Spetie

Verplicht vervolg dat eigenlijk niet uit kon blijven na het succes van het eerste deel.

Paul Hogan speelt nog steeds met verve de charismatische Mick Dundee. De grappen zijn echter net iets van een lager niveau en ook mist de film iets van de frisheid van het origineel. Wel leuk is het trouwens dat de setting van de film zich op een gegeven moment weer verplaatst naar Australië.

Redelijk.

2,5*

(500) Days Of Summer is een romantische komedie, die op zich best een origineel verhaal heeft t.o.v. de gemiddelde romantische komedie. Het gaat over de 500 dagen dat Summer en Tom iets met elkaar gehad hebben. Het verhaal springt heen en weer tussen de dagen en ups en down wisselen elkaar af. Zooey Deschanel en Joseph Gordon-Levitt doen het op zich wel aardig, al had het allemaal best wat scherper en gedurfder gemogen. Probleem is echter wel dat de twee niet echt chemie met elkaar lijken te hebben. Het eerste half uur is duidelijk het sterkst van de film, daarna wordt de film helaas wel minder en minder, waarbij vooral het einde erg tegenviel. De film doet in feite te hard zijn best om luchtig, leuk en fris over te komen, maar slaagt daar uiteindelijk niet in. Nee dan kijk ik bijvoorbeeld veel liever naar een film als Before Sunrise die, hoewel qua onderwerp anders is, juist wel een luchtige frisse film is. Toch wel een lichte tegenvaller dit dus.

2,5*

Heerlijk horrorfilmpje, die de perfecte speelduur heeft. Film begint rustig en bouwt de spanning goed op, waarbij het hoogtepunt van de film duidelijk aan het einde ligt. Wat een gezeur hier trouwens weer van sommige mensen over het camerawerk. De handcamera, met af en toe trillende en schokkende beelden, draagt net als bijvoorbeeld in Cloverfield enorm bij aan de chaotische sfeer die getoond moet worden. Natuurlijk wordt er gegild en geschreeuwd, denk maar eens na wat je zelf zou doen in zo'n situatie?
De film bevat zelfs nog een beetje humor op sommige momenten . Er worden weinig horrorfilms gemaakt, die mij een aantal keren aan het schrikken kunnen maken. Dit was er gelukkig echter weer zo'n eentje.

4,0* dikke sterren.

Wel een aardig vervolg dit, al is de grote verrassing van het eerste deel er natuurlijk wel af. Wat overblijft is een film, die wederom enkele goede schrikmomenten bevat en daarnaast ook best een hoop gore. Die hoofdcamera's zijn een leuke toevoeging aan de beelden. Daarnaast zijn de twee verhaallijnen wel aardig verzonnen en op een gegeven moment wel goed in elkaar verweven. Het is alleen jammer dat het allemaal iets voorspelbaarder en over het geheel gezien toch een stuk minder spannend is dan het eerste deel. Toch is het allemaal dus wel weer best vermakelijk en zou er zomaar nog een derde deel kunnen komen, maar goed dat merken we vanzelf dan wel weer.

3,0*

Trieste film, over een paar gezinnen en mensen die na al die jaren nog steeds in armoede leven. Film is erg eenvoudig van opzet, maar juist daardoor ook heel herkenbaar. Acteerwerk is degelijk en overtuigend en nergens wordt alles overdreven sentimenteel. De film keek leek weg, maar wordt eigenlijk nergens bijzonder of verrassend.

3,0*

Wat een tegenvallende film dit zeg. Hoewel mijn verwachtingen sowieso niet hoog waren, had ik dit niet verwacht. Van Emmerich verwacht je sowieso geen goed verhaal, maar een beetje lekkere actie is op zijn tijd nooit weg. Helaas valt de film ook op dat gebied tegen.

De special effects zijn niet geweldig. De mammoeten zien er bijvoorbeeld wel goed uit, maar de sabeltandtijger oogt dan weer vreselijk nep. De actie is er wel, maar valt enigszins tegen. Als je dan toch een pretentieloos filmpje maakt mag het qua actie allemaal best wat meer en spectaculairder denk ik zo.

