yeyo

Leuke, gekke komedie van Dante en wellicht één van de laatste films die de anarchistische sfeer van de late jaren '70 zou uitademen. De personages zijn prima gecast: zelfs Corey Feldman is vermakelijk en leuk van Dante dat hij nog een rolletje had voor manisch depressieve Carrie Fisher. Tom Hanks is wellicht nog de grootste verrassing met een droog humoristische acteerprestatie die bij momenten iets weg heeft van Bill Murray of John Belushi. Horrorspecialist Dante weet tenslotte met orgeldeuntjes, de stereotype voorstelling van Oost-Europeanen en andere klassieke trucs een lekker oubollig griezelsfeertje op te roepen.

Ferrara slaagt erin een realistische, sobere benadering van de drugshandel neer te zetten. Afrekeningen, geweld of machtsspelletjes doen er weinig toe en vooral moraliteit staat centraal. Ik kan Diesel's kritiek wel enigszins begrijpen: de film voelt bij momenten afgehaspeld aan en de sleutelscènes zijn niet krachtig genoeg, maar na herziening bleken enkele momenten toch enorm sfeervol en intrigerend te zijn. Schitterende fotografie ook (denk aan de door Cassavetes geïnspireerde nachtscènes). Een sequel komt er natuurlijk niet. 'To be continued' slaat op hoe Rudi Gulliano (die op het eind zien verkozen worden) New Yorkse criminaliteit veel strenger ging aanpakken.

Na The Silence of the Lambs nam het seriemoordenaargenre een vrije vlucht en de formule werd ontelbare keren uitgemolken: briljante psychopaat vs. nog briljantere flik. Zelfs de meest succesvolle varianten (bv. Se7en) zijn niet echt diepgaande films en ze geven allerminst een realistische weergave van psychopaten. Films verteld uit het standpunt van de moordenaar zijn vaak een pak interessanter. Henry: Portrait of a Serial Killer is een goed voorbeeld hiervan, maar het 15 jaar oudere en lichtjes vergeten 10 Rillington Place is als het ware nog treffender.

De film is een intrigerend, waarheidsgetrouw portret over de Londense seriemoordenaar John Christie, magistraal vertolkt door Richard Attenborough. De focus ligt niet zozeer op de moorden zelf (gebeuren soms zelfs buiten beeld), maar eerder op het dagelijkse leven van Christie: we zien hoe hij als een gewone, 'beschaafde' manier zijn leven weet te leiden dat niet eens gewijd is aan zijn moordpartijen. Maar toch is hij voortdurend op de loer naar nieuwe slachtoffers, die hij telkens weer naar zijn appartement weet te lokken. Zijn duidelijk oncontroleerbare drang om te moorden is verontrustwekkend, vooral omdat zijn daden nooit puur impulsief zijn.

De personages zijn zeer authentiek gebleven: er wordt niet geprobeerd een soort zwart/wit contrast te creëren tussen Christie en zijn slachtoffers, het zijn gewone mensen die allesbehalve perfect zijn. Dit maakt het verhaal zeker boeiend genoeg, de beste momenten vind ik zonder twijfel de rechtzaak en de scènes die er naar opbouwen. Qua geweld is 10 Rillington Place binnen de perken gebleven en er is niet eens al teveel spanning, maar toch weet deze film een zeer naargeestige sfeer op te bouwen, o.a. door de grauwe setting en de onheilspellende muziek. Zeker aan te raden, deze psychologische thriller.

Best een genietbaar filmpje dat naar het einde toe helaas protocolgewijs in hypocrisie en totale dwaasheid vervalt.

Deze onzinnige prent van Sergio Martino speelt niet alleen in op het succes van films als Mad Max 2 en Escape From New York, maar ook op dat van 1990: I Guerrieri del Bronx. Een soort 'rip-off' van een 'rip-off' dus.

Dopo la Caduta di New York begint met een fenomenaal gefilmde actiescène, ondersteund door aanstekelijke synthesizer deuntjes. Helaas verzandt de film hierna in een onwaarschijnlijke opeenvolging van knullige vechtscènes, onwaarschijnlijkheden en bizarre personages (die dwergen ) gehuld in al even bizarre kledij. Wanneer George Eastman als Big Ape tegen het einde wordt geïntroduceerd kan de pret gelukkig weer beginnen. Dat hele gedoe met die enige vruchtbare vrouw op aarde heeft ergens iets sinister en de ontsnappingsscène is heerlijk over the top.

25th Hour is in de eerste plaats vooral een erg mooi vormgegeven prent. De cinematografie lijkt misschien veel minder 'explosief' dan Lee's eerdere werk, maar is ondanks zijn ingetogenheid toch zeer levendig. Ook de typische Lee soundtrack, fatalistisch en weemoedig, is fenomenaal.

Helaas ben ik minder te spreken over de inhoud. Op één of andere manier komt het beoogde pathos van 25th Hour niet zo goed uit de verf. Misschien ligt dat aan de nogal afstandelijke, onpersoonlijke manier waarop de personages benaderd worden. Ondanks de grote nadruk op hun emotionele toestand, lijkt Lee minder 'begaan' met zijn creatie dan bijvoorbeeld in Do the Right Thing of Clockers.

Of misschien ligt het toch eerder aan de nogal beperkte vertolking van Norton. De man heeft absoluut veel potentieel als acteur, maar mist intensiteit en diepgang om de rol van de door zijn verleden geplaagde martelaar overtuigend voor de dag te brengen. Wat een complex, tragisch personage had kunnen worden, is bijgevolg gedegradeerd tot een oppervlakkig, artificieel construct.

Ook het scenario laat bij momenten enkele steken vallen. De subplots van Pepper en Hoffman mogen dan wel thematisch aansluiten bij Norton’s hachelijke situatie, maar hebben bijzonder weinig om het lijf en worden op te koop toe nog eens afgehaspeld. Nog rampzaliger is echter de subplot met de Russische maffia, aangezien de uitwerking hiervan botst met de voornaamste intenties van de film. Langs de ene kant wil Lee de misdaad op een uiterst humane manier benaderen: het immorele aspect van drugsdealen wordt afgezwakt door het individu in de gewone omgang met zijn geliefden te tonen. Langs de andere kant zijn de Russische maffiosi stereotype, larger-than-life weergaven die eerder zouden thuishoren in het cynisch-gewelddadige gangstergenre.

The 39 Steps is een product van zijn tijd. In de nasleep van de uitvinding van de 'talkie', bestonden veel films in de vroege jaren '30 hoofdzakelijk uit statische dialogen. Het is dan ook eigen aan Hitchcock dat hij ondanks dit gebrek en de magere, weinig plausibele plot een klein meesterwerkje weet te verwezenlijken. Vernieuwende, interessante cameratechnieken, een sterke opbouw met mooie overgangen en gitzwarte Britse humor maken dit een uitermate boeiende prent. Wat me echter het meest zal bijblijven zijn die kenmerkende Hitchcock-touches: door kortstondig de nadruk op kleine details te leggen, weet hij bij momenten enorm veel sfeer en suspense op te roepen. Ik denk bv. aan de schaduw van de 'bobby' theaterzaal, de boosdoener die een vinger mist, of het laatste shot waar de nog half geboeide held en zijn love interest elkaar de hand reiken.

Het lijkt me tenslotte veilig te zeggen dat de premisse duidelijk gebaseerd is op een seksueel fantasietje van Hitch.

Het debuut van Noel Clarke (Adulthood) vond ik een aangename verrassing, maar van deze film heeft hij toch maar een zootje gemaakt. Vooral op narratief vlak stelt het bitter weinig voor. Waar gaat deze film eigenlijk over? Het zijn vier subplots die zogezegd horen te leiden naar een diamantroof. Maar eigenlijk hebben de 4 verhalen nauwelijks iets met elkaar te maken en wordt er totaal geen aandacht besteed aan het heist-aspect.

Des te beschamender is het dat Clarke z'n eigen werk in interviews voortdurend zit op te hemelen. Hij noemt het unieke, gedurfde cinema, maar 4.3.2.1 is in feite niets meer dan een banaal samenraapsel van populaire vondsten: het razendsnelle tempo van Go, de premisse van Lola Rennt en de girl power-dialogen van Sex & The City. Origineel is het dus allemaal niet, maar wel behoorlijk leuk en charmant gebracht. De film heeft baat van zijn goede cast, enkel een paar kluchtige nevenpersonages zijn echt irritant. Al was ik ook niet bepaald te spreken over het zwart meisje en de emo. Eigenlijk is het Emma Roberts die er met hoofd en schouders bovenuit steekt: ze is schattig, down to earth en haar subplot is ook veruit het vermakelijkst. Daar had gerust wat meer aandacht aan besteed mogen worden.

Clarke heeft de film weer voorzien van allerhande visuele trucjes die er ondanks het lage budget leuk en vlot uitzien. Enkel spijtig van het amateuristisch handheld cameragebruik. De muziek is ook een pluspunt, voor wie van grime houdt wel te verstaan.

Nog een grappig detail is dat er in deze uitgesproken feministische film een zeer expliciet gefilmde lesbo-scène komt. Maar mij hoor je alleszins niet klagen.

Op zich zeker geen slechte film, maar ook niet meer dan de zoveelste clichématige rags to riches vertelling. Deze film brengt niks vernieuwend. Eminem kan wel degelijk acteren, al denk ik dat zijn talenten ergens anders liggen. Een man als hij die drijft op provocatie heeft volgens mij meer potentieel in een exploitationachtige pulpfilm.

In A Ma Soeur! slaagt Breillat erin een pessimistisch thema zowel confronterend als luchtig aan te kaarten. Het verloop is onderhoudend en de dialogen zijn fris en gevat. Ook was ik aangenaam verrast van hoe sympathiek en down-to-earth het hoofdpersonage overkwam.

Het einde zou ik ook interpreteren als een soort droom. Niet alleen is het een bijtend ironische verwezenlijking van de zusjes hun standpunten, maar bovendien is die scène bijzonder irreëel in beeld gebracht.

Op nogal onverklaarbare wijze weet Pialat met deze intrigerende prent precies de juiste snaar te raken. De film is bijzonder intens, intiem en hyperrealistisch, maar kent niettemin enkele zorgvuldig uitgekozen gestileerde momenten die de emotionele impact vergroten. Ook de schitterende présence van Bonnaire is het vermelden waard.

Absurde film over hoe een chique etentje maar blijft aanslepen door de formele beleefdheid van de bezoekers en uiteindelijk ontaardt in primitieve, heidense waanzin. De maskers vallen af en de ware aard van de menselijke natuur komt naar boven. Op narratief vlak zeer experimenteel, de kijker wordt geconfronteerd met bewuste incoherentie en continuïteitsfouten. De film is zeer gedetailleerd qua aankleding en gedistantieerd op vlak van camerastandpunten. Het einde, waar de ellende weer van vooraf aan begint, vond ik hilarisch.

He's got my vote. Zelden zoiets zelfingenomen gelezen.