houbi

Deze Arty-Belgische productie scheert toch wel erg hoge toppen
Enkel voor de liefhebbers...??

Naar mijn mening een stilistische en kunstzinnige film die, zelfs in de internationale filmwereld, behoorlijk uniek mag worden genoemd.
Hij valt ook moeilijk met andere films of genres te vergelijken; tenzij misschien met 'Khadak', de vorige van het duo Peter Brosens & Jessica Woodworth.
Voor Altiplano dompelde dit duo zich onder in het leven, en vooral in de mystiek die onder de Peruaanse bevolking van het Andes-hooggebergte leeft.
De beelden, muziek, soundscapes, dialogen en vertolkingen smelten samen tot een monumentaal geheel.
Elk beeld of shot is bijna een gestileerd kunstwerkje op zich.
Werkelijk verbluffend.

Achteraf sla je vanzelf aan het mijmeren: over de betekenis van de slotbeelden, over normen en waarden, over de immense ravage die de (Westerse) mijnbouwbedrijven in de Andes aanrichten, enz...

'Altiplano' staat garant voor een visueel hoogstandje!
Een bijzonder lyrische, poëtische en indringende film.
Uniek door zijn kunstzinnigheid!

Ik ben er alleszins zwaar van onder de indruk.
Een visueel gedicht!

Schitterende en sublieme rockumentary!
Eén van de talrijke virtuoze werken van het fenomeen Zappa, uitgebracht in eigen beheer.
Talrijke grote muziek & filmmaatschappijen weigerden destijds dit project te financieren.
… Huh… Freedom of speech??
Dit is een ABSURDISCH GENIAAL meesterwerk uit Zappa’s Hoogmissen.

Ctfr: “A movie about people who do stuff that is not normal”
Okee, maar voor de Zappa fans is dit: “When music becomes Art”

Koester deze zinderende parel!

Schrijnende tragedie.
Dat dit immense drama in feite is ontstaan door de Anjerrevolutie in Portugal maakt het voor ons Europeanen des te pijnlijker. (koloniën problematiek)
Ook hier kleeft weer bloed aan onze handen, al is het ‘maar’ door halsstarrig een andere kant op te kijken tijdens Oost-Timor’s prille onafhankelijkheid en vooral tijdens en na de wrede Indonesische inval.

Over de film zelf: hij tracht een kritische kijk te geven maar slaagt hier naar mijn mening maar zelden in.
Enkel het laatste kwartier is echt onthutsend.
Duidelijk een low budget met matige tot zwakke acteerprestaties, beeldcomposities, enz…
Jammer, maar ondanks dit is het toch een aangrijpende dramatische film.

The Event gaat niet alleen over homo's en aids, maar vooral over de vraag of een individu over zijn eigen leven mag beschikken, eventueel tegen de wetten van de maatschappij in. Deze film biedt geen hapklare antwoorden, maar laat ons nadenken over de problematiek die mogelijk grote gevolgen kan hebben voor ons eigen oordeel.
Olympia Dukakis... adembenemende acteerprestatie! Groots!!

Wie eens een typische jaren 80 actiefilm wil zien zit goed.
Met The Expendables tracht Stallone dit genre te reanimeren dat hem destijds groot maakte.
Verwacht geen cinematografische hoogstandjes!
Wat je te zien krijgt zijn oorverdovende kogelregens, ontploffingen, vrolijk in het rond vliegende afgerukte armen en benen, enz…
Naar mijn mening, actie zonder spanning. Ik voelde ze alleszins niet.

Driedubbelgespierde acteurs die levenswijsheden uitspuwen als “ik weet een goed mes wel te waarderen” en meer van dat fraais, vond ik wel leuk!

Echter… Twee mooie scènes springen eruit: de 'Slivovitsj'-monoloog van Mickey Rourke , en het moment met Sly, Schwarz en Willis. Heerlijk.

En voor de rest… dekking zoeken
Een door testosteron opgepompte actieprent.
Allicht een absolute aanrader...
For (action) lovers only.

Ben het eens met alle lovende reacties.
Ook naar mijn gevoel… een parel van een film!
Bergman op zijn allerbest.

