Onderhond

Niet veel beter dan de originele serie.

Visueel ziet het er iets beter uit (al hangt de film wel erg vaak tussen werkende en gewoon compleet kitscherige kleurenfiltertjes), maar daarmee is het meeste ook wel gezegd.

Lowe is echt een dramatisch slecht acteur, z'n voice over werk ik zo mogelijk nog droeviger. Enkele bijrolletjes zijn wel aardig ingevuld (Callahan en Straker), de rest is niet al te beste vulling.

Drie uur is ook gewoon wat te lang voor een serie als deze. Ofwel gooi je er goeie acteurs en wat meer geld tegenaan, om zo het dorpje helemaal tot leven te wekken, maar 180 minuten van dit soort wat goedkope ongein werkt gewoon niet.

Best wel jammer want het potentieel is er wel, een serie als Storm of the Century doet het dan nog altijd stukken beter, het komt er alleen niet uit hier. Gemiste kans (alweer), King heeft maar weinig geluk met z'n verfilmingen.

1.0*

Leeg.

Had het al wat gevreesd na de korte "name-dropping" discussie, en toen ik helemaal in het begin Belle & Sebastian ook nog eens hoorde vallen wist ik het wel zo'n beetje. Later komt er dan nog een Bergman referentie bij, het pijnlijkste moment van de film. Oh wat een ontomelijke intelligentie toch.

Gordon-Levitt is een goed acteur maar speelt hier een lichtelijk onsympahtiek personage. Deschanel is gewoonweg een bitch. Veel chemie is er niet en waar die toch lijkt vuur te vatten staat het script klaar om alles weer te doven.

De uitwerking is wel nog aardig. De presentatie met het seizoenskaartje is schattig, visueel bij momenten ook best aardig. Op andere momenten weer iets teveel dat "oh zo menselijke, warmhartige, gevoelige en vooral _echte_" indie-sfeertje. Eigenlijk gewoon lelijk.

(500) Days of Summer doet echt zo hard z'n best om iets te zijn wat allesbehalve interessant is dat het de film best stevig schaadt. Het verneukt een beetje de lol en de luchtigheid waarmee alles in elkaar gedraaid is.

Kleine 2.5*, typisch zo'n film waar ik verder niet te lang meer bij hoef stil te staan of van deze score schiet de helft niet meer over.

Helemaal wat ik er van verwacht had.

We zaten met 6 in de bioscoop, na de eerste lijntjes Spaans vielen er al 2 af. Gezellig

Verder erg sterke horror, die lekker hectisch overkomt. Gezeur over de originaliteit van de filmtechniek vind ik serieuze onzin, hopelijk wordt men snel hieraan gewoon aangezien het een waardevolle techniek is die veel bijdraagt aan de beleving van de film.

Middenstuk had nét iets sneller gemogen, maar van dan af is het echt genieten tot het einde. Zowat de beste en spannendste scene die ik al in een film gezien heb.

Een wat langere review staat hier, maar toch weer al even geleden dat ik zo genoten heb van een film in de bios. Verder ook duimen omhoog voor de erg sterke soundtrack.

4.5*

Deze film met enigszins getemperd enthousiasme aangevangen.

De trailers zagen er iets te "Doom"-achtig uit. Erg veel geschiet en macho special ops gedoe. Gelukkig valt het allemaal erg goed mee en is het slecht een klein onderdeeltje van de film.

De regisseurs voegen wat nieuwe trucjes toe (die nagenoeg allemaal werken), hebben de stijl van de eerste geperfectioneerd en hoewel erg uitleggerig, weten ze de saga enkel intrigerender te maken.

Vooral die headcams zijn geniaal. Ook enkele scenes die tot het beste van het horrorgenre behoren (die vuurpijl in de mond en dat bezeten kereltje.

Redelijk perfecte sequel die net iets minder eng is omdat het idee bekend is, maar dat erg goed oplost door een aantal nieuwe en origineel elementen toe te voegen.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Leuk!

Lang geleden dat ik me nog zo geamuseerd heb in de bios. Komt vooral omdat Plaza er een luchtigere draai aan geeft. Op zich breekt het met de eerste twee delen, maar als breather tussen die film en de laatste van Balagueró is het perfect geschikt.

Helpt ook wel dat Plaza wel raad weet met humor in horror films. Zitten een paar geniale momenten in (vooral SpongeJohn en die copyright kerel). Wat Plaza ook goed doet is snel overschakelen wanneer het weer om de horror draait.

