Meneer Bungel

Inderdaad, met een prachtige Linda Christian, maar dat accent... ik kon er niet aan wennen. Verder was het ook niet erg spannend of anderszins interessant, te kleurloos allemaal en veel te tam. Maar van de andere kant ook weer niet de slechtste film, o.a. door eens een kijkje te krijgen in het Amsterdam van de jaren '60 en de bijbehorende muziek en sfeer.

Een krappe 3,0*.

Vind het wel terecht dat PolyGram Filmed Entertainment zo bejubeld werd, al deden ze het dan voornamelijk zelf ^. Maar met successen als 'Four weddings...', 'Fargo', 'Trainspotting' en vele andere hebben ze natuurlijk ook iets om trots op te zijn! Jammer dat de clash tussen Lévy en Boonstra niet beter belicht werd (of kon worden?), maar laatstgenoemde sprak hier veelbetekenende woorden, zoals, geparafraseerd: ''Films produceren is gokken.'' En het was erg duidelijk dat Philips een grote fout maakte door niet te investeren in een filmcatalogus (door die van MGM te kopen) en dat was het werkelijke begin van het einde.

Uiteindelijk is al het talent (en een deel van wat PolyGram F.E. zelf aan films op stapel had staan) elders (voornamelijk in Hollywood, maar we hebben er ook een dierentuindirecteur bij) terecht gekomen, maar ik was erg benieuwd geweest naar het resultaat als ze het wel gered hadden. Ik wens Qwerty Films verder alle succes, maar de producties die ik van hen zag (Severance en Alien Autopsy) vond ik nu niet meteen geweldig.

Prima docu, maar met hiaten.

^ Hoewel de opmerking van de regisseur van Adventures of Priscilla, Queen of the Desert, The (1994) dat hij nooit eerder, en daarna ook nooit meer, zoveel vrijheid kreeg van een producent wel boekdelen spreekt.

Leuke zwarte en ranzige komedie met prima acteerwerk en een formidabel plot(je)... 78 minuten is daar een uitstekende speelduur voor en ook de soundtrack is lekker energiek om het tempo er in te houden. Heb hem nu al een aantal keren gezien en het blijft een fijne aanvulling op werk van (o.a.) Tarantino en Ritchie...

Dit jaar nog moet 'The gift' van dezelfde regisseur gaan verschijnen, met o.a. Edward Burns, Ving Rhames, Martin Sheen en Shane West...

Poeh, ik had het even moeilijk om bij de opening niet meteen in de houding gaan staan en het Amerikaanse volkslied te gaan zingen! Verder niet een erg pakkende film, maar het keek aardig weg. De training van de spionnen sloeg de plank soms aardig mis; wanneer de groep plots in het donker gezet werd en een vrouw ondervraagd werd, kwamen er wel heel vergezochte antwoorden uit die in de praktijk makkelijk te checken zouden zijn door de vijand. En toen de Amerikaanse collega/vriend van de Duitse spion zijn geheime missie niet prijgegeven had kwam er een ultiem grappige uitspraak: "Ja, dat heb ik inderdaad geweldig gedaan!''

Nou ja, details misschien, er zat in ieder geval wel een lekker tempo in, ook al gaf dat weer bijzonder weinig ruimte om, behalve het welbekende sentiment 'Let's get ze Germans', echt mee te leven. Het einde is wat dat betreft, zoals Metalfist ook al aangaf, het sterkste moment (ook wat betreft Cagney, die ik verder niet bepaald vond schitteren). Dan kunnen we het nog hebben over de Duitsers en Fransen die ook allemaal vlekkeloos Engels spraken (erg grappig op het moment dat Cagney moest aantonen dat hij wél een Amerikaan was), maar ach, deze film heeft het al moeilijk genoeg.

Al met al een vlakke, maar wel vlotte, vertelling gebaseerd op een heus geval uit de Tweede Wereldoorlog.

Een kleine 3,0*.

Shiiiiiiiiit (klik, zelfde acteur), maar ik weet het eerlijk gezegd echt niet.
Die reclame tussendoor, dat was de échte 'evil room'!

Eigenlijk is het gewoon b-film materiaal en doen vragen over het plot niet terzake, maar ik ben toch weer mooi 2 uur van de straat geweest. Met het verstand op nul: 2,0*.

-edit- beetje toelichten dan maar:

1) Cusack vind ik hier niet op z'n plek, hij past nu eenmaal het beste in (misdaad)komedies en luchtige drama's, een enkele uitzondering daargelaten misschien. Men had hier best voor meer humor kunnen kiezen trouwens, maar met dat loodzware thema verlies van een kind aan een terminale ziekte is dat ook weer lastig.
2) De ontwikkelingen zijn weinig bijzonder, al vond ik het leuker worden toen de zee uit het schilderij kwam zetten, maar dat is al over de helft van de film. Dat het alsnog weer in de kamer plaatsvindt, is weer zo voorspelbaar - met meer humor had ook dit meer kans gehad.
3) Er is totaal geen verklaring voor het kwaad dat heerst in kamer 1408 en dat had ik toch wel verwacht. Nu is het gewoon 'one evil fucking room' en klaar. Hmja.
4) De vermenging met het drama-aspect van het Cusack gezinnetje; het lag er veel te dik bovenop, gecontrasteerde lelijk met de pure horror (cliché maar okay) en, ik blijf het zeggen, humor was een beter tweede genre geweest. Cusack had er het foute hawaii shirtje en strohoedje respectievelijk al voor aangetrokken en opgezet...

Prachtfilmpje, hoewel het einde wat standaard is. Ook zijn sommige acties gewoon vreemd te noemen(wat heeft het leegspuiten van een brandblusser nu voor effect, of het doorzagen van een kussen?) en andere acties weer niet realistisch(de electrocutie in de badkamer leek me wel afdoende, anders het gebruik van het toiletdeksel wel?!), maar misschien moet ik de twee geflipte dames in kwestie wat meer ruimte geven in deze...

Het gebruik van voice-overs vond ik in ieder geval geen probleem en gaf het verhaal in het begin een flinke scheut humor mee. Verder komen we genoeg te weten over de hoofdpersonen zodat het gevecht uiteindelijk op goede gronden los gaat en komt er naast de eerder genoemde minpunten wel een energie en gekte vrij die overtuigt(inclusief een ''heeeere's Johnny!''-moment voor Lana).

In de extra's werd meerdere keren gezegd dat er bij nieuwe kijkbeurten telkens wel wat nieuws te ontdekken is, ik ga zeker checken of dit niet alleen een reclamepraatje is.

4,0* voor nu.

Mooi, mooi, mooi. Niet téveel zoeken naar de logica, het belabberde acteerwerk zoveel mogelijk negeren en dan maar genieten van de creatieve geest van Argento. '4 Mosche...' is meer dan welke film die ik van hem zag een verzameling ingenieuze, sfeervolle scenes dan een samenhangend dan wel opbouwend geheel. De uitkomst, vriendin blijkt de perfecte man aan de haak geslagen te hebben, want hij lijkt op haar vader die te vroeg stierf om wraak op te kunnen nemen, vond ik, mede door de zeer meevallende prestaties van Farmer, geweldig gevonden. Evenals de recurring dream die haar ultieme effect in de laatste shots bereikt.

Een paar scenes die me zo nog op het netvlies gebrand staan: de opening, die van telefoon naar telefoon, de vrouw die in het parkje op haar afspraak wacht, de vrouw in de kast, de achtervolging, de genoemde droomsekwens, de einduitbarsting en motivering van de killer... het houdt eigenlijk maar niet op... o ja, de scenes waar de titel zo mooi naar verwijst!

Dan nog een fijne, hoewel verrassend spaarzaam ingezette, soundtrack en wat aardige humoristische intermezzi, met o.a., ja ja, Bud Spencer als God(frey). Helaas pakt mijn dvd-speler de subs niet en heb ik de Engelse dub moeten kijken. Nog een paar keer en dan kan ik zonder subs de Italiaanse dub gaan kijken.

Kom ik dan toch uit op een mooie 4,0*.

Vannacht de hele trilogie gekeken en de afsluiter is toch helaas de minste, al scheelt het niet veel. Fragmentarischer, uiteraard, maar Haneke weet toch te raken met intense scenes die uiteindelijk uitmonden in een 'hedendaags' drama. Ook de stukjes 'nieuws' passen er goed in, de rest is immers de uitvergroting van een aantal levens betrokken bij een ander 'stukje nieuws'...

De acteurs maken indruk, maar de persoonlijke betrokkenheid gaat niet zo ver als bij de voorgaande delen. Hier bemerk al meer de 'onduidelijkheid' van Haneke(wat is nu 'het' verhaal?) , zoals ik die ook in 'Caché' beleefde. Toch ben ik meer te spreken over '71...' dan over 'Caché', waar de onduidelijkheid mij(voorlopig) meer frustreert en ook de karakters van Auteuil en (vooral) Binoche mij op de één of andere manier op de zenuwen werkten. Misschien heb ik gewoon meer met Haneke die in de 'Oostenrijkse' context een vrij duidelijk verhaal neerzet...