1,5*

Voor de extra dimensie heb ook ik deze film op 11-11-11 gekeken.

Achteraf gezien moet ik concluderen dat de film toch niet helemaal overtuigt. Het begint allemaal best aardig met verhaal en mysterie, waar ik op zich best nieuwsgierig naar was.Timothy Gibbs speelt een prima hoofdrol en zet een overtuigend en fijn personage neer. Iemand die grotendeels nuchter en helder denkt, dat is op zich wel fijn in een film als deze.Verder is de sfeer van de film redelijk tot goed.

Daarnaast zitten er een paar redelijke schrikmomenten in de film en tot halverwege is er niets aan de hand. Daarna gaat het echter langzaam maar zeker mis met het einde als absolute dieptepunt. Ik had wel een soort van twist verwacht, maar dit was echt ongelofelijk vergezocht en best lachwekkend eigenlijk.

En dat is best jammer, want een goed einde had van deze film iets heel aardigs gemaakt. Nu haalt het de film echter een stuk naar beneden.

2,5*

Een erg vermakelijke film dit. Het eerste half uur is erg leuk en je vraagt je constant af wat er allemaal gaat gebeuren. Ik had in eerste instantie een vrij serieus drama verwacht, maar met de vrolijke openingcredits hoor je eigenlijk gelijk al dat de film de (zwarte) humor ook niet schuwt. En zo gaat het dan ook eigenlijk. Aan de ene kant is het heel dramatisch wat er allemaal gebeurd, maar aan de andere kant is er ruimte voor humor, soms klunzig, maar regelmatig ook best leuk. Vooral het moment dat Ben Foster zijn gevalletje verliest, doordat die tussen de autodeur kwam, moest ik toch wel even behoorlijk lachen.

De film zit goed in elkaar en weet de verschillende scènes en gebeurtenissen allemaal goed richting dat ene oh zo bepalende tijdstip te dirigeren. Natuurlijk gaat het een en ander soms wat te snel en kun je alles als geheel allemaal misschien wel een toevallige samenloop van omstandigheden noemen, maar vermakelijk is het wel en daarnaast zit de film gewoon knap in elkaar en worden alle lijntjes richting het einde op een mooie manier aan elkaar geknoopt.

3,5*

Boeiende film met een uitblinkende Henry Fonda, die ik steeds meer en meer ga waarderen, naarmate ik meer films met hem zie. De dialogen zijn zeer sterk en ruim vijftig jaar later is de film nog steeds niet gedateerd te noemen. Het was alleen jammer dat de film zo voorspelbaar naar het einde toewerkt. Ik had wel verwerkt dat er steeds meer mannen de zogenaamde dader onschuldig zouden verklaren en dat gebeurde ook. De argumenten waren echter sterk en inhoudelijk zit de film dan ook prima in elkaar. Ik houd wel van dit soort psychologische films.

4,0*

Heerlijke film dit, waarbij Boyle me voor het eerst sinds zijn debuutfilm weer eens volledig meekrijgt. Echt een knap gemaakte film dit, die als enige manco heeft dat de afloop natuurlijk uiterst voorspelbaar is, maar de manier waarop hier naartoe wordt gewerkt is erg mooi gedaan.

James Franco is het eerste grote pluspunt van de film. Hij zet echt een prima hoofdrol neer als de charismatische Ralston, die echt een en al avontuur uitstraalt. Zijn enthousiasme zal gedurende de film wat minder worden, maar in al zijn emoties komt hij in ieder geval ontzettend overtuigend over.

Daarnaast zorgt Boyle vaak voor een mooie cinematografie in zijn films en zo ook hier. De montage is snel en vlot en zorgt er samen met de soms erg mooie plaatjes van de Canyon voor, dat de film op dat gebied erg fraai en afwisselend is. De flashbacks en dromen vond ik niet allemaal even geslaagd. Soms zorgde het ervoor dat ik ietwat uit het daadwerkelijke verhaal geraakte.

