JonnieBrasco

Als vervolg op het plot - (bron: Asoka uitgeverij):
"De film laat de voorbereidingen van de workshop zien en de aankomst van de twee leraren in de gevangenis. Tien dagen sluit een aantal gevangenen zich samen met de twee leraren op. We krijgen inzicht in de processen die zich in hen afspelen. Ze lijken andere mensen te worden. Vrij kort daarna wordt het de 'Dhamma Brothers' verboden te mediteren. Pas vier jaar later, als de leiding veranderd is, komen de leraren terug in de gevangenis. De hernieuwde ontmoeting met hun oude 'Dhamma Brothers' is hartverwarmend."

Hij raakte me diep. De zacht uitgedrukt 'onbeschaafde sfeer' van de gevangenis wordt al heel snel duidelijk, want de documentaire is ongepolijst verfilmd. Onbewerkt. En observerend... geen propaganda, maar de harde praktijk. Geen romantische, dramatische Green Mile of Shawshank taferelen, maar naakte realiteit van een rauw bestaan.

Een aantal gevangenen mag een dagje kennis maken met twee leraren die uitleggen wat vipassana-meditatie is. Een praktische methode om concentratie en opmerkzaamheid te ontwikkelen, met inzicht en vrijheid als doel. (Letterlijk betekent vipassana: de dingen zien zoals ze zijn). De gevangenen kunnen er na een eerste kennismakingsdag voor kiezen zich op te geven voor een 'retraite' van tien dagen, in de gevangenis dus. Eigenlijk een korte 'retraite' (tien dagen mediteren) in een lange 'retraite' (in de gevangenis zitten)..De gevangenen zitten gezamenlijk in een zaal waar er tien dagen geen woord gewisseld zal worden, en wordt elke minuut gedisciplineerd ingevuld. Er zijn geen afleidingen meer, en er wordt niets aan het toeval overgelaten. Alles is strak geregeld, het eten, je schoenen neerzetten, slapen, zitten om te mediteren... De gevangenen hebben zich maar een doel voorgenomen. Op de grond zittend, met hun ogen gesloten, kijkend wat zich aandient. Gedachten, herinneringen, gevoelens...

Het onderste komt in de gevangenen naar boven. Hoe dieper de meditatie, hoe dieper de shit en heftiger de emoties. Er is geen ontwijken meer aan. Ze worden geconfronteerd met zichzelf, en bijna meer dan je voor mogelijk zou houden! Het is verbazingwekkend en ontroerend hoe razende rusteloze bullebakken hun schild kwijtraken, en zichzelf transformeren tot zachtmoedige personen, met stralende ogen. Het is schitterend. Wat de camera vastlegt is nog altijd ongepolijst en onvervalst. Het is duidelijk dat ook de zwaarste criminelen hun angsten, schuld, woede, jaloezie, spijt, schaamte, depressie e.d. kunnen kwijtraken, en dat dat niet alleen iets dat voorbestemd is voor monniken en asceten. De film is dus bemoedigend voor Vipassana-beoefenaars, en iedereen die geïnteresseerd is.

De 'golf van bevrijding' die een deel van de gevangenen meemaakt, gaat niet onopgemerkt aan de autoriteiten voorbij. De autoriteiten ervaren het als bedreigend, en Vipassana-meditatie wordt verboden. De gevangenen oefenen echter in hun cel door. Na een aantal jaren (wanneer er ander bestuur is) komen de leraren weer langs en is er sprake van een mooie hereniging.

De dvd (originele lengte) is via The Dhamma Brothers - dhammabrothers.com te bestellen. De BOS (Boeddhistische omroep stichting) heeft hem ingekort tot 60 minuten, welke voor een kleinere prijs verkrijgbaar is via Asoka.

Een must-see!

Mooie beelden, standaard en voorspelbaar verhaal, goedkope score. Zoon acteert sterk, vader is genoemd erg eenzijdig. De film is lekker eenvoudig en traag, en heeft geen pretenties. Maar ik stoorde me aan dingen zoals de inferieure vioolgeluiden uit de synthesizer, zoon die steeds maar tien seconden heeft om te bellen, dode vader wiens buik nog ademt, mechanische ondersteuning in de drijfzand droom en onverstaanbare buitenlanders die erg overdreven door bleven praten, om maar wat te noemen. 3*

Zulke vlinders als Poppy vind ik interessante mensen... en dus een leuk uitgangspunt voor deze film. Toen ik de trailer zag, kreeg ik echter al mijn twijfels. Sally Hawkins leek namelijk niet geknipt voor de rol. Zo'n rol moet je ZIJN, niet proberen te acteren! Sally lijkt me buiten de set wellicht helemaal niet zo'n vrolijk, ontwapenend en luchtig typetje, en het lukt haar dan ook niet om dat op de set opeens wel te zijn. Veel te geforceerd en kunstmatig. Niet te geloven dat je zo'n vrouw dan toch cast voor zo'n dragende rol. Een willekeurige amateur-toneelspeelster (een beetje geselecteerd op natuurlijke uitstraling) had de rol waarschijnlijk op vanzelfsprekender en meer hartverwarmende wijze ingevuld. Ik verdraag veel, maar na tien minuten heb ik de film een beetje verontwaardigd afgezet... en zal me dan ook onthouden van een stem.

Van alle Boeddhistische films en documentaires die ik heb verzameld en gezien dringt deze docu wellicht het verste door tot de wezenlijke kern van de praktische psychologie die het Boeddhisme biedt: harmonie en verzoening met jezelf, je familie en maatschappij door het cultiveren van concentratie, opmerkzaamheid en mededogen. De regisseur is zich ervan bewust geweest niet propagandistisch te werk te gaan, waardoor het een aangename documentaire is waarbij de inhoud naturel naar voren komt. Thich Nhat Hanh is een bescheiden en evenwichtige vredesactivist, die in eenvoudige taal weet over te brengen wat je kunt beoefenen om boosheid, afkeer, jaloezie, angst in hun vroegste stadium te (h)erkennen, en je 'mind' er vrij van te maken. Dat wordt gemakkelijk wanneer je beseft dat het enige dat echt bestaat het hier en nu is.

De film heeft een prachtig decor: het chaotische Indiase straatleven, Indiase traditionele muziek, historische pelgrimsplaatsen, vrijblijvende ontmoetingen met o.a. straatkinderen, en de enthousiaste studenten van Thich Nhat Hanh.

Voor deze documentaire zijn niet de meest flitsende camera-technieken gebruikt. Maar dat hindert geen moment, de sfeer en boodschap konden al niet veel beter overkomen. De 80 minuten bieden veel afwisseling en niet zozeer 'stof tot nadenken' maar 'stof tot realiseren'.. Het resultaat is een soort collage van Indiase culturele indrukken gecombineerd met Dharmische wijsheden, religie-overstijgend. Het bekijken van deze documentaire leidt tot inzicht in onze afgescheidenheid van onszelf en van de wereld. Het aandachtige, gelijkmoedige en jonge karakter van Thich Nhat Hanh (hier reeds de 70 gepasseerd) is inspirerend om naar te kijken, keer op keer.

Inmiddels vier keer gezien, en het blijft een adembenemende mooie film zeg! Met een erg plezierig tempo. Je zou bijna vergeten dat Richard Farnsworth niet zichzelf speelt, maar een rol. Hij heeft in de Tweede Wereldoorlog gevochten, de fles overwonnen, en is een wijze man geworden. Hij heeft alles meegemaakt, kent geen angsten meer en lijkt met veel gelijkmoedigheid in de wereld te staan. Zijn houding haalt het beste uit de mensen om hem heen, bekenden en onbekenden. De regisseur is er ontzettend in geslaagd om deze houding van gelijkmoedigheid, en wat dat op de omgeving uitstraalt, in beeld te brengen.

Alles is mooi, behalve die paar scenes die niet helemaal passen of goed uitpakken. De scene met de vrouw en het hert is een beetje ongeloofwaardig, en dat het weggelopen meisje het licht opeens zag, daarvoor ontbrak de magie tijdens hun conversatie mijns inziens. De scene met de tweelingbroer was grappiger geweest als de onnozelheid wat natuurlijker geacteerd was. Ik had de indruk naar Herbie-acteurs te kijken.

Ik word niet warm of koud van de naam David Lynch, maar dit is toch een zeldzaam mooie film. Het trage tempo, de intense kleuren, de rechtlijnigheid, het acteerwerk, de moraal, de emoties, de koppigheid/eigenzinnigheid, de totale sfeer (ondanks de zware thema's toch behoorlijk feelgood!), de oprechtheid, de soundtrack, geen poespas en opsmuk maar toch heel kleurrijk en gestileerd...