Mug
Ingeschreven sinds 5 april 2004
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Mug. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Yi Sa Bui Lai (2006)
Alternatieve titel: Isabella, dinsdag 28 februari, 21:29 uur
stem geplaatst
Mirrors (2008)
maandag 27 februari, 14:54 uur
stem geplaatst
Kaf en het Koren, Het (2011)
zondag 26 februari, 18:14 uur
stem geplaatst
Times Like Deese (2011)
maandag 20 februari, 21:57 uur
stem geplaatst
Tintin et le Temple du Soleil (1969)
Alternatieve titel: Kuifje - De Zonnetempel, maandag 20 februari, 11:05 uur
stem geplaatst
Hit, The (1984)
donderdag 16 februari, 21:18 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
Year One (2009)
dinsdag 14 februari, 22:38 uur
Verrassend genoeg sluit ik me aan bij de groep kijkers die dit prul al prima hebben verwoord als poep- en plaskomedie. Het hield echt niet op. Als het 1 (of vooruit 2) keer voorkomt in een film, zou het nog wel kunnen werken.
Het Apatow-team moet het doen met een voorgekauwd script met zeer slechte en zielloze grappen die zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer zelden (jaja) gepaard gaan met een intellectuelere verwijzing naar de Bijbel en het heden. De enige keer dat het wel goed lukt is met Abraham die verwijst naar de hedendaagse politiek van Israël, en daar moest ik dan wel hard om lachen.
Tja, smaak dus, sowieso gevaarlijk als het gaat om komedies. De puberale poep en plas momenten zijn té talrijk (en daardoor erg ineffectief). En Jack Black doet z'n vertrouwde, irritante kunstjes. Met het basisidee had er zeker een aardige en interessante komedie ingezeten.
Nae Meorisokui Jiwoogae (2004)
Alternatieve titel: A Moment to Remember, maandag 13 februari, 10:47 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Sterker nog, A Moment to Remember is toch wel thematisch jatwerk van de bovenste plank van die 2 Nicholas Sparks boeken/films, A Walk to Remember en The Notebook.
Waar het de Zuid-Koreaanse film A Moment to Remember veelal aan ontbreekt is geloofwaardigheid. Een of andere grappige pipo of Einstein-look-a-like arts (iemand die hem serieus zou nemen, c'mon??) die verkondigt dat onze heldin lijdt aan een zeldzame vorm van Alzheimer, daar ging het compleet mis. Niet dat ze Alzheimer heeft, maar die dokter dus voordat daar weer een stupide discussie over gaat bestaan.
Woo-sung Jung en Ye-jin Son spelen gelukkig een geloofwaardig 'puppy-love' stelletje, en laatstgenoemde is zeker een sprankelende verschijning. En hier en daar levert het mooie momenten op, die natuurlijk gebruikt worden later om keer op keer het geheugen van Soo-jin terug te halen.
De film vliegt eigenlijk te vaak op een stupide manier uit de bocht, bijv. wanneer manlief de ex-vriend helemaal aan diggelen slaat en trapt...belachelijkste scene uit de hele film, en dat draagt niet bij tot een coherent geheel. Dit soort momenten leidt tot een nog grotere irritatie-factor, terwijl de film het eigenlijk heel gemakkelijk had kunnen hebben op goedkoop scoren via sentiment (wat ook gebeurt met een uur lang hetzelfde zielig piano-riedeltje).
Een alleraardigste romance verwordt tot een idiote vertoning van slechte, loshangende script-gebeurtenissen, allemaal in een moordend snel tempo. Ik denk dat het half uurtje extra niet zou kunnen leiden tot een beter product.
Snel vergeten dit. Brrrrr.
Whip It (2009)
woensdag 8 februari, 23:16 uur
stem geplaatst
Ballroom Dancer (2011)
woensdag 8 februari, 19:45 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ultrasomber portret van voormalig wereldkampioen "latin dance" Slavik Kryklyvyy die alles op alles zet om nog eenmaal op het hoogste treedje van het podest te mogen beklimmen. Twee Deense documentaire-makers zitten hem behoorlijk flink op de huid. Alle ups en downs worden zonder opsmuk in beeld gebracht. Sympathie voor Slavik verdwijnt al snel als sneeuw voor de zon.
Hoogtepunt is de dans op Michael Buble's versie van Always on My Mind. Van de druk op de play-knop tot en met de dichtgaande deur en de verdwijning van Anna, en dat allemaal zonder woordenwisseling. Pijnlijke en hevig emotionele minuten die niet te scripten zijn.
Alleen voor deze scene al is deze documentaire een must see, en zeker niet alleen voor liefhebbers van dans.
Bunohan (2011)
Alternatieve titel: Return to Murder, zondag 5 februari, 11:14 uur
stem geplaatst
Dernière Séance (2011)
Alternatieve titel: Last Screening, zondag 5 februari, 11:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Voormalig Tiger-winnaar Laurent Achard was terug in Rotterdam, met deze prent Dernière Séance. Tevens ook m'n laatste screening tijdens het IFFR van dit jaar, om alvast symbolisch uit de hoek te komen.
Want deze film staat bol van symbolen, of juist odes aan de cinema.
Ten eerste aan de giallo. Overgestileerde thrillers/horrors met veel rode verf waar de politie/eenling op zoek gaat naar een seriemoordenaar die, zoals veelal bleek, moordt vanuit psychologische oogpunten d.m.v. verstoorde familiale relaties. Het verschil met de traditionele giallo en Dernière Séance is hoofdzakelijk dat we alleen kijken ditmaal vanuit het oogpunt van de dader, die - jawel, jawel - vertroebelde familie-relaties uit zijn jeugd moet zien te verwerken. Aangezet door het besluit dat z'n cinema (en woonplaats) dicht gaat en het screenen van de klassieker French Cancan [...whoehoe, een bruggetje!]
En die film - French Cancan dus - speelt een zeer belangrijke rol tussen de relatie tussen onze protagonist en zijn moeder, die niets liever wil dan dat haar zoon ooit zal schitteren op het witte doek / op de planken [een thema die overigens ook in de film French Cancan zelf zit]. En zo zijn er nog andere belangrijke verwijzingen naar oude Franse films, zoals Les Parapluies de Cherbourg en Femme, Femme van Paul Vecchiali (en het debuut van deze Vecchhiali is een seriemoordenaar-film, L'Étrangleur, waarvan de hoofdrolspeler als haast twee druppels water op onze protagonist lijkt).
En zo zal er ongetwijfeld nog wel meer verwijzingen inzitten. De poster van Gus van Sant's Last Days verraadt het einde al... En de love interest speelt in het stuk Phèdre [de rol van Phèdre], oftewel een stiefmoeder die het bed deelt met haar stiefzoon.
Aardig stukje drama (met hier en daar een overgestileerde moordscene) dat echter te veel wil, maar te weinig doet.
Kahdeksan Surmanluotia (1972)
Alternatieve titel: Eight Deadly Shots, zaterdag 4 februari, 18:09 uur
stem geplaatst
Leggenda di Kaspar Hauser, La (2012)
Alternatieve titel: The Legend of Kaspar Hauser, zaterdag 4 februari, 8:03 uur
stem geplaatst
Weekend (2011)
zaterdag 4 februari, 8:01 uur
Verwachting: Before Sunrise & Sunset adept, maar dan tussen twee gays.
Resultaat: Before Sunrise & Sunset adept, maar dan tussen twee gays.
Aangezien Before Sunrise & Sunset beide 5* krijgen van mij, moge het duidelijk zijn dat ik wel uitermate benieuwd was naar deze prent.
Het is ook prachtige film geworden waar de twee heren (introvert vs extrovert) toch als een blok voor elkaar vallen en praten over alledaagse dingen, waaronder veel zaken/problemen die gay-gerelateerd zijn, zoals 'het probleem van zoenen en handjes vasthouden in het openbaar'. Het zal me niet verbazen als de Moviesquad award (en het educatie-geld wat daaraan is verbonden) gebruikt zal worden voor homo-emancipatie en homo-acceptatie onder jongeren. Ook al zullen er heftige reacties voortkomen betreffende de ietwat expliciete vrij-scenes bij hen die zich niet willen/durven openstellen.
Toch zijn er te veel momenten waar de twee lovers niet alleen zijn, en juist deze momenten zijn behoorlijk overbodig, en halen de rek en de magie uit de film.
Desalniettemin een pareltje.
Babamin Sesi (2011)
Alternatieve titel: Voice of My Father, vrijdag 3 februari, 7:21 uur
Een film die zeer langzaam maar zeker onder de huid gaat zitten, culminerend in een van de prachtigste eindshots ooit op het celluloid.
