdetails permalink reageer
maandag 2 april, 20:07 uur
Veelzijdig filmpje dat een aantal scherpe bochten neemt. Aanvankelijk met wat moeite, maar er valt uiteindelijk wel in mee te gaan. Begin is alleraardigst waar een geweldige Michael Parks een iets te lange monoloog redt. Alsof Smith z'n publiek daar wat plaagt, iets dat later enkele malen terugkomt.
De kille, rauwe horror krijgt vanaf Goodman's entree een wending met nog wel wat harde momenten, maar ook zwarte humor. Daarna slaat het zelfs hele andere wegen in. Gedurfd en ook best geinig, zeker die geluidsmuur. Het belooft nog een scherp toetje, maar ook daar doet Smith het anders.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Let's Kill Bobby Z, maandag 2 april, 19:56 uur
Luchtig en onzinnig misdaad dingetje dat uiteindelijk wat flair mist om overeind te blijven. Herzfeld doet nog wat met split screens, heeft met het zonnetje een aantal warme locaties te pakken en Olivia Wilde is altijd leuk om naar te kijken. Hier en daar is er uiteraard de nodige actie om het motortje draaiende te houden. Wel jammer dat er meteen bij het eerste gevecht een knipje opzichtig de mist ingaat, maar vooruit. Probleem is dat het op alle fronten toch wat te mild voor de dag komt om echt iets voor te stellen. Een niemendalletje, goed voor anderhalf uur luiwammesen.
filmdetails permalink reageer
zondag 1 april, 13:56 uur
Een gave bus en fans van Ari Gold kunnen hun hart ophalen met een opgefiokte en zenuwachtige Jeremy Piven. De film had wel wat flamboyanter gemogen. De manier waarop Leary voor het eerst te zien is, mag er zijn, maar full maniac gaat ie dan weer niet. Z'n babbels hadden hier en daar ook wel wat scherper gekund. Zo'n ontploffing is dan weer lekker overdreven.
Jammer dat dat soort momenten spaarzaam zijn. De toon staat ook wat teveel op serieus. Film komt nog wel eens tot stilstand wanneer de focus ligt op hoe de vier met de situatie omgaan. Toffe muziek en de stad staat er lekker guur en kil op. Daar worden dan ook wel een aantal aardige scènes uitgetrokken, maar uiteindelijk is het allemaal net iets te doorsnee.
filmdetails permalink reageer
zondag 1 april, 13:45 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren
filmdetails

