remorz
Ingeschreven sinds 26 januari 2004
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van remorz. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Royal Tenenbaums, The (2001)
dinsdag 29 mei, 11:42 uur
stem geplaatst
filmdetails
Black Out (2012)
woensdag 23 mei, 10:21 uur
stem geplaatst
filmdetails
Kill Bill: Vol. 2 (2004)
Alternatieve titel: Kill Bill 2, dinsdag 22 mei, 11:45 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren
filmdetails
Kill Bill: Vol. 1 (2003)
dinsdag 22 mei, 11:45 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
filmdetails
No Country for Old Men (2007)
dinsdag 22 mei, 11:44 uur
stem geplaatst
filmdetails
Jaws (1975)
vrijdag 18 mei, 1:02 uur
stem geplaatst
filmdetails
Men in Black (1997)
vrijdag 18 mei, 0:13 uur
I've never seen sugar do that!
Redelijk rake film met een Will Smith in zijn hoogtijdagen. Kenmerkend is zijn grote mond, gecombineerd met sulligheid en komische timing, hetgeen allemaal prima werkt in MIB. Tommy Lee Jones werkt goed als zijn mopperige tegenhanger.
Hoe RTL5 het bedacht krijgt deze, op dezelfde avond, op Men In Black 2 te laten volgen is werkelijk onbegrijpelijk; het pakt voor deze echter wel goed uit. Alle uitgekauwde grapjes, terugkerende personages en overige herhalingen van zetten uit deel 2, voelen nog fris aan in dit eerste deel.
Veel heeft het allemaal niet om het lijf. Wat voorspelbaar qua plot, lelijk creature design en brakke soundtrack en CGI; gelukkig zit er genoeg vaart in en neemt de film zichzelf niet te serieus. In tegenstelling tot de vermoeiend ergerlijke zit die deel 2 was, heb ik me hier goed vermaakt. 3*
filmdetails permalink reageer
Men in Black II (2002)
vrijdag 18 mei, 22:23 uur
Uitermate zwak.
Sequel-angst komt voort uit zwakke vervolgen en zelden kom je ze zo zwak en gemakzuchtig uitgerold tegen als bij MIB2. De film verschuilt zich wellicht achter een vernislaagje meta-niveau als dezelfde scenes en personages uit deel 1 hier terugkeren; in elke poging ontbeert het de frisheid en timing van dat eerste deel.
De introductie van de nieuweling op het bureau, een scene met de wormen, Jeebs etc. etc. tot aan ook hier een scene met een auto op hypersnelheid; te veel momenten roepen een déja-vu op van het eerste deel, alsof je zelf geneutraliseerd bent en iedere scene een stroomstootje in je hersenen veroorzaakt. Erg gerecycled allemaal.
Zowel de effecten als het creature design zijn nog prominenter in beeld en hoewel van (uiteraard) hetzelfde kaliber, valt nu nog meer op hoe lelijk het allemaal is. En dat voor een film uit 2002. Bovendien funest voor een film uit dit genre.
Netto betekent al het bovenstaande dat er weinig te genieten valt en dat de sequel zo'n beetje alles fout doet wat het kon doen. Het voorspelt bovendien weinig goeds voor de release van deel drie, dat de reeks weer nieuw leven in moet blazen. Leven dat 10 jaar terug al de nek om werd gedraaid. 1,5*
filmdetails permalink reageer
Buried (2010)
zondag 13 mei, 16:44 uur
Jammer.
Ik hou van één-locatie-films. Het dwingt de makers creatief om te springen met plot, acteurs en camera, teneinde de spanning als in een snelkookpan te doen toenemen, dit alles met minimale middelen.
Waarschijnlijk is het gegeven van Buried net iets te veel gevraagd. Zoals jeroentjuhhhhh aangeeft wordt er met de minimale middelen - als je de complete inhoud van een gemiddelde utility belt minimaal kunt noemen - veel te geforceerd omgesprongen. De ruimte zou benauwend moeten zijn; is het niet. De hoofdpersoon moet de film dragen; Reynolds heeft er maar wat moeite mee. De spanning moet niet alleen constant voelbaar zijn, maar ook exponentieel toenemen; de té lange speelduur doet de spanningsboog verslappen.
Er zijn scenes uit The Descent die de claustrofobie tastbaarder wisten te maken. Een film als Haze wist die spanning haast ondraaglijk te maken. En zelfs Phone Booth wist veel meer uit één locatie te halen (en had bovendien een begaafder acteur in huis). Beetje mosterd na de maaltijd deze film, met net iets te veel grotere broertjes. 2,5*
filmdetails permalink reageer
Poltergeist (1982)
zondag 13 mei, 16:28 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
The house is coming!
Beetje gemengde gevoelens na het (her)zien van Poltergeist. Het luchtige begin en de gestage opbouw werken prima; de daadwerkelijke pay-off stelt dan weer een beetje teleur.
Zo'n beetje hét heikel punt van klopgeesthorror: hoe breng je het in beeld? Blijft het bij rondvliegende borden en heel veel wind, is het te ludiek. Wordt het meer, is het al snel over the top. Bovendien mis ik dan toch vaak een aanwijsbare entiteit; wát er gebeurt komt allemaal zo random over (een boom die het zoontje grijpt, de bezeten clownpop, hallucinaties dat men zijn eigen gezicht opentrekt ). Als op het einde alle lijken boven komen drijven en het huis implodeert (!), is de gekte compleet maar de spanning volledig teniet gedaan.
Jammer, want spanning heeft de film zo zorgvuldig opgebouwd. De 'activiteit'-metingen, het stroboscopisch geruis en de communicatie met de ontvoerde Carol Ann; het is allemaal erg effectief. Maar ja, het kan natuurlijk niet bij ruis en krakende deuren blijven.
Een film met een goed hart en veel potentie, maar slechts deels goed uitgewerkt. 2,5*
filmdetails permalink reageer
Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011)
zaterdag 12 mei, 13:13 uur
Simon Pegg?
Het is voor mij al een tijdje geleden maar Mission Impossible vond ik altijd een redelijk intelligente spionagethriller die, mede door een minimum aan humor, goed serieus genomen kon worden. Wat gadgets hier en wat over the top actie daar, maar geheel in lijn met het concept van de film.
Nu zal het aan de gagdets en de actie totaal niet liggen, al hebben beiden een upgrade van jewelste gekregen maar de bijna Disney-achtige opzet van held en silly sidekick die Bird ten tonele voert heeft MI gewoon simpelweg niet nodig, sterker: het lijkt totaal incompatibel met serieuze spionage.
Jammer, want in beginsel draag ik de franchise een warm hart toe. Het is nog steeds wel vermakelijk om naar te kijken maar te ludiek om serieus te nemen. 2,5*
filmdetails permalink reageer
X-Men: First Class (2011)
vrijdag 11 mei, 14:31 uur
Goed.
Vaughn weet de essentie van de charme van het X-menuniversum redelijk goed weer te geven:
Ten eerste doorweeft hij de film met een (niet al te serieuze) wetenschappelijke ondersteuning. Mutanten zijn een logische volgende stap in de evolutie en als kijker ga je er gemakkelijk in mee. De maatschappelijke en politieke tweedeling die het oplevert wordt net genoeg aangeraakt om een vleugje drama toe te voegen maar niet te veel, hey. Het moet wel vermakelijk blijven. De morele dilemma's die Eric en Charles uiteindelijk uiteendrijven worden wat dik aangezet maar voelen wel écht. Je snapt ze beiden.
Ten tweede moet er wat frivoliteit gepaard gaan met het superkracht-exhibitionisme, snap ik. Vooral bij de jongeren is dit begrijpelijk en het levert meteen wat kleurrijke effecten en training-sessiemontages op. Iets té, misschien. Bovendien zijn niet alle gaven/mutanten even interessant maar Eric en Sebastien Shaw stelen voor mij toch wel de show. Het mag allemaal wat enthousiast zijn, ik vermaak me wel. Bovendien fijn acteerwerk van zowel Bacon en Fassbender en voor mij als verrassing McAvoy.
Minpunten. Visueel is het niet altijd wat het zou moeten zijn, zowel de effecten als de make-up hier en daar. De soundtrack moet beter. Afgezien daarvan ook wat kleine irritaties in het plot waar je niet te veel bij stil moet staan (enórme sattelietschotel gebouwd om mutanten over de héle wereld te rekruteren en dan eindig je met een lullig groepje van een stuk of 10). Soit.
Vroeger was ik idolaat van de animatie, dat ebde snel weg bij de vorige serie. First Class blaast het weer leven in. En X-men verdient dat. Laat de sequels maar komen. Solide 3,5*
filmdetails permalink reageer
Seven Pounds (2008)
woensdag 9 mei, 1:18 uur
stem geplaatst
filmdetails
Death Sentence (2007)
maandag 7 mei, 1:24 uur
stem geplaatst
filmdetails
Carnage (2011)
zaterdag 5 mei, 19:07 uur
Ludiek niemendalletje.
Grappig dat de premisse een bepaalde verwachting schept, die vervolgens ook exáct ingelost wordt.
Er wordt veel geacteerd in deze film; niet altijd even goed of standvastig en soms misschien iets te uitbundig maar wel constant vermakelijk. Leuk om te lezen dat de film als geheel werd opgenomen. Zet de feel van het toneel nog eens extra bij.
Waltz is (uiteraard) het leukste personage. Een broodnodig personage ook, anders zou de hysterie nog te serieus aanvoelen. Nu wordt het telkens bijtijds gerelativeerd en belachelijk gemaakt. De bijdragen van zowel Foster en Winslet zitten tegen randje, Foster is de enige die er net over gaat. Reilly heb ik nooit echt een goed acteur gevonden en ook hier weet hij de dualiteit van zijn personage niet volledig samen te brengen.
Dat er bepaalde dingen een klein loopje nemen met de geloofwaardigheid (het constant bijna-weggaan, ontwikkelingen van personages) mag de pret geenszins drukken. Dit is lekker pretentieloze filmpret die geen aardverschuivingen veroorzaakt maar kortstondig vermaakt. Goed vermaakt. 3,5*
filmdetails permalink reageer
Untraceable (2008)
zaterdag 28 april, 0:14 uur
stem geplaatst
filmdetails
Wolf Creek (2005)
woensdag 25 april, 16:37 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Lange aanloop, magere inlossing.
Rogue maakte behoorlijk indruk destijds. Heeft waarschijnlijk voor een groot deel met de lage verwachtingen te maken, maar het bezat een gedegen spanningsopbouw én -verdeling, iets wat over Wolf Creek niet gezegd kan worden.
Tot halverwege de film viel me op dat er voor een genrewerkje als dit a) nog behoorlijke personages rondlopen (geen schreeuwerige, naakte tieners dit keer) en b) er nog altijd geen spatje bloed of bad guy in beeld is geweest. Zonder voorkennis was me ook niet helemaal duidelijk uit welke hoek ik de spanning moest verwachten.
Geen aliens of wilde dieren (beiden gingen door mijn hoofd) maar die behulpzame loner blijkt een maniakale perverseling, dus. Een weinig charismatische killer en van zijn methodes gaat ook geen dreiging uit. Wellicht dat daar (in het kader van realistische personages) ook in teruggeschroefd is, al levert het weinig spannende scenes op. De slachtoffers handelen redelijk geloofwaardig en dat is, met name dus in dit hoekje, bijzonder te noemen. Jammer dat McLean daarbij een beetje vergeet waar het nou werkelijk om gaat.
Hoe langer de opbouw, hoe hoger de verwachting; Wolf Creek zakt als een plumpudding in elkaar. Sfeerplaatjes en niet te domme personages kunnen die leemte niet vullen. 2*
filmdetails permalink reageer
Revolutionary Road (2008)
dinsdag 17 april, 14:18 uur
stem geplaatst
filmdetails
Fracture (2007)
woensdag 11 april, 0:30 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Nietszeggend.
Na Primal Fear, Fallen en Hart's War begint Hoblit voor mij een beetje de man van de middle-of-the-road thrillertjes te worden. Heeft met Edward Norton, Colin Farrell en hier Ryan Gosling wel vaak een jonge acteerbelofte in handen, maar weet nooit echt zijn hoofd boven het maaiveld uit te steken.
Net als in die andere films, ook hier weer één premisse, die vervolgens vrij plichtmatig en weinig creatief wordt uitgewerkt. Hier zien we Hopkins zijn vrouw neerschieten en krijgt de jonge, veelbelovende aanklager het maar niet bewezen. Uiteindelijk blijkt de hele zaak te leunen op de vondst van welgeteld één bewijsstuk, hetgeen aan het eind nog eens, met een soort mini-plottwist, haarfijn uit de doeken gedaan wordt.
Gosling zet aanvankelijk een goed arrogante yup neer, maar vliegt toch wel een paar keer uit de bocht. Met name wanneer de frustratie in rechtbankdrama's de overhand neemt, lijken acteurs zich snel te verliezen in exhibitionisme. Hopkins draait stationair, maar ook daar geen verrassingen.
Verder wordt het geheel nogal droog gebracht met een middelmatige soundtrack en weinig visuele flair. Erg...middle of the road weer.
Uiteindelijk geen vervelende zit maar vernieuwing hoef je hier niet te verwachten. 2,5*
filmdetails permalink reageer
Lars and the Real Girl (2007)
maandag 9 april, 23:05 uur
Leuk!
Lars and the Real Girl is een aardig vormgegeven case study van een emotioneel beschadigde jongeman en zijn eigenhandig voortgestuwde verwerking van zijn trauma.
Een trauma dat gelukkig niet tot hapklare brokken ontleed wordt gedurende de film. Onder andere de sessies met de huisarts (annex psycholoog) geven een oppervlakkig beeld van wat er aan de hand moet zijn, en dat is genoeg. Hij heeft emotionele problemen, dit is zijn manier om daar de aandacht op te vestigen en het te verwerken.
Een zachtst gezegd markante wijze, en zelfs tijdens de film vraag je je af hoe de film binnen de grenzen van het geloofwaardige weet te blijven. Toegegeven: de manier waarop het hele dorp meegaat in Lars' waanvoorstelling, alsmede de warmte waarmee Bianca wordt opgenomen, is makkelijke prooi voor sceptici.
Daar staat Gosling tegenover; binnen een paar seconden zet hij met minimale middelen een heel karakter neer. Vanaf zijn bloedserieuze introductie van Bianca balanceert hij op het droogkomische, maar behoudt altijd een ontwapenende en geloofwaardige kwetsbaarheid, dat maakt dat je er als kijker maar graag in meegaat. Echt heel erg knap.
Audiovisueel weerspiegelt de film de ultieme grijsheid van de heersende dorpssfeer, en af en toe lijkt het geheel er nét iets te veel in ondergedompeld te worden. Dan wordt het soms bijna iets te gezapig, maar doorgaans herpakt de film zich tijdig.
Erg sympathiek filmpje, met een ontstellend goede Gosling. 3,5*
filmdetails permalink reageer
Midnight in Paris (2011)
maandag 9 april, 16:46 uur
Charmant filmpje.
Vooral het begin is fijn. Wanneer Wilson en McAdams dat andere (pedante) stel ontmoet is de rolverdeling duidelijk en wordt het (weliswaar vrij nadrukkelijk) komisch gebracht. Wilson is goed als de dromerige schrijver en de overige personages vervelend genoeg. Het sprookje wordt al snel geïntroduceerd en de gebeurtenissen die eruit volgen, weten het nostalgische sfeertje goed op te roepen.
Op een gegeven moment worden echter de verwikkelingen met McAdams té vervelend, de droogkomische elementen té doorzichtig en wordt de reeks beroemdheden wat té plichtmatig afgewerkt. Net. Het is jammer want de timing in de dialogen is perfect en het sfeertje zit nog altijd goed. Grootste domper is uiteraard wanneer het moraaltje om de hoek komt kijken. Nogal suïcidaal voor een film die zijn grootste charme uit de nostalgie lijkt te willen halen.
Een film die veel dingen goed doet, maar door enkele schoonheidsfoutjes weinig groots teweeg kan brengen, waardoor het uitnodigt om er in verkleinwoorden over te blijven spreken. Fijn filmpje, goed sfeertje. 3*
filmdetails permalink reageer
Full Metal Jacket (1987)
maandag 9 april, 16:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Auw.
Herziening doet deze film nauwelijks goed. Lang geleden dat ik deze voor het eerst zag, maar die 3,5*, waarmee ik Kubricks degelijkheid vaker beloond heb, blijven bij lange na niet overeind.
Ik herinner me het eerste deel als krachtig, realistisch en rauw. Nu komt het me over als repetitief, voorspelbaar en heel, heel erg vervelend. Snap dat de herhaling in werkelijkheid de katalysator is voor Pyles inzinking maar om daar drie kwartier film aan te wijden is gewoon onnodig. Waarom mensen het geniaal noemen - wat veel gebeurt! - is mij volstrekt onduidelijk. De scene waarin Pyle zelfmoord pleegt is dan wel weer erg krachtig, mooi vormgegeven en met sterk geluid. D'Onofrio is in ieder geval perfect gecast voor zowel de sukkelige als de doorgeslagen Pyle.
Het tweede deel stond me al bij als het minder sterke deel, en herziening bevestigt dat. Oeverloos, met een zuchtje moraal op de achtergrond, volgen we enkele oninteressante personages, langs vrij arbitraire plotontwikkelingen. De duidelijke tweedeling heeft de film als geheel ook geen goed gedaan.
Het is een enigszins vermoeiende zit geworden, en met een redelijk gemiddelde speelduur is dat een pijnlijke constatering. 2*
filmdetails permalink reageer
Skoonheid (2011)
Alternatieve titel: Beauty, maandag 9 april, 15:49 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Sober maar sterk.
Over hoe onderdrukte verlangens (weet niet of ik het onder liefde zou scharen) kunnen transformeren tot een ware obsessie. En hoe die obsessie vervolgens weer leidt tot nare handelingen. Skoonheid toont ons deze ontwikkelingen treffend. Niet zo rauw en confronterend als het had kunnen doen, maar treffend alleszins.
François is perfect gecast; enerzijds straalt hij de veilige warmte uit van de gemoedelijke huisvader die hij in feite ook is, anderzijds maakt hij de frustratie en onmacht die met zijn obsessie gepaard gaan, perfect leesbaar.
Soms helpt de camera een handje (openingsscene, waarbij heel langzaam op Chris, het object van verlangen, ingezoomd wordt), soms de dialoog (scene waar Chris en François koffie drinken en laatstgenoemde opzichtig een band probeert aan te gaan), maar het sterkst is de film wanneer het François simpelweg observeert. Wanneer zijn innerlijke strijd zichtbaar door zijn gelaatstrekken sijpelen. Sterkste scene is dan ook wanneer wij François observeren terwijl hij Chris observeert en nota bene zijn eigen dochter zijn plannetje, om met Chris in contact te komen, verijdelt.
Zijn onmacht en lust, onverenigbaar, culmineren in de climactische scene waarin Francois zijn erectie niet weet te behouden. Een scene later, wacht François met een pak zwijggeld in een café op Chris, terwijl hij een homo-stel bekijkt; de onmacht is veranderd in afgunst.
Een vrij sober en mogelijk realistische schets van de onmogelijkheid van onderdrukte verlangens. Het laatste shot, waarbij vanuit een auto in een parkeergarage, alsmaar om de hoek gefilmd wordt, lijkt de onbereikbaarheid van de verborgen begeerte te willen onderstrepen, en weerspiegelt voor mij de aard van de film als geheel; dromerig realistisch, zonder een echte slap-in-your-face, maar pijnlijk genoeg.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Trolljegeren (2010)
Alternatieve titel: The Troll Hunter, zaterdag 31 maart, 1:37 uur
Tegenvaller.
Het hele idee van handheld is volgens mij dat je als kijker de illusie voorgeschoteld krijgt, bij de gebeurtenissen aanwezig te zijn. Wat weer van een significante meerwaarde is, als er sprake is van spanning. En jammer genoeg weet deze film daar niet (genoeg) gebruik van te maken. Vooral de nachtelijke zoektochten en momenten van anticipatie lijken toch voor dit soort camerawerk gemaakt te zijn.
Ook geeft de film misschien te veel, te snel prijs, waardoor een bepaalde spanningsboog al vrij vroeg om zeep geholpen wordt. Sterker nog, de film lijkt een bewuste keuze te maken om de legende centraal te stellen en de spanning overbodig te laten. Veel (opzichtig naar voren gebrachte) details omtrent de trollen en de folklore die hen omringt, moeten dat staven maar komen eigenlijk vooral geforceerd of kunstmatig over.
De humor zit verborgen in de kleine dingen en de droogheid waarmee het doorgaans gebracht wordt. Jammer genoeg leunt de film ook daar niet genoeg op om het gebrek aan spanning te compenseren. Uiteindelijk blijven de trollen dus, redelijk kaal, centraal staan. Al zijn ze dan weer wel fraai vormgegeven. Maar ook daar redt je geen hele film mee.
2*
filmdetails permalink reageer
MovieMeter
Films
