maerk

"I love The Smiths"

Als die schoonheid met die prachtige blauwe ogen ook nog eens een goede muzieksmaak heeft, kunnen we het Tom (Joseph Gordon-Levitt) niet verwijten dat hij als een blok voor haar valt. In het begin zien we echter dat de relatie al stuk is gegaan. Het hoe en waarom krijgen we in het verloop van de film te zien.

(500) Days of Summer is een h ele leuke film, maar slaagt toch niet helemaal in zijn opzet. Visueel leuk, met af en toe wat geinige trucjes en van die typische dingetjes die je in Amélie al zag. De kracht van de film zit hem vooral in die subtiele dingen van het verliefd zijn van de hoofdpersonages. Die kleine bewegingen en trekjes die je aan iemand opvalt. De chemie tussen Levitt en Deschanel werkt goed en ze spelen beide leuk. Daarnaast is de film enorm waar, verliefd zijn is leuk maar er zitten een hoop vervelende dingen aan vast en die gevolgen zien we hier ook heel goed. De beste scène in heel de film was de herkenbare en ontroerende expectation/reality scène.

Waar de handelingen de spijker op zijn kop slaan, waren de dialogen weer heel erg gemaakt. Ik kan het niet heel goed beschrijven, maar wanneer Levitt en Deschanel begonnen te praten deed dat afbreuk aan dat echte gevoel. Ze vroegen dingen aan elkaar die je nooit zomaar zou vragen en reageerden nogal gemaakt op elkaar.

Een leuke film met een mooi verhaal en een paar erg sterke momenten. Voor betere films in het genre zou ik echter Garden State en Cashback kijken. Onvervalste topper is natuurlijk Amélie, maar alleen Jeunet kan zulke magische films maken. 3,5*.

Spanje en horror.

[Rec] is een hele sterke horrorfilm, punt. Het cameragebruik, alsof het een documentaire is, is geen bijster origineel idee, maar het werkt wel. Ik vond hem in ieder geval stukken doeltreffender dan The Blair Witch Project en Cloverfield.

Het eerste half uur is opzich niet zo bijzonder. Er gebeurt niet veel speciaals, behalve dan dat de politieman gebeten wordt. Maar vanaf het moment dat de brandweerman naar beneden valt, geniaal moment, en het gebouw wordt afgesloten wordt het écht spannend. Er onstaat een flinke chaos. Er wordt geschreeuwd, geruzied en gerend maar ondanks dat wordt het niet te verwarrend. Erg mooi en geloofwaardig om naar te kijken. En stap voor stap ontvouwt het verhaal zich en bouwen de spanning en gore op. Sommige scènes zijn best angstaanjagend en geven een claustrofobisch gevoel. de inwoners kunnen geen kant op en er is veel drukte en lichte paniek. Dit alles sluit af met een fantastische finale. Erg mooi al die foto's en enge werktuigen. Ik had al verwacht dat er iets zou zijn op de zolder, maar dat dat ding de spot zou kapot maken had ik niet verwacht. En toen kwam daar het beste moment van de hele film: In het pikkedonker, met night vision, en dan ziet de cameraman iets bewegen. Zo'n afschuwelijk gedrocht komt binnen en ze kunnen nergens naartoe omdat de ruimte te klein is. Wat een machtige scène was dit, heel erg spannend. Balaguéro heeft eerder al het goede Fragile afgeleverd, en deze film is ook weer heel sterk.

Die Spanjaarden weten wat horror is, ben benieuwd naar andere horrorfilms en zelfs een beetje naar [Rec] 2. Dat gescheld in het Spaans was trouwens erg aangenaam om naar te luisteren.

4*

Puta Madre! Mierda! Spaans gescheld klinkt hemels!

[Rec] 2... Een uitstekend vervolg. Plaza en Balagueró hebben knap werk afgeleverd. Ik zat weer aan de buis gekluisterd, ook al kende ik het concept. De opbouw was misschien niet zo spannend en dreigend als in [Rec], maar dat werd gecompenseerd door veel meer bloed en actie. De mannen hadden geloof ik een iets groter budget. Er werden meer stunts uitgehaald en een beetje gebruik gemaakt van wat speciale effecten. Soms had ik het idee dat het camerawerk iets rustiger en gelikter was, vooral bij de politiemannen, daarna net zo chaotisch als ik gewend was. Daarbij komt een erg leuke nieuwe vondst: camera's op helmen. Ziet er erg tof uit.

Laat ik eens beginnen bij hetgene wat mij dwars zat. Het verhaal. Opzich is het een goed verhaal en het wordt goed uitgewerkt, maar het staat haaks op dat van [Rec]. In [Rec] ging het naar mijn idee om een ziekte, een infectie. Op het laatst kregen we wel wat te horen over een onderzoeker uit Rome en het Vaticaan, maar dat hinderde niet. Ik dacht dat zij dachten met iets religieus te maken te hebben, maar dat het gewoon een infectie was. [Rec] is in mijn ogen rationeel van opzet. Daar slaat [Rec] 2 een heel ander pad in. Dat ze [een religieus pad bewandelen is niet slecht, maar het klopt naar mijn gevoel niet met deel 1. Het komt zo teveel over als een aangeplakt verhaal, om maar een deel 2 te maken. Eigenlijk moet je dit deel dus los zien van de eerste. Dan kun je er meer van genieten.

Geweldige film hoor, maar kan [Rec] niet evenaren.

Lachen of huilen?

[Rec] 3 is uit! Maar wat moet ik ervan verwachten, aangezien de geïsoleerde omgeving en de handycam over de boeg zijn gegooid? Geen film waar ik direct op zat te wachten. De enorm positieve reacties hier op moviemeter zorgden er echter voor dat ik drie vrienden de bioscoop in sleurde tijdens een studiereis naar Madrid om deze film te zien.

Moet ik hier nou om lachen of om huilen? We hebben gelachen, want er zitten geinige scènes in [Rec] 3. Bijvoorbeeld de scène met de ridders en de staafmixer waren geinig. Het hoogtepunt van de hele film was echter toch de extreem ranzige zoenscène. Maar huilen zou ik eerder doen. Ik vond de film wel aardig, maar het komt bij de verste verte niet in de buurt bij de sublieme eerste twee delen. Het claustrofobische gevoel, chaotische acteerwerk en dito camerawerk en geweldige spanning vallen nergens meer te bekennen in [Rec] 3. Met dit deel maakt Plaza de serie belachelijk. De infected zijn niet meer eng, maar lachwekkende beesten. Van spanning is geen sprake want Plaza bouwt iedere scène hetzelfde op. Je ziet van mijlenver al aankomen dat er ergens een zombie achter een raam staat, of dat iemand dood lijkt maar toch gaat bewegen. Daarnaast is de film er visueel enorm op achteruit gegaan. Een beetje een saaie bedoening met af en toe wat mooie shots, maar ook hele lelijke shots (die low angle dolly in die tunnel was niet om aan te zien).

Plaza maakt de serie een beetje belachelijk. Veel gore en vreemde humor zijn nu de hoofdingrediënten van de [Rec] serie. Erg jammer. Toch nog een positieve beoordeling. Ten eerste omdat ik wel gelachen heb, en ten tweede omdat ik er geen zak van verstond (geen ondertitels in Spanje, duh) en daarom waarschijnlijk veel gemist heb.

Laat Balaguéro alsjeblieft terugkomen voor Apocalypse! 3*.

Richard Attenborough!

Een goede thriller, best eng dat dit op een waargebeurd verhaal is gebaseerd. Wat de film vooral de moeite waard maakt zijn het verhaal en de acteerprestaties. Een erg indrukwekkend verhaal, vooral omdat het anders gaat dan ik verwachtte. John Hurt en de baby gaan dood en Attenborough lijkt er mee weg te komen. De erg jonge John Hurt doet het best goed, maar hij verbleekt bij Richard Attenborough. Zijn John Reginald Christie mag best naast Hannibal Lecter gezet worden. Op het eerste gezicht een normaal, beetje onzeker persoon, maar hij blijkt heel intelligent en heel ziek. Heel overtuigende rol.

3,5*.

Groots opgezet, maar niet zo boeiend spektakel.

10,000 BC is best een domme film. Sommige stukken zijn wel mooi, meestal door de CGI, maar het overgrote deel erger je je aan alles wat er gebeurt. Maar opzich was het ook weer geen hel aangezien de film erg lekker wegkijkt. De CGI was over het algemeen erg mooi. Vooral de mammoeten zagen er prachtig uit. Maar de sabeltandtijger, die tot mijn teleurstelling heel weinig voorkwam, zag er niet zo mooi uit. De vogels waren opzich wel mooi, maar nog steeds best nep. 10,000 BC deed me denken aan Apocalypto en King Kong. King Kong door het stuk in de jungle. De reden waarvoor je 10,000 BC gaat kijken zijn de grote 'massashots' met veel visuele effecten. Verder heeft de film nog best mooie locaties.

2*, valt naar te kijken voor een keer.

12 Angry Men.

Ik heb niet zoveel met 'oude films'. Ik kan er wel naar kijken, en sommige zijn erg leuk, maar echte toppers zijn het nooit. Meestal beginnen ze geweldig, maar stranden ze halverwege in saaie en voorspelbare gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld Billy Wilder's The Apartment. De enigen die in de buurt kwamen van de topperstatus zijn Modern Times en Casablanca. Modern Times is bij vlagen erg leuk, alleen is op sommige stukken toch wat saai en voelt toch iets te gedateerd aan. Casablanca staat bij mij op 4*, maar het is alweer twee jaar geleden dat ik hem gezien heb. 12 Angry Men begon ook erg goed, en het middenstuk was ook erg goed, en het einde ook. Eindelijk is hier dan de 'oude' topper.

De film is heel voorspelbaar en redelijk cliché, maar dit is zo'n geval waar dat me geen zier uitmaakt. Ik kon genieten van andere dingen, het acteerwerk en de regie maakten alles meer dan goed. Het acteerwerk van de 12 heren is van uitstekend niveau, met Fonda op kop. Hoewel het allemaal typetjes zijn, worden ze toch goed neergezet door de acteurs... en ik hou opzich wel van typetjes. Lumet laat ieder puzzelstukje beetje bij beetje op de juiste plaats zetten. Het verloop van het overhalen van de rest was erg interessant. Ook er mooi dat de camera niet de standaard posities inneemt, maar door heel de ruimte beweegt op verassend leuke manieren. Daarnaast is het mooi om te zien dat hier kritiek wordt gegeven op de manier van rechtspreken in Amerika, precies op dezelfde manier als wij die nu bij maatschappijleer behandelen.

4*!

Jaws.

Eigenlijk is 12 Days of Terror Jaws. Het idee is hiervan gejat en er wordt bij gezegd dat het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dat kan wel zo zijn, maar dan nog had de film geen Jaws remake hoeven worden. Maar opzich valt deze film wel mee, er zitten wel aardige stukken tussen. Zo is de setting in 1916 en de aankleding wel aardig. Het acteerwerk is niet zo goed, al deed de Tom Cruise look-a-like het niet slecht, hij wist soms zelfs wat medeleven op te wekken. Ook hebben de makers er verstandig aan gedaan om de haai niet zo vaak in beeld te laten komen. Niet zo slecht als ik had verwacht, al gaan ze met het einde wel veel te ver. Met zijn drieën op een boot die haai vangen... waar doet dat me toch aan denken. En jammer dat onze hoofdrolspeler opeens de held uit moet gaan hangen. Maarja, ik had erger verwacht.

2*.

Alleskunner Boyle.

Ik had ongeveer hetzelfde bij 127 Hours als bij The Social Network. Het verhaal sprak me totaal niet aan, maar ik ben gaan kijken omdat de regisseur eenmaal erg goed werk heeft afgeleverd tot nu toe. Naast Fincher kan ook Boyle van een redelijk oninteressant gegeven een mooi verhaal maken.

Een bergbeklimmer die zijn eigen arm opoffert voor zijn leven is niet per definitie oninteressant, maar het feit dat je anderhalf uur wacht tot het gegeven moment wel. Boyle weet dit echter heel goed op te lossen door veel humor en een soort stream of conscienceness techniek toe te passen. Hij probeert ons te laten meemaken wat Ralston meemaakte. Ralstons gedachten gaan heen en weer tussen verschillende dingen, die soms totaal irrelevant zijn, maar zo werkt het menselijke brein wel. Dit van de hak op de tak springen van gedachten vond ik erg geslaagd.
Audiovisueel zit de film geweldig in elkaar, zoals we kunnen verwachten van Boyle. Visueel misschien wel een van mijn favoriete regisseurs, zo bewees hij ook hier weer. De soundtrack vond ik ook erg geslaagd.

De bijdrage van Franco aan de film is ook erg sterk. Ik zou niet willen zeggen dat hij de rol van zijn leven speelt, maar hij doet het wel erg goed.
Dit is echter wel een mindere film dan de andere films die Boyle de afgelopen jaren gemaakt heeft. Dit komt toch doordat de film zich in een omgeving afspeelt. Dit ervoer ik toch een beetje als een belemmering waardoor het nergens naar ongekende hoogten steeg.

De minste film van Boyle van de afgelopen jaren levert echter gewoon 4 sterren op. Erg goede film.

Gewoon een leuk tussendoorfilmpje. Niet bijzonder maar af en toe wel een spannende actiescene. Bruce Willis was goed maar ook niet meer dan dat, David Morse daarentegen erg overtuigend.
Alleen de stem van Mos Def irriteerde me erg!

3 sterren.

Zeer mooie film en niet alleen voor Nederlandse begrippen.

Ik heb pas sinds kort kennis mogen maken met het werk van Joost van Ginkel en de man zelf tijdens een workshop bij mijn studie. Een erg sympathieke vent, maar het gaat natuurlijk om zijn films. De kortfilm Kus was aardig, maar eigenlijk ook niets nieuws onder de zon. Zand wist mij in 20 minuten echter flink beet te pakken, wat een aangrijpend stukje film zeg. Na deze ervaring heb ik samen met een vriend besloten om dan ook meteen naar Van Ginkels eerste speelfilm te gaan.

Van Ginkel heeft wel lef om als speelfilmdebuut een film te maken zonder enige dialoog, maar hij heeft alles volledig onder controle. Hoewel er niet in gesproken wordt is het geluid een van de eerste dingen die opvallen. Zeer interessante soundtrack die de dromerige sfeer erin brengt. Daarnaast zeer goed acteerwerk van de hele cast, met name de twee hoofdpersonen die juist doordat ze niets zeggen een prestatie van formaat neerzetten. De chemie tussen de twee werkt ook erg goed. Visueel ziet de film er zeer gelikt uit. Het verfgevecht, waar de poster al een hint naar geeft, is een van die scènes die je bijblijft omdat het er zo geweldig uitziet. Het verhaal is een beetje eigenaardig, maar het werkt wel. Ik kon me goed inleven in de situatie van de jongen, zeer sterk geschreven personage.

4*.

Kon beter.

Als er een film is waarin de wereld helemaal kapot gaat, dan moet ik hem zien. Ik heb wel een zwak voor enorme destructie waarbij gebouwen en steden weggevaagd worden.
Dat zijn dan ook de beste stukken van 2012, gemaakt met mooie visual effects.
Helaas zit er een veel minder familie en zorg voor elkaar verhaaltje in. Dat er een verhaallijn is over een groep mensen is niet erg, maar hier is het wel erg saai en cliché uitgewerkt.
Nog een kleine voldoende, ik heb me vermaakt.

3*.

Wong Kar-Wai blijkt een onvoorspelbare regisseur.

De eerste twee films die ik van de man heb gezien waren zeer goed. In the Mood for Love staat bovenaan en My Blueberry Nights doet daar net voor onder. Chungkin Express viel daarentegen best tegen. Ik wilde op safe spelen en besloot om 2046 als volgende te bekijken, omdat deze het meeste leek op In the Mood for Love.

De vergelijking is goed te begrijpen. Ook deze film draait om het lastige liefdesleven van Tony Leung en speelt zich gedeeltelijk af in hotelkamers gedurende de jaren '60. En audiovisueel komt deze film ook dicht in de buurt van die film en dat vormt het grootste pluspunt van de film. Fantastische soundtrack en zeer mooi camerawerk, betoverend gewoon.

Maar het verhaal van 2046 pakte mij niet zoals dat van In the Mood for Love. De liefdesperikelen spraken me na een tijdje gewoon helemaal niet meer aan. Dit is geen verhaal over pijnlijke liefde, maar dat van oncontroleerbare lust. Daarnaast duurt de film zo lang dat de film enorm gaat slepen. De fantasiewereld die erbij wordt gehaald vond ik dan weer wel interessant, vooral doordat het er visueel heel mooi uitziet.

Geen slechte film, maar het viel me gewoon erg tegen. Door de lengte niet goed genoeg voor 3,5*, dus 3*. Ik heb nu geen flauw idee wat ik van de volgende Kar-Wai moet verwachten.

Ellende, ellende, ellende.

21 Grams was de laatste film van Innaritu die ik nog moest zien. Ook hier dompelt hij ons onder in verdriet en ellende. Helaas weet de film ondanks de interessante vertelstructuur en het goede spel niet de volle twee uur te overtuigen. Het begint allemaal goed en tot over de helft zat ik nog op 4 sterren. Maar daarna gaat het snel bergafwaarts en wordt het drama veel te overdreven en onrealistisch. De acteerprestaties zijn wel goed, maar de menselijke emoties worden ook hier veel te makkelijk blootgegeven. Natuurlijk hebben de personages behoorlijk wat meegemaakt, maar om de haverklap gaan keihard gaan huilen, schreeuwen en veel te geschreven dialogen nemen veel kracht van de film weg. De menselijke emotie is iets subtiels en geen bom van dramatische gebaren. Mij raakt het in ieder geval niet snel.

Naomi Watts acteert veel te overdreven naar mijn mening. Ze voldoet precies aan wat ik hierboven beschreef. Schreeuwen en janken zo hard je kan om de kijker te laten zien hoeveel pijn je hebt. Zeer onrealistisch, gewoon een hoop gebrul terwijl die tere figuur die er hoort te zijn nergens te bekennen is. Sean Penn doet het goed, ik zie hem graag spelen, maar hij blaast mij hier niet weg met zijn prestatie. Benicio del Toro is de enige die een redelijk realistisch, geloofwaardig figuur weet neer te zetten. Hij steelt hier de show.

De vertelstructuur van de film vind ik erg knap en dat maakt deze film interessanter. De fragmenten lopen kriskras door elkaar, maar toch wordt alles duidelijk en zijn de verhaallijnen slim met elkaar verbonden. Goed geschreven. Visueel ziet het er allemaal heel aardig uit en de muziek is oké.

Biutiful is tot nu toe de beste film van Innaritu, toevallig degene waarbij hij niet heeft samengewerkt met Arragia. 3,5*.

“Breathtaking… inspired. Everyone over fifteen should see this movie” De tekst op de dvd hoes vat mijn mening in een zin samen. Een indrukwekkende, ontroerende, maar tegelijkertijd ook bijna een feel good film met een flinke dosis typische humor.

De debuutfilm van Shane Meadows, een man wiens werk opvallend genoeg niet zo bekend is in Nederland. Onterecht, Meadows is een fantastisch regisseur die de perfecte combinatie van drama en humor weet voor te schotelen. Zijn films zijn zowel heel grappig als zeer ontroerend, zo ook Twenty Four Seven. En opnieuw werd ik verrast en betoverd door Meadows’ regie en de zeer mooie muziek die gebruikt wordt. De soundtrack zal ik ook zeker nog eens gaan opzoeken en beluisteren.

Bob Hoskins is Alan Darcy. Darcy opent een boxclub om de verveelde Nottinghamse jeugd wat laten doen, in plaats van hun leven weg te gooien. Als verwacht begint het een beetje stroef, maar na een tijdje kunnen de jongens goed boksen en zijn ze daarnaast een hechte groep vrienden geworden. Die vriendschap voel jij als kijker ook, je voelt je ook een van die jongens, het zijn ook jouw vrienden. Dit is te danken omdat de personages zo gewoon zijn als iedereen. De acteurs doen het geweldig juist doordat ze zo naturel spelen. Bob Hoskins is een prachtacteur en ook in Twenty Four Seven laat hij zien wat acteren is. Heerlijke vent, heerlijk accent. Ook Frank Harper is weer van de partij, daar was ik ook erg blij mee. Ook voor hem geldt dat hij een sterk acteur is en bovendien een heerlijk accent heeft. Naast geweldig acteerwerk zijn ook die heerlijke dialogen weer aanwezig, meestal schuilt hier die fijne humor van Meadows’ films in. Het camerawerk dat wordt gebruikt is redelijk simpel, maar daardoor juist zo doeltreffend. Je wordt niet afgeleid door moeilijke camerabewegingen, zodat je je makkelijker kan concentreren op de problemen en emoties van de personages. Ook zijn de bokswedstrijden zo veel realistischer. Met pijn in mijn hart moest ik aan het einde toezien hoe alles toch fout loopt. Darcy stampt er bij de jongens in dat ze zichzelf onder controle moeten houden, maar als het er op aan komt lukt dat niet. Tijdens de wedstrijd geven ze zich over aan hun woede en laten zich losgaan op de tegenstander. Ook Darcy moet eraan geloven en dat verwoest uiteindelijk zijn leven. Hij slaat de vader van Tim in elkaar, en daarmee kan hij zelf niet leven. Hij sterft. Zeer ontroerend.

Onbegrijpelijk waarom Meadows nog steeds niet zo bekend is, hij maakt parels van films. Al hoewel... Somers Town draait waarschijnlijk in oktober in de Nederlandse bioscopen, daar kijk ik dan ook zeer erg naar uit. Twenty Four Seven is zeker de moeite woord, een aanrader.

Dikke vette 4*!

4 kijkbeurten later...

kijkbeurt 1: 3,5*. Een erg leuke film, maar er had meer ingezeten.
kijkbeurt 2: verhoging naar 4*
kijkbeurt 3: Hij blijft goed! een erg dikke 4*, wellicht verhoging bij een 4e kijkbeurt?
En dan nu kijkbeurt 4, ik heb weer genoten.

Vreemd eigenlijk, Boyle is een van mijn favoriete regisseurs, maar nog geen enkele film die ik van hem gezien heb heeft boven de 4* gescoord. Trainspotting, 28 Days Later..., Sunshine en Slumdog Millionaire staan alle vier op 4*, randje 4,5*. 28 Days Later... is in mijn ogen Boyle's beste film tot nu toe, maar hoger dan 4,5* kom ik echt niet en dat vind ik jammer.
Laten we eerst maar eens de film helemaal ophemelen: Het idee van de film vond ik de eerste keer al erg goed. Een stel dierenactivisten bevrijdt uit goede bedoeling een aantal chimpansees die gevangen worden gehouden in een lab. Alleen komen ze er net te laat achter dat de diertjes besmet zijn met een extreme vorm van razernij. Het virus verspreidt zich onder de dierenactivisten en binnen een mum van tijd is half Engeland besmet. De mensen die besmet zijn, 'Infected', zijn hondsdol, maar dan 10 keer erger. Het zijn beesten en ze zijn enorm. Bedenk je nu maar eens hoe angstaanjagend het is om in een land te wonen waar een wilde, bloedende en hongerige persoon je plotseling aan kan vallen. Dit zorgt in ieder geval voor een beklemmend sfeertje in de film en de Infected zijn een groot pluspunt voor de film. Maar we beginnen rustig met een van de indrukwekkendste scènes in de film. We zien Cillian Murphy die na 28 dagen ontwaakt uit een coma in Londen. Alleen Londen is niet Londen, Londen is helemaal verlaten. Dit levert prachtige plaatjes op van Murphy die, bijvoorbeeld, langs de Houses of Parliaments loopt, helemaal alleen. De wereld die Boyle schept is echt. Het is niet zomaar leuk verzonnen, maar komt heel erg realistisch over.
Het camerawerk is uitstekend. Ik heb er totaal geen moeite mee dat heel de film geschoten is met DV camera's. Het geeft de film net dat rauwe en sombere dat het nodig heeft. Anthony Dod Mantle bewijst zich hier weer als een bijzonder goede cameraman. Alleen jammer dat er soms wat te warrig gemonteerd is. Het acteerwerk is ook prima, ik leefde mee met de personages. Enkel Hanna overtuigde me niet. Voor de rest levert iedereen een geweldige acteerprestatie. John Murphy kan ik natuurlijk niet vergeten, hij heeft de geweldige soundtrack voor de film verzorgd.

Ik ben uiterst positief, en ik vraag mezelf dan ook af waarom 28 Days Later niet in aanmerking komt voor die 4,5*. Soms gaat de film iets te traag, of stoor ik me licht aan de beslissingen die genomen zijn in het script. Die tunnel. Wat ik ook erg jammer vind is dat het verhaal zelf niet zo veel inhoudt. Het is binnen een poep en een scheet voorbij. De eerste helft van de film komt een beetje te traag over. Hoewel er zeker spannende scènes inzitten, komt het niet helemaal op gang. Maar ik kan nou niet precies aanwijzen waar het probleem ligt, alleen de sterke stukken kan ik naar voren halen. Het gedeelte bij Murphy thuis is super, de trappen scène in de flat is zeer spannend en de explosie in het begin is een sterk staaltje regie.
De tweede helft is voor veel mensen een afknapper, maar hier komt het in mijn ogen pas echt op gang. Ten eerste zijn de shots in de stromende regen om in te lijsten zo mooi. Ten tweede kunnen we genieten van Christopher Eccleston die toch een erg fijne rol neerzet. Ten derde kunnen we hier eindelijk genieten van John Murphy's In the House in a Heartbeat, wat een mooi stukje muziek.

28 Days Later is een geweldige film... maar wat een rotfilm om te beoordelen zeg. 4* is te laag, 4,5* weer net te hoog. Helaas is de 4,25* op MM geen optie. Op een of andere manier weet de film steeds niet naar 4,5* te klimmen en blijft ie hulpeloos op het randje tussen de twee cijfers inliggen. Ik blijf bij 4*, maar dan wel de meest speciale 4* die ik uitgedeeld heb.

4*

Zeer sterk vervolg die niet onderdoet voor zijn voorganger.

28 Weeks Later is een hele spannende film geworden. Ik had nooit verwacht dat het vervolg op 28 Days Later zo goed zou zijn. En het verhaal wordt hier ook niet simpelweg uitgemolken maar er is duidelijk over nagedacht.

Het begint al meteen fantastisch. We maken opnieuw kennis met de Infected en ze zijn geen steek veranderd. Ze zijn nog steeds even creepy en snel als in Boyle's film. Mooi ook dat speciale personen het niet overleven, zoals het meestal wel het geval is in andere horrorfilms. Meedogenloos slachtten ze iedereen af. Daarna wordt het rustiger en zien we hoe Londen opnieuw wordt opgebouwd en bevolkt. Na ongeveer 7 maanden zijn de meeste Infected uitgeroeid of gestorven van de honger. Dit stuk is wel interessant omdat het veel informatie bevat maar aan de andere kant ook een beetje saai. Vooral wanneer de kinderen de verboden zone ingaan, vond ik een beetje dom. Maar zodra de pleuris weer uitbreekt is de film ongekend goed. De paniek die onstaat is mooi en realistisch, maar zodra de soldaten het bevel tot 'extermination of everything that moves' krijgen wordt de film helemaal spannend. Nu zijn de Infected dus niet hun enige zorg en worden ze van twee kanten aangevallen. Erg mooi bedacht.

Visueel is de film een plaatje. Het camerawerk in combinatie met de snelle montage is super, vooral de Infected cams zijn overdonderend. Supersnelle zwiepen en camera's die vlak achter een persoon zitten en ze razendsnel volgen. Soms had het camerawerk echter wel iets minder uit de losse pols geschoten mogen worden, vooral in het begin. En naast de Infected cams zijn er ook een aantal erg mooie camera vondsten, bijv: de nachtkijker vizie in de metro. . De Infected zijn, net als in 28 Days Later, weer de sterren van de film. Enorm enge wezens die retesnel zijn en alles dat leeft verscheuren, tof! De special effects zien er ook heel stoer uit, vooral de scène met de vuurbommen is een plaatje. De acteurs doen het ook goed.

Een erg sterke horrorfilm die gewoon heel tof en meer is dan een simpel avondje vermaak. Na deze gezien te hebben schreeuwt 28 Days Later om een herziening, die komt er zoiezo binnenkort want dan kan ik het beste oordelen welke ik nou beter vindt.

4*

Erg sterke horror die me deed denken aan 28 Days Later...

Mijn verwachtingen voor 30 Days of Night waren niet meer dan een lekker tussendoor filmpje. Maar de film is veel meer dan dat. De duistere kleuren en de depressieve sfeer vallen vanaf het begin al op. De zon gaat onder en iedereen bereid zich voor op een maand zonder zonlicht.

De vampieren maken een stijlvol entree. Eerst enkel en alleen schaduwen en schrikeffecten. De dingen zijn retesnel en maken heel onheilspellende geluiden. Met mooi en flitsend camerawerk worden de eerste slachtoffers al snel gemaakt. Gewoon vanuit het niets BAM! worden ze gegrepen en meegesleurd of kapot gebeten. Pas later komen de vampiers goed in beeld. Meestal is dit een beetje een doodssteek in horrorfilms omdat de wezens meestal veel minder eng blijken dan je had gedacht. Maar in 30 Days of Night hebben ze verdomd veel aandacht besteed aan heel mooie make-up. Die vampiers zijn echt heel goed gelukt en zien er best eng uit. Vooral hun Big Chief is een creep eersteklas. Prachtige rol overigens. Ook bloed en dergelijke is mooi gedaan. Vampiers zitten meestal helemaal onder het bloed gedurende de hele film en sommige scènes zijn erg mooi inelkaar gezet. Bijvoorbeeld de scène waar Billy wordt onthoofd.

David Slade heeft de vampiers een eigen taal en uiterlijk meegegeven. Hij heeft iets nieuws gedaan maar blijft tegelijkertijd ook bij de gouwe ouwe vampiers. Zo bijten vampiers nog steeds in nekken, alleen scheiden ze hier hoofden van rompen en eten ze ook andere lichaamsdelen en drinken ze niet alleen bloed. Erg stoer. Visueel ziet 30 Days of Night er gelikt uit en zitten er een aantal erg mooie shots bij. Vooral een bewegend bovenaanzicht van de slachtpartij is werkelijk prachtig. Het acteewerk is ook wel goed en Josh Hartnett zet geloofwaardig een 'normaal' persoon neer. Het einde is verrassend en weer eens wat anders dan je had verwacht.

Geweldige horror met supereffecten en een stoere visuele stijl. Ik ben meteen benieuwd naar Hard Candy.

4*

Een film met zeer positieve en zeer negatieve reacties...ik zit er precies tussenin Ik weet nou niet wat ik ervan moet denken. Aan de ene kant geeft de film je vette actie met slow-motion momenten waar ik een beetje een zwak voor heb. Ook is het kleurgebruik een leuk aspect in de film. Maar aan de andere kant is het zo dat als de actie stopt het verhaal inelkaar zakt. En kunnen die Spartanen echt niets anders dan keihard bulderen dat zij de beste zijn? De actie is dus echt wel vet, maar er had wat mij betreft nog meer actie in mogen zitten...dan was het een échte actiefilm en had ie 4 sterren gekregen. Maarja het is wat het is...hij viel een beetje tegen maar is toch wel bijzonder. tussen de 3,5 en de 4 sterren in...

...ik maak er een dikke 3,5 ster van.

Akelige film waarin het bloed rijkelijk vloeit.

Á l'Intérieur is een heel spannende film. De film heeft een akelig beklemmende sfeer, je hebt bijna ieder moment het gevoel dat er iets gaat gebeuren, maar je weet niet wanneer. Deze momenten worden lekker gerekt en eindigen meestal in een gruwelijke moord. Het camerawerk is in het begin heel rustig en door die langzaam zwevende camera lijk je in een soort nirwana te zitten. Maar hier wordt bruut een eind aan gemaakt als Dalle op het toneel verschijnt. De camerabewegingen zijn nog steeds rustig, maar door al het bloed en verminkingen die je ziet is dit niet zo rustgevend meer. Het kleurgebruik en belichting zijn prachtig. Vooral de scène bij het raam is er eentje om in te lijsten. De soundtrack is overigens geweldig, elektrische, schelle tonen en snel kloppende 'beats' maken het allemaal nog spannender. Het geluid is trouwens ook erg goed.

Over het algemeen ben ik heel positief over Á l'Intérieur, maar helaas zijn er ook wat minpunten. Ten eerste de personages, die deden me eigenlijk niet zoveel. Dalle zet opzich wel een aardige psycho neer, maar het had van mij een nog zieker wijf mogen zijn. Wat ze allemaal doet is al ziek genoeg, maar het personage vond ik daar niet echt het type voor. Te kalm als je het mij vraagt, al pakt die kalmheid op sommige momenten positief uit. Alysson Paradis vond ik maar een beetje een saai iemand. Medeleven kon ik soms wel opbrengen voor haar (schaar in haar hand enz.), maar over het algemeen boeide het me niet zo wat er met haar zou gebeuren. En het stoorde me nogal dat ze een breipen door haar keel heen stak. Opzich begrijpelijk gezien de situatie waarin ze zich bevindt, maar waarom heeft ze dan zo'n overlevingsdrift? En een beetje dom dat ze de wond later weer dichtplakt. Het tempo had ook ietsje hoger mogen liggen, al is dit niet echt een storende factor. Het ging op sommige momenten iets te langzaam voor mijn gevoel. De twist, dat Dalle in de andere auto zat zag je van mijlenver al aankomen en de fotoscène is een beetje gejat van Saw. En in Saw vond ik diezelfde soort scène een stuk beter.

Hoewel ik hier erg veel negatieve punten noem, vind ik dit zeker geen slechte film. Een 3,5* zou veel te weinig zijn voor deze film. Een sfeervolle film met een constante spanning en audovisuele pracht. En Á l'Intérieur bevat trouwens een van de goorste, of akeligste scènes die ik ooit heb gezien. Een keizersnede met een schaar, ik kan veel hebben maar dit was een erg ongemakkelijke scène. Jammer van die minpunten anders had dit een veel dikkere 4* kunnen zijn.

Kleine 4* (3,80*)

P.S.: Die zombie waar iedereen zich aan stoorde, dat was toch geen zombie? Hij was toch blindgemaakt door Dalle en probeerde haar te doden, maar kon niets zien, dacht ik.