Visueel erg sterk, ook een geweldige (foute) soundtrack, goeie make-up en twee zeer aardige hoofdpersonages. [rec] 3 is uiteindelijk een lekker kort sneltreinfilmpje dat scoort op beide fronten. Blijft een kwalitatieve reeks en kijk alvast uit naar het laatste deel.

4.0* en een uitgebreide review

Dit is in ieder geval rotzooi.

Hoe iemand dit ooit kunstzinnig kan noemen ... less than no budget filmpje, menig vakantiefilmpje ziet er professioneler uit.

Over de waarde van een prequel spreek ik me niet uit. Interesseert me verder niks, de ontstaansgeschiedenis van Ichi. Heeft verder ook weinig belang lijkt me. Enkel degelijke scenes in deze film, maar het baggergevoel overheerst wel heel nadrukkelijk. 1*

Begon degelijk, werd steeds slechter.

Veel kritiek op het verhaal en de historische correctheid. Op zich kan ik daar ook best naastkijken als het moet, maar de film noemt nu eenmaal 10000 BC. Dat plaatst de film toch al meteen. Er vlogen nog net geen UFOs over het scherm, maar veel scheelde het niet.

Ook erg vreemd hoe men van berg naar jungle naar woestijn racete. Of misschien was het idee dat onze helden er 7000 jaar over gedaan hebben, dat verklaart nog een beetje. Emmerich had er beter aan gedaan om een duidelijkere fantasy insteek te kiezen.

Verhaaltje begon redelijk klein en toen men op avontuur vertrok was het nog best aangenaam (met z'n 4en de onoverkomelijke bergen door). Daarna wordt het steeds epischer en slechter, vooral omdat elke epische scene zo ongeveer 5 minuten duurt en nooit episch wordt.

Ook een hoop nonsens, zoals de sabeltandtijger, die eigenlijk een keyrol speelt maar even snel in en uit het verhaal geschreven wordt. Raar.

CGi was echt barlelijk verder, vooral dan de beesten zagen er echt niet uit. Bewogen ook nogal knudde. Visueel weinig te zien, en als er al eens wat mooi geschoten werd mocht het nooit langer dan één seconde in beeld blijven.

Hele einde in Egypte is echt vreselijk, met als klap op de vuurpijl een mooi dubbelcliché einde dat de film compleet de das omdoet.

Tegen het eind vond ik het een enorme wanproductie, terwijl het eerste deel best te bekijken viel. Had ik alleen niet veel boodschap meer aan.

1.0*

Beetje een gemiste kans.

Taiwanese cinema is in volle bloei, dus zou je toch verwachten dat een hoop regisseurs hier even zouden uitpakken. Probleem is een beetje de opzet van de film. Vijf minuten is niet lang, dus moet je in korte tijd toch wel even laten zien wat je in huis hebt.

Je krijgt ook 20 films voorgeschoteld, dus opvallen is ook belangrijk. En daar slagen net een hoop van de filmpjes niet in. Komt omdat er ook een hoop films tussenzitten die niet echt een afgerond geheel vormen. Of zich is zo'n vignette niet vervelend als losstaande kortfilm, maar in een omnibus van 20 films werkt het gewoon niet goed. Je kijkt vijf minuten naar een flard van iets, dan weer de volgende bevlieging ... zulke films trekken nogal emotieloos aan je voorbij.

Gelukkig ook wel een paar erg goede shorts. Die bij de kapper was erg leuk en mooi, Something's Gotta Give best grappig en Reverberation heeft aardig wat pit in zich. Jammer genoeg hebben dit soort filmpjes niet de bovenhand.

Op zich zit er genoeg fijns in deze film (moet wel zeggen dat ik iemand als Tsai, zeker gezien het concept, wel enorm mis), maar sommige regisseurs hadden beter even over de vorm van het project nagedacht, want alles bij elkaar werkt niet elke short even goed. De kwaliteit is echter doorgaans best hoog en het weerzien met Hou, ook al is het dan weer in een omnibus, is uiteraard erg fijn.

3.5*

Vond het wel een meevallertje.

Toch opvallend weinig stemmen voor een bekend "alternatief" filmpje als dit. Vond de humor wel droog, beetje verdoorgedreven en redelijk pervers naarmate de film vorderde.

In dit opzicht deed het verhaal zeker zijn duid in het zakje. Zoon met vriendin van moeder het bed in en vader van hun kind. Voegt toch net dat extra beetje toe

Leuk geacteerd verder, ijskoud en daaraan typisch gekoppelde humor. Wel wat hipper dan ik gedacht had al was dat Lola melodietje er wel nét over.

Fijn filmpje om een keer gezien te hebben. Niks groots maar fijn tussendoortje en weer lekker net wat anders.

3.5*

Best leuk.