Echter… na de zoveelste kijkbeurt twijfel ik nog steeds om voor de volle 5 te gaan.

Ik blijf de scène “in” de kanselarij een beetje ondermaats vinden. (de kinderen ongezien in de kist verstoppen)
Het magisch mooie wat in alle andere scenes wordt getoond is er, naar mijn gevoel, nu net niet.
Te ongeloofwaardig? Te fantasierijk? …??

Bergmans’ uitwerking van deze scène heeft op mij alzo een licht storend effect.
Telkens weer kost het mij na deze scène eventjes moeite om opnieuw in het filmritme te geraken en vooral in het betrokkenheidgevoel dat zo nadrukkelijk aanwezig is in deze film. Alles was zo geloofwaardig, zelfs de fantasy’s, en door deze scène… alles weg?
Uiteraard zal Bergman dit zo bewust gedaan hebben.
Om welke redenen dan ook.
Als overgang naar de verboden deur? Alexanders’ fantasy-dream?

Of… Om iemand zoals mij te laten zeuren over details?

Diep imponerende prachtprent!

Magistraal verbluffende spektakelfilm.
Het dient gezegd: Ridley Scott is in zijn opzet geslaagd!
De veldslagen zijn spectaculairder opgevoerd dan in welke andere historische film ook. De weergave van het oude Rome met o.a. de schitterende scenes in en rond het Colosseum zijn zinderend en de vele gevechtscenes in de arena lijken wel levensecht. De film verveelt geen seconde. Naast een boeiend verhaal biedt de film ook een redelijk accuraat beeld van het Romeinse Keizerrijk in het begin van haar vervalperiode.

Waaaw!

Hunter S. Thompson, allicht de rock-'n-rollste aller journalisten, zal door velen vooral herinnerd worden zoals hij in 'Fear and Loathing in Las Vegas' door Johnny Depp werd neergezet: als een op hallucinogeen spul gedijende en wartaal mompelende crazy man in een vreemdsoortig safaripakje.
Een tegelijk grappige en zielige karikatuur.

We worden oa meegevoerd naar het hoogtepunt van de jaren zestig, begin seventies, toen Thompson vooral in het Magazine ‘Rolling Stone’ furore maakte als één van de grondleggers van de gonzo-journalistiek; een literaire manier van verslaggeving waarbij de ware feiten gemixt met complete verzinselen tot een uiterst geloofwaardig en kritisch verhaal worden versneden.

Aan de hand van archiefopnamen, nooit eerder vertoonde homemovies, ingesproken tapes, nagespeelde scènes, schetst 'Gonzo' een levendig portret van de excentrieke Thompson als doorgedraaide junk, wapenfreak, tragische nar, enz.. en alzo steeds meer de gevangene werd van zijn zelfgeschapen imago!

De trieste, latere jaren worden in vogelvlucht afgehandeld, wellicht omdat het verhaal bekend is en er ook weinig nieuws over te melden valt.

Kritisch is 'Gonzo' zeker niet.
Gibney, onmiskenbaar ook een fan, wil aan ons allen de dolle reporter laten herinneren als een kleurrijk personage uit een al even kleurrijk tijdsgewricht.
En dat is uiteraard zijn goed recht!

Aan allen die problemen hebben met “Fear & Loathing…” Deze docu geeft hopelijk een verduidelijking.
Aan de fans van “Fear & Loathing…” Een postuum eerbetoon aan jullie held.

Een rebelse geest op zijn wildst.

Participeren in een droom in een droom in een droom enz…
Op zijn minst een zeer intrigerend gegeven.
Een trip doorheen het mysterieuze onderbewustzijn.
Nolan’s Inception bevat talrijke adembenemende visuals.
Bij momenten zelfs verbluffend.

Waarom dan slechts 2 sterren?
Een thriller waar je ook mag bij nadenken.
Prima denk je dan, maar na de -tigste ontploffing had ik er wel genoeg van... en toen moesten er nog talrijke ontploffingen en schietpartijen volgen.

Voor de talrijke liefhebbers van dergelijk akieschouwspel is deze film een gegarandeerde “All Time Favourite”

Zeer spectaculair, maar… helaas niet mijn ding.

Zoals Allen vaak vermeldt in interviews is Parijs de stad waarin hij zou willen leven na zijn geliefkoosde New-York.
Welnu... De Franse hoofdstad met zijn typische ‘joie de vivre’ heeft de man blijkbaar terug in topvorm gebracht.
Deze film barst van schitterende scènes en sprankelende dialogen.
Ook zelden zo een betoverend mooie nostalgische stadsbeelden mogen aanschouwen als in deze prent.
Wederom een parel van een Allen-film, bij momenten zelfs briljant.

Sper je zintuigen wijdopen, haal nog eens heel diep adem en duik in de sci-fi dreamriver die 'Mr. Nobody' is.
De kans is groot dat je de reis van je leven zult maken.

De Belgische cineast, wiens verbeeldingskracht (na Huitieme Jour) enkel maar lijkt te zijn toegenomen, laat je weinig keuze: óf je laat je meedrijven, óf je blijft aan de kant staan.
'Mr. Nobody' tilt je op en blaast je als een veertje heen en weer tussen heden, verleden en toekomst. Tussen jeugdverwachtingen en bittere ouderdoms melancholie.

Af en toe wil je op de still-knop duwen, omdat je je even wil vergapen aan de zoveelste betoverende beeldcompositie.
Prachtig!

De jubel wordt nog vergroot door de goedgekozen muziek: Buddy Holly, Pixies, Satie, Fauré, The Chordettes, enz… en door een stel schitterende acteurs.

Naar mijn mening… Parel van een film!

Voor de rest is alles reeds prachtig beschreven in de voorgaande recensies.

Zeer fascinerende docu over Pablo Picasso "in actie".
Je ziet zijn kunstwerken ontstaan vanaf de eerste lijnstrook en de camera blijft dan filmen tot en met de definitieve voltooiing.
Een waarlijk hallucinant gebeuren!

Kijken! Want dit valt niet te omschrijven.

Clouzot draaide dit schouwspel deels zwart/wit en deels in kleur.

Voor zij die van citaten houden...
Deze docu werd destijds door François Truffaut, één vd grondleggers vd Nouvelle Vague cinema, omschreven als "een film die alles overtreft wat ooit rond kunst werd gemaakt"

We zijn nu een halve eeuw verder...
... naar mijn mening ...

Dit is en blijft een meesterwerk!

Een zeer bijzondere poëtische film, die naar mijn mening zeker meer dan de moeite waard is om gezien te worden!
Malick’s maniakale perfectionisme komt, net zoals in zijn drie vorige films, weer ruim aan bod. Fascinerende natuur beelden, filosofische beschouwingen met lyrische voice-overs zijn nu eenmaal mans handelsmerk en spelen een grote rol in zijn films.
Door sommigen verguisd… door anderen bewierookt.
Voor mij… een prachtig staaltje cinematografie

Patrice Chéreau, een theater- en operaregisseur verloochent zijn achtergrond in deze prent niet.

“La Reine Margot” is opera op film en wordt uiteraard ondersteund door een prachtige soundtrack!

Net als in Dumas’ roman laat dit historisch drama geen spaander heel van het Franse Hof ten tijde van de Bartholomeusnacht.
In vergelijking met tal van andere historische films worden de machtsverhoudingen, intriges, slachtpartijen, enz... toch wel op een zeer bijzondere manier in beeld gebracht. De camera blijft vaak zeer dicht bij de personages waardoor een enorme intensiteit ontstaat. De uitstekende acteerprestaties doen de rest.

Een land verscheurd door religieuze oorlogen... het blijft brandend actueel.
Nog steeds slagen we er niet in om ons van deze gruwelijkheden te bevrijden.
“...Killing in the name off...”

Naar mijn mening: Chéreau’s “Reine Margot” en Kapurs’ “Elizabeth” zijn beiden historisch niet geheel correct maar... het zijn wel net deze twee films (in de categorie Historisch) die mij overdonderden en een overweldigende indruk nalieten.

Asoluut meesterwerk van Darren Aronofsky.
Requiem For a Dream is een zeer intense film die mede door de schitterende montage en prachtige soundtrack, met een rotvaart door je hoofd raast en... waar je mentaal uiteindelijk aan het einde van je Latijn komt! Volledig van je melk. Waarom zou je hem dan moeten bekijken? Omdat het ongetwijfeld het meest begeesterende en confronterende uurtje bewegend beeld uit je dagdagelijks leventje zal zijn.

De nieuwe van Malick…
Ik zag hem vandaag voor de 2de maal.

Een soort scheppingsverhaal met veel symboliek.
Over leven, dood, liefde, familierelaties, geloof, enz…
Wederom een film die zéér uiteenlopende meningen zal veroorzaken!

‘kWeet niet hoe dit in andere landen verloopt maar bij ons in Belgie (Kinepolis Hasselt) wordt net voor de film aanvangt een bericht getoond dat Malick al sinds midden jaren ‘70 bezig is met het idée van deze film uit te werken.
Vreemd en vervelend, want uiteraard zijn je verwachtingen dan torenhoog gespannen en dat geeft meestal een nefast oordeel.

Malick’s typische filmkenmerken -fotografische beeldenpracht met voice overs- komen weer ruim aan bod.
Dit poetisch drama verlangt meer dan ooit een kijker die meedenkt en zijn eigen betekenis kan toekennen aan de beelden en voice-overs.
Maar… sommige beeldfragmenten…... daar heb ik het in deze Tree of Life toch moeilijk mee.
Dit nare gevoel had ik in al zijn vorige films zeker niet. Integendeel.
Enkele voorbeelden:
- * Het fragment met de dinos… ...‘kVond het ongeloofwaardig en zeer bevreemdend om zien, toch in een Malick film, dat hij deze pre-historische dieren opvoert om aan te tonen dat overheersing versus onderwerping van alle tijden is, en -naar mijn mening- een technisch zwakke dino-uitvoering anno 2010.
- * Talrijke prachtige beeldfragmenten... … maar zeer vaak had ik de indruk dat er bijvoorbeeld in films als Koyaanisquatsi deze soortgelijke beelden (om het woord identiek niet te gebruiken) al zaten, zelfs vele malen imposanter!
- * Idem met talrijke natuur- en onderwaterbeelden: Onderwatershot vd Hamerhaaien, Kwallen, enz…(Identieke??) soortgelijke beelden in de docu’s Earth, Oceans, Sharkwater enz,
- * Enz… Vreemd, want bij de aftiteling wordt nergens naar deze films of docu’s verwezen.

Let wel, ik vind deze, net als zijn vorige films, technisch briljant. Tevens een schitterende Klassieke muziek soundtrack, subliem acterende kindacteurs, enz…

Maar… aan mijn hooggespannen verwachtingen werd na 2 kijkbeurten helaas nog niet voldaan.
De enorme emotionele impact die The Thin Red Line op mij had, is er (momenteel) nog niet.

Een derde kijkbeurt is een beetje van het goede teveel.
Da’s voor llater als ie hopelijk op Blu-ray veschijnt.
Voorlopig: een dikke 3,5 tot een kleine 4.

Deze film trof mij als een mokerslag!

White Lightnin neemt je mee naar de krochten van verslaving en waanzin.
Vuig en voos.
Horror en tragedie.
Een nachtmerrie!
De rol van Jesco White wordt schitterend vertolkt door een werkelijk adembenemende Edward Hogg. Ik kende hem niet, maar… wat een revelatie.
Wat een talent. Supertastic!

De beelden zijn afwisselend in zwart-wit en in vreemde bleke, fletse kleuren, met hier en daar enkele accentuerende kleurtinten.
Mede door Hazel Atkins’ bizarre maar sublieme soundtrack en door de snelle montage met relatief korte scènewisselingen, raast het verhaal met een enorm tempo van verschrikking naar verschrikking.

Kijk en huiver!
Ik ben alleszins nog steeds KO