Maar stiekem, echt heel erg stiekem, (sssttttt), is het een documentaire. Over de Koerdische kwestie in Turkije; enigszins subtiel verpakt in een familie-drama. De gesprekken op de cassettes zijn echt, en moeder en zoon, zijn ook in het echt de moeder en zoon van het gezin waar het allemaal om draait. En moederlief steelt de show met haar verdrietige doch prangende blik, en haar treuren om haar man en haar verloren zoon Hassan die ze vermanend (doch met sprankelende humor) keer op keer aan de telefoon toespreekt.
Authentiek en daardoor juist schitterend en somber. Een film die weet te raken en te ontroeren.
Kotoko (2011)
vrijdag 3 februari, 7:20 uur
Tsukamoto probeert een spelletje te spelen met het publiek. Helaas niet een al te gelukt spelletje, aangezien meneer zelf halverwege de hoek om komt kijken waardoor het naar mening zeer sterke psychologische dramastuk tot clowneske kolder verwordt. Totdat daar dan eindelijk de tot Reinbo uitgeroepen extreem lange Voice of Japan scene, de sleutelscene van de gehele film, plaatsvindt die mij waarachtig deed ontroeren (oei oei). En dan barst het nog eens extra goed los. Maar dan verliest Tsukamoto wederom terrein als hij na de Michel Gondry-esque scene toch nog een compleet onzinnige finale uit de hoed tovert.
Als psychologisch drama juist ijzersterk, met een indrukwekkende Cocco (ongetwijfeld anorexia-patient....brrrrrrrr....). Maar het uitstapje naar de komedie in het middenstuk is te zwak (en irritant) voor woorden.
[houdt deze recensie eens langs die van Montorsi, en gniffel mee] 
Ruusujen Aika (1969)
Alternatieve titel: A Time of Roses, donderdag 2 februari, 7:14 uur
stem geplaatst
Svartur á Leik (2012)
Alternatieve titel: Black's Game, donderdag 2 februari, 7:11 uur
Sterkste productie die ik zag op het IFFR dit jaar. Goed uitgevoerde misdaad/drugs film boordevol sterke karakters, production design, verhaal en [natte-slippen-mode] audiovisuele pracht en praal [/natte-slippen-mode].
Svartur á Leik is eigenlijk een verfilming van een IJslandse bestseller (alleen uitgebracht en Scandinavië en UK, alwaar de film dan ook een theatrical release zal kennen). Een portret van de IJslande onderwereld, maar niet helemaal realistisch. Het doet ook meer denken aan een Guy Ritchie productie (ipv Tarantino, Scorcese en Scott waar anderen weer mee gaan dwepen).
Rechttoe rechtaan, weinig verrassingen, maar wel uitermate vermakelijk en übercool. Met genoeg goed gejatte verwijzingen naar andere films uit dit genre. En goed gejat is beter dan slecht origineel gepruts.
Laat de roman vertalen in meerdere talen, met krachttermen als 'de nieuwste sensatie uit IJsland: de IJslandse Stieg Larsson' en laat de film rouleren met de naam van Refn prominent op de poster/trailer/recensie en het wordt gegarandeerd een succes. Zie ook 'Snabba Cash'.
Gewoon een erg (oh oh) vette film, hell yeah. Aldus EmYouGjie.
L (2011)
woensdag 1 februari, 7:15 uur
stem geplaatst
When the Lights Went Out (2011)
woensdag 1 februari, 7:14 uur
Compleet eens met starbright boy. Hoofdrolspeler van de film is de aankleding, en het gebruik van jaren '70 spul/speelgoed die een rol spelen bij de daden van de klopgeest. De scene met de slinky/loopveer leverde bij mij in ieder geval een hevige lachbui op (terwijl de rest van de zaal doodstil was). Goed gebruik van cliché-momenten uit vele horrorfilms.
En dan die aankleding, fan-tas-tisch. Inclusief een plastic Maria-beeldje met Lourdes-water die uit de verhuisdoos op de schouw wordt gezet, whoehoe. [Ach, laat mij toch van die momentjes hebben lieve mensen]
When the Lights Went Out moet je ook niet zien als een pure horrorfilm. Iets wat de makers van de film ook goed voor ogen hadden op sommige momenten en het afschuwelijke onnodige einde (waarom!?!) na. Dat levert fikse strafpunten op. Want anders was het een vaardig gemaakte indie-film geworden met het hart op de juiste plaats.
Is de site van MovieMeter ook avocado-groen, trouwens? (zei de kleurenblinde)
