Albus Dumbledore
Ingeschreven sinds 15 augustus 2007
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Albus Dumbledore. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010)
Alternatieve titel: The Deathly Hallows, dinsdag 4 januari 2011, 11:21 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Review 2: Mening veranderd na herziening 
.
In Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I slaat het hele verhaal een andere richting in: Harry en zijn vrienden gaan niet meer naar hun school Hogwarts, maar gaan op een soort queeste door de Britse wildernis, op zoek naar de overgebleven Horcruxes. Gezien alle andere films zich op Hogwarts hebben afgespeeld is het inderdaad tijd dat er wat frisse wind doorheen gaat waaien. Daar wint de Harry Potter serie wat mij betreft weer wat vernieuwing en originaliteit mee: een goede keuze dus van schrijfster J.K. Rowling. En gelukkig heeft scenarioschrijver Steve Kloves een erg sterk script van het bronmateriaal geadapteerd. Hij laat zien dat hij Rowlings personages door en door kent en schrijft een script dat gewaardeerd kan worden door de trouwe fan en door de personen die de boeken niet hebben gelezen, maar slechts de films kijken.
Verder heeft Kloves naar mijn mening ook een goede keuze gemaakt door de nazi-Duitsland verwijzingen niet uit de film te laten (vervang de zogenoemde ‘Mudbloods’ door Joden en de Duistere Tovenaar Voldemort door Hitler), dat geeft namelijk extra inkijk in hoe het er aan toegaat in de inmiddels erg duister geworden tovenaarswereld.
Net zoals in elk deel houdt Kloves ervan om wat met de personages te spelen en zelf scènes te verzinnen die niet in het boek beschreven staan. De ene keer pakt dat niet zo goed uit (zie de actiescène bij Rons huis in het midden van de vorige film) en de andere keer wel – en gelukkig pakt het nu erg goed uit. Ik ben aan vier “extra” scènes gekomen. De scène waar Hermione het geheugen van haar ouders wist om hen te beschermen is werkelijk waar prachtig (werd alleen vernoemd in het boek). Dan hadden we nog de scène waar Hermione neus aan neus met een Snatcher staat, ook zeer spanningsverhogend en subtiel, maar ingenieus bedacht. Maar de hoogtepunten van de “extra” scènes waren wat mij betreft toch wel de dansscène tussen Harry en Hermione en de animatie die werd gebruikt om het verhaal van de Drie Gebroeders te vertellen. Twee dingen die het Harry Potter-universum alleen maar verrijken. Toch moest er alsnog wat materiaal geschrapt worden door Kloves. Zo zat ik een beetje met het fragment spiegel in mijn maag. Het is helemaal niet bekend waar Harry dat in godsnaam vandaan heeft, terwijl de spiegel in het vijfde boek al geïntroduceerd was. En als ze dan al niet even de tijd hebben om uit te leggen waar Harry die spiegel ineens vandaan‘tovert’, dan ga ik me bedenken hoe het geweest zou zijn als ze het hele verhaal in één film hadden gepropt: waarschijnlijk was de zogenoemde niet-lezer dan gewoon de zaal uitgestapt omdat ie de film voor geen centimeter kon volgen. Daarom is het mijn mening dat de keuze om het boek in twee delen te hakken compleet gerechtvaardigd is. Misschien is het puur vanwege het geld, misschien niet, maar mij maakt het niet uit. Zonder het in twee delen splitsen was het echt een rommeltje geworden. Daarbij wil ik ook even zeggen dat de keuze van de split niet beter had kunnen zijn. Het is daardoor alleen jammer dat de climax een beetje de wensen overlaat. Je bent gewend van een Harry Potter film dat hij met een grote knal eindigt, maar de climax was nu een redelijk kleinschalige actiescène, wat natuurlijk komt omdat er op de helft van het boek geen enorm actie-spektakel is. Het stoort me lichtelijk, maar ik houd wel in m’n achterhoofd dat Kloves daar weinig aan kon doen. Hij heeft een prachtig script geleverd voor deze film.
Een script dat overigens erg goed is uitgevoerd door de acteurs. Het viel me onmiddellijk op dat Daniel Radcliffe (Harry) en Emma Watson (Hermione) met sprongen vooruit zijn gegaan. Ook de derde, Rupert Grint (Ron) was erg goed bezig, alhoewel Watson tot mijn grote verbazing naar de kroon heeft gegrepen. Ze was altijd al ‘het midden’ geweest: Daniel de minste, daarna zij en Rupert de beste. Gelukkig hebben de drie hoofdrollen zich genoeg ontwikkeld om de film te dragen, want de focus lag deze keer echt op de drie en blij toe. Moet je je eens voorstellen dat er een hoop bijpersonages bij waren betrokken: dan zou je door de personages de film niet meer kunnen zien, denk ik. Ik vond het op het begin in het huis van de Dursleys al erg rommelig gedaan met die verschillende personen. Gelukkig worden de bijpersonages wel erg goed gespeeld. En dan vooral de slechteriken. Ralph Fiennes (Voldemort) haalt álles uit de korte tijd die hij op het scherm heeft, hetzelfde geldt voor Jason Isaacs (Lucius Malfoy), en Helena Bonham Carter (Bellatrix) zat zo te zien helemaal in haar sas toen ze haar gesprek van ‘girl to girl’ kreeg met Hermione (waar Watson overigens ook zeer sterk acteerde).
Ja, de slechteriken weten het beklemmende sfeertje van deze één na laatste Potterfilm erg goed te weerspiegelen. Want wat is het toch allemaal volwassen en donker geworden, zeg! Iets waar ik heerlijk van kan genieten. Een van de hoogtepunten daarin vond ik toch wel de scènes waar Harry, Ron en Hermione door verlaten landschappen struinen, terwijl je op de achtergrond de namen van vermiste personen opgesomd krijgt te horen op hun houten ‘toverradio’. En dit onder de begeleiding van de muziek van Alexandre Desplat geeft gewoon een heerlijke sfeertje. Het was mooi om te zien hoe Desplats score de film compleet wist te maken, iets dat bij de voorgaande Potter componist wel eens miste. Ook kregen we regelmatig een zogeheten ‘fade to black’, waarin het beeld langzaam naar zwart vloeit.
En als ‘finishing touch’ krijgen we van de sound effects department ook regelmatig wat bonken te horen (bonken die op onweer in de verte lijken). Zo ook twee keer dat het geluid flink omhoog ging en ‘uiteen spatte’ in een grote, lage bonk. Dat zet de duisternis die de Potterfilms hebben bereikt heerlijk neer. En verder weet Eduarda Serra hier ook een passende cinematography bij te verzinnen, maar niet alleen dat, van elk shot weet hij echt iets moois te maken. Elk shot is mooi geschoten en prima aan elkaar gemonteerd in de editing-room door editor Mark Day. Vooral als Harry een van zijn dromen krijgt, levert Mark Day mooi werk in de montage: korte flitsen die een droom goed weerspiegelen, maar die toch het juiste laten zien. En als het team van de visual effects mensen dan ook nog eens opnieuw iets moois weet neer te zetten (vooral de huiselfen waren mooi gemaakt), mag deze Potterfilm zich technisch gezien de beste noemen.
Maar niet alleen dat, ik denk dat ik (na lang nadenken) deze sowieso wel als de beste beschouw. Ik kijk hier echt naar een Harry Potter film die zijn niveau omhoog heeft gezet. De filmmakers hebben hier écht wat van gemaakt. En ze hebben niet alleen een goede Harry Potter film neergezet, maar ook een zeer volwassen en duistere film, met mooie donkere fantasy, iets waar ik wel van houd. Harry Potter heeft zich prachtig ontwikkeld en de cliffhanger laat je met smacht uitkijken naar het allerlaatste Harry Potter deel ooit... Van 4,0 naar...
4,5 sterren