4,0*.

Mijn eerste Fellini. Ik heb vast wel eens her en der fragmenten gezien, maar dit is toch de eerste volledige film en ik ben zeer aangenaam verrast! Wel een beetje van de hak op de tak; van droom naar herinnering en weer door naar fantasie, met als basis een regisseur die worstelt met zijn nieuwe, niet-bestaande, film.
Daarnaast wil hij ook nog eens in het reine komen met álle mensen in zijn leven, of die nu al overleden zijn of niet... Zware kost, in principe, maar Fellini brengt het met zo'n vaart en zoveel creativiteit, humor en fijne muziek dat die dikke twee uur eigenlijk zo voorbij zijn.

Dikke 4,5*.

Ninety-nine and forty-four out of a hundred percent dead. Zoiets?
En leuk is ie. Wel even wennen aan Harris (zeker omdat ik hem in drie bijbelfilms heb gezien? ) in boevenrol met funny hairdo, maar hij straalt wel wat uit - helemaal als ie flink pissig is!

Het sfeertje van de film is onderkoeld humoristisch en borderlline surrealistisch te noemen en de fotografie is regelmatig om te smullen. Het verhaal is niet vreselijk bijzonder en ook de climax blijft dicht bij zo één uit het boekje, maar het is allemaal flink vermakelijk. Hoe deze film aan zulke lage cijfers komt, is mij een raadsel...

Dikke 3,5*.

Kan me wel vinden in sommige kritiek (bv. de oneindige dommigheid van de agenten en eindeloos afwisselen van rustmomenten vs. hak- en snijwerk), maar net als een verjaardagstaart waarop je naam verkeerd gespeld staat: het smaakt er niet minder om.

Inmiddels ben ik na 'Irréversible', 'Martyrs' en 'Haute tension' wel een beetje vertrouwd geraakt met dit soort Franse uitspattingen en het viel me zelfs mee hoe goed dit te doen was qua gore.

Een paar mooie dames verwikkeld in een bizar gevecht, prachtig geschoten en een zeer fijne soundtrack. De voornoemde kritiekpunten in acht genomen, kom ik voor nu op een dikke, hele dikke 3,5* uit. En na een nieuwe kijkbeurt...?

Au revoir, zoals de Fransen het dan zeggen.

Het begon toch best goed, het werd zelfs even nog heftiger, maar uiteindelijk werd het allemaal wat al te makkelijk afgerond qua verhaal. Grappig dat Pialat de vader speelt, dat wist ik niet toen ik de film keek, en inderdaad een mooie scene van hem met Bonnaire. Hij gaf ook ergens in de film een commentaar op het schrijven van één van zijn zoons(meen ik) die eveneens betrekking leek te hebben op de film, namelijk dat de karakters neergezet waren, maar dat er nog een verhaal van gemaakt moest worden.

Uiteindelijk blijven gemengde gevoelens over. Er wordt goed geacteerd(alleen het etentje/binnenvallen van de vader maakte weinig indruk), vooral Bonnaire maakt indruk, het verhaal gaat tegen het einde te makkelijk en te snel en bij het stuk wanneer Suzanne door de stad zwerft en de muziek wordt ingezet, werd me duidelijk dat ik een mooie soundtrack behoorlijk gemist had.

Een krappe 3,5*.

Een beest van een film. Wel eentje die het meest van de tijd in een zak stil ligt te zijn, soms wat gromt en tandenknarst, maar dan bij momenten monsterlijk uit de hoek komt. De stukken met de pianoleraar, die vreemde droom tussendoor en het gruwelijke einde in combinatie met de rust in het eerste stuk, geniaal.

Gelukkig heb ik nog veel te goed van Miike, ook al denk ik dat dit een vrij uniek exemplaar binnen zijn oeuvre is(?).

Van 4,0* naar 4,5*, met een optie op de maximale score.

Tsja, ik moet bekennen dat ik deze heb gekeken... Weliswaar een paar stukjes gemist, maar toch. De muziek in de film is deels twist-muziek en deels schlager-achtig spul, maar daar zou een specialist best wel wat anders over kunnen zeggen. Bij vlagen aanstekelijk en grappig, vast onbedoeld op momenten, maar een hele film lang is dit toch niet aan mij besteed. Voeg daar een matig verhaal over wat relatieperikelen tegen de achtergrond van een op handen zijnde cultuurrevolutie in een Zuid-Duits Alpendorpje aan toe en het is weer mooi geweest. Een paar 'schone' dames en settings maakten dan nog weer wat goed.

Gruss Gott!