Rick18

Bovengemiddeld door de sexuele spanning die constant over de film lijkt te hangen.

Kleurrijke film over een modelgezin dat toch niet zo perfect blijkt te zijn. Probleem zit vooral bij de twist die is wat kort. De man wil eigenlijk niet kiezen tussen zijn vrouw en zijn minarres. Wanneer zijn vrouw vervolgens verdrinkt lijkt er geen emotie te zijn bij de man. Wat moet ik hiermee? Moet ik deze man nu een egoistische klootzak vinden of berust de man juist in de nieuwe situatie?

Visueel niet echt interessant. De personages zijn dat echter wel en dat maakt dat deze docu lekker wegkijkt.

Het continue repeterende gegeven van de bestorming van een modderberg wordt op den duur saai. Dat men hiervoor gekozen heeft om de zinloosheid van de oorlog aan te tonen zal best maar komt het kijkplezier niet ten goede. Had daarom best met een halfuur ingekort kunnen worden.

Het sfeervol ingerichte kasteel zou uitmate geschikt kunnen zijn voor een horror. Ook de creepy butler en de oude dienstmeid zijn prima gecast als horrorfiguren. Jammer genoeg wordt er weinig met de setting gedaan en heeft men geprobeerd de nadruk vooral op de humor te leggen. Dit lukt niet echt met een grapdichtheid van 1 grap per uur. Of wacht dat is natuurlijk de grap dat wij denken dat het een humoristische film is maar dat het dat juist niet is .

Film die na een aantal kijkbeurten nog steeds erg sterk blijft. Dit komt met name door het karakter Harald Shand die niet alleen geweldig wordt gespeelt door Bob Hoskins maar ook een enorme karakterontwikkeling doormaakt, van zelfverzekerd naar bang en wanhopig. Met name de scènes op de boot waarin hij zijn rechterhand doodsteekt met een kapotte fles en de eindscène steken er wat dat betreft voor mij bovenuit..

Verder zit de film vol humor. De humor is niet altijd als zodanig herkenbaar omdat, de woordgrapjes niet altijd te begrijpen zijn voor mensen die niet zo goed zijn in engels.

Tevens dient de muziek genoemd te worden die in deze film met name de eindscène iets extra's meegeeft.

Network is een film met een boodschap. Dat het in de media niet altijd om kwaliteit gaat maar veel vaker om kijkcijfers is mij allang bekend. Iets nieuws heeft deze film voor mij niet meer te vertellen. Wat overblijft is een saai gefilmde registratie van geouwehoer. Nooit is leuke camerastandpunten, leuke decors of fantastisch acteerwerk die mij konden stimuleren om naar het beeld te blijven kijken. Het was dus regelmatig klokkijken om te zien hoe lang de film nog duurde.

Is deze film dan helemaal bagger? Nee hoor, alleen de speeches van de anchorman waren af en toe nog wel leuk om naar te kijken omdat deze nog met enig enthousiasme werden gebracht.

Gemiddeld om de 15 minuten op de klok gekeken dus: 1,5*

Ningen no Joken I is een film die mij duidelijk niet ligt. Ben sowieso al niet zo'n fan van zwart-witfilms maar door deze is amper heen te komen. Visueel is het nauwelijks interessant op de aankomst van de trein met gevangen na, wat deed denken aan een scène uit Lawrence of Arabia.

De verschillende partijen zijn daarnaast nauwelijks uit elkaar te houden. Ik wist op een gegeven moment niet meer wie nou Chinees of Japans was. Zowel qua gezichten als qua kleding kon ik geen onderscheidt aanbrengen. Kleurgebruik had hier wellicht een uitkomst geweest.

Mijn gemoed daalde tijdens het kijken dan ook vlot. Heb regelmatig de film af moeten zetten om mij weer op te laden voor de volgende paar minuten. Het hielp daarbij ook niet dat deze film zo lang duurde.

Omdat ik de film om de vijf minuten heb gepauzeerd krijgt deze film van mij het welverdiende cijfer van 0,5*

Een film met prachtige veldslagen in een dor landschap. Doordat het landschap zo dor is heb je goed overzicht op alle oprukkende tanks van de Duitsers. Als het vechten is afgelopen en plaats maakt voor dialogen tussen de soldaten vervult het eentonige kalle landschap een andere functie. Er is dan immers weinig aanlokkelijks om naar te kijken. De film sust je daardoor als het ware een beetje in slaap totdat je ruw wordt wakkergeschut bij het volgende gevecht.

Weinig oorlog en veel te veel romantiek. Dat is zonde want de gevechten zagen er zeer goed uit terwijl de romantiek mij in slaap deed vallen.

De film had ook eerder mogen eindigen direct na de aanval op Pearl Harbor, maar de Amerikanen mogen natuurlijk weer niet verliezen

St. Valentine's Day Massacre is een misdaad film met prachtige decors. Deze zijn veel fleuriger en kleurrijker dan de meeste films die over de jaren 30 gaan. Ook het acteren is prima.

Helaas kent de film enkele minpunten. Zo kent de film erg veel karakters waardoor je goed moet opletten wie nu wie is en wie bij welke organisatie hoort. Daarnaast valt de uiteindelijke massacre ietwat tegen. Het gebruik van verf voor bloed valt ook op maar is niet echt storend.

To Kill a Mockingbird begint aardig door goed acteerwerk van de kinderen en hun naieve en avontuurlijke gedrag. Je wordt zodoende langzaam het verhaal ingetrokken en gaat langzaam de film beleven alsof jezelf zo'n naief kind bent . Het kijkt allemaal prettig weg.

Halverwege slaat de film echter om. De rechtbankscènes zijn zo opzichtig. Eerst is daar een madam te zien die functioneel overacteert waardoor iedereen ziet dat ze liegt. Dan komt haar vader ten tonele die erg lacherig doet t.o.v. de neger en de verdediging waardoor we een hekel moeten krijgen aan deze man. Het is dan al lang duidelijk dat de neger geen schuld heeft. Vervolgens zien we nog een betoog van de verdediging tegen de jury waarbij het net lijkt of wij kijkers onderdeel zijn van de jury en een beroep wordt gedaan op ons geweten. In het volgend shot zien we de jury lekker over de banken hangen alsof ze hun oordeel al klaar hebben. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de neger veroordeelt wordt en wij met zijn alleen moeten uitschreeuwen: NEE dit kan niet. Dit is een schandaal, wat een racistische klootzakken.

De regisseur probeert deze doorzichtigheid enigszins te verdoezelen door de naïeve kijk van de kinderen te gebruiken. Als je daar doorheen kan kijken blijft er van deze film niet veel meer over dan een met een heipaal ingebeukte moralistische film. Bwegh om van te kotsen.

Het is zonde dat zulk puik acteerwerk door de boodschap teniet wordt gedaan. Ik kom dan ook niet verder dan 1*

In deze film krijgen we een blanke buurt te zien die vroeger is afgepakt van de zwarte bevolking. Wanneer de zwarte bevolking rond de verkiezingen in 1994 meer macht krijgt zien we dan ook dat de blanke bevolking langzaam wegtrekt uit de buurt. De arme en enigszins gekke blanke familie die in deze film de hoofdrol speelt probeert met deze verandering om te gaan en men klampt zich daarbij vast aan alles wat ze heeft. Dit gaat gepaard met de nodige absurde komische situaties. Maar kunnen zij triomferen als in het verleden of zullen ze ditmaal verliezen?

Ben je benieuwd en zoek je een leuke absurde Zuid-Afrikaanse film dan raad ik je aan deze film te gaan kijken.

Ik vond hem in ieder geval geslaagd.
Het acteerwerk was ok. Visueel kon het er mijn inziens mee door en de humor komt goed uit de verf. 3,5*

Deze film beviel mij wel. De gevechten zijn goed en ook de muziektheme vind ik erg aanstekelijk. Het verhaal is echter niet zo best en ook happen sommige acteurs als vissen zonder dat er tekst uitkomt wat een beetje jammer is. Maar goed, het gaat natuurlijk om de gevechten.

Deel drie vind ik de minste van de drie. Alles is wel ok. Wat deze film boven het gemiddelde uit zou kunnen trekken zijn de gevechten, maar helaas zijn deze niet meer zo spectaculair. Door die leeuwenpakken zijn de gevechten en gevechtstechnieken niet zo goed te zien. Dit is erg jammer.

Dit tweede deel vond ik iets beter. Het verhaal is interessanter en beter te volgen. Ook lijkt de balans tussen vechten en verhaal beter te zijn. In deel 1 had ik nog wel eens het gevoel dat het er vooral om ging zoveel mogelijk gevechten te laten zien. In deel twee zijn de gevechten zelf wel weer erg goed. Met name het gevecht in de witte lotustempel. Ook de leuke muziektheme is weer van de partij. Ook in dit deel happen sommige acteurs jammer genoeg weer lucht.