yeyo
Ingeschreven sinds 23 januari 2008
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van yeyo. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)
Alternatieve titel: Salo, or The 120 Days of Sodom, dinsdag 29 mei, 22:54 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren
Fear X (2003)
dinsdag 29 mei, 22:50 uur
stem geplaatst
Drive (2011)
dinsdag 29 mei, 22:50 uur
De euforie rond Drive ontgaat me enigszins. In tegenstelling tot vele anderen zie ik er niet het verfrissende, moderne meesterwerk in en vind ik het zelfs nogal een ‘veilige’ film: een immer onderkoelde sfeer, veel videoclip esthetiek, maar weinig diepgang / inhoud. Ergens dus ook een stap terug voor Refn die zich met Pusher II als volwassen filmmaker bewees.
Het begint al bij Gosling’s personage: natuurlijk niets meer dan het archetype van de stoïcijnse held met zijn film noir voice-overs, tandenstoker, gouden vestje en James Dean maniertjes. Maar toch lijkt er verwacht te worden dat de kijker hem 100% au sérieux neemt door zijn dilemma’s / motieven en de kunstmatige, oppervlakkige intrige van de plot misplaatst als ongelofelijk tragisch en melancholisch voor te stellen. Een beetje zelfspot of relativering was absoluut op zijn plaats geweest.
Nochtans wordt er wel eens geopperd dat The Driver eigenlijk helemaal niet zo oppervlakkig is en dat hij zelfs een ambigue kantje krijgt vanwege zijn plotse geweldsuitbarstingen, vergelijkbaar met Mortensen’s personage in Cronenberg’s A History of Violence. Op mij kwam dit echter heel anders over: namelijk alsof het moest aantonen dat er ondanks zijn zachtaardige uiterlijk niet te sollen valt met The Driver.
Ook in uitspraken als ‘het Taxi Driver van deze generatie’ kan ik me helemaal niet vinden. Waar die film een anti-heroïsche, ontluisterende karakterstudie was, is deze film juist het omgekeerde. Hooguit het A Fistful of Dollars van deze generatie dus.
Diepgaand is Drive dus niet bepaald en ik ben het volmondig eens met degene die hier stelde dat de film (gezien de ietwat gelijkaardige thematiek) gebaat zou zijn met een meer existentiële inslag zoals bij het werk van Lodge Kerrigan. De romance tussen The Driver en Irene doet inhoudelijk trouwens veel denken aan Kerrigan’s Keane denken, maar is in plaats van subtiel en wrang eerder idyllisch en fake.
Op visueel vlak tenslotte lijkt de film enigszins beïnvloed door Michael Mann en William Friedkin. Maar terwijl zij wisten dat een videoclipachtige regie best met mate gebruikt wordt om bepaalde scènes kracht bij te zetten, tracht Refn elke futiliteit visueel tot iets hoogdravend op te blazen (dat uitje naar het park bv.). Maar zelfs louter op esthetisch vlak wist de film me weinig te bekoren (m.u.v. de geniale openingsscène): te nadrukkelijk, overdreven elegant qua bewegingen, eindeloze slo-mo’s.. Het heeft soms veel weg van een veredelde reclamespot.
Irréversible (2002)
dinsdag 29 mei, 22:50 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Irréversible is een overdreven nihilistische visie op de malaise binnen de grootsteden. Noë sleurt de kijker mee in een grauwe wereld vol hoeren, drugs, louche homobars en vigilantes, allemaal op een extreem sombere manier in beeld gebracht. Er wordt constant geroepen en getierd en het geweld is zodanig excessief, waardoor het vooral als geforceerd compromisloos overkomt. Wat confronterend realistisch moet voorstellen, lijkt daarom allemaal juist zeer kunstmatig.
De film begint cinematografisch afschuwelijk. De eerste 15 minuten zijn gefilmd met een piepklein cameraatje dat hectisch naar alle kanten zweeft en voortdurend rond zijn eigen as draait. Noë poogt op die manier de kijker een gevoel van desoriëntatie mee te geven, maar de totale overdaad van gezwalp en gezwaai had enkel als gevolg dat ik de functionaliteit ervan niet meer kon inzien en het gewoon erg 'art-farty' leek allemaal.
Ironisch genoeg stralen de 'rustiger' gefilmde scènes veel meer dynamiek uit. De film kent enkele fenomenale tracking shots, met als neusje van de zalm hoe Monica Belluci in de tunnel afdaalt. Prachtig rood kleurgebruik en zo dreigend in scène gezet dat het lijkt alsof ze onderweg is naar de hel. Ook de loeiharde industrial soundtrack van Thomas Banglater past als gegoten bij het hallucinante karakter van de film en qua sound design klinkt de film vaak indrukwekkend. (vooral tijdens de scène op het feestje)
De beruchte verkrachtingsscène vond ik dan weer perfect in de teken staan van de doorzichtige nood om het allemaal zo hardvochtig mogelijk uit te beelden. Typerend genoeg is uitgerekend die scène gefilmd in een onafgebroken one shot van 9 minuten. Een trucje dat ook al voorkwam in menig exploitation-film, zoals I Spit on your Grave.
Vincent Cassel is wederom getypecast als uitbundig alpha mannetje, maar dat is gelukkig wel een rol die hem ligt. Bellucci en Dupontel daarentegen leveren beiden een staaltje theatrale mimiek en geforceerd acteerwerk af. Er is totaal geen interactie tussen hen en de dialogen die ze voeren zijn meestal ook saai en geknutseld, met als dieptepunt het bedroevende gesprek over klaarkomen.
Hierdoor vond ik de omgekeerde volgorde van de film geen geslaagd gegeven, aangezien de derde akte gewoon dient om aan de hand van de personages de pseudo-filosofische premisse uit te diepen met onnodig gezever over determinisme. Op zich is het wel een interessant idee om met de gemoedstoestand van de kijker te spelen door de choquerende climax voor de rustige introductie te laten komen, maar daar blijft het dan ook bij. Het werkte gewoon niet voor mij. Al helemaal triestig vond ik dat random stoboscoopeffectje op het einde. Vreesde Noë dat de film an sich voor niet genoeg impact zou zorgen, dat hij de kijker nog maar gauw even fysiek onwel moet maken?
Melancholia (2011)
dinsdag 29 mei, 22:49 uur
stem geplaatst
Antichrist (2009)
dinsdag 29 mei, 22:49 uur
stem geplaatst
Bastardos, Los (2008)
Alternatieve titel: The Bastards, dinsdag 29 mei, 22:46 uur
stem geplaatst
Wild Bunch, The (1969)
maandag 28 mei, 23:30 uur
stem geplaatst
Voie Lactée, La (1969)
Alternatieve titel: The Milky Way, maandag 28 mei, 23:30 uur
stem geplaatst
Japón (2002)
maandag 28 mei, 23:19 uur
stem geplaatst
Fils, Le (2002)
Alternatieve titel: The Son, zondag 27 mei, 23:09 uur
stem geplaatst
Werckmeister Harmóniák (2000)
Alternatieve titel: Werckmeister Harmonies, zondag 27 mei, 12:33 uur
stem geplaatst
McCabe & Mrs. Miller (1971)
donderdag 24 mei, 11:17 uur
stem geplaatst
Année Dernière à Marienbad, L' (1961)
Alternatieve titel: Last Year at Marienbad, donderdag 24 mei, 11:17 uur
stem geplaatst
Star Wars (1977)
Alternatieve titel: Star Wars: Episode IV - A New Hope, donderdag 24 mei, 11:14 uur
stem geplaatst
To Live and Die in L.A. (1985)
donderdag 24 mei, 11:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
To Live and Die in L.A. is een zeer ambivalente film met inderdaad een nihilistisch mensbeeld.
Maar in plaats de film een vuile look te geven en de locaties voor te stellen als rattennesten (à la Abel Ferrara), kiest Friedkin voor een cleane, hypergestileerde aanpak: een frisse fotografie, vlotte editing, dynamisch camerawerk en natuurlijk de pop deuntjes van Wang Chung.
Het geeft de film iets erg dubbelzinnig, aangezien er gefocust wordt op enkele grimmige personages. Naast het feit dat ze allemaal egoïstisch zijn, zijn ze ook behoorlijk incompetent (tegen de conventies van het genre). Het personage van Petersen vind ik zonder twijfel het interessantst: hij lijkt het archetype van roekeloze flik te spelen, een personage dat meestal in cinema naar het einde evolueert als een gevalletje 'ruwe bolster blanke pit'. Hier blijkt niets minder waar te zijn: Petersen speelt een amoreel, egocentrisch, agressief personage die zijn leven en dat van anderen op het spel zou zetten voor wraak. Door afstand tussen de personages en de kijker, kan Friedkin het zich ook permitteren om ze erg bruusk van het toneel te laten verdwijnen. De film kent enkele erg gewelddadige scènes, die door de soepele regie van Friedkin nergens als 'shock value' overkomen.
Maar naast de personage ontwikkeling is dit gelukkig ook gewoon een uitstekende actiethriller met een razendsnel tempo.
Badlands (1973)
donderdag 24 mei, 11:03 uur
stem geplaatst
Any Given Sunday (1999)
donderdag 24 mei, 8:22 uur
stem geplaatst
Beguiled, The (1971)
woensdag 23 mei, 10:38 uur
stem geplaatst
Business, The (2005)
dinsdag 22 mei, 20:14 uur
stem geplaatst
Brothers (2009)
dinsdag 22 mei, 20:14 uur
De plot bracht nare herinneringen op bij mij, herinneringen naar de miskleun van de eeuw Pearl Harbor. Maar laat je niet misleiden, alleen qua verhaal is Brothers enigszins vergelijkbaar.
De film is an sich niet bijzonder of grensverleggend, maar weet zich toch te onderscheiden van genregenoten. Voor een Amerikaanse film met toch wel enkele gevoelige thema's (rouwende kinderen, krankzinnigheid, terroristen) blijft de toon toch eerder subtiel en ingetogen. Christelijke propaganda, bombastische heroïek, overdreven sentiment en andere clichés worden dan weer zorgvuldig gemeden. Ook de dialogen zijn sterk: ze handelen over allesdaagse zaken, niet alles hoort in het teken te staan van het groter geheel. Daardoor wordt het realisme behouden.
Verder is dit in een films die vooral in details erg uitblinkt. Om een voorbeeld te geven: wanneer twee officieren Nathalie Portman komen inlichten over de dood van haar man, begint ze al te huilen van zodra ze hen ziet. Als echtgenote van een militair weet je dan inderdaad meteen hoe laat het is. Maar in film werkt dat blijkbaar meestal anders, want hoeveel gelijkaardige scènes heb ik niet al gezien waar de vrouw met één of ander idyllisch tafereel bezig is en dan totaal uit de lucht komt vallen wanneer ze het slechte nieuws hoort.
Overdreven drama wordt gemeden, wat niet evident is bij dergelijke thematiek. In sommige emotionele scènes dreigt het uit de hand te lopen, maar toch wordt de menselijke/realistische toon behouden. De acteerprestaties dragen daar ook wel toe bij. Maguire toont enorm overtuigend en veelzijdig te kunnen zijn. Gyllenhaal als ex-con klinkt niet bepaald geloofwaardig, maar acteert naar behoren en zet een geloofwaardig personage neer. Ook de kinderen acteren verrassend sterk en zijn niet eens irritant. Het feit dat ze met twee zijn, maakt de interactie trouwens complexer, weer maar iets wat gelijkaardige films uit voorzorg liever mijden. Enkel Portman weet haar rol niet veel kracht bij te zetten en komt zo toch eerder over als the goodie housewife, wat duidelijk niet zo bedoeld was.
Brood, The (1979)
Alternatieve titel: Broedsel, dinsdag 22 mei, 20:14 uur
stem geplaatst
Blind Side, The (2009)
dinsdag 22 mei, 20:14 uur
stem geplaatst
Alla Ricerca del Piacere (1972)
Alternatieve titel: Amuck, dinsdag 22 mei, 20:11 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De DVD is inderdaad een regelrechte ramp, maar dat heeft me toch niet belet om te genieten van deze sfeervolle, sensuele giallo. Er gebeurt uiteindelijk erg weinig, maar de film weet door zijn locatie, muziek en bloedmooie lead actrices toch intrigerend te zijn. De ontknoping met die gehandicapte bruut is erg flauw en past eigenlijk niet bij het enigmatische karakter van de film.
3 Ninjas (1992)
Alternatieve titel: Three Ninja Kids, dinsdag 22 mei, 20:11 uur
stem geplaatst
1990: I Guerrieri del Bronx (1982)
Alternatieve titel: Bronx Warriors, dinsdag 22 mei, 20:11 uur
stem geplaatst
Black Dynamite (2009)
dinsdag 22 mei, 20:11 uur
De parodie lijkt een uitgestorven genre, maar Black Dynamite komt enorm verrassend uit de hoek en weet zich de onderscheiden van de vreselijke 'Movie'-vloedgolf (Scary Movie, Epic Movie,..)
Waar in de meeste komedies de humor altijd ongeschikt blijft aan het door protocol opgesteld verhaal, draait alles in deze film rond satire. Het is één lange humoristische sketch rond het 'blaxploitation' genre uit de jaren '70. Dit klinkt behoorlijk negatief, maar niets is minder waar: het tempo is vlot en de film springt voortdurend en gratuit van de hak op de tak. Dit dient natuurlijk op zich als een persiflerend element, maar zorgt er ook voor dat de film niet langdradig wordt.
De makers hebben zich duidelijk erg verdiept in de 'blaxploitation' films, want de cameravoering in bepaalde scènes (de achtervolging), het kleurgebruik en de narratieve, soul soundtrack voelen allemaal bijzonder authentiek 'seventies' aan.
Maar naast die duidelijke verwijzingen is Black Dynamite ook een parodie op de clichématige Amerikaanse actiefilm in het algemeen: de dialogen zijn overdreven dramatisch, de actiescènes over the top en ongeloofwaardig (de held kijkt zelfs niet als hij zijn vijanden doodschiet 
), de plot escaleert naar het einde toe volledig en personages duiken overal ineens op, zonder verdere uitleg . Zelfs de oertypische, flauwe deductie-scène, kenmerkend voor actiethrillers, wordt op een heerlijke manier bespot.
Big Fat Liar (2002)
dinsdag 22 mei, 20:10 uur
stem geplaatst
Beverly Hills Cop II (1987)
dinsdag 22 mei, 20:10 uur
stem geplaatst
Attack the Block (2011)
dinsdag 22 mei, 20:10 uur
stem geplaatst
Antropophagus (1980)
Alternatieve titel: The Grim Reaper, dinsdag 22 mei, 20:10 uur
Ik was zeer aangenaam verrast van Antropophagus, aangezien ik een beeld van Joe D'Amato heb als sleazy horror/porno regisseur. Sleazy is deze prent natuurlijk, maar zowaar nog sfeervol en akelig ook!
De setting is ideaal: zowel het broeierige Griekse strand als de idyllische steegjes zorgen voor een zeer beklemmend effect. Van meet af aan wordt er verstandig met opbouw omgesprongen. Het verlaten eiland, de mysterieuze vrouw en het feit dat we de moordenaar eerst niet te zien krijgen, brengen suggestie teweeg.
De eerste glimp van de moordenaar is, vanwege het gebruik van schaduwen, ijzingwekkend. De tergend trage montage zorgt er voor dat de film ook in zijn laatste scènes (de verplichte jager/prooi confrontatie) boeiend blijft, waar dit in gelijkaardige films soms eentonig is. De bizarre synthesizer score van Marcello Giombini zorgt voor een bevreemdend gevoel en past er als gegoten bij.
Een klein minpunt vind ik de personages, de mannelijke helft wel te verstaan. Het zijn drie kleurloze, nauwelijks van elkaar te onderscheiden college boys. Eén van hen wijst zelfs cultgodin Zora Kerova af! Gelukkig is de immer geweldige George Eastman er om die losers te verslinden.
Kortom een zeer effectieve horrorfilm, ondanks de nogal povere gore.
Death Wish II (1982)
Alternatieve titel: Death Wish 2, dinsdag 22 mei, 20:09 uur
Dit is toch veruit mijn favoriete uit de Death Wish-reeks, al geef ik grief toe het 5de deel nooit gezien te hebben. Maar goed, gezien de reputatie van die film is het onwaarschijnlijk dat deze erdoor van de troon zou gestoten worden.
Bronson is cooler dan ooit in deze prent:. Somber en stoïcijns, maar toch straalt hij een zekere charme en vooral veel zekerheid in zijn acteren uit. Ook de onderlinge relaties, met zijn dochter, met Jill Ireland, worden geloofwaardig genoeg gebracht om een zekere impact te kunnen hebben op het verdere verloop. Het verlopen stadsleven wordt prachtig weergegeven: de minachting van de makers tegen excentriek geklede nozems, zwervers, prostituees en goedkope motels is dan ook constant voelbaar. Een waar tijdsdocument van de jaren '80. Het dystopisch gevoel wordt beklemtoond door de bevreemde soundtrack van niemand minder dan Jimmy Page.
De boeven zijn ook weer heerlijk ongenuanceerd: hilarisch fout gekleed en ze lijken wel te verkeren in een soort onophoudelijke trance van seks en geweld. Let op een jonge Laurence Fishburne tussen het krapuul. Hoe ze stuk voor stuk aan hun einde komen is ook geweldig, zeker de legendarische "you believe in Jezus" quote springt er tussenuit.
Decline of Western Civilization 2: The Metal Years, The (1988)
dinsdag 22 mei, 20:09 uur
Toch nog een leuke documentaire die naast de alom bekende grootheden ook een paar minder bekende artiesten in de verf zet: Faster Pussycat, Vixen, W.A.S.P..
Het begint allemaal zeer vermakelijk aangezien de aandacht vooral ligt op de vele excessen binnen het milieu. Er worden riante uitspraken gemaakt over penislengtes, coke gebruik, mascara, etc..
Naar het einde toe wordt het toch redelijk eentonig en de docu is bovendien er onsamenhangend. De nihilistische, minimalistische visie van Megadeath op het einde is voor mij haast een voorbode waarom ik hedendaagse metal weinig kan appreciëren.
Easy Riders, Raging Bulls: How the Sex, Drugs and Rock 'n' Roll Generation Saved Hollywood (2003)
dinsdag 22 mei, 20:09 uur
stem geplaatst
Elvis (1979)
dinsdag 22 mei, 20:09 uur
stem geplaatst
Friday the 13th: The Final Chapter (1984)
dinsdag 22 mei, 20:09 uur
stem geplaatst
Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem (2003)
dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
Jeepers Creepers II (2003)
Alternatieve titel: Jeepers Creepers 2, dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
Kill Bill: Vol. 1 (2003)
dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
Labyrinth (1986)
dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
While You Were Sleeping (1995)
dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
Vampiros Lesbos (1971)
Alternatieve titel: Las Vampiras, dinsdag 22 mei, 20:08 uur
Sensueel, kleurrijk filmpje met een geinig uitgangspunt, maar een waardeloze plot. Tijdens de vampierenseks en het uitbeelden van de ruimte laat Franco zich cinematografisch van zijn beste kant zien, maar de dialogen e.a. acties van personages zijn knulligheid ten top. Voorts gaat er narratief teveel aandacht uit naar het politioneel onderzoek. Wel charmant vind ik hoe Franco zijn werk steeds wat meer intellectueel / gesofisticeerd wil voorstellen dan het eigenlijk is: zo probeert hij bv. een absurdistisch Bunueliaans effect te creëren door willekeurige shots van een krab tussen een scène te monteren.
Strategia del Ragno, La (1970)
Alternatieve titel: The Spider's Stratagem, dinsdag 22 mei, 20:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
La Strategia del Ragno is een interessante film die de kijker geboeid weet te houden door zijn abstracte sfeer en warme, pittoreske fotografie. Op visueel vlak werkelijk een pareltje, qua omkadering e.d. duidelijk zeer verwant aan het werk van Pasolini. Ondanks een totaal gebrek aan opbouw blijft de film intrigerend door een soort latente dreiging en onbegrijpelijk mysterie.
Het einde komt dan ook als een totale anti-climax. De ontknoping is veel te eenvoudig en voor de hand liggend, het past niet bij het surrealisme en de vaagheid die de film uitstraalt. Bepaalde personages, zoals Draifa, blijken uiteindelijk ook helemaal niks aan het geheel bij te dragen. Deze overduidelijke stijlbreuk ligt aan het feit dat Bertolucci zich liet inspireren door een kortverhaal van Borges, misschien niet ideaal om een langspeelfilm rond te maken. Daarnaast draait Bertolucci ook weer helemaal door in zijn ideologische standpunten en heeft het einde iets weg van een hypocriete politieke statement à la The Life of David Gale.
Strano Vizio della Signora Wardh, Lo (1970)
Alternatieve titel: Next!, dinsdag 22 mei, 20:08 uur
Het eerste halfuur van deze giallo is visueel overdonderend, vol van suggestieve droomsequenties die inderdaad erg poëtisch aanvoelen. De seksscènes zijn sensueel in beeld gebracht en krijgen door de eigenzinnige soundtrack van Nora Orlandi zelfs iets extatisch. Edwige Fenech heeft een mysterieuze uitstraling die erg goed past bij de algemene toon van de film.
Maar zoals bij veel giallo's wel het geval is, zakt de film naar het einde toch wat in. De ontknoping vond ik nogal flets en te voor de hand liggend eigenlijk.
Savage Streets (1984)
Alternatieve titel: De Bloedwraak van een Meidenbende, dinsdag 22 mei, 20:08 uur
Typisch dystopisch jaren '80 vehikel over toekomstloze, lederdragende hangjongeren. De film kent weinig opbouw en enkele dode scènes, maar weet op een cartooneske manier toch te entertainen. Misschien doordat het allemaal zo vreselijk gedateerd en daarom komisch oogt. Of lag het toch aan de naakte Linda Blair? 
Rambo: First Blood Part II (1985)
dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors, A (1987)
dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
Monty Python and the Holy Grail (1975)
dinsdag 22 mei, 20:08 uur
stem geplaatst
Maschera del Demonio, La (1960)
Alternatieve titel: Black Sunday, dinsdag 22 mei, 20:07 uur
Italiaanse low budget-horror die qua vormgeving zeker niet moet onderdoen aan de Universal klassiekers. Bava heeft duidelijk goed naar films als Frankenstein en Dracula gekeken en gebruikt gelijkaardige aankleding, misteffecten en belichting. Het contrast in een frame is vaak pikdonker met een klein stuk overbelicht.
Helaas zijn de dialogen weinig stijlvol geschreven en even pover uitgevoerd door de slechte dubbing. Ook de personages weten niet echt maat te houden. But Barbara Steele is one foxy lady.
Manson (1973)
Alternatieve titel: Manson and Squeaky Fromme, dinsdag 22 mei, 20:07 uur
stem geplaatst
Lethal Weapon 2 (1989)
dinsdag 22 mei, 20:07 uur
stem geplaatst
Daylight (1996)
dinsdag 22 mei, 20:07 uur
stem geplaatst
Curse of the Jade Scorpion, The (2001)
dinsdag 22 mei, 20:07 uur
stem geplaatst
Crush, The (1993)
dinsdag 22 mei, 20:07 uur
stem geplaatst
Crank (2006)
dinsdag 22 mei, 20:07 uur
stem geplaatst
Class of 1984 (1982)
dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Christine (1983)
dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)
Alternatieve titel: Christiane F., dinsdag 22 mei, 20:06 uur
Intrigerend drama dat helaas nooit echt weet te boeien. Ik kan me geen scènes bedenken die er echt uitspringen. Brunckhorst acteert zoals hier eerder genoemd enorm overtuigend en de metamorfose die ze ondergaat is ijzingwekkend.
Maar de film wordt door zijn eentonigheid behoorlijk langdradig, we krijgen steeds weer dezelfde soort scènes te zien. Christiane's thuissituatie wordt enorm weinig uitgediept (haar moeder staat er maar bij voor piet snot) en over haar leven op school komen we helemaal niks te weten. De belichting stoorde me bij momenten.
Toch wist het einde mij wel te raken, al bij al wel een behoorlijk krachtige film.
Casablanca (1942)
dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Beverly Hills Cop (1984)
dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Along Came Polly (2004)
dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Adventures in Babysitting (1987)
dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Addams Family Values (1993)
dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Ace Ventura: When Nature Calls (1995)
Alternatieve titel: Ace Ventura Goes to Africa, dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
10 to Midnight (1983)
Alternatieve titel: Ten to Midnight, dinsdag 22 mei, 20:06 uur
stem geplaatst
Ali G Indahouse (2002)
dinsdag 22 mei, 20:02 uur
stem geplaatst
American Beauty (1999)
dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Commando (1985)
dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Dirty Harry (1971)
Alternatieve titel: Smerige Klabak, dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Kairo (2001)
Alternatieve titel: Pulse, dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Kidulthood (2006)
dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Lucertola con la Pelle di Donna, Una (1971)
Alternatieve titel: A Lizard in a Woman's Skin, dinsdag 22 mei, 20:01 uur
De film begint als psychedelische trip waarvan de grens tussen stijlvol en sleazy erg dun in. Wervelend in beeld gebracht, met een 60's ogend Londen als setting. Een kleurrijke, onbezorgde 'feel' die net als Umberto Lenzi's Oasis of Fear schatplichtig lijkt te zijn aan Blow-Up van Antonioni.
De film is in zijn geheel zeer stijlvol gefilmd, maar het suggestieve wordt na verloop van tijd helaas ingewisseld voor een nogal typisch, weinig memorabel moordmysterie.
Desalniettemin een eerder 'volwassen' prent, alleszins naar Fulci's normen.
Mais Ne Nous Délivrez Pas du Mal (1971)
Alternatieve titel: Don't Deliver Us from Evil, dinsdag 22 mei, 20:01 uur
Ik had ook meer sleazy exploitation verwacht, maar de film is verrassend kunstzinnig. Een uitermate sfeervolle prent met schaarse dialogen, betoverende muziek en het rurale landschap dat een soort idyllische, maar tegelijkertijd onheilspellende schoonheid bezit. Net als de twee dames dus. De film ademt de tijdsgeest van de jaren 60 / 70 uit en kent een zwart komische toon gericht tegen de clerus en de bourgeoisie. Zoals pippo al opmerkte, inderdaad zeer Bunueliaans.
Voor de liefhebbers van broeierige, dromerige horrorfilms zoals Picnic at Hanging Rock, The Wicker Man en Don't Look Now zeker een aanrader, want dit vergeten pareltje verdient meer aandacht.
Naked Gun: From the Files of Police Squad!, The (1988)
Alternatieve titel: The Naked Gun, dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Predator (1987)
dinsdag 22 mei, 20:01 uur
Wat hou ik toch van 80's actiefilms zoals Predator! Dom, luidruchtig, maar toch zeer vakkundig gemaakt.
De opzet alleen al is super: een groep macho's wordt de jungle ingestuurd om één of andere vage missie te gaan uitvoeren en voornamelijk hun fire power te testen. Let er vooral op hoe de stoerste personages respectievelijk de grootste wapens hebben. De eerste actiescène zet eigenlijk meteen de toon: die guerilla strijders worden gewoonweg platgebombardeerd en maken geen schijn van kans. Zelfs verbaal verzetten ze zich niet. Genadeloosheid tot en met! Zo zie ik het ook graag, actiescènes moeten niet te gecompliceerd, strategisch of realistisch worden.
Ook daarna blijft de film nog sterk. De jungle setting wordt uitermate goed gebruikt om een claustrofobisch effect te creëren. Ook de krachtmeting op het einde tussen de predator en Arnie is natuurlijk een klassieke scène.
Rocky IV (1985)
dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Rise of the Footsoldier (2007)
dinsdag 22 mei, 20:01 uur
stem geplaatst
Pulp Fiction (1994)
dinsdag 22 mei, 20:00 uur
stem geplaatst
Marnie (1964)
dinsdag 22 mei, 19:56 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een schandalig onderschatte en zeer intrigerende Hitch. Verwacht geen spannende thriller over 'murder must foul', Marnie is eerder een 'gendermystery'.
Kenmerkend voor zijn tijd (de tweede feministische golf van de jaren '60) is het hoofdpersonage een vrijgevochten vrouw. Ze is niet getrouwd, maar weet toch haar moeder te onderhouden. Er wordt dan op een Freudiaanse en vooral nogal bedenkelijke wijze geïnsinueerd dat Marnie pathologisch frigide en seksueel gefrustreerd is, m.a.w. een sterk mannelijk figuur in haar leven nodig heeft. Sean Connery kan die rol natuurlijk perfect vervullen en speelt het prototype van een patriarch: beschermend en dominant.
Toch is dit niet louter een misogyne prent. Net als altijd bij Hitchcock komt er veel ambiguïteit bij kijken: het personage van Connery mag misschien sympathiek en behulpzaam overkomen, zijn interesse in Marnie (kwetsbare, mysterieuze kleptomane) en de machtspelletjes die hij met haar speelt kunnen zeker pervers genoemd worden. Ook de filmische benadering van het personage Marnie is erg voyeuristisch, ze wordt constant in beeld gebracht als soort enigmatisch lustobject.
De film creëert een prachtig contrast tussen gemoedelijk (de theme music, de kleurrijke invulling) en sinister. Zelfs wanneer het mysterie op het einde opgelost is en Marnie 'genezen' is, vind ik dat er een soort dreigend sfeertje achterblijft. Zeer suggestief.
De mise-en-scène is overigens duidelijk expressionistisch. Dat blijkt uit het gestileerde acteerwerk, de geschilderde theatrale decors en het gebruik van 'rear projection'.
South Park: Bigger, Longer & Uncut (1999)
dinsdag 22 mei, 18:33 uur
stem geplaatst
Adulthood (2008)
maandag 21 mei, 22:20 uur
Velen beschouwen dit als een zwak vervolg, maar ik vind Adulthood beter dan zijn voorganger.
We krijgen Sam, die in de eerste film bijna als een monster wordt afgeschilderd, van een totaal andere kant te zien, waardoor je sympathie en medelijden voor hem krijgt. Iets wat in de eerste film ondenkbaar was. Het gebruik van korte flashbacks over Sam zijn periode in de gevangenis vond ik zeer sterk.
Het einde van Kidulthood was maar zwak en voorspelbaar in mijn ogen en ook al is het einde van Adulthood net zo cliché, het wordt veel overtuigender en krachtiger aangepakt.
Screwballs (1983)
maandag 21 mei, 22:19 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Chaotische film die vanwege zijn fel kleurgebruik en cartooneske slapstick humor nog het meest wegheeft van een bewegend stripboek. Zeer plat en flauw bij momenten, maar zeker genietbaar vanwege de 80's sfeer en de 'straight to the point'-aanpak: er wordt niet teveel rond de pot gedraaid (zoals in hedendaagse platvloerse komedies) met zaken als karakteruitdieping of een samenhangend verhaal. Een soort leidraad is er wel, maar het is een hele bedenkelijke: enkele jongens proberen van het laatste onschuldige meisje op T&A-high (incluis het vrouwelijke lerarenkorps) een sloerie te maken en als ze niet wil, zal ze wel gedwongen worden. Wat tijdens de spetterende climax ook daadwerkelijk gebeurt, wanneer de kleren van haar lijf getrokken worden tijdens het zingen van 'Star Spangeld Banner'. God bless America!
Up in Smoke (1978)
Alternatieve titel: Cheech & Chong's Up in Smoke, maandag 21 mei, 22:19 uur
stem geplaatst
Alferd Packer: The Musical (1996)
Alternatieve titel: Cannibal! The Musical, maandag 21 mei, 22:19 uur
Ik hou echt van het jeugdige enthousiasme waarmee dit studentenproject gemaakt werd. Parker & Stone humor in zijn meest ongeremd absurde vorm. Door zowel onbewuste knulligheden als bewuste subtiliteiten blijft de film ook na enkele herzieningen overeind.
Op vele vlakken is de film natuurlijk amateuristisch, maar het enorm muzikaal talent van Parker en Stone was niettemin al merkbaar. De structuur is geïnspireerd door Rogders en Hammerstein musicals (cf. Oklahamo) en komt redelijk professioneel over. De overture en de verschillende reprises versterken de herkenbaarheid en ook de narrative wordt binnen volgorde van de liedjes uitstekend gerespecteerd. (introductie, motivatie, voorstelling van de antagonist..)
Over the Top (1987)
maandag 21 mei, 22:18 uur
stem geplaatst
Rollerball (1975)
maandag 21 mei, 22:18 uur
stem geplaatst
Resa dei Conti, La (1966)
Alternatieve titel: The Big Gundown, maandag 21 mei, 22:17 uur
Uitstekende spaghettiwestern. Van Cleef is, zoals altijd eigenlijk, goed op dreef en hij wordt hier bijgestaan door de evenals overtuigende Tomas Milian, die voor de komische noot zorgt. Het landschap is erg mooi in beeld gebracht en er zijn genoeg interessante nevenfiguren. Ook het verhaal wist me heel de tijd te boeien en het leidt naar een prachtige climax, perfect ondersteund door de soundtrack van Morricone.
Pink Panther Strikes Again, The (1976)
maandag 21 mei, 22:17 uur
stem geplaatst
Pink Panther, The (1963)
maandag 21 mei, 22:17 uur
Prettige farce met een spetterende finale, maar met helaas ook veel dode momenten. Niven en Cardinale zijn best aangenaam, maar Sellers is natuurlijk de echte ster van deze film en is jammer genoeg naar de achtergrond geduwd. Volgens velen hier zijn de vervolgen stukken beter en dat is ook wat ik mij meen te herinneren (heb al de films gezien toen ik een jaar of 10 was).
Pet Sematary (1989)
maandag 21 mei, 22:17 uur
stem geplaatst
Parenthood (1989)
maandag 21 mei, 22:17 uur
stem geplaatst
Orme, Le (1975)
Alternatieve titel: Footprints, maandag 21 mei, 22:16 uur
Waar de meeste gialli handelen over gruwelijke moordpartijen jegens de vrouwelijke bevolking, is Le Omre is een prachtig surrealistisch meesterwerkje over paranoia en isolement. Het schilderachtige, doch desolate dorpje Carma wordt fenomenaal in beeld gebracht door Storaro. Samen met de betoverende orgelmuziek zorgt dit voor een bijzonder dromerige, eenzame sfeer. Een unieke sfeer, ook al is deze film duidelijk geïnspireerd door o.a. Repulsion, Don't Look Now en het werk van Argento.
Werkelijk een vergeten parel!
Orgazmo (1997)
maandag 21 mei, 22:16 uur
stem geplaatst
Night of the Creeps (1986)
maandag 21 mei, 22:16 uur
stem geplaatst
My Girl (1991)
maandag 21 mei, 22:16 uur
stem geplaatst
Mutilator, The (1985)
Alternatieve titel: Fall Break, maandag 21 mei, 22:16 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
The Mutilator is een geweldige slasher waarvan het opvallende low-budget gehalte serieus is opgesmukt door coole moordscènes, grappige dialogen en een cast die met enorm veel enthousiasme acteert. De personages komen zowel grappig als naturel over, wat erg zeldzaam is binnen dit genre. De gebruikelijke clichés worden inderdaad niet gemeden, natuurlijk is het meisje dat celibaat gezworen heeft, degene die overleeft.
Wat wellicht nog het meest opmerkelijke is aan deze film, zijn zonder twijfel de vrolijke opening credits, die haast weggelopen lijken uit een cheesy sitcom à la Full House. See for yourself, begint precies vanaf tien minuten: link
Miracle on 34th Street (1947)
maandag 21 mei, 22:16 uur
stem geplaatst
Mil Gritos Tiene la Noche (1982)
Alternatieve titel: Pieces, maandag 21 mei, 22:15 uur
Typisch zo'n Europees genrefilmpje dat zijn roots tevergeefs probeert te verhullen om door te gaan als een Amerikaanse prent. Onterecht eigenlijk, want het kleurgebruik is veel mooier dan in de gemiddelde USA slasher. De uitdossing van de moordenaar is trouwens geen verwijzing naar de giallo, maar naar het stripfiguur The Shadow.
Daarnaast één van de meest sleazy slashers die ik ken vol van onbedoeld komische momenten: de beste tennisspelers van Boston bakken er niks van, een vrouw wordt tijdens een bizar red herring-moment aangevallen door een Bruce Lee imitator en 'BASTARD' scène is gewoon een prachtig staaltje method acting.
Ook op vlak van gore hebben de makers zich absoluut niet ingehouden en de waterbed-moord ziet er zelfs fantastisch uit. Het herkeningsmelodietje van de killer klinkt ook heerlijk fout.
Lethal Weapon (1987)
Alternatieve titel: Dodelijk Wapen, maandag 21 mei, 22:15 uur
stem geplaatst
Friday the 13th: A New Beginning (1985)
Alternatieve titel: Friday the 13th Part V: A New Beginning, maandag 21 mei, 22:14 uur
stem geplaatst
Linkeroever (2008)
maandag 21 mei, 22:13 uur
Linkeroever is een suspensevolle, vakkundige gemaakte thriller, beïnvloed door films als The Wicker Man
In de film heerst een naargeestig, fatalistisch sfeertje dat wordt gerealiseerd door het sobere camerawerk, de manier waarop de scènes elkaar opvolgen en de soms desolate setting. Het acteerwerk is bovengemiddeld en ook de dialogen zijn sterk geschreven (niet vanzelfsprekend in een Vlaamse film).
Helaas gaat de film uit de bocht door het einde wel erg rap weg te geven, waardoor het allemaal een tikkeltje langdradig wordt.
Dirty Mind (2009)
maandag 21 mei, 22:13 uur
Bijzonder komische, charmante film. Ik had al wel eens over het frontaal syndroom gehoord, maar voor zover ik weet is er nog nooit een film over gemaakt. Op zich is het eigenlijk een zeer leuk concept, dat hier goed wordt uitgewerkt. De transformatie die Wim Helsen ondergaat van de schuchtere Diego naar de uitbundige macho Tony T. is weerzinwekkend en vooral ook realistisch. Geen van beide rollen lijkt geforceerd , iets wat niet evident is. De vleierij en spontaniteit waarmee Tony dames charmeert komt overtuigend over, daar kan kunnen Van Looy's lamlendige dialogen een puntje aan zuigen.
Ook de nevenpersonages zijn amusant: een volks hoopje mensen uit een (eerder marginaal) milieu, waar we op zich niet zoveel van afweten. Ook al komt hij zeer weinig in beeld, toch moest ik het hardst lachen met Frank Focketyn's personage: de arrogante hoofdrolspeler van een Vlaamse actiefilm, een welgemikte sneer naar het soort wannabe Hollywood troep die er hier geproduceerd wordt.
Op technisch vlak staat Dirty Mind wel bol van ongeloofwaardigheden. Niet dat dit veel uitmaakt, maar naar het einde toe begon ik me er toch aan te storen en op dat moment schiet de film in het algemeen ook tekort. Desalniettemin een uitstekende komedie van de zeer getalenteerde Pieter Van Hees, die al met Linkeroever bewees dat hij de Vlaamse cinema van het conventionele kan redden.
Directed by John Ford (1971)
maandag 21 mei, 22:13 uur
stem geplaatst
First Blood (1982)
Alternatieve titel: Rambo: First Blood, maandag 21 mei, 22:12 uur
stem geplaatst
China Syndrome, The (1979)
Alternatieve titel: Het China Syndroom, maandag 21 mei, 22:11 uur
stem geplaatst
Paradise Lost 3: Purgatory (2011)
maandag 21 mei, 22:11 uur
stem geplaatst
Paradise Lost 2: Revelations (2000)
maandag 21 mei, 22:11 uur
stem geplaatst
When We Were Kings (1996)
maandag 21 mei, 22:11 uur
stem geplaatst
Death Race 2000 (1975)
maandag 21 mei, 22:11 uur
stem geplaatst
Perché Quelle Strane Gocce di Sangue sul Corpo di Jennifer? (1972)
Alternatieve titel: The Case of the Bloody Iris, maandag 21 mei, 22:10 uur
Prima giallo met natuurlijk de gebruikelijke Hitchcock-verwijzingen. Toch lijkt de film ook latere werken geïnspireerd te hebben: heeft De Palma de liftscène overgenomen voor Dressed to Kill? En heeft Argento zich voor Tenebre laten inspireren door de 'broad daylight'-killing?
De plot stelt natuurlijk erg weinig voor, maar die Italianen weten er met hun levendige cinematografie toch iets fleurig van te maken: talloze intensieve close-ups en vlotte 'whip-pan' shots houden de vaart erin. Verder ook nog vermakelijk door hilarische dialogen, cartooneske typetjes en vooral de adembenemende giallo-queen Edwige Fenech, die tweemaal de kleren van het lijf gescheurd wordt. En terecht!
Cannibal Ferox (1981)
Alternatieve titel: De Kannibalen Vallen Aan, maandag 21 mei, 22:10 uur
Cannibal Ferox is bijna even berucht als zijn voorganger Cannibal Holocaust, maar zeker niet even goed. Wat niet wegneemt dat dit een uiterst entertainend filmpje is.
De opzet is flauw en te ongeloofwaardig voor woorden (een vrouw heeft de theorie dat kannibalisme niet bestaat en als ze kan bewijzen dat het in één luizig dorpje niet voorkomt, is dit meteen voldoende bewijs). Maar wanneer zij met haar twee metgezellen twee andere Amerikanen tegenkomt in de jungle, wordt het verhaal interessant. Dit is voornamelijk te wijten aan de sublieme rol van Giovanni Lombardo Radice: hij steelt de show als een hebzuchtige sadist die met veel plezier inboorlingen martelt, met als doel kostbare edelstenen te bemachtigen. Het zwaar van Damocles hangt natuurlijk boven de westerlingen hun hoofd en dit brengt een zeer dreigend sfeertje teweeg. De weerwraak van de inboorlingen is walgelijk en met zeer realistische gore in beeld gebracht. Ik kan echter de mensen die deze film nog niet hebben gezien aanraden om niet eerst de trailer te bekijken, want daar laten ze werkelijk elke gruwelijke scène al in zien.
Het grootste minpunt aan de film is zonder twijfel de erbarmelijke subplot in New York, waar we zien hoe de politie op zoek is naar de vermiste personen. Deze scènes dragen zo goed als niets bij en zijn een behoorlijke sfeerverpester voor de rest van de film.
De soundtrack is bijlange niet zo goed als die van Cannibal Holocaust, maar desalniettemin erg sterk. Wel vond ik dat het thema soms op nogal ongepaste momenten werd afgespeeld. (die dramatische muziek als de drie Amerikanen gewoon in dat bootje zitten, what the fuck?)
Casa Sperduta nel Parco, La (1980)
Alternatieve titel: The House on the Edge of the Park, maandag 21 mei, 22:10 uur
Wie zich verwacht een gore-spektakel à la Cannibal Holocaust, zit goed mis met House on the Edge of the Park. Al is dit wederom een uitstekende film, waar de gruwel ditmaal vooral psychologisch geïllustreerd wordt in plaats van visueel.
De plot is flinterdun en sommige acteurs komen allesbehalve overtuigend over. Maar dit brengt in combinatie met een paar bizarre dialogen en de manier van filmen een lichtjes surrealistisch effect teweeg. De aanwezigheid van David Hess is ook een belangrijke troef: hij zet zijn rol op een angstaanjagende en mysterieuze manier neer. Erg verfrissend trouwens om eens een psychopaat te zien die goedlachs en vlot is eerder dan één of andere bedeesde eenzaat.
De wederom prachtige muziek van Riz Ortaloni zorgt bij momenten voor een eigenaardig contrast. De gruwelijke inhoud krijgt op die manier een poëtisch, zelfs lichtjes ontroerend kantje. Een uiterst eigenzinnige sfeer die erg zeldzaam is in horrorfilms.
Cannibal Holocaust (1980)
maandag 21 mei, 22:10 uur
Exploitation, het zegt mij toch niks eigenlijk, maar ik moet toegeven dat Cannibal Holocaust wel een goede film is.
De film is in een realistische documentaire stijl gemaakt, wat het geheel iets authentiek geeft (enkel de slechte acteerprestaties zijn een doorn in het oog) en de soundtrack draagt ook bij tot de naargeestige sfeer.
Verder vond ik het aangenaam om is de horrorfilm clichés doorbroken te zien. Zwart/wit verhoudingen waren ver zoek in Cannibal Holocaust: zowel de kannibalen (het zijn meedogenloze primitievelingen), als de filmmakers (ze gaan over lijken om sensationele beelden te krijgen) als zelfs de mensen die de beelden recupereren (door hun voyeuristische houding) komen er slecht uit. Om dit nu maatschappijkritiek te noemen, zoals velen dat doen, vind ik lichtjes overdreven. De boodschap in Cannibal Holocaust vond ik iets te simplistisch en oppervlakkig daarvoor.
Over de beruchte dierenscènes wou ik nog even kwijt dat ik ze wel degelijk degoutant vond en de vergelijking die velen met deze scènes maken is onjuist. Ja, er worden dagelijks dieren geslacht voor consumptie en ook in documentaires worden dieren gedood, maar wanneer men dit in een fictieve speelfilm doet, berust het doden van dieren louter op sensatiezucht. Ze hadden die scènes toch evengoed kunnen faken?
Cable Guy, The (1996)
maandag 21 mei, 22:10 uur
stem geplaatst
Bloodsport (1988)
maandag 21 mei, 22:10 uur
stem geplaatst
Black Christmas (1974)
Alternatieve titel: Silent Night, Evil Night, maandag 21 mei, 22:10 uur
stem geplaatst
Nutty Professor, The (1996)
maandag 21 mei, 22:09 uur
stem geplaatst
Banlieue 13 (2004)
Alternatieve titel: B13, maandag 21 mei, 22:09 uur
stem geplaatst
Anvil! The Story of Anvil (2008)
maandag 21 mei, 22:09 uur
stem geplaatst
Sleepaway Camp III: Teenage Wasteland (1989)
maandag 21 mei, 22:08 uur
Macmanus, ik vraag mij stellig af welke van jouw vrienden het komisch talent van Pamela Springsteen heeft!
Wat maakt ze van Angela toch een onvergetelijk personage. Heerlijk morbide hoe luchtig ze met al het gemoord omgaat, precies alsof het maar een huishoudelijk klusje is.
Maar ook qua opzet is dit vervolg geniaal: een idealistisch project om jongeren uit verschillende sociale klassen te laten samenwerken.. gerund door een lui, hypocriet wijf en haar apathische echtgenoot die nog wel een groen blaadje lust. Uiteraard levert dit concept een heel resem van hilarische, excentrieke personages op.
Kortom, een geslaagde parodie van het genre met enkele rake maatschappijkritische kantjes!
Sleepaway Camp II: Unhappy Campers (1988)
maandag 21 mei, 22:08 uur
De makers gooiden deze sequel over een volledig andere boeg, en terecht. Want ook al haalt Sleepaway Camp II nergens het unieke sfeertje van zijn voorganger, het is toch een enorm geinig filmpje.
Qua opzet alleen al is het geniaal: Angela is echt het prototype geworden van zo een vrolijke monitrice die leeft voor dat hele kamp-gebeuren. Vrolijke liedjes, kampvuren.. en ondertussen hier en daar wat stoute kindjes vermoorden. Dat gebeurt niet eens zo willekeurig, Angela focust zich voornamelijk op meisjes die volgens haar een onzedig leven leiden. Ze preekt voortdurend over sex, drank, drugs.. maar pleegt zelf wel af en toe een moord natuurlijk. Haar hypocrisie is een uitvergroting van een type mensen dat dus wel degelijk bestaat.
Pamela Springsteen zet een zeer enthousiaste prestatie neer en weet al haar one liners met de juiste intonatie en perfecte timing uit te spreken. De andere acteerprestaties zijn niet veel soeps, al is het kampsletje Aly wel een lust voor het oog!
Naar het einde toe verliest de film zijn tempo, omdat het verhaal maar zijn gangetje blijft gaan. Op een gegeven moment lijkt het alsof er nog maar 3 jongeren in het hele kamp aanwezig zijn, zonder dat iemand daar echt besef van heeft. Het lijkt me dan ook dat er van meet af aan gewoon veel te weinig (gevarieerde) personages waren, waardoor de eigenlijke activiteiten op het kamp niet zo leuk aan bod komen als in het origineel. Op de moordende Angela na, leek er eigenlijk geen bal te beleven.
De toffe 80's metal soundtrack is natuurlijk een vereiste voor dit soort films.
Sleepaway Camp (1983)
maandag 21 mei, 22:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Sleepaway Camp is langs de ene kant de zoveelste Friday The 13th, maar heeft langs de andere kant een eigenzinnig karakter.
De nadruk ligt in deze film niet zozeer op de moorden: ze zijn niet zo talrijk en redelijk suggestief in beeld gebracht. De momenten waar wel gore aan te pas komt, zijn overigens visueel verrassend sterk. Maar dit is vooral een film die handelt over tieners die op hun eigen manier omgaan met hun ontluikende puberteit. Bovendien schetst de film een mooi tijdsbeeld van de Amerikaanse zomerkampen en hoe strontvervelend het wel niet is op zo een plaatsen. Zelfs de moorden buiten beschouwing gelaten zou ik van m'n leven niet naar zo een triestig oord willen gaan.
De cast staat zo ondermaats te acteren dat het als campy kan beschouwd worden (toepasselijke woordspeling hier ). En ook al zijn ze ontzettend slecht neergezet, toch zijn er een paar fascinerende personages, vooral natuurlijk de schuchtere Angela. De beruchte twist is verrassend (ook al had ik misschien een vaag vermoeden door sommige hints) en klinkt an sich vergezocht, maar past perfect bij de mysterieuze sfeer van de film. Het is ook niet alleen de inhoud die zo choquerend is, maar vooral hoe het einde in beeld gebracht wordt (hoe Angela staat te hijgen als een wolf is behoorlijk naargeestig ).
Al bij al een gewaagde film voor zijn tijd, niet eens vanwege het geweld, maar vanwege de seksuele taboes die aan bod komen.
Ace Ventura: Pet Detective (1994)
maandag 21 mei, 22:08 uur
stem geplaatst
Die Hard (1988)
maandag 21 mei, 22:07 uur
stem geplaatst
Aliens (1986)
maandag 21 mei, 21:55 uur
stem geplaatst
Mean Creek (2004)
maandag 21 mei, 21:46 uur
stem geplaatst
Vertigo (1958)
Alternatieve titel: De Vrouw Die Tweemaal Leefde, maandag 21 mei, 21:43 uur
stem geplaatst
Squartatore di New York, Lo (1982)
Alternatieve titel: The New York Ripper, maandag 21 mei, 21:43 uur
stem geplaatst
Phenomena (1985)
Alternatieve titel: Creepers, maandag 21 mei, 21:42 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Phenomena is een typisch 'style over substance' geval waarin Argento de focus louter op sfeerschepping legt, in plaats van op het moordmysterie. Het is een prachtige prent met poëtische fotografie, suggestieve droomsequenties en een loeiharde heavy metal soundtrack die er nagenoeg perfect bij past.
Jennifer Connelly vertolkt het hoofdpersonage en is een prachtige verschijning. Argento weet de essentie van haar schoonheid feilloos te accentueren: waaiende haren, de maagdelijk witte kledij en het contrast van belichting geeft haar bij momenten een engelachtige uitstraling. Haar personage en de opzet van de film doen erg aan Carrie denken, al draagt de toegevoegde insecten-symboliek nog meer bij aan het bevreemdende gevoel.
Naar het einde toe escaleert de film lichtjes, met enkele extravagante scènes. (de dwerg en de moordende chimpansee Die stukken zijn op zich wel geinig, maar toch niet evenwaardig aan het meesterlijke eerste uur. Al bij al maakte het mij weinig uit, die enkele minder sterke momenten verpesten het totaal plaatje alleszins niet.
Orphée (1950)
Alternatieve titel: Orpheus, maandag 21 mei, 21:42 uur
stem geplaatst
King of Comedy, The (1983)
maandag 21 mei, 21:42 uur
stem geplaatst
Halloween (1978)
maandag 21 mei, 21:41 uur
stem geplaatst
Gremlins (1984)
maandag 21 mei, 21:41 uur
stem geplaatst
Fast Times at Ridgemont High (1982)
maandag 21 mei, 21:41 uur
stem geplaatst
Dazed and Confused (1993)
maandag 21 mei, 21:41 uur
stem geplaatst
Clueless (1995)
maandag 21 mei, 21:41 uur
(reactie op ander bericht)
As if!
De film heeft misschien de look van een leeghoofdige tienerfilm, maar is veel intelligenter en gevatter geschreven met ontelbaar veel 90's pop culture verwijzingen. De film kent ook een zeer rijk, origineel gebruik van slang. Ik zou zelfs durven stellen dat het op linguïstisch vlak (like, the way they talk and stuff ) als inspiratie heeft gediend voor talloze latere tienerfilms.
Voor de rest gewoon een heel fris, vrolijk en kleurrijk vormgegeven filmpje met een glansrol van Alicia. Ze speelt een personage dat we door films geconditioneerd zijn om te haten: materialistisch, verwend, nogal zelfingenomen.. en toch is het naar het einde van de film toe onmogelijk om geen sympathie voor haar te hebben, vanwege haar naïeve charme en oprechte goede intenties. Ook de andere personages zijn excentriek en prima gecast. Enkel die stoner dude gespeeld door Breckin Meyer vond ik maar een doorslagje van Spicoli uit Fast Times.
Black Narcissus (1947)
Alternatieve titel: Het Huis der Vrouwen, maandag 21 mei, 21:41 uur
stem geplaatst
Animal House (1978)
Alternatieve titel: National Lampoon's Animal House, maandag 21 mei, 21:40 uur
Hilarische komedie die nagenoeg perfect fenomenen als anarchisme en zorgeloosheid illustreert. De prille jeugd toch! Gek en chaotisch zoals passend bij de tijdsgeest, maar tegelijkertijd niet storend verouderd. De film bevat enkele klassieke scènes, zo zijn de 'toga parties' uitgegroeid tot een ware trend in de Verenigde Staten. Daarnaast waarschijnlijk ook de meest aangehaalde film in 'The Simpsons', onlangs in een nieuwere aflevering nog een citaat over tegengekomen:
Homer (over een universiteit): "This place is nothing like Animal House! I smashed a beatnik's guitar and he sued me for dammages.. succesfully!"
Glaneurs et la Glaneuse, Les (2000)
Alternatieve titel: The Gleaners and I, maandag 21 mei, 21:36 uur
stem geplaatst
Sans Toit ni Loi (1985)
Alternatieve titel: Vagabond, maandag 21 mei, 21:35 uur
Sober gefilmde prent die aanvankelijk erg weet te boeien door zijn ongewone narratieve structuur en door het overtuigend, toegewijd acteerwerk van Bonnaire. Helaas heeft de film een nogal onregelmatig tempo en worden er enkele uiterst doorzichtige, typisch Franse counter-culture statements gemaakt. Het nomadenbestaan wordt dan misschien niet verheerlijkt, maar de maatschappelijke kritiek blijft niettemin bijzonder pover.
Sympathy for the Devil (1968)
Alternatieve titel: One plus One, maandag 21 mei, 21:35 uur
stem geplaatst
2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle (1967)
Alternatieve titel: Deux ou Trois Choses Que Je Sais d'Elle, maandag 21 mei, 21:35 uur
stem geplaatst
Alphaville, une Étrange Aventure de Lemmy Caution (1965)
Alternatieve titel: Alphaville, a Strange Adventure of Lemmy Caution, maandag 21 mei, 21:35 uur
stem geplaatst
Mépris, Le (1963)
Alternatieve titel: Contempt, maandag 21 mei, 21:35 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Le Mépris bevat de structuur van een Griekse tragedie, het noodlottige einde incluis. Doorheen de film wordt er ook een mooie interpretatie gegeven van de 'Odyssea' en wordt er een geloofwaardig aanvoelende link gelegd met de plot. De film is inhoudelijk niet alleen interessant door het relationeel drama, maar ook de satire van de filmindustrie. Bij momenten lijkt zelfs autobiografisch of één groot meta-gebeuren. ("J'aime le cinemascope!")
Bardot weet te overtuigen door haar gestes en ongelofelijk charisma. Michel Piccoli vond ik nergens indrukwekkend, maar doet het zeker naar behoren. Ook de bijrollen zijn sterk: Jack Palance is geweldig als filistijnse producer en de sympathieke Fritz Lang weet zijn rol te verheffen boven simpelweg een beroemde cameo. De kleurrijke cinematografie oogt prachtig, met name de shots van Capri zijn adembenemend. De telkens herhaalde muziek van Georges Delerue past perfect bij de tragische toon.
Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux (1962)
Alternatieve titel: My Life to Live, maandag 21 mei, 21:35 uur
stem geplaatst
À Bout de Souffle (1960)
Alternatieve titel: Breathless, maandag 21 mei, 21:34 uur
stem geplaatst
Get on the Bus (1996)
maandag 21 mei, 12:27 uur
stem geplaatst
Deuce Bigalow: European Gigolo (2005)
zondag 20 mei, 14:18 uur
stem geplaatst
American History X (1998)
zondag 20 mei, 14:14 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren
Bugsy Malone (1976)
zondag 20 mei, 14:13 uur
stem geplaatst
Midnight Express (1978)
zondag 20 mei, 14:13 uur
Ik vond Midnight Express een eigenaardige film. Niet vanwege stijl/thema, het is namelijk allemaal zeer rechtlijnig. Maar wat me verbaasde, is hoe deze film uitblinkt in details. Neem nu de openingsscène. Langzaam wordt er spanning opgebouwd en ook al weet je wat er gaat gebeuren, toch leef je enorm mee met het hoofdpersonage. Nog iets wat ik zeer sterk vond, zijn de gesprekken tussen de protagonist en zijn vader/vriendin in de gevangenis. Waar dergelijke scènes meestal uitblinken in moralistisch gezeik en debiele 'motivational speeches', is het hier zeer menselijk en treffend. Met zijn vader praat hij eigenlijk voornamelijk over pietluttigheden ("We hebben aan de buren gezegd dat je gewoon in het ziekenhuis ligt.") en zijn vriendin vraagt hij, al in waanzin afgedaald, om haar tieten tegen het glazen scherm te drukken.
Maar wat blijft er voor de rest dan nog over? Een nogal saaie, eentonige, onsamenhangende film die eigenlijk uitsluitend handelt over hoe een sadistische bewaker de blanken het leven zuur maakt. Na een afranseling of drie heb je het echt wel gehad. Niet dat ik vind dat de Turken iets te klagen hebben hoe ze worden voorgesteld (die wussy van een Oliver Stone verontschuldigde zich nog ook), maar van die totale zwart/wit verhoudingen maken het je soms moeilijk om een fuck te geven om de personages.
Zeer sterke soundtrack van Moroder wel en ook doorgaans overtuigend geacteerd. Een film die zich ondanks zijn gebreken zeker weet de onderscheiden van andere gevangenisfilms.
Family Plot (1976)
zondag 20 mei, 10:36 uur
stem geplaatst
Proposal, The (2009)
zaterdag 19 mei, 10:57 uur
stem geplaatst
Moneyball (2011)
vrijdag 18 mei, 13:26 uur
stem geplaatst
Inception (2010)
donderdag 17 mei, 14:01 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
J. Edgar (2011)
donderdag 17 mei, 12:08 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren
National Security (2003)
woensdag 16 mei, 11:12 uur
stem geplaatst
Lock Up (1989)
maandag 14 mei, 17:08 uur
stem geplaatst
Get Carter (2000)
maandag 14 mei, 17:08 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren
Rambo III (1988)
maandag 14 mei, 17:07 uur
stem geplaatst
Rambo (2008)
Alternatieve titel: John Rambo, maandag 14 mei, 17:07 uur
stem geplaatst
Cobra (1986)
maandag 14 mei, 17:06 uur
stem geplaatst
Public Enemies (2009)
maandag 14 mei, 17:01 uur
stem geplaatst
Performance (1970)
maandag 14 mei, 17:01 uur
stem geplaatst
Ed Wood (1994)
maandag 14 mei, 17:00 uur
Ik ben normaal niet echt te vinden voor de sprookjesachtige vormgeving van Burton, maar ik was aangenaam verrast dat dat niet zo een prominente rol speelt in deze film. Voor de rest, een enorm onderhoudende prent die het ene moment dolkomisch is, om daarna weer oprecht tragisch en ontroerend te zijn. De fanaticus Ed Wood wordt prachtig neergezet door de immer energieke Johnny Depp, maar ook de rest van de cast is eigenlijk fenomenaal. De film weet op een interessante en authentieke manier de horror / B-film sfeer op te roepen, waardoor ik op slag gefascineerd ben geraakt door Ed Wood, Bela Lugosi.. en Vampira natuurlijk. 
Mooie zwart-wit fotografie trouwens, met sterke belichting en schaduwgebruik. Ook de score is prima, Howard Shore weet me meestal ook meer te bekoren dan Danny Elfman.
Deliverance (1972)
maandag 14 mei, 17:00 uur
stem geplaatst
Rosemary's Baby (1968)
maandag 14 mei, 17:00 uur
stem geplaatst
Chinatown (1974)
maandag 14 mei, 16:59 uur
stem geplaatst
Blue Collar (1978)
maandag 14 mei, 16:59 uur
stem geplaatst
Dracula (1992)
Alternatieve titel: Bram Stoker's Dracula, zondag 13 mei, 11:11 uur
stem geplaatst
Firm, The (2009)
Alternatieve titel: Millwall Hooligans, zaterdag 12 mei, 14:21 uur
stem geplaatst
Fugitive, The (1993)
maandag 7 mei, 14:32 uur
stem geplaatst
Piranha (2010)
Alternatieve titel: Piranha 3D, vrijdag 4 mei, 23:13 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
Hills Have Eyes, The (2006)
vrijdag 4 mei, 23:12 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
Keane (2004)
dinsdag 1 mei, 11:26 uur
stem geplaatst
Johnny Guitar (1954)
dinsdag 1 mei, 11:26 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Johnny Guitar is een onconventionele barok-western die uitblinkt in zijn kitscherige kleuren, felle decors en theatraal acteerwerk. Maar door de overtuiging waarmee het gebracht wordt en de sterke inkleding van elke scène (met name de ingenieuze positionering van de acteurs), krijgt de film iets onweerstaanbaar.
Thematisch is de film dan weer ongelofelijk verwant aan Ray's Rebel Without a Cause. De protagonisten bestaan uit non-conformistische verschoppelingen: een bende dieven en de geëmancipeerde vrouw Vienna, die constant zo masculine mogelijk in beeld gebracht wordt. Zij wordt als een bedreiging gezien door het braaf conservatief dorpje, wat net als in Rebel Without a Cause leidt tot de blinde furie van de massa. De scènes waar Vienna's saloon wordt afgebrand en de jonge Turkey wordt gelyncht, zijn (letterlijk) haast van Bijbelse proporties. Naar het schijnt een allegorie van het McCarthyisme genoemd, al was haast elke film uit de jaren '50 dat blijkbaar.
Naked Kiss, The (1964)
dinsdag 1 mei, 11:24 uur
Na het teleurstellende Pickup on South Street werd ik ongelofelijk verrast door deze The Naked Kiss, één van de meest emotioneel geladen films die ik ooit gezien heb.
De openingsscène zet meteen de toon: volledig in-medias-res zien we hoe een jonge vrouw met haar handtas een man aanvalt, ondersteund door uptempo jazz muziek. Aangezien het vooral gefilmd is uit het standpunt van het slachtoffer, kunnen we van een letterlijk 'in your face' begin spreken.
Hierna lijdt de film even aan narratieve onduidelijkheid, maar het is absoluut een prent die je als geheel moet beschouwen. Pas na verloop van tijd wordt namelijk duidelijk wat voor ongelofelijke ambiguïteit Fuller weet te schetsen: de toon van de film kan het best omschreven worden als melodrama van Sirk gemixt met het groteske absurdisme van Meyer en Fassbinder. Of als een soort sprookjesachtig pulp verhaal. Hoe je het ook wil omschrijven, de film is in ieder geval weinig reëel: de dialogen klinken erg theatraal en ook de acteerprestaties zijn uitbundig. Het bruuske camerawerk past perfect bij die sfeer en ik zou eigenlijk hetzelfde over de editing kunnen zeggen. Maar eerlijkheidshalve is het montagewerk gewoon nogal pover, vooral de abrupte jump cuts zien er amateuristisch uit.
Het meest compromisloze aan de film ligt niet eens bij de controversiële thema's die worden aangereikt, maar aan hoever Fuller durft te gaan om een emotioneel contrast op te roepen. Dat wordt het best geïllustreerd tijdens het zangnummer van de gehandicapte kindjes, één van de meest bizarre, onvergetelijke scènes ooit. Zowel ontroerend als hallucinant. Het raarste eraan is dat Fuller die scène 5 minuten laat aanslepen. Redelijk gewaagd in een film van anderhalf uur, maar op die manier weet hij wel de kijker perfect in trance te krijgen.
Ook actrice Constance Towers is een enorm pluspunt van de film: niet alleen vanwege haar prachtig uiterlijk, uniek charisma, maar ook door haar fijngevoelige, enigmatische acteerprestatie en natuurlijk door haar zangtalent.
The Naked Kiss is m.a.w. geen perfecte film, maar het zijn juist de kleine imperfecties en schoonheidsfoutjes die het een uniek product maken.
Ta'm e Guilass (1997)
Alternatieve titel: Taste of Cherry, dinsdag 1 mei, 11:23 uur
Ten vond ik al boeiend en indrukwekkend, maar Taste of Cherry wist me echt te raken. Het is een diep humanistische en op zijn manier erg filosofische prent waarin er op een intelligente en ambivalente manier omgesprongen wordt met het delicate onderwerp zelfmoord. De personages en de dialogen mogen op het eerste zicht eenvoudig lijken, maar zijn impliciet bijzonder veelzeggend.
Dringend meer zien van Kiarostami en eventueel het alom geprezen Copie Conforme een herziening gunnen.
Raising Cain (1992)
dinsdag 1 mei, 11:23 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Notti di Cabiria, Le (1957)
Alternatieve titel: Nights of Cabiria, dinsdag 1 mei, 11:22 uur
Bitterzoete Assepoester-versie van Fellini, omgezet naar het armzalige nachtleven in Rome. De sfeer wordt door het audiovisuele uitstekend benadrukt: donkere, regenachtige straatjes, de aanstekelijke deuntjes van Nino Rota en wederom springt Fellini verstandig om met het contrast tussen belichting en schaduw. Verhaaltechnisch kan het fragmentarisch of zelfs onsamenhangend genoemd worden, maar dit accentueert perfect het leven van de protagonist: zeer routineus, maar toch onzeker en wisselvallig. Cabiria is één van de meest aandoenlijke personages aller tijden, magistraal neergezet door Giulietta Masina. Zelden heb ik iemand met meer overtuiging en passie zien acteren.
De film heeft een eerder lichtzinnige toon, maar dit wordt teniet gedaan door aangrijpende einde. Toch weet de laatste shot hoop uit te stralen, waardoor ik met ik een raar, gemengd gevoel achterbleef (in de positieve zin weliswaar).
Fellini liet zich overigens duidelijk enorm inspireren door City Lights, zelfs de mimiek van Massina doet aan Chaplin denken.
Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996)
dinsdag 1 mei, 11:22 uur
Uitstekende documentaire. De makers roepen door troosteloze beelden van de crime scene / de setting en de perfecte muziekkeuze (Metallica - Sanitarium) een enorm naargeestige sfeer op. De gruweldaden lijken hierdoor als het ware nog akeliger en onmenselijker. Daarnaast wordt er een zeer accuraat portret geschetst van de enorme generatiekloof in dit soort dorpjes: conservatieve, 'bible fearing' ouders die geen voeling meer lijken te hebben met hun langharige, apathische kroost en de potentieel ingrijpende gevolgen van dergelijk onbegrip.
Wat enorm in het voordeel speelde van de documentairemakers, was de onvoorstelbare openheid binnen het onderzoek (misschien door onwetendheid van de betrokkenen): beelden van de slachtoffers worden getoond, de beschuldigden worden uitgebreid geïnterviewd en zelfs heel het proces wordt op film vastgelegd.
De documentaire was voor mij een uiterst aangrijpende kijkervaring omdat mijn empathie met een moreel dilemma te kampen kreeg: langs de ene kant had ik medelijden met de (wellicht onschuldige) tieners, maar wat als ze er toch iets mee te maken hadden? Damien's psychiatrische achtergrond pleit niet voor hem en ook de manier waarop zijn beste vriend Jason niet eens zeker leek van diens onschuld, was treffend. Langs de andere kant leefde ik natuurlijk mee met de nabestaanden van de slachtoffers, maar zijn zij wel allemaal te vertrouwen? Mark Byers maakt constant een verdachte indruk en inmiddels is ook Terry Hobbs ter verdenking gesteld.
Vie de Jésus, La (1997)
Alternatieve titel: The Life of Jesus, zondag 29 april, 12:01 uur
stem geplaatst
Double Vie de Véronique, La (1991)
Alternatieve titel: The Double Life of Veronique, woensdag 25 april, 13:00 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Audiovisueel meesterwerk. Er hangt constant een soort groene gloed over de beelden, waardoor de straten van Warschau en Parijs iets sober, maar tegelijkertijd zeer romantisch krijgen. Ook de betoverend mooie soundtrack draagt daar natuurlijk toe bij. Ondanks het zeer enigmatische karakter, zijn verscheidene scènes (zoals de reeds veel aangehaalde sterfscène van Weronika meeslepend en pakkend. De originele thematiek is kortom op een raadselachtige, erg doeltreffende manier uitgewerkt. De naam Veronique/Weronika lijkt me dan ook niet toevallig gekozen. Het Griekse 'vera icon' slaat op een weerspiegeling van het echte, zoals ook bij de doek van de heilige St. Veronica.
Je, Tu, Il, Elle (1976)
maandag 23 april, 16:47 uur
stem geplaatst
Black Swan (2010)
zondag 22 april, 15:23 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Black Swan is een type film dat me erg ligt: een bevreemdende, paranoïde ervaring waar de grenzen tussen realiteit en verbeelding zelden duidelijk zijn. De film vertoont veel parallellen met Polanski's Repulsion: de aftakeling van het hoofdpersonage is gelijkaardig en Nina is overigens even frigide en 'mannenschuw' als Carole. Ik merkte ook invloeden van Cronenberg (fysieke transformatie van Nina) en Argento (schrikeffecten en ballet-setting), maar toch is dit in de eerste plaats een typisch Aronofsky product dat wederom handelt over zelfvernietiging.
Nathalie Portman speelt een rol die haar erg ligt, aangezien ze van nature wel ambigue is: een tedere bloem met een duister kantje. Haar afdaling in de waanzin wordt een mysterieuze, subtiele manier aangekaart met een paar zeer bevreemdende, nachtmerrie-achtige scènes. De dansequenties kennen dan weer een soort enigmatische schoonheid en zijn cinematografisch zowel dreigend als extatisch in beeld gebracht.
De ontknoping wordt door sommige visuele hints wel al aangetoond, met name het gebruik van spiegels is sterk aanwezig. Er is uiteindelijk geopteerd voor een tragische afloop, maar het had van mij gerust wat meer sinister gemogen. Daardoor voelt de film toch ietwat incompleet aan en zal hij ondanks enkele hallucinante momenten wellicht niet lang door mijn hoofd blijven rondspoken.
Requiem for a Dream (2000)
zondag 22 april, 15:23 uur
stem geplaatst
Homicide (1991)
zondag 22 april, 11:28 uur
stem geplaatst
Barbe Bleue, La (2009)
Alternatieve titel: Blue Beard, zondag 22 april, 11:04 uur
stem geplaatst
Million Dollar Baby (2004)
zaterdag 21 april, 17:21 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
Last House on the Left, The (1972)
zaterdag 21 april, 11:31 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het bericht van Cinneywaltz spoort me toch aan om even wat verduidelijking te brengen.
De eerste keer dat ik de film moest ik het stellen met gedownloade versie van minderwaardige beeld-geluidskwaliteit. Ik verstond er weinig van en hield m'n aandacht er daarom ook niet bepaald bij. Na het rape/revenge genre, alsook exploitation tout cour, in de maanden die daarop volgden te ontdekken, besloot ik deze film toch een herkansing te geven. Wat een totaal verrassende ervaring heeft dat opgeleverd!
The Last House on the Left begint ijzersterk. In een redelijk gemoedelijke 70's sfeer worden we voorgesteld aan de 17-jarige Mari Collingwood en haar vriendin Phyllis. Ze dartelen wat rond in het idyllische landschap op zachte rock & roll deuntjes. Op dat moment is er nog geen gruwel te bespeuren, maar toch is het echt pijnlijk tragisch als je weet welk lot deze twee tieners, volop in de fleur van hun leven, beschoren is. Wanneer de slechteriken vervolgens worden voorgesteld slaat de dromerige toon meteen om in een groezelige, lelijke sfeer. De donkere, armoedige setting wordt daarvoor optimaal gebruikt. Die vier personages zijn stuk voor stuk uitstekend uitgewerkt: allemaal zo ongelofelijk labiel en bizar. Het feit dat ze zelfs nog voortdurend moppen maken, maakt ze eens zo angstaanjagend en realistisch.
De hierop volgende beruchte bos scène is een zeer onaangename ervaring, haast uniek in zijn eigenaardigheid door een wel zeer speciale aanpak. The Last House on the Left is zowat een pionier als het aankomt op grauw, realistisch geweld. Alles is gefilmd in een nogal amateuristische documentaire stijl en de camera zit vaak half verscholen tussen de bosjes, wat een voyeuristisch effect teweeg brengt. De soundtrack van David Hess (die tevens Krug speelt) is ook bijzonder effectief. De melancholische muziek zorgt voor een ijzingwekkend, kil contrast en dient niet noodzakelijk als extra suspense middel, maar eerder om de beleving van de moordenaars te uiten. Zeer doeltreffend en gedurfd. Wat minstens even belangrijk is als die scène zelf, zijn de korte intermezzo's waar we de familie van Mari te zien krijgen. Weeral zeer droevig om te aanschouwen hoe deze onschuldige mensen zich van geen kwaad bewust zijn en nietsvermoedend de verjaardag van hun dochter voorbereiden. Waar in de meeste horrorfilms elke scène in teken staat van de spanning, gaat het leven rustig z'n gangetje in de scènes die niets met de gruweldaden te maken hebben. Zeer voor de hand liggend eigenlijk en toch ben ik zoiets nog niet in een andere film tegengekomen. Het einde van de bos scène vind ik het krachtigste stuk van de film: Hoe Mari op het sombere liedje "Now You're All Alone" vernederd en nauwelijks nog bij haar positieven in het meer kruipt om vervolgens genadeloos doodgeschoten te worden, zorgt echt voor een tragisch, ontredderend gevoel.
Maar ook daarna blijft de film zeer sterk. De reactie van Mari haar ouders is zoveel oprechter en treffender dan in die stupide remake. Dan heb ik het zowel over de ontdekking van wat er met hun dochter is gebeurt, als de manier waarop ze haar wreken. In het laatste deel is er ook plaats voor wat geniale zwarte humor, erg raar dat zoiets werkt in een voor de rest zeer aangrijpende film. Het geweld naar het einde toe is zo grauw, lelijk en chaotisch, zeker de laatste twee shots (kort afgewisseld hoe eerst de moeder Sadie en de vader Krug vermoordt) komen als ware mokerslag aan.
Voor de fans kan ik zeker de de 3-disc dvd aanraden, staan heel wat interessante extra's op.
My Soul to Take (2010)
zaterdag 21 april, 11:26 uur
stem geplaatst
Dangerous Minds (1995)
vrijdag 20 april, 21:24 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren
Naissance des Pieuvres (2007)
Alternatieve titel: Water Lilies, donderdag 12 april, 11:14 uur
De stilering van de film kon ik allereerst zeer goed waarderen. En hoewel ik best kan genieten van puur 'filmische' cinema waar realisme niet centraal staat, kreeg ik bij Naissance des Pieuvres het gevoel dat het voor Sciamma juist wel om authenticiteit draait (wat enigszins bevestigd wordt door sommige commentaren). Op dat vlak wist de film me dan weer minder te overtuigen: de tienerwereld wordt hier wel zéér mistroostig voorgesteld, met eindeloze stiltes en een overdreven lethargisch hoofdpersonage. Met name naar het einde toe wordt de dramatiek, ondanks de feilloze regie, te gemaakt en te 'obvious'.
Melissokomos, O (1986)
Alternatieve titel: The Bee-keeper, woensdag 11 april, 17:13 uur
stem geplaatst
Megalexandros, O (1980)
Alternatieve titel: Alexander the Great, woensdag 11 april, 17:13 uur
stem geplaatst
Thiasos, O (1975)
Alternatieve titel: The Travelling Players, woensdag 11 april, 17:00 uur
stem geplaatst
Philadelphia (1993)
dinsdag 10 april, 23:36 uur
stem geplaatst
36 Fillette (1988)
dinsdag 10 april, 17:22 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
Coach (2009)
dinsdag 10 april, 14:16 uur
stem geplaatst
White Fang 2: Myth of the White Wolf (1994)
maandag 9 april, 11:59 uur
stem geplaatst
White Fang (1991)
maandag 9 april, 11:58 uur
stem geplaatst
Rayon Vert, Le (1986)
Alternatieve titel: The Green Ray, zondag 8 april, 11:14 uur
stem geplaatst
Nuits de la Pleine Lune, Les (1984)
Alternatieve titel: Full Moon in Paris, zondag 8 april, 11:14 uur
stem geplaatst
Days of Heaven (1978)
zaterdag 7 april, 22:49 uur
stem geplaatst
Meute, La (2010)
Alternatieve titel: The Pack, zaterdag 7 april, 10:35 uur
stem geplaatst
Dong (1998)
Alternatieve titel: The Hole, vrijdag 6 april, 18:22 uur
Na Goodbye Dragon Inn wederom een film waarin Tsai een verterend portret van eenzaamheid en spaarzame, maar betekenisvolle communicatie binnen een armoedige setting schetst. Vooral de eindscène is vertederend. De musicalnummers vormen dan weer een aardig contrast met de troosteloze isolement waarin de personages zich bevinden. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken is dat ik niet altijd even gecharmeerd ben door Tsai's absurde humor.
Ni Neibian Jidian (2001)
Alternatieve titel: What Time Is It There?, vrijdag 6 april, 18:21 uur
stem geplaatst
Expendables, The (2010)
donderdag 5 april, 14:22 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Waar ik altijd skeptisch ben over hypes en over films die nieuw leven willen blazen in dode formules, wist The Expandables volledig aan mijn verwachtingen te voldoen!
Het is een film die oprecht het hele 80's sfeertje belichaamt: genadeloze, nonstop actie, macho dialogen en een perfecte opzet. In de cast is er zeker niet sprake van een 'overkill' aan namen. Ook acteurs als Jet Li en Jason Statham die ik persoonlijk niet zo geweldig vind, komen perfect tot hun recht in deze film. Zelfs 'friggin' Steve Austin heeft een leuke rol, al vond ik zijn WWF-verleden soms iets te duidelijk naar voren komen.
In visueel opzicht is The Expandables dan weer wel met zijn tijd meegegaan en dat komt de film ten goede. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van nieuwe technologie om het geweld nog bruter en nog meer over the top te laten blijken. Het verhaal is uiteraard mager, maar mits een goede uitwerking, timing en héél wat snedige one liners (wat hier het geval is) weten van die Commando-plotjes mij toch altijd te charmeren. Ik was even teleurgesteld over de onnodige romance plot met Statham, maar die bleek dan gelukkig helemaal niet zo onnodig te zijn wanneer het uiteindelijk leidde naar een ongelofelijk coole gevechtscène. Maar het grappigste aan het verhaal is waarschijnlijk dat elke held de ware slachting gewoonweg overleeft! Zelfs bad guy Lundgren (wat een monster trouwens!) komt er met een schrammetje van af, en no hard feelings natuurlijk.
Daarnaast heeft de film ook iets melancholisch, iets licht autobiografisch: de helden beseffen hoe uitgeblust ze wel niet zijn, maar blijven doorgaan omdat dat het enige leven is dat ze kennen, het enige waar ze goed in zijn. Een tragische parallel met de carrière van Stallone.
Alleszins hét actiespektakel van het jaar, en waarschijnlijk ook van het decennium.
Evil Laugh (1988)
donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
Eugenie (1970)
Alternatieve titel: Eugenie... the Story of Her Journey into Perversion, donderdag 5 april, 14:22 uur
Leuk werkje van Franco met een zwoele setting, mooie decors en zeer sensuele erotische scènes. Veel smaakvoller gefilmd dan je zou denken en ook de soundtrack is prettig. De Markies de Sade context voelt wel aan als pseudo-intelligent geneuzel, maar speelt gelukkig geen prominente rol en wordt bovendien alleen gelinkt aan een sadistische sekte. Plotgewijs stelt het niet veel voor, maar het verhaal is gelukkig ondergeschikt aan het fraaie audiovisuele vormgeven en de dromerige sfeer.
Helaasheid der Dingen, De (2009)
Alternatieve titel: The Misfortunates, donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
Gremlins 2: The New Batch (1990)
Alternatieve titel: Gremlins 2: De Nieuwe Bende, donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
Fright Night (1985)
donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
Fish Called Wanda, A (1988)
donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
What's Your Number? (2011)
donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
Total Recall (1990)
donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
Rivières Pourpres, Les (2000)
Alternatieve titel: The Crimson Rivers, donderdag 5 april, 14:22 uur
stem geplaatst
Punisher: War Zone (2008)
donderdag 5 april, 14:22 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Deze nieuwe Punisher is een prachtige actiefilm en zeldzaam in z'n soort dezer dagen. De meeste moderne actiefilms zijn overdreven gestileerde prulfilms waar de "heldenrollen" zijn weggelegd door afgeborstelde koorknaapjes als Will Smith of Matt Damon. Ook Nicolas Cage wordt verdacht veel als actieheld gecast, hem vind ik even intimiderend als een dood konijn. Qua geweld blijven zo een films braaf binnen de lijntjes en een beetje humor is al helemaal teveel gevraagd.
The Punisher Warzone daarentegen gaat terug naar de roots van het genre en biedt de kijker een eindeloze vloedgolf van de meest genadeloze moorden en heerlijke over the top actie. Het personage The Punisher is een soort gewetenloze wreker die er echt niet wakker van zal liggen als hij eens een onnodige moord zou plegen. De bad guys zijn te hilarisch voor woorden, wat het eens zo leuk maakt om ze aan stukken zien geblazen te worden. Zo is er een Ierse rastafari die aan free running doet en een soort Jokerachtige maffiabaas met het meest overdreven New Yorks accent dat ik ooit gehoord heb.
De film heeft een enorme vaart, want er wordt nauwelijks een poging gedaan om veel ruimte te laten voor drama, karakterontwikkeling of laat staan realisme: een vrouw, wiens echtgenoot door de Punisher vermoord werd, is na een paar uur al overtuigd dat hij helemaal niet zo een slechte gast is. Maar dit is zeker geen kritiek, het laatste wat een toffe actiefilm nodig heeft is diepgang.
Punisher, The (1989)
donderdag 5 april, 14:21 uur
stem geplaatst
Last Seduction, The (1994)
donderdag 5 april, 14:21 uur
stem geplaatst
Je Rentre à la Maison (2001)
Alternatieve titel: I'm Going Home, donderdag 5 april, 14:19 uur
stem geplaatst
Images (1972)
donderdag 5 april, 14:19 uur
Intrigerende, freudiaanse psycho-horror van Altman, kleinschalig en subtiel op alle vlakken. Het duurt relatief lang voor shots afgebroken worden, wat bijdraagt aan de desolate sfeer. Ook de montage is erg vloeiend en zacht. Plotse opflakkeringen, zoals zoom-ins, zijn bijgevolg voldoende om de nodige suspense te creëren. Daarnaast werken dissonante geluidseffecten en de creepy score van Williams erg sfeerversterkend.
Het uitgangspunt (onderscheid tussen waanvoorstellingen en realiteit) heb ik wel al beter uitgewerkt zien worden. In vergelijking met my all time favorite Repulsion schiet deze film toch lichtjes tekort en het is wellicht daarom dat ik er niet helemaal euforisch over kan zijn.
Mooiste scène: de hallucinante rit door de mistige weiden.
Eastern Promises (2007)
donderdag 5 april, 14:18 uur
stem geplaatst
Django (1966)
donderdag 5 april, 14:18 uur
stem geplaatst
Die Hard 2 (1990)
Alternatieve titel: Die Hard 2: Die Harder, donderdag 5 april, 14:17 uur
stem geplaatst
Death Wish 3 (1985)
donderdag 5 april, 14:17 uur
Wraak-messias Bronson daalt neer in een grote speeltuin voor criminelen, om enkele brave Joodse bejaarden zijn extreem wapenfetisjisme en MacGuyver-boobytraps te leren kennen. Een republikeinse natte droom! Het bloed vloeit natuurlijk rijkelijk in Death Wish 3, samen met Commando overduidelijk de 80's actiefilm met de hoogste onscreen body-count.
Het foutste en daarom ook leukste deel.
Colors (1988)
donderdag 5 april, 14:17 uur
stem geplaatst
Collector, The (2009)
donderdag 5 april, 14:17 uur
The Collector bewijst dat een simpel, goed uitgewerkt concept vaak het beste werkt voor een dergelijke prent. Het is een prima 'no nonsense' horrorfilmpje met een razendsnel tempo, hectisch montagewerk en sterk in beeld gebrachte actie. Audiovisueel heeft de film bij momenten een grauwe jaren '70 look en ook de soundtrack bestaat eerder uit beklemmende geluiden dan daadwerkelijke muziek.
Helaas is de film ook een kind van zijn tijd en grenst het toch teveel naar mijn zin aan het 'torture porn' genre. Ik ben niet bepaald te vinden voor deze trend van ultieme fysieke pijn, aangezien het zo een simplistische van sadisme is.
Caligola (1979)
Alternatieve titel: Caligula, donderdag 5 april, 14:17 uur
Caligula is duidelijk slachtoffer geworden van de verschillende artistieke visies van de makers. Gore Vidal wou een accuraat portret van een historisch figuur maken, terwijl Tinto Brass eerder een erotisch, surrealistische prent beoogde. Producer Bob Guccione monteerde er dan nog eens hardcore pornografie tussen, waardoor de film als geheel erg inconsequent aanvoelt.
Een spijtige zaak, want de ambitie waarmee Caligula gemaakt is, straalt er gewoon vanaf. Prachtig versierde decors, een gigantische hoeveelheid kostuums en zeer authentieke ogende rekwisieten geven de film een erg Romeinse 'feel'. Dit is vooralsnog de enige film die ik gezien heb die de decadentie van het Romeins volk in beeld durft te brengen. Hun totaal andere blik op seksualiteit en het leven tout court, blijkt uit een paar zeer bizarre rituelen, zoals de bevallingsscène of het 'Imperal bordello'. Ik had op zich dan ook totaal geen probleem met het erotische karakter van de film. Helaas duren bepaalde seksscènes gewoon veel te lang en zijn ze bij momenten gewoon sleazy in beeld gebracht. De langdurige statische shots (soms gefilmd door doorzichtige gordijntjes 
) degraderen het geheel naar een pornofilm.
De magnifieke acteerprestatie van Malcolm McDowell mag ook niet onvernoemd blijven. Hij zet zijn getikte personage met zoveel overtuiging neer, zonder zich ooit aan overacting schuldig te maken. De film is dan ook gewoon een erg interessant portret over machtsmisbruik in een tijd toen mensenrechten nog maar een fabeltje waren. De gestoorde Caligula martelt en moordt er maar vrolijk op los, zonder ooit tegenspraak te krijgen. Het is dan ook erg interessant om eens een historische film te zien zonder heroïsche karakter, want face it, als individu kon je gewoonweg niets beginnen tegen de Romeinse keizer. Zij die de film als 'The Ben-Hur of Porn' bestempelen, zijn daarom ook minstens even achterlijk als Caligula zelf.
Aan de mods: de Cannes versie mag wel degelijk van de site, want die bestaat gewoon niet. Link
Big Trouble in Little China (1986)
donderdag 5 april, 14:17 uur
stem geplaatst
Apocalypse Domani (1980)
Alternatieve titel: Cannibal Apocalypse, donderdag 5 april, 14:17 uur
stem geplaatst
Across 110th Street (1972)
donderdag 5 april, 14:17 uur
Behoorlijke misdaadthriller.
De uiteenlopende verhaalstructuur is in het begin moeilijk te volgen, maar dit went gelukkig redelijk snel. Na een tijd vond ik de film zelfs behoorlijk meeslepend en het brute geweld is zeker treffend in beeld gebracht. Yaphet Kotto en Anthony Quinn acteren fenomenaal en ik was aangenaam verrast dat de personages geen moment vervallen in eendimensionale typetjes. Want daar was nochtans echt veel kans toe. De hele shoot out op het einde vond ik dan weer een enorme teleurstelling, dat had beter gekund.
Prachtige titelsong by the way 
48 Hrs. (1982)
Alternatieve titel: 48 Hours, donderdag 5 april, 14:17 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren
Third Man, The (1949)
Alternatieve titel: The 3rd Man, donderdag 5 april, 14:13 uur
Wat me vooral zal bijblijven van The Third Man, is de prachtige cinematografie: een grensverleggend gebruik van cameraposities, omkadering en deep focus shots. De nachtelijke locaties zijn prachtig in beeld gebracht en vooral op vlak van compositie indrukwekkend. Naar het einde toe kent de film een paar enorm stijlvolle silhouette-shots in de diepte. Ook de editing is zeer vlot en soepel.
Het mysterie heeft een goede opbouw, al is het bij momenten een tikkeltje voorspelbaar. De acteerprestaties zijn goed, de dialogen scherpzinnig en de romance is zoals Driello aangeeft zeker naturel. In oude misdaadfilms draaien protagonisten als Bogart de vrouwtjes soms net iets té gemakkelijk om hun vingers. Het is daarom verfrissend een held met minder geluk in de liefde te zien.
Ik vind het altijd nogal stupide om te vitten over details bij dit soort gevestigde meesterwerken, maar de muziek stak me bij momenten toch ook tegen. Het mag bij de couleur locale bijdragen, maar dat vind ik toch slechts een een half argument. De score is bij momenten zo nadrukkelijk aanwezig en klinkt veel te vrolijk / upbeat voor bepaalde tragische of spannende scènes. Neem bv. de openingsscène (met de begrafenis) of de achtervolging door de beschuldiging van het kind: die scènes krijgen toch gewoon iets ridicuuls door de muziek?
To Die For (1995)
donderdag 5 april, 14:13 uur
stem geplaatst
Frenzy (1972)
donderdag 5 april, 14:11 uur
stem geplaatst
Fear City (1984)
donderdag 5 april, 14:10 uur
(reactie op ander bericht)
Spanning is overrated!
Het unieke aan Ferrara is dat hij zoals geen ander een groezelige stadssfeer kan ensceneren. Op dat vlak mag Fear City zich zeker meten aan de klassiekers in het genre, zoals Mean Streets van Scorsese.
Maar de film kent inderdaad ook wel zijn gebreken: de plot rammelt aan alle kanten en er zijn eigenlijk gewoon teveel personages. Maar de nonchalance waarmee Ferrara films maakt, siert hem wel. Leuk om een regisseur te zien die gewoon zijn ding doet, zonder dat het altijd te perfectionistisch en pietepeuterig moet zijn.
Escape from New York (1981)
Alternatieve titel: John Carpenter's Escape from New York, donderdag 5 april, 14:10 uur
stem geplaatst
Sie Tötete in Ekstase (1971)
Alternatieve titel: She Killed in Ecstasy, donderdag 5 april, 14:08 uur
Enorm fijn filmpje van Franco met een glansrol van Soledad Miranda. Gehuld in een paars fluwelen cape speelt zij één van de coolste 'femmes fatales' allertijden. Door haar ijzersterk charisma en overtuigende verleidingskracht weet ze zowel sensueel als bedreigend over te komen.
Franco neemt zijn tijd om het wraak-plotje goed uit te werken en dat werpt zijn vruchten af. De hele film lijkt een dromerige, esthetisch verantwoorde trip. Veel seks, weinig dialogen en prachtige jazz muziek. Het camerawerk is zeer experimenteel, maar geslaagd. Zo is één scène gefilmd door een vol sherry glas. Enkel het overdreven ingezoom werkt bij momenten op de zenuwen, maar dat kan de pret absoluut niet bederven.
Rock 'n' Roll High School (1979)
donderdag 5 april, 14:08 uur
stem geplaatst
Player, The (1992)
donderdag 5 april, 14:07 uur
stem geplaatst
Mr. Smith Goes to Washington (1939)
Alternatieve titel: Mr. Smith Gaat naar Washington, donderdag 5 april, 14:07 uur
stem geplaatst
Network (1976)
donderdag 5 april, 14:07 uur
stem geplaatst
Meet Me in St. Louis (1944)
donderdag 5 april, 14:07 uur
Gedateerd, kitscherig, suikerzoet, maar langs de andere kant ook fenomenaal geregisseerd en prachtig vormgegeven met gedetailleerde aankleding. Minnelli weet ondanks de eerder bescheiden setruimte enorm veel dynamiek te creëren in elke scène. Het acteerwerk is prima, al ziet Garland er bij momenten maar akelig uit.
Jaws (1975)
donderdag 5 april, 14:06 uur
stem geplaatst
eXistenZ (1999)
donderdag 5 april, 14:05 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
eXistenZ is weer maar eens een fascinerende prent van Cronenberg, die voor de game-cultuur doet wat Videodrome voor het begrip televisie deed. Minstens even vooruitstrevend. Cronenberg kaart onder andere aan hoe velen verslaafd worden aan games, omdat het hun een kans geeft om te ontsnappen van de realiteit, waar ze een nieuwe identiteit aannemen. Het gaat zelfs zover dat men de artificiële wereld verkiest boven de werkelijke. Dat is natuurlijk brandend actueel wanneer je naar spellen als 'Second Life' e.d. kijkt en de enorme verslaving die er soms mee gepaard gaat. De vervagende grenzen tussen realiteit en spel worden ook interessant benaderd. Want wanneer maak je een onderscheid als het spel een exacte replica is van de realiteit? En zou men daardoor onbewust de daden van het spel kunnen overzetten naar de realiteit? Zeer effectieve paranoia-elementen, maar bovendien allemaal zaken die zeer nauw in betrekking staan met de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Het lijkt mij momenten haast profetisch.
Natuurlijk heeft het ook weer wat met seks te maken. Die bio-ports zijn alleszins zeer seksueel getint en ook de constante seksuele spanning tussen de twee hoofdpersonages is voelbaar. Daarnaast is er wat cynische humor verwerkt in het geheel, wat raar genoeg niet eens ongepast overkomt. Cronenberg weet zoals altijd het beste uit zijn cast te halen: Jude Law vind ik meestal niet zo denderend spelen, maar doet het hier behoorlijk en vooral Jennifer Jason Leigh acteer fenomenaal. Er zijn nog enkele goede bijrollen van o.a. Willem Dafoe en Ian Holm. In feite doet heel de cast het bijzonder goed. Sommigen noemen het houterig, maar het gaat hier natuurlijk over kunstmatige 'game characters'. Dat ze zo gemaakt overkomen, draagt juist enorm bij aan het bevreemdende gevoel.
Aan het einde lijkt het onderscheid tussen de verschillende realiteiten nog steeds niet gedefinieerd te zijn, maar er wordt voornamelijk gesuggereerd dat de maker van zoiets machtig, er uiteindelijk zelf het slachtoffer van zou worden. In welke realiteit dan ook.
Duel (1971)
donderdag 5 april, 14:05 uur
stem geplaatst
Funny Games (1997)
donderdag 5 april, 14:04 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Funny Games is een zelf-reflexieve kijk op het medium waarin Haneke zijn minachting uit voor de illustratie van geweld / suspense in Hollywood films. Ook al ben ik het helemaal niet eens met zijn stelling, toch is de manier waarop hij zijn visie uitwerkt intrigerend. Op een vernuftige wijze trapt hij tegen conventies (het kind sterft als eerste, de ‘bad guys’ winnen..), speelt hij met de beleving van de kijker (de beruchte afstandsbediening-scène) en ‘misbruikt’ hij typische stilistische elementen om spanning op te roepen (betekenisvol inzoomen op een mes, zonder dat het voorwerp later ergens toe dient). Het meest overtuigende punt vind ik echter Haneke’s kritiek op de zoektocht naar een motief bij de daders. Hij illustreert hoe dergelijke redeneringen vaak niets meer zijn dan voor de hand liggende clichés.
Op papier klinkt dit misschien weinig interessant en een tikkeltje moraliserend, maar ik zie de film allesbehalve als droog academisch leerstuk. Ook al is Funny Games één groot meta-gebeuren dat meermaals de suspension of disbelief doorbreekt, wist de film me niettemin te raken. Al in de openingsscène creëert Haneke een ingenieus contrast tijdens een onschuldig gezinstafereel. Zij zijn zich van geen kwaad bewust en genieten van een gezellig autoritje met klassieke muziek, terwijl de kijker chaotische trash metal te horen krijgt. Deze bedrieglijke sereniteit wordt voortgezet door een totaal gebrek aan de gebruikelijke cinematische technieken om suspense op te roepen. Dat effect brengt dreiging en bovenal onvoorspelbaarheid teweeg. Ook wanneer het onheil losbarst blijft de film indrukwekkend. De daders zijn erg goed gecast en hun overdreven formele taaltje klinkt om één of andere reden angstaanjagend.
Ondanks het grote zelfbewustzijn van de film, blijft de terreur in Funny Games in hoge mate realistisch: de fysieke / mentale kwelling is lang niet zo voorbijgaand of overkomelijk als in gelijkaardige films, maar wordt d.m.v. onafgebroken shots op haast ondragelijke wijze in beeld gebracht. Ook de totale aftakeling van de slachtoffers ziet er pijnlijk reëel uit. Ik lees dat velen vallen over het gebrek aan assertiviteit en heroïsme bij de personages, maar ook dat vond ik een verademing.
Kortom, een klein meesterwerkje. Confronterend, onaangenaam en vaak misbegrepen.
Caché (2005)
Alternatieve titel: Hidden, donderdag 5 april, 14:04 uur
Wederom een interessante film van Haneke over de beeldcultuur. Er wordt gespeeld met het onduidelijke verschil tussen de film zelf en opgenomen beelden binnen de film. Haneke's kenmerkende long takes brengen een realistisch en bovenal voyeuristisch gevoel teweeg. Daarnaast handelt de film ook over de complexe nature van het begrip 'schuld'. Het verschil tussen 'goed' en 'slecht' vervaagt, waardoor je je als kijker constant moet afvragen welk personage eigenlijk iets misdaan heeft. Wat me wellicht het meest zal bijblijven, is de intrigerende en zeer onconventionele laatste shot. Niet dat ik me zal uitspreken over de betekenis ervan, dat lijkt me zelfs nutteloos in een prent die duidelijk een zelfbewuste, kritische houding aanneemt t.o.v. het medium.
Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans, The (2009)
donderdag 5 april, 14:04 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Toen ik eerst hoorde dat er een remake van Bad Lieutenant gemaakt werd, was ik zeer skeptisch. De cast boezemde me al evenzeer angst in: Nicolas Cage, Eva Mendes, Xzibit en Val Kilmer zijn nu niet bepaald acteurs die hoog in mijn achting staan. Herzog's reputatie was mij bekend, maar ik heb nog nooit eerder films van hem gezien.
De positieve beoordelingen spoorden me toch aan om de film te kijken en hij is ontzettend meegevallen. Het is een totaal andere film geworden dan zijn origineel: terwijl die film grauw en realistisch was, is deze film eerder cynisch en bizar. De cast presteert behoorlijk: Nicolas Cage is alleszins geweldig als corrupte, aan drugs verslaafde flik. Helaas is hij tegen het einde van de film wel wat aan het overacten. Eva Mendes acteert redelijk goed, Val Kilmer en Xzibit komen gelukkig nauwelijks in beeld en de immer getypecaste Jennifer Coolidge is maar weer eens hilarisch.
De plot is interessant genoeg (zeker naar het einde toe, hoe de 'bad lieutenant' maar weer eens zijn hachje weet te redden is subliem) en de mix tussen drama en komedie werkt hier uitstekend. De humor wordt vooral door Cage geleverd: zijn vulgaire, ongeremde personage zorgt voor een aantal dolkomische momenten. Ook het camerawerk is zeer sterk en eigenzinnig. Dan heb ik het voornamelijk over enkele surrealistische scènes, waar we zien hoe een gedrogeerde Cage overal leguanen opmerkt.
Aan de kritiek van sommige users te merken, verwachten ze door Cage's aanwezigheid een stupide actiefilmpje à la Bangkok Dangerous. Zij die zo redeneren, kunnen deze film beter mijden.
Règle du Jeu, La (1939)
Alternatieve titel: The Rules of the Game, donderdag 5 april, 14:03 uur
stem geplaatst
Do the Right Thing (1989)
donderdag 5 april, 11:07 uur
stem geplaatst
Evolution (2001)
woensdag 4 april, 22:41 uur
stem geplaatst
Meatballs (1979)
Alternatieve titel: Summer Camp, woensdag 4 april, 18:07 uur
stem geplaatst
Dancer in the Dark (2000)
woensdag 4 april, 16:13 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren
Glimmer Man, The (1996)
woensdag 4 april, 15:59 uur
stem geplaatst
Graduation Day (1981)
woensdag 4 april, 11:40 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
He Got Game (1998)
maandag 2 april, 18:28 uur
Onderschatte film waarin Spike Lee het conventionele sportdrama diepgang geeft door enkele treffende vaststellingen te maken over de Amerikaanse cultuur (m.n. het immense belang dat universiteiten aan hun sportclubs hechten). Daarnaast weet hij de turbulente vader-zoon relatie innemend te schetsen. De subplot met Jovovich is daarentegen nogal zinloos en oppervlakkig.
Qian Xi Man Po (2001)
Alternatieve titel: Millennium Mambo, maandag 2 april, 18:20 uur
stem geplaatst
Face/Off (1997)
Alternatieve titel: Face Off, maandag 2 april, 17:21 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
Artificial Intelligence: AI (2001)
Alternatieve titel: A.I.: Artificial Intelligence, maandag 2 april, 17:17 uur
stem geplaatst
Vita È Bella, La (1997)
Alternatieve titel: Life Is Beautiful, maandag 2 april, 13:46 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren
Dark Blue (2002)
Alternatieve titel: The Plague Season, maandag 2 april, 12:32 uur
Matige politiethriller met een schmierende Kurt Russel en een vreselijk theatrale Mr. Smith Goes to Washington-achtige finale.
Barbershop (2002)
zondag 1 april, 18:20 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren
