Reint

Dat Benny en zijn moeder naast elkaar op bed liggen en ineens die moeder in huilen uitbarst omdat het idee dat haar zoon iemand vermoord heeft naar boven komt.

De vakantie beelden met kerkorgel muziek op de achtergrond vond ik werkelijk prachtig en de scenes op bed met moeder en later met zijn vader zullen mij nog lang bijblijven.

Ook mijn favoriete scenes, verpletterend (goed, samen met de moordscene dan). Eens opzoeken of ik dat stuk met orgelmuziek ergens terug kan vinden.

Verder vind ik het camerawerk van Haneke altijd wel genieten. Een stilstaande camera die een shot promoveert tot een bewegende foto. Visueel erg aantrekkelijk, en tegelijkertijd in de context van de film ijskoud van karakter (daarnaast is de afwezigheid van ondiegetic muziek altijd een manier waarop de kijker directer wordt aangesproken en het realisme vergroot).

Daarnaast zijn Benny en het meisje erg mooie mensen die hun rol erg geloofwaardig spelen.
De rest is al door anderen sterk verwoordt; ijzersterk commentaar op een ongeïnteresseerde maatschappij met veelzeggend symbolisme.

Een heel aardig concept met een gigantische potentie. Helaas deden de clichématige plotontwikkelingen, het feit dat Reynolds totaal mijn sympathie niet kon winnen en af en toe afgrijselijk lelijk camerawerk (ja, dat kan blijkbaar als je in een kist filmt) voor mij wat de das om.

Hoewel deze film net wat te lang duurt (de scenes aan het eind zijn in principe inwisselbaar) is dit een hele geslaagde film.

Hoogtepunten van de film zijn naar mijn idee het cinematografisch briljante concert van David Bowie en de scene waarin het groepje door het winkelcentrum rent, ondersteund door Heroes van Bowie.

Verder is het erg sterk hoe de film er op momenten prachtig uit ziet (kleurgebruik, locaties, camerawerk, schaduwen/lichtval), zonder dat de film een gestileerd karakter krijgt, zoals dat bij de Engelse en Amerikaanse (vergelijkbare) tegenhangers Trainspotting en Requiem for a Dream dit wel gebeurt. Juist het realisme siert deze film. Daarnaast is het grauwe Berlijn anno '78 is goed in beeld gebracht.

Deze film bestaat overduidelijk uit twee helften. De eerste helft is zeer vermakelijk. De personages zijn afstandelijk maar zeer cool, en de dialogen zijn vermakelijk tot hilarisch. De hele cast spelen hun ongeloofwaardige rollen overtuigend. Het is duidelijk dat de film op dat moment De niet serieus genomen dient te worden. De film is een grote parodie op het idee van de romantische liefde.
De stilering van de film is foutloos. Het ziet er goed uit, de personages zijn van karton maar hebben een gigantische aantrekkingskracht, zowel qua gedrag als uiterlijk, en de soundtrack, die voor het grootste deel bestaat uit typische 90s alternative rock-liedjes, geeft het geheel een echt karakter mee.

Maar dan; in de tweede helft komt de klad erin. Het maakt een cruciale fout, het gaat namelijk doen wat het zelf bekritiseert (het idee van romantische liefde). De film verliest z'n angel en draait uit op het zoveelste Amerikaanse Hollywood-drama (Sebastian die aan het einde van de roltrap op z'n Annette staat te wachten, need I say more?), waarin je de dood van Sebastian van mijlenver ziet aankomen en de slotscene totaal ongepast en onnatuurlijk aanvoelt.

Jammer! Maar het moet gezegd, in vergelijking met het gevolg is dit een meesterwerk.
Ik ben trouwens erg benieuwd geraakt naar de originele film (en boek?).

Deze film is een lege huls. Het imiteert de stijl van het 'eerste deel' (tussen haakjes omdat die film niet als deel 1 is gemaakt maar als een op zichzelf staande film), faalt daar hopeloos in en maakt ook nog eens de fout van style over substance, waardoor deze film een reeks is van stompzinnige scenes waarbij de intrige er vingerdik op ligt en daardoor nauwelijks indruk maakt.
De gehele casting is inferieur aan de originele cast;
Robin Dunne is een verschrikkelijke Sebastian, totaal onaantrekkelijk en bovenal geen coole vrouwenverslinder.
Sarah Thompson doet aan verschrikkelijke overacting die niet in de film past omdat ze de enige lijkt te zijn; de rest lijkt aan underacting te doen.
Amy Adams is een belachelijk personage. Ze speelt een letterlijke kopie van het personage dat in deel 1 door Selma Blair werd gespeeld. Ze is onnozel, nergens grappig en schijtirritant.
En ga zo maar door.

Verder zitten er ook een aantal compleet stompzinnige scènes in, zoals de twee slotscenes, de scene op het bankje en die van Amy Adams op het paard.

Eigenlijk voelt elk woord over deze film als een woord te veel.

Viel het niemand op dat de film qua ontwikkelingen soms veels te snel ging? Alsof de regisseur de film moest inkorten en vervolgens niet meer naar het eindresultaat heeft gekeken.
Zo is er een scene waarin onze blonde held zich op een groene planeet bevindt en vast wordt gehouden in een kooi. Van de ene naar de andere scene spreekt hij een persoon in die kooi aan alsof ze elkaar al tijden kennen en vervolgens ontsnapt hij zonder die persoon van de planeet.
Eenzelfde moment vindt plaats bij de marteling van Mings dochter, waarbij er wordt aangekondigt dat er nu wormen op haar af zullen worden gestuurd. Het zijn schijnbaar verschrikkelijke beesten, dus maakt benieuwd. Het wordt niet duidelijk of ze ook te voorschijn komen, want er wordt weggeknipt. Later blijkt dat ze er wel zijn geweest, maar hoe veschrikkelijk ze zijn moeten we maar raden.
Verder zijn er ook ontwikkelingen tussen personen die voor het gevoel veels te snel gaan, opeens is men de beste vrienden met elkaar terwijl een scene ervoor het tegenovergestelde het geval was.

De film zelf; een samenraapsel van vamp, bizarre dialogen, coole settings en hilarische kostuums, veel felle kleuren, hokjesdenken van Amerikaanse kant, over the top acteerwerk en nog meer camp. Heel vreemd allemaal, maar erg vermakelijk.

Hier ben ik het mee eens. Al die liedjes tussendoor verdrinken een beetje in hun eigen 'schattigheid' (ik vond het ook erg vervelend dat Belle & Sebastian in dit rijtje werd gepropt), en de dialogen van met name Ellen Page slaan ook regelmatig in het rood qua geloofwaardigheid en humor. Verder veel gestrooi met namen van hippe bands en obscure regisseurs, het is om die reden een beetje corporate indie in de zin dat 500 Days of Summer dat ook is. Page zet haar rol trouwens wel erg leuk neer. Al met al leuk kijkvoer.

Dan over de film zelf. Het zijn niet alleen de belachelijke CGI-effecten die deze film lachwekkend maken. Het zijn ook de clichématige killings, het belachelijke dialogen die net zo onbeholpen worden gebracht, de karakters die geen enkele diepte bevatten (er gaan constant mensen dood, maar dat lijkt de rest nergens echt op te vallen, er werd nooit over gesproken), en toch wordt er nog een poging gedaan tot een terwijl je je totaal niet met de personages kunt identificeren (ze rennen immers door de jungle, achterna gezeten door een stel met steroiden gevoede krokodillen).

Geen meesterwerk, maar wel een ijzersterke film. Dat hele vakantiesfeertje is ongelooflijk naturel en geloofwaardig neergezet, erg goed. Het hele verhaal wordt zo getoond op een manier dat je begint te geloven dat dit jou ook had kunnen overkomen. Hele goede acteerprestaties (alledrie de hoofdrollen zijn overtuigend, maar niet per se volgens het boekje, gespeeld) ook.

Wat misschien wel leuk is als je de film weer gaat kijken: tel de verwijzingen naar het Gouden Ei in deze film, oftewel gele of witte ovalen of cirkels , het houdt niet op. Vond alleen sommige dialogen wat flauw vanwege de dubbelzinnigheid die er te dik op lag.

Verder had ik nog een vraag: aan het begin van de film, als Rex wegloopt van de auto om benzine te halen, verschijnt er een smerige grijns op z'n gezicht. Net alsof hij zijn vriendin er in gaat luizen, of geniet van zijn macht op dat moment? Kan iemand dat misschien uitleggen (mensen die het boek hebben gelezen)?

Redelijk sterke verfilming van een sterk boek van Reve. Het symbolisme ligt er constant erg dik op, maar dat is op zich niet zo erg. Krabbé is best wel overtuigend, en de gortdroge humor van Reve brengt hij op momenten erg goed over.

De film gaat echter de fout in in het laatste kwartier, na de dood van Herman. Niet zozeer de manier waarop dit in beeld is gebracht (ik vind het te flauw om daarover te klagen, de scene doet z'n werk), maar wat erna allemaal gebeurt. Alle symbolisme wordt hardop uitgelegd door een Krabbé die opeens totaal belachelijk acteert (wiens schuld dat is laat ik maar in het midden).

Maar nogmaals, leuke film die het moet hebben van het symbolisme, de lokaties, de hallucinerde momenten (die, mij net als een andere user hier, toch deed denken aan The Shining), het verhaal van Reve en het uistekende camerawerk van Jan de Bont.