gauke

Een originele, gedurfde film vol drama, romantiek, erotiek, humor, vernuft en verrassingen. Afwijkend van wat Almodóvar gemaakt heeft.

Ik ben een fan van Pedro Almodóvar, maar dit is de eerste film die me geen moment kon boeien. Het verhaal is te chaotisch, pakt niet en schiet als geheel zijn doel volledig voorbij.

Film, waar ik gezien de positieve recensies meer van verwacht had. Romantisch komisch, maar niet meer dan dat en zeker niet origineel en fris. Leuk om naar te kijken maar niet bijzonder.

De eerste film die ik ooit van IJslandse bodem heb gezien. Een leuke zwarte komdie, openhartig, vrolijk en vol losbandigheid. En met wonderschone opnames van IJsland.

Een dramatisch, spannend mafiaverhaal vol hartstocht met uitstekende hoofdrolspelers, die echter niet zo geniaal en intens is als de grote misdaadfilms.

Intens en knap gemaakt misdaaddrama dat zich in één enkele benauwde ruimte afspeelt.

Een zwak en niet bijster origineel actieverhaal, ondanks een paar puike actiescènes. John Cena mist charisma.

Het eerste half uur heb je geen idee waar het over gaat en dan ontrolt zich de werkelijkheid. Een spannende film (dat wel) alleen bedoeld om te shockeren, waarin mensen in de meest letterlijke zin nummers zijn, bedoeld tot vermaak en sadistische bevrediging van de rijken en de filmliefhebbers. Daardoor alleen al een volstrekt overbodige, zinloze, walgelijke film. In The Deer Hunter bijvoorbeeld maakte hetzelfde onderwerp deel uit van een geloofwaardig verhaal.

Het script mist een uitgangspunt; dat maakt de film minder interessant dan hij wellicht verdient.
Gérard Depardieu is imponerend, hetzelfde geldt voor de decors.

Film zit er wat tussenin: aan de ene kant "bittersweet", boosaardig komisch en aan de andere kant flauw en te ver doorgedreven dialogen (waardoor de goedbedoelde humor nauwelijks nog te verteren is).

Een beetje een parodie op de 'film noir', deze verfrissende thriller met veel mannelijk en vrouwelijk (mooi) bloot + homo en lesbische seks. Een goed bedacht script met humor, maar een wat teleurstellend einde.

In de kern een tragisch verhaal, deze visueel sterke en verfrissende combinatie van een donkere komedie, een licht drama en 'n musical opvoering, over onvervulde dromen, seksuele identiteitscrisis, prostitutiewerk en gecompliceerde relaties, vol met grappige dialogen, hilariteit, vrolijkheid en kitch. Uitstekende acteerprestaties.

Geloofwaardig, plezierig, eenvoudig verhaal dat in de kern gaat over mensen die zichzelf proberen te vinden. De acteurs hebben een lekkere uitstraling en overtuigen. Ik heb slechtere non-budget homofilms gezien.

Een complex, machtig, fascinerend en indringend drama, subliem bijeengebracht in drie verhaallijnen.

Channing Tatum en Jonah Hill functioneren op een verrassende wijze als een (komedie)team in een onnozele, dwaze, nostalgische parodie op de actiefilms van de jaren tachtig. Op een spontane, enthousiaste en luchtige manier straalt het plezier van deze wilde, grappige, verfrissende productie af, vol met lawaai en geslepenheid. En het gekke is dat ie geen moment verveelt.

Een stille, treurige, bizarre, trage, zogenaamde mind-game film over de verwoestingen die een bomaanslag achterlaat (in de hoofden van overlevenden en gedode slachtoffers). De lege, spookachtige, vreemd aandoende hersenspinsels en de (zogenaamde) veelbetekenende eenzaamheid, maken het, net als trouwens zijn voorganger Ex Drummer, voor mij te gestileerd waardoor het verhaal mijlen van mij af komt te staan. De vele herhalingen, ook al zijn ze vanuit verschillende gezichtspunten bedoeld, werken verlammend en op den duur vervelend.

Een slap verhaal. De regie had samenhangerder en helderder gekund en de komische elementen zijn slecht getimed en nogal vlak. Jammer voor de acteurs want vooral Aida Turturro en Spephen Mailer laten zich van hun beste kant zien.

Verrassend knap geacteerd en geregisseerd machtspel tussen gevangene en gevangennemer. Ik zag deze film bij toeval, kende hem niet.

"Iedere scene is doortrokken van morele twijfel" las ik in een resensie. Ik denk dat deze film daardoor zo goed is. De beelden van het puin van Grand Zero maken het nog schrijnender.

De optiek, stemming en sfeer zijn het beste in deze sciencefictionverhaal met drama, horror en actie elementen en, hoewel het niet de eerste keer is dat een dergelijke film is uitgebracht, oogt ie behoorlijk fris. Hetzelfde geldt voor de cast. Vooral de beelden van de lege straten in Londen aan het begin zijn ijzersterk en zorgen onmiddellijk voor een gevoel van onbehagen. Hetzelfde geldt voor de manier waarop de film is opgenomen: alsof je er midden in staat. Rustige scènes worden afgewisseld met shock momenten. Jammer dat de film aan het eind volledig op hol slaat.

Weer zo'n gay film doe probeert door te borduren op het Will & Grace affect, maar daar niet in slaagt. Het script is zogenaamd grappig geschreven, maar in werkelijkheid sleept de film zich voort.

Film over een Ierse man die moet zien om te gaan met zijn leven in New York City en met gebeurtenissen uit zijn kinderjaren. Zijn leven ontwikkelt zich meer en meer in een neerwaartse spiraal. Het verhaal is sterk en de film hard,waarbij de hoofrolspeler (tevens regisseur en schrijver) de film draagt. Jammer is dat er teveel aandacht is voor andere Ierse bouwvakkers, waardoor de aandacht van het hoofd-onderwerp wordt afgeleid.

Enigszins melancholische, poëtische, speelse, onconventionele, onderhoudende, interessante, soms waanzinnige, tragikomische, buitengewone, maar trage driehoeksverhouding. De regisseur lijkt een pleidooi te willen houden voor een vrijer omgaan met de liefde en 't loslaten van het normatieve heteroseksuele partnerschap. Het verhaal over een liefdes- en identiteitscrisis is goed doordacht, zit logisch inelkaar, kent gepeperde dialogen, maar mist nadere uitleg en had wat meer de diepte in gekund. Waarschijnlijk om het een ander visueel aantrekkelijk te maken zijn gekunstelde elementen toegevoegd die voor mij omgekeerd uitpakten en niets toevoegden. De regisseur is op zijn sterkst bij de emotioneel geladen conflicten, de stille momenten en de erotische scènes. De scène aan het eind van de film in het museum is hilarisch. Toch tussen 3,5 en 4 en ik rond naar boven af.

Wat kunnen de Fransen toch leuke en onderhoudende romantische komedies maken! Lekker, onderuitgezakt genieten met een glas wijn!

Vakkundig gemaakte remake met een uitermare sterke cast. Alleen het plot is wellicht wat teveel van het goede; niet zo geloofwaardig. Maar dat mag de pret absoluut niet drukken.

Niet bijster interessante combinatie van een cynische actiefilm en een roadmovie met Ocean 11-achtige, vreemde capriolen. De regisseur lijkt een koele productie in zijn hoofd gehad te hebben, maar het resultaat is krampachtig gestilleerd, zonder een goed verhaal (en zonder script?) en belangwekkende personages. Een film zonder verrassingen, opwinding of romantiek, niet grappig en op dramatisch vlak niet solide. In plaats daarvan dodelijk saai waar geen einde aan lijkt te komen. De cast presteert middelmatig: bij Kevin Koster bijvoorbeeld in zijn Elvis vermomming lijkt het of hij als acteur door niemand herkend wilde worden.

Een rustige familierelatie film (waarin niet veel gebeurt) over een vader-dochterverhouding, die is opgebouwd rond de inmiddels bekende thema's: leven en dood, liefde en genegenheid; en daarnaast de kwetsbaarheid en de problematiek rondom het ouder worden. Het drama moet het van de onderhuidse psychologie hebben, van de kleine momenten en hoewel de regisseur haar film duidelijk met warmte en liefde gemaakt heeft, blijf je als kijker te veel in het ongewisse, je moet te vaak raden naar de beweegredenen.

Duistere en broeierige politiefilm met geweldige rollen van Auteuil en Depardieu.

Een briljante film: laat duidelijk de ellende zien van een vrouw die lijdt aan het borderline syndroom. De tragedie van de overgevoeligheid, het lijden en de wijze van liefhebben.

Je zit onmiddellijk midden in deze spannende en enge, knap en solide gemaakte voyeuristische thriller over schending van privacy. Er is sprake van een bijna voortdurende dreiging of gevaar en om het een en ander realistisch te laten lijken wordt er gewerkt met handcamera's. Wel heeft het verhaal enige niet logische plotwendingen en heeft de regisseur minder aandacht voor de onderlinge relatie van het echtpaar noch voor hun individuele karakters.