Wat echter wel geslaagd is, is de geweldige muziekkeuze. Het ene nummer is nog beter dan het andere en vooral de muziek bij de eindscène is echt ontzettend goed gekozen bij de situatie.

Verder is het moment dat hij zijn arm eraf snijdt/trekt/ kraakt/scheurt, behoorlijk scherp in beeld gebracht, waardoor de impact op mij als kijker nog wat groter was, dan als dit buiten beeld zou zijn gehouden.

Ja al met al een hele sterke film dit. En ook ik heb enorm veel respect voor de echte Ralston. Petje af hoor, voor deze indrukwekkende prestatie!!!!

Dikke 4,0*

Teleurstellende film. Allereerst moet gezegd worden dat John Cusack overtuigend acteert en zeker niet teleurstelt. De rol van Jackson is erg klein deze keer en heeft weinig toegevoegde waarde aan deze film. Tja en dan de film zelf. De film bouwt eerst rustig op om de kijker dan uiteindelijk te laten kennismaken met de beruchte kamer. De schrikmomenten zijn aardig al begint het allemaal op een gegeven moment erg te vervelen en hebben we het wel eens eerder en helaas ook beter gezien. Het rare einde verpest een hoop van de film en geeft het gevoel dat je jezelf als kijker achteraf bedrogen voelt. jammer, want er zijn hoop King verfilmingen die wel goed zijn. Deze behoort helaas niet tot die categorie.

2,0*

Een niet echt overtuigende film, die verder wel aardig wegkijkt.

Het verhaal is op papier nogal ongeloofwaardig, maar komt in beeld zowaar nog redelijk geloofwaardig over. De actiescènes in de film zijn niet slecht en mede daardoor kijkt het best aardig weg. Qua acteerwerk is de film ondermaats. De Niro is nog net voldoende, maar wat Burns hier laat zien is gewoon lachwekkend slecht.

Ook de muzikale score is niet geweldig. Gelukkig is het tempo echter hoog en de film, ondanks de soms wat ongeloofwaardige momenten, best vermakelijk. Toch biedt de film is zijn geheel net te weinig om een voldoende uit te kunnen delen.

2,5*

Hoewel 16 Blocks geen bijzonder originele film is, is de film dankzij een aantal goede achtervolgingsscènes en het prima acteerwerk van Willis en de altijd goede David Morse best vermakelijk om naar te kijken. Def Mos is echter niet bepaald een natuurtalent en kwam op mij af en toe zelfs bijzonder irritant over met dat hoge piepstemmetje van hem. Af en toe is de film zelfs behoorlijk spannend, hoewel het einde helaas wel weer erg voorspelbaar is. Vermakelijk en onderhoudend en wat mij betreft zeker wel een voldoende waard.

3,0*

Een voor zijn tijd zeer zeker knap gemaakte film. Kubrick weet haast van elke film weer wat aparts te maken, zo ook van deze. Toch pakte deze film mij veel minder dan de andere films die ik tot nog toe van de beste man gezien heb.
Het verhaal is traag, maar goed te volgen en het valt op dat er in de hele film erg weinig dialoog in voorkomt. De film bevat een aantal gedenkwaardige scenes, zoals bijvoorbeeld de openingscene, sterke muziek, mooi camerawerk en een apart kleurgebruik. In het begin is dat kleurgebruik best mooi, maar op een gegeven moment krijg je een ruimtereis van 20 minuten met alleen dat kleurgebruik en dat is toch wel een kwartier teveel van het goede. Ook bevatte de film voor mij soms wat saaiere momenten en werd ik zeer zeker niet in de film meegezogen. Ik kan me bij deze film heel goed voorstellen dat je het enorm mooi vindt, maar ook de "tegenstanders" van deze film kan ik goed begrijpen. Mijn mening zit dus ergens in het midden.

3,0*

Ik ben achteraf blij dat ik deze film nooit in de bioscoop heb gezien, want veel stelt het allemaal niet voor. De effecten zijn in het begin wel aardig, maar ogen soms, ondanks het enorme budget ook behoorlijk nep. In het begin van de film is het allemaal nog wel vermakelijk om te zien, waarbij vooral de leuke bijrol van Woody Harrelson er positief uitspringt. Daarnaast is Cusack ook nog wel een aardige keuze, want die man slaagt er meestal wel in, om goed over te komen , zo ook hier.

Verder is het echter allemaal teveel van het goede, te nep en te storend dat de hoofdrolspelers telkens overal net tussendoor glippen en er stenen, water, vuur, ijs, gaten, kraters en weet ik veel allemaal wat, hun het leven bemoeilijkt. Tevens zijn de dialogen matig en de personages zo vlak en stereotiep. Een Amerikaanse film dus bijvoorbeeld de Rus is slecht.

Ach ja had Emmerich dit in hooguit Twee uur gestopt, dan was het nog wel iets beter te overzien geweest. Nu is het pure overkill en duurt de film wat mij betreft gewoon veels te lang. Na het zeer matige 10.000 BC slaagt Emmerich er wederom niet in een goede film af te leveren.

1,5*

In The Mood for Love is een erg mooie film en aangezien dit een soort van vervolg is, met dezelfde hoofdrolspelers en regisseur was ik benieuwd of 2046 net zo’n mooie film zou zijn als zijn voorganger. Helaas is dat niet het geval.

Visueel is film prima, met een fraai kleurgebruik, mooie beelden en prima camerawerk. Inhoudelijk is de film echter wat minder. Het verhaal is door het vele heen en weer gereis soms wat lastig te volgen en de film blijft mede door de matige muziek lang wat afstandelijk, al wordt de film in het tweede gedeelte gelukkig wel een stuk warmer. Ik snap er eigenlijk niets van dat de muziek zo matig is, want in de twee andere films die ik tot nu toe van Wong zag, vond ik dat element juist geweldig.

Qua acteerwerk zit het verder wel goed. Leung en Cheung doen het weer prima en de twee hebben wederom een enorm sterke chemie met elkaar. Erg mooi om te zien. Jammer dat de film wat matig begint en vaak wat afstandelijk blijft, maar voor de rest is het een interessante degelijke film, die ik makkelijk heb uitgekeken. Aardig dus, maar zeker lang niet zo goed als zijn voorganger.

3,0*

Best een vermakelijk filmpje dit. Veel geld verdienen in een Casino, wie droomt daar nu niet van? Voor mij in ieder geval een leuk uitgangspunt, al vind ik pokeren een veel leuker spel dan blackjack, maar ook dit spel kan best leuk zijn.

Het verhaaltje is wel geinig, al wordt het richting einde wat minder en enigszins voorspelbaar. De muziek is aardig en de montage en het camerawerk best hip en sfeervol. De actuers doen het allemaal naar behoren en wat blijft het toch fijn om Spacey weer eens aan het werk te zien. Wat een prima acteur is het toch, al kan hij nog veel beter dan hier.

Het systeem waarmee in de film gewerkt wordt is best leuk verzonnen. Het tellen van kaarten bestaat al langer, maar dan nog ben je afhankelijk van geluk en kun je niet zeker weten of je wel of niet gaat winnen, zoals ze het hier doen voorkomen. Je vergroot alleen je winstkansen.

Maar ondanks dat, weet de film het verhaal nog best geloofwaardig te brengen en is bovenstaand feit hier geen storende factor. het laatste gedeelte van de film had iets scherper gekund, maar desoandanks scoort de film toch makkelijk een voldoende.

3,0*

Aardige film, die je in ieder geval ook helemaal los kunt zien, zonder dat je ooit een aflevering van 24 gezien hebt lijkt me. Het acteerwerk is allemaal best goed. Sutherland blijft fijn om naar te kijken in zijn Jack Bauer rol en Carlyle zet ook een degelijke rol neer. Ook het verhaal is best aardig, al is het wel enigszins voorspelbaar. Ook mist deze film in mijn ogen de spanning die de serie vaak wel heeft en eigenlijk had ik dat ook wel een beetje verwacht. Het concept is nu eenmaal lastig om in een film te verwerken en dat blijkt nu ook wel. Het is een aardige onderhoudende film geworden, maar als je de serie nog nooit gezien hebt en weinig bekend bent met het personage van Sutherland, dan kan ik me goed voorstellen dat men het geen bijzondere film vindt.

3,0*

Prima film met zeer goed acteerwerk van zowel Norton, Hoffman als Pepper. Mooie scenes, zoals bijvoorbeeld onder de brug, een uitstekend verhaal en prima gekozen muziek zorgen voor een mooie film met een gave sfeer waar ik van heb genoten. Norton is echt een topacteur. Ik zou hem wel eens met Christian Bale samen in een film willen zien, dat levert ongetwijfeld vuurwerk op!

4,5*

Redelijke film, die niet altijd even goed in balans is.

Bullock speelt hier een degelijke rol als afkickpatiënte. Niet dat zijn nu zo super acteert, maar op de een of andere manier weet ze toch altijd wel iets verfrissends in haar rol te leggen. Tegenspeler Viggo Mortensen doet het iets minder, maar lijkt verder wel een redelijke chemie met Bullock in deze film te hebben.

De film is een mix van drama en komedie, maar weet soms niet altijd even goed welke richting het nu daadwerkelijk op moet. Daardoor komt het drama niet altijd even goed uit de verf, evenals de komisch bedoelde momenten, die soms ook hun doel missen. Toch is het wel een aardige wegkijkfilm, omdat het enthousiasme van vooral Bullock er toch voor zorgt dat de film gemakkelijk wegkijkt.

Niet goed, niet slecht, weinig origineel, maar redelijk goed kijkbaar dus.

2,5*

Prima film van Danny Boyle, die ik de eerste keer redelijk vond, maar na herziening toch wel wat beter.

De film begint sterk met een leeg en verlaten Londen. Het zorgt voor ongemak en vraagtekens en daarnaast zorgt het een erg sterke sfeer. Verder wordt je vooral in het ongewis gelaten en weet je op sommige momenten net zoveel als de personages zelf. Door het sterke camerawerk, heb je soms zelf het idee deel uit te maken van de film.

De film heeft op momenten een zekere mate van onvoorspelbaarheid, wat de spanning zeker ten goede komt. Het is alleen jammer dat de film richting het einde wat afzwakt, iets voorspelbaar is en gewoonweg iets minder goed. Verder is het gewoon een goede gemaakte film met onbehaaglijke momenten en een fijn onaangenaam sfeertje.

3,5*

28 weeks later gaat verder waar 28 days later ophoudt. De film begint 28 weken nadat een agressief virus Groot-Brittannië eigenlijk volledig in puin heeft gelegd. De film begint vrij heftig en bevat enkele zeer harde scènes, waarbij mensen bijvoorbeeld door elkaar opgegeten worden en militairen op een gegeven moment gewoon op onschuldige burgers schieten. Robert Carlyle doet het goed enzet een overtuigende rol neer. Het camerawerk van deze film is ook prima verzorgd, want bij elke scène zit de camera er als het ware bovenop en daardoor lijkt alles nog dreigender en dichterbij en heb je af en toe het gevoel midden in de film te zitten. Er zitten net als in 28 Days Later, mooie camerashots van Londen in en door het hoge tempo is de film nog best te verteren, ondanks dat sommige zaken misschien wat onrealistisch overkomen. Net als zijn voorganger toch wel een vermakelijke zombie-film.

3,0*

Vermakelijk filmpje, die voor een verhaal als dit in ieder geval de perfecte speelduur heeft. Er staat hier thriller/drama, dat is het misschien ook wel, maar ik vond het meer een zwarte komedie, zeker ook omdat de film zich niet altijd even serieus neemt.

Ik vond het in ieder geval wel vermakelijk om te zien hoe de twee bitches steeds meer een hekel aan elkaar beginnen te krijgen en steeds grover geschut inzetten om elkaar het leven flink zuur te maken. Het tweede gedeelte van de film is vooral richting het einde wel erg voorspelbaar, maar desondanks dus wel vermakelijk. De dames doen het redelijk en ik had wel verwacht dat ze er uiteindelijk beiden aan zouden gaan. Even dreigde ik dan toch verrast te worden toen de ene de ander in het bad elektrocuteerde. Maar goed in een over te top filmpje als dit kan alles en dus overleefde het ene meisje dat en gingen ze daarna als nog weer vrolijk verder met elkaar proberen te doden.

Leuk niemendalletje dus.

3,0*

Schitterende western en een heerlijke film!

Nadat ik bijna een jaar geleden de remake van 3:10 to Yuma zag was ik reuze benieuwd naar het origineel. De remake was al erg goed, mede ook omdat het verhaal staat als een huis. Het origineel slaagt er echter in de remake te overtreffen.
Het goede aan deze western is niet alleen dat deze western enorm realistisch oogt, maar ook het feit dat er niet echt sprake is van een held. Er wordt op een duidelijke manier getoond, dat het leven in het wilde westen niet altijd een pretje is. De veeboer Dan Evans, die enorm hard moet werken voor zijn geld en in zijn ogen niet altijd de volledige waardering krijgt van zijn vrouw en twee zoons wordt zeer goed neergezet door Van Heflin. Je ziet de man naarmate de film vordert echt groeien in zijn rol. Dan is er de Charismatische schurk Ben Wade, die subliem wordt gespeeld door Glenn Ford. Het knappe is dat het in feite een schurk is, maar dat hij niet alleen sympathie in de film, maar ook van mij weet op te wekken.
De psychologische strijd die op een gegeven moment tussen de beide mannen losbarst is zeer goed uitgewerkt en een heerlijk kijkgenot om te zien. Beiden proberen op hun eigen manier ook indruk op de vrouw te maken.
Naast het zinderende psychologische spel, het prima acteerwerk, bevat de film goed camerawerk met mooie plaatjes van het uitgestrekte landschap en prima ondersteunende muziek, wat er tevens voor zorgt dat de film bijzonder sfeervol is. Daarnaast wordt de film naarmate het einde vordert steeds spannender. Het einde zelf vond ik trouwens ook nog een pluspunt. Dat is in de remake toch net wat minder, terwijl het hier juist heel sterk is.
Ik zit nu nog na te genieten van deze film, terwijl het toch al weer twee dagen geleden is dat ik deze gezien heb.

Dikke 4,5*

Zeer goede western, die je als kijker doet hopen dat er weer meer van dit soort films gaan komen. Bale is zoals altijd meer dan goed en ook Crowe speelt een prima rol. De show wordt echter gestolen gestolen door Ben Foster, die werkelijk waar een sublieme schurkenrol neerzet. Verder is de sfeer goed, de film best spannend en de actie niet verkeerd. Het einde valt voor sommigen misschien iets tegen, maar ik vond het prima bij de film passen.

kortom 4 sterren

Films in de sneeuw hebben voor mij altijd een soort van extra sfeer, hoewel dat niet altijd wil zeggen dat de film goed is natuurlijk. 30 Days of Night is in ieder geval een lekker sfeervol horrorfilmpje. Het verhaal is eenvoudig maar wel goed uitgewerkt. Vooral de vampieren zien er eng en dreigend uit en er is duidelijk werk besteed aan de make-up en aankleding, die er meer dan goed uitziet. Verder zit er een hoop gore in en is het allemaal som nog best spannend. Josh Hartnett doet het verder goed net als de vampiers. Het rolletje van Ben Foster is erg klein, maar wel goed gespeeld. Foster is zo’n (bijrol)acteur die eigenlijk nooit teleurstelt.
Ook het einde was goed en stelde mij niet teleur.

3,5*

Bombastische actiefilm met veel geschreeuw en weinig inhoud.

Cinematografisch en visueel zitten er best nog wel een paar aardige scènes in, maar qua verhaal en acteerwerk stelt de film niets voor en mede daardoor doet het me allemaal helemaal niets. De introductie van alles is sowieso al erg oninteressant en ik neem het woord saai niet graag in de film, maar hier kan ik er even geen ander woord voor bedenken. Daarnaast bevat de film ronduit slechte dialogen. “This is Spartaaa!!!… en ga zo maar door.
Natuurlijk moet men de film niet serieus nemen, maar dan nog heb ik het na een tijdje wel gehad met al het over the top gebeuren, het geschreeuw en die nichterige leider van de Perzen. Zack Snyder deed het erg leuk met de remake van Dawn of the Dead, maar dit is toch echt een misser met een hoofdletter M wat mij betreft.

1,0* voor de cinematografie

Na een paar wat mindere Hitchcocks gezien te hebben, is dit gelukkig weer een wat betere. Erg vermakelijk en vlot ogend en een film, die vaart heeft en een aardig spannende ontknoping.
Robert Donat speelt verder ook overtuigend met zijn charme en zoektocht naar de waarheid en vormt een leuk koppel met Madeleine Caroll, waar hij letterlijk aan vastgeketend is. Fijne wegkijker dus en bij deze film kun je al een klein beetje zien, tot wat voor goeds Hitchcock later allemaal nog in staat zou zijn.

3,5*

Ik kan hier eigenlijk alleen maar meegaaan in wat de meeste users zeggen. Het is een fijne film, dat zeker, maar er had nog zoveel meer in gezeten.

Het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. Het openingsshot is fenomenaal en ook het gedeelte dat zich daarna ontvouwd is boeiend en interessant om te volgen. Ondanks dat ze op een gegeven moment erg lang in de bar zitten, verveeld het geen moment, mede door de setting, maar ook door de interessante dialogen.

In het tweede gedeelte gaat de film langzaam iets bergafwaarts. De veelgeprezen wandeling is fantastisch gefilmd en ziet er geweldig uit, maar daarna komen de mooie beelden steeds minder terug en wordt de film zelf ook wat minder interessant. Toch blijft de film redelijk mysterieus en zit de titel telkens op mooie wijzes in de film verwerkt.

Begrijp me niet verkeerd. ik vond het een prima film, die best boeide, maar met een andere invulling van het tweede gedeelte van de film, sluit ik niet uit dat er misschien nog wel een volle punt meer in had gezeten.

Enne de filmposter is me nu ook volledig duidelijk

3,5*

Een erg sterke Roemeense film, die in een traag tempo verteld wordt, maar eigenlijk van begin tot einde weet te boeien. Anamaria Marinca zet een erg sterke rol neer als de sympathieke Otilia, die er veel voor over heeft om haar zwangere vriendin Gabita te helpen met een abortus. Hoe meer de film vordert, hoe meer bewondering ik voor Otilia kreeg en ik ging me ook steeds meer irriteren aan Gabita met haar “makkelijke” gedrag. Ik hoopte en verwachte dat Otilia op een gegeven moment genoeg zou hebben van Gabita, maar dat gebeurde uiteindelijk niet, wat de film uiteindelijk alleen nog maar meer kracht geeft. Ook het moment waarop je de foetus uiteindelijk in beeld ziet vond ik erg bijzonder en had ik nog niet eerder in een film gezien. De film is daardoor ook behoorlijk rauw en des te realistischer. Het is natuurlijk een dramatische gebeurtenis, maar het wordt nooit overdreven in deze film. Tja ik ben best wel onder de indruk van dit sterke drama.

Dikke 4,0*