Na honderden genrefilms is het toch altijd leuk om een horrorfilm tegen te komen die in ieder geval poogt om een wat ander verhaal te vertellen, of in ieder geval een bekend verhaal op een wat eigen manier in te kleden.

De film doet (uiteraard) terugdenken aan The Number 23, die uiteindelijk toch iets beter bleek. Het eerst half uur van deze is echter best sterk te noemen. Langzaam ontsluiert er zich een leuk mysterie waar ik graag in mee ging.

Het tweede half uur wil jammer genoeg niet echt vooruit gaan. Het blijft een beetje aanslepen en je komt als kijker op zich wel meer te weten, maar je komt niet echt dichter bij de ware toedracht van de film. Komt voornamelijk omdat Bousman nog teveel in z'n Saw-hoekje zit en dus weer kiest voor een twist-einde met uitlegmontage. Voor mij niet iets wat ook in andere films (buiten de Saw reeks) moet opduiken.

Visueel wel in orde trouwens, ook de soundtrack is sfeervol. Leuk om ook weer een keertje een echt verzorgde horror te zien. Verliest jammer genoeg wat scherpte tijdens het middeldeel en hoewel het einde zeker leuk is, is de vorm nogal flauwtjes. Geldt ook voor de monsters trouwens

3.5*

Aardige wegkijkertje inderdaad.

Al voelt het vaak wel aan als een wat dunne doorslag van een hoop andere films. Meerdere verhaallijnen die elk een deel in het donker laten, en verder in de film elkaar kruisen, zodat het één en ander duidelijk wordt.

Wat zwarte humor in de mix om het filmpje een wat eigen sfeertje te geven, maar het had zeker wat "steviger" gemogen. Hier en daar wel wat geglimlacht, maar daar bleef het ook wel bij. Acteur waren degelijk genoeg, de regie wel aardig, en de soundtrack wat tegenvallend, wetende dat het van Clint Mansell komt.

Vervelend is het zeker niet, het kijkt makkelijk weg en het amuseert wel, maar daar houdt het dan ook mee op vond ik. 2.5*. Wel aardig, niet super, op alle punten overtroffen door andere films.

Moet ik blijkbaar weer de eerste zijn om (erg) negatief uit te halen naar deze film.

Eerst even wat recente geschiedenis. Vandaag moeten overwerken, nog maar weinig films liggen, wou een korte film, dit was de enige die voldeed.

Wat oudere geschiedenis. 12 Angry Men is de eerste "klassieker" die ik ooit bewust (wetende wat de titel was, en er echt voor gaan zitten) gekeken heb. Een jaar of acht geleden, en sindsdien heb ik altijd een groot probleem met de film gehad. Maar toen was ik nog niet echt bezig met film, daarom dat ik deze nog een keertje wou toetsen.

Veel is er nog niet veranderd. Voor mij is dit een film die valt of staat met de geloofwaardigheid, en wat mij betreft valt de film, hard. Ik raak ook niet van de indruk ontdaan dat dit een lang en uitgebreid moraallesje is. Een kijk op een groep mensen en de innerlijke groepsdynamiek. 11 mensen zijn overtuigd dat de beschuldigde schuldig is, ééntje niet, en weet de rest om te praten.

Alleereerst zit je opgescheept met 12 rotsvaste clichés. Geen zaaltje met 12 mensen, maar prototypes die hun "werk" te doen hebben binnen de film, en één voor één voeren ze dat mooi volgens plan uit. Het verloop is ook na een goeie 10 minuten duidelijk, waardoor je het hele lesje al erg snel ziet aankomen. En net daarom werkt de film niet. De groepsdynamiek is te eenvoudig. Te doorzichtig, net als alle valletjes, wendingen en plotconstructies. Cobb die roept "I'm gonna kill you", of die oude brulaap die uiteindelijk genegeerd wordt en dan maar als een pudding inkalft ? ? Sorry, bijna niks in de hele film kon ik slikken. Ik word als kijker zo geleid dat ik er spontaan wantrouwig van word.

En met rede ook. Want wat wil de film nu eigenlijk zeggen ? Mensen hebben "ulterior motives" ? Let op voor de kuddegeest ? Wees kritisch met wat je voorgeschoteld krijgt ? Net daarom is het veel te doorzichtig en makkelijk verhaaltje zo pijnlijk. Het valt ten prooi aan z'n eigen gepreek. Het komt een lesje voordragen, maar tegelijkertijd veroordeelt wat het zelf is. Het bereikt enkel de mensen die vallen voor het bedrog dat de film zelf is. In dat opzicht is de band tussen film en kijker gewoon pervers.

Laat de film het proces zijn, en alle fans de 11 overtuigden, dan zal ik graag die enkeling spelen die alleen staat en uit eigen overtuiging tegen de stroom inzwemt. En het meest komische is dat er juist niemand mij zal volgen. Zo makkelijk werkt het namelijk niet.

Er zijn weinig films die mij met een boodschap kunnen raken, positief of negatief, maar dit is er zo eentje. Zo opzichtig in zijn bedrog dat het mij aanvoelt - excuseer de term - alsof ze me een kloot afdraaien tijdens het pijpen. Als gewone film kan ik er nog 1.5* aan kwijt (al is dat een beetje moeilijk in te schatten), maar meer dan 0.5* wil ik hier gewoon niet aan geven. Een film die mij afstoot als geen ander.

Goed maar niet geweldig.

Doorheen de jaren is Boyle een vaste waarde geworden. Zijn z'n films zelf niet al te interessant dan zorgt hij er met moderne montage en een uitmuntende soundtrack meestal wel voor dat het allemaal best behapbaar wordt. Zo ook bij deze film.

Erg boeiend is het uitgangspunt niet. De pogingen in het script (ontmoeting vooraf, de flashbacks en dromen) ten spijt blijft het gegeven nogal karig. Daar tegenover zet Boyle dan de erg leuke 3-split montage, sterk gebruik van geluidseffecten (bijv tijdens de beruchte scene) en wat leuke visuele trickery.

Het "realistische" visuele karakter van de film zorgt er wel voor dat er niet voluit aan mooifilmerij wordt gedaan, een beetje jammer wat echt veel spanning zat er nu ook weer niet in de film (dat heb je als je met je titel het einde al verklapt.

Franco is best goed bezig, visueel veel leuke details en een sterke soundtrack aangevuld met coole geluidseffecten. Een meer dan degelijk tussendoortje voor Boyle, maar wel de minste van z'n 3 laatste films.

3.5*

Sterk.

Veel fijne zaken in deze film. Het concept is sowieso wel leuk, al is het wel redelijk voorspelbaar vanaf de eerste minuten. De eerste "spelletjes" zijn simpel, maar als kijker weet je al redelijk snel dat het gaat escaleren.

De film speelt aardig in op de morele keuzes die het hoofdpersonage moet maken en combineert dit sterk met het verval van het personage. Het wordt na een tijdje misschien iets te repetitief (steeds weer spelletje +1 tot aan 13), maar het werkt best goed.

Visueel had het iets sterker gemogen, ook de soundtrack had beter gekund. Daar verliest de film wat aan kracht, maar het is vooral de wat misplaatste humor die ervoor zorgt dat ik hier geen 4* aan kan geven. Komt totaal niet uit de verf en staat in schril contrast met de rest van de film. Vreemde keuze, vooral omdat het niet beperkt blijft tot één of twee momentjes.

Jammer, want bepaalde scenes zijn echt compleet onsmakelijk, wat opvallend is voor een film die niet eens pretendeert een horrorfilm te zijn. Het "eten" en de opa in de put waren kleine hoogtepuntjes. Het einde is op zich ook érg sterk, alleen die organisatie geleid door het kindje vond ik niet werken.

Dikke 3.5*, bij momenten erg sterk, over de hele lijn erg vermakelijk, maar mist net de finesse om het een echt geweldige film te maken.

3.5*

Ik geef danuz gelijk, dit is het toch niet.

Ik zie hier een aantal keer het woord origineel vallen, maar dat vond ik de film allerminst. De film heeft inderdaad erg veel weg van [titel weggeknipt, SB], zodat het eigenlijk allemaal redelijk voorspelbaar was, laat staan verrassend. Toch is het verder wel onderhoudend. De spanningsopbouw is redelijk effectief binnen het te verwachten verhaaltje.

Veel minder is de zwart/wit keuze. Ik erger me eraan dat de enige motivatie achter deze keuze snel stijleffect lijkt te zijn. Want de film mag dan wel zwart/wit zijn, er wordt echt niks mee gedaan. Als je dan toch voor dit stijlmiddel kiest, maak er dan ook visueel wat van. Dit ruikt naar enorme luiheid en makkelijk scoren. Camerawerk was verder ook stevig beneden niveau.

Verder ook dikke minpunten voor het acteerwerk. In veel scenes echt nefast voor de sfeer. Visueel kan het ook niet opgevangen worden, en daardoor zit je vaak naar erg stroeve cinema te kijken. Het rolt vaak vierkant.

De soundtrack in het begin was wel best aardig, maar verder in de film schiet ook daar niks meer van over. Rest enkel het afwachten wat er komen gaat, en het te voorspelbare en ongepaste einde.

Doe eens wat nieuws. Concept is goed, maar Babluani moet de volgende maar beter zijn best doen als hij een pijl van een debuutfilm wil maken. Als is hij daar nu uiteraard al te laat mee.

1.5*

Fijne film, zeker na Ondskan.

Enige waar ik echt moeite mee had was Cusack. Vind het gewoon echt geen goed acteur en dan al zeker niet in een rol als deze.

Gelukkig blijkt Håfström kundig genoeg om naast Cusack een mooi filmpje te maken. Zaten een paar erg interessante scares in (zoals het moment met het raam aan de overkant, Cusack ziet iemand achter zich in het raam, draait zich om en geheel tegen de regels in blijkt er ook nog iemand te staan. Uiteindelijk toch een geest maar Håfström rekt het langer waardoor het zoweer effectief wordt allemaal.) En zo zijn er nog wel een aantal erg gave scenes.

Het sentimentele verhaaltje erdoorheen kon mij jammer genoeg ook niet teveel boeien, het einde is dan ook erg dubbel. Het gejank met z'n dochtertje vond ik niet veel, die kille "relive one hour" cyclus was dan weer erg gaaf gedaan.

Visueel af en toe mooi, paar effectieve scares en een leuk uitgangspunt. Het sentimentele randje vond ik niet goed genoeg en Cusack ronduit zwak. Samengevat ongeveer 3.5*, zeer vermakelijk.

Deze film viel me erg goed mee, had er eigenlijk niet veel van verwacht.

Toch wel uniek te noemen. Het tempo, vooral in het eerste deel is erg apart. We volgen het leven van 5 15-jarige punks in deze film, aan de hand van voornamelijk onafhankelijke scenes. Er valt wel een rode draad te herkennen, maar die is erg dun. Wat je wel krijgt zijn korte, sketchachtige scenes die de personages diepgang geven.

Soms iets te hippy poppy computergames cool, maar altijd erg gestileerd, bij momenten rauw, soms grappig, dan weer pijnlijk, emotioneel, tragisch. Uiteindelijk is het wel een hip filmpje (gezien de soundtrack en visuals), maar eentje waar veel gevoel en diepgang achter schuilt.

Een mooie collage van gevoelens, gaande van erg lollig (al die muziekclipjes) tot erg hard, van ingetogen emotioneel tot extreem koel. Royston Tan is een naam die op m'n lijstje mag. Moeilijk met iets anders te vergelijken deze film, en dat is altijd een voordeel. 4*

Interessante film van Wakamatsu.

Gebeurt amper wat. Een jongen fietst en fietst en fietst. Wanneer z'n fiets kapot gaat gooit hij em over z'n schouder en wandelt hij verder.

Achterliggend loopt een verhaal over een doelloze jeugd, en haalt Wakamatsu wat recente geschiedenis aan om zijn visie op het fenomeen te geven. Hij is daarin wat te direct, maar gelukkig blijft ook dat deel van de film best beperkt.

Nog het best te omschrijven als een combinatie tussen Gerry (de reis), Elephant (het sociaal engagement zonder oordeel) en After Life (de bijna-echte-docu sfeer). Verder prachtige landschapsfotografie en een meer dan indrukwekkende score.

4.0* en een uitgebreide review.

Erg mooie verrassing.

Wat het eerst in het oog springt is hoe het beeld bewerkt is. Geeft een mooie grauwe, maar toch ook een zekere rustgevende indruk. Maakt het geheel ook iets clinischer, wat zeker mooi past bij het sfeertje.

Ook het uitgangspunt is een grote plus. Een kereltje wordt geschaakt door twee criminelen zonder ogenschijnlijke reden. Enkel op het einde wordt een tipje van de sluier gelicht maar op die moment is het uitgangspunt al compleet irrelevant geworden. Je kijkt naar iets speciaals dat met de grootste zin voor normaliteit wordt weergegeven.

Zelfs voor de soundtrack kan er een goed woordje af. Normaal is dit echt mijn ding niet maar het past gewoon enorm goed bij de film. Hoogtepunt is zeker het doorzoeken van de koffer. Simpel gegeven dat met een bom aan flair getoond wordt.

De editing is snoeihard wat het fragmentarische gevoel nog versterkt. Kazushi Watanabe blinkt uit zowel als regisseur en als acteur (presence!), verder zit er een geweldig komisch relativerend toontje doorheen de film.

Aan de link met Sonatine (zwijgzame enigmatische gangsterfiguren die dollen op het strand) kan je moeilijk voorbij maar de invulling is anders. Prachtig traag verteld, mooