Verhoeven

De vraag of ik ooit zal genieten van een film van Pedro Almodóvar komt steeds dichterbij. Nog een aantal te gaan ga ik rustig verder...

Als je niet wordt meegevoerd met het verhaal, personages of het camerawerk dan wordt het meestal een lange zit. Victoria Abril is een prachtige dame en is natuurlijk nooit een probleem om daar naar te kijken vooral als ze vrijwel de hele film met schaarse kleding rondloopt. Antonio Banderas heb ik nooit echt problemen mee gehad alleen leek het soms dat hij een tikkeltje over acteert maar dat kan ik ook verkeerd opgevat hebben. Het verhaal is vrij onrealistisch maar Pedro zorgt ervoor dat het met een zwoele zomerse zon wordt verteld waardoor je het eigenlijk niet boeit of het realistische is of onrealistische. Het einde zorgt ervoor dat de inspanningen van Banderas niet voor niets was en zodoende kan je de film in het hokje plaatsen van een echte Spaanse feelgoodmovie.

Op de één of andere manier kan ik gewoonweg niet meevoelen met de wat beter gestelde families in films. Ook de kunstenaarsfamilie uit ''33 Scenes from Life'' deed me niet veel. Het draait allemaal rondom Julia. Ze heeft alles in het leven wat ze wil. Alleen wil haar carrière als kunstfotografe niet helemaal van de grond komen. Voor de rest heeft ze een liefhebbende vriend en ouders die er elk moment op de dag voor haar zijn. Maar de eerste scheurtjes in de familie komen tevoorschijn wanneer moederlief erachter komt dat ze kanker heeft. Het proces verloopt dan heel snel want binnen een half jaar sterft ze in het ziekenhuis. Tot daar vond ik het een mooi en intiem portret van hoe iemands leven drastisch kan veranderen. Maar naar de dood van de moeder lijkt alles te veranderen en neemt niet alleen Julia absurde en vreemde wendingen maar ook de film. Hoe verwerk je het verlies van een dierbare? Nou, ik kon me opeens totaal niet meer vinden in het rouwproces van de familie en in het bijzonder van Julia. Ik kon het vooral niet vinden in de zwarte humor en dat Julia opeens troost ging zoeken in een vaag en ouderlijk figuur. Een beetje het principe van ‘’Caos Calmo’’, waar de expliciete seksscène ook totaal ongewenst was, kregen we er hier ook één voorgezet. Misschien begrijp ik het rouwproces gewoon niet van mensen die hoger op de ladder staan. Ze kunnen toch doen wat ze willen. Het geld raakt toch niet op. Oftewel een film die mooi begint, maar wanneer er cruciale vragen beantwoord moeten worden faalt de film behoorlijk.

Een bevalling, behoorlijk complex, moeilijk te doorgronden en vooral frustrerend. Zo voelde ik me na de film. Waar ik de eerste keer mijn ogen uitkeek naar de prachtige zwart/wit composities (dat vooral kwam door de belichting), overweldigende acteerprestaties, de gelaagdheid van de film en vooral de bevestiging dat ik het een en ander uit de film kon halen.

De tweede keer waar je verwacht dat je het een en ander herkent en verder kan gaan waar je de eerste keer bleef met de thematiek kwam het bij mij nu over als een chaotische brij. Ik kon het heden, verleden en de droom/nachtmerriesequenties niet meer uit elkaar houden en het begon me zelfs naar een tijdje redelijk tegen te staan. En dat voor een herkijk op het grote doek waar zelfs een leraar een korte lezing gaf over Otto e Mezzo die trouwens meer te melden had dan ik van te voren verwacht had. De 35MM copie was van een prima staat op een enkele aktewisseling na dan. Maar toch greep de film me niet. Was ik vermoed? Mis ik een stuk context? Of is het een film die iedere keer anders door je heen werkt?

Een aantal dingen haalde ik wel eruit zoals de kunstenaar opzoek naar de zin van het bestaan, een kunstenaar in conflict met zichzelf en zijn vrouwen om hem heen, wat is de functie van een recensent (die gegevenmoment gewoon wordt opgehangen), de katholieke kerk en natuurlijk de jeugd. Nu vergeet ik ontzettend veel zaken te melden maar dit is het voornaamste wat ik tegen kwam en wat ik nog enigszins herkende in de brij.

Wat is de functie van een tweede herkijk? Ik zie het vakmanschap van Fellini. Ik beschouw dit zeker als een belangrijk monument in de geschiedenis van film maar toch heb ik het gevoel dat de film me nog meer gaat tegen staan bij een volgende herkijk. En dat is iets wat ik absoluut wil vermijden. De herkijk verleggen met een aantal jaar en in de tussentijd eens beginnen met andere films van Fellini te herkijken die me de eerste keer tegenstonden maar misschien nu een beter inzicht geven.

Opmerkelijk hoe twee betrekkelijk jonge regisseurs hier eens levensecht meesterwerk hebben afgeleverd. Puur uit het leven genomen en nergens geforceerd, zoals ze dat in Hollywood doen. Deze puurheid zal ook wel voortkomen uit het minimale budget, de afwezigheid van professionele acteurs maar in plaats daarvan echte tieners en het feit dat regisseurs zelf ook maar net volwassen zijn. Daardoor komt hun manier van spreken, hun levenshouding en hoe zij tegen de wereld aankijken het meest naturel over. Alleen maar lof heb ik voor ze.

De film, hoewel ik m'n vraagtekens zet of we hier wel te maken hebben met film want dit kwam wel heel levensecht over. We volgen twaalf tieners in de buitenwijken van Québec in Canada voor vierentwintig uur. De meest gevoelige van de tieners is nog wel Jérôme, die zijn gevoelens niet kan openbaren aan degene die hij liefheeft. Nicolas en Steve zoeken een pakkende naam voor hun rockband. Émilie organiseert een feest in haar ouderlijk huis, wat natuurlijk helemaal verkeerd afloopt. En Pierre-Olivier heeft er moeite mee dat Pluto zijn status als planeet is kwijtgeraakt. Deze tieners komen allemaal bijeen op het feestje van Émilie waar ze net even te veel alcohol drinken dan goed is voor hen.

Gus van Sant en Larry Clark zijn de enige twee regisseurs die enigszins in de buurt komen qua thema’s die ze aansnijden in hun films. Maar ze blijven ver achter, dat komt ook doordat ze in iedere film autobiografische elementen gooien. Bij de films van Gus van Sant is vrijwel iedere tiener homoseksueel en bij Clark zijn het de ouders die niet functioneren. Maar bij Henry Bernadet en Myriam Verreault zijn het puur de gevoelens van tieners die zo echt en eerlijk overkomen.

Tijdens de film kwam ik op de één of andere manier niet meer bij van het lachen. Ik ging van de ene naar de andere herkenbare hilarische scène en in iedere tiener zag ik wel iets terug van mezelf. Maar waarbij het bij Gus van Sant en Larry Clark geforceerd en querulant overkomt is het hier écht uit het leven gegrepen. Het mooie aan ''At West of Pluto'' is nog wel dat iedere tiener wel iets nieuws meemaakt. Neem de verliefdheid van Jérôme of het drugs- en alcoholgebruik van Nicolas en Steve en dat allemaal in de nachtelijke uurtjes. Maar het was niet alleen de dosis humor die goed naar voren kwam, want er waren genoeg tragische momenten in de film. Al met al een film naar mijn hart die nergens iets anders pretendeert dan het is. Een klein meesterwerk dat waarschijnlijk een stille dood tegemoet gaat. Welke distributeur durft dit aan?

Audition was pas mijn tweede film die ik zag van Takashi Miike. Helaas, kan ik zijn films nog niet echt waarderen dat deels komt door de ranzigheid die hij tentoonstelt.

Ik weet niet of Miike het eerder heeft geflikt om zo met zijn publiek te spelen. Want het eerste uur is vrij ingetogen en keek voor mij moeilijk weg. Moest de film veelvuldig op pauze zetten anders zou ik gewoonweg in slaap gevallen zijn. Maar naar dat uur werd het steeds grimmiger en duisterder. Met als toppunt dat ik het totaal niet meer kon volgen. Niet alleen krijg je een portie smerigheid getoond maar ook de tijdsstructuur is opeens anders. En ik begon me dan ook al af te vragen of het niet gewoon een akelige droom moest voorstellen maar dat lijkt me een te makkelijke uitweg.

Laat ik het er maar ophouden dat het niet echt mijn ‘’cup of tea’’ is.