remorz

Ergens merk je dat dit een kort verhaal van King was.

Leuk gegeven van de sensatiebeluste journalist die de horrorkamer cynisch binnengaat en in real-time langzaam gek wordt. Ook het deel met Jackson creëert een fijn sfeertje, zonder dat er ook nog maar iets gebeurd is. Cusack vind ik een totale miscast; hij mist de natuurlijke arrogantie van de cynicus en overtuigt nog minder als krankzinnige.

Eenmaal in de kamer zijn er enerzijds enkele goede vondsten (de man in het raam aan de overkant, de almaar veranderende plattegrond) maar anderzijds ontspoort de film ook, enigszins gemakzuchtig zelfs. De tot leven komende schilderijen, het 'monster' in de schacht en als de kamer compleet besneeuwd is; het gaat ten koste van de zorgvuldig opgebouwde surrealiteit en trekt de film onnodig over de top.

De ontknoping is dan wel weer leuk (herbeleef hetzelfde uur keer op keer of maak gebruik van ons speciale 'check-uitsysteem'). Het sentimentele randje met zijn vrouw en dochter is leuk als psychologische mindfuck, maar krijgt vooral op het einde teveel nadruk.

Teveel onnodige scenes, met bovendien de verkeerde toon. Was hier meer in geknipt, was de film korter geweest maar het had de effectief beklemmende sfeer behouden. 3*

Moeilijk te beoordelen film voor mij. Kubrick weet zijn films in mijn ogen tot vervelens toe breed uit te spannen. Lange, geluidloze shots, veelvuldige herhaling van beeld en geluid en dramatisch aanwezige muziek; het theatrale spat ervan af. Waar dergelijke sfeertekening bij bijv. The Shining perfect werkt, heb ik absoluut geen binding met rondspringende apen of langzaam draaiende ruimteschepen . Het is ook niet zozeer mijn genre.
Daarentegen weet de film halverwege toch de juiste snaar te raken met het boeiende idee de Hal-9000, een perfectionistisch staaltje kunstmatige intelligentie, de controle te laten overnemen. Het desolate gevoel, machteloos door de ruimte te zweven, bekroop mij langzaam. De stijlhandhaving die de eerste helft van de film irriteert, werkt een half uur lang echt perfect.
Maar daar lijkt Kubrick geen genoegen mee te nemen. Kubrick wil een visie uiten, een monumentaal verhaal vertellen. Een verhaal dat mij niet zozeer kan imponeren. Misplaatste muziek, geforceerde filosofische inslag en veel scenes/gebeurtenissen/beelden die in mij op mijn klokje deden kijken ( de film begint nota bene met drie minuten zwart beeld, maar ook almaar herhalende storingsgeluidjes, oneindige ruimte(schip)shots hadden voor mij weggelaten of korter gekund). Veel dingen die de pretentie van Kubrick blootleggen, wat prima zou zijn als het zou werken, maar bij mij werkt het niet.
Uiteindelijk heb ik veel respect en bewondering voor een eigenzinnige filmmaker als Kubrick en deze film ga ik zeker herzien, maar voorlopig hou ik het op 3,5*.

Mooi.

Ontdaan van een (compleet) narratief verhaal, weet Mortier met 22 Mei toch gevoelscinema te maken. Zelf steekt hij niet onder stoelen of banken, zich te verzetten tegen enkel verhalende cinema.

De inkijkjes in de levens van de slachtoffers zijn persoonlijk, maar blijven toch redelijk op afstand. Het zijn de grauwe kleuren, de apathie van onthande personages en de grimmige sfeer die bij de kijker binnenkomen.

Het levert cinema op die fluistert en schreeuwt maar je hoe dan ook meesleept tot de magistrale eindscène, waar Mortier vernieling en verderf omsmeedt tot ongelooflijke schoonheid.

Mortier maakt cinema. Hij buit hier de middelen minder ostentatief uit als Ex-drummer en laat tevens ruimte voor verbetering; Mortier heeft een visie die bevalt. Laat de volgende maar komen.
4*

Leuk. Bijna alles aan deze film is...leuk.

Het spel van Tautou, weerszijden van het verhaal en de vertelwijze ervan, het kleurgebruik, enkele terugkerende motieven (de zelfgemaakte kat bijvoorbeeld), gebruik van muziek; het is allemaal erg fris & fruitig, met verve gebracht. Jammer dat het nergens echt doorstoot naar werkelijk bovengemiddeld. Vind het echt zo'n filmpje dat voor de 4* gaat, maar hij kan dat helaas niet echt waarmaken.
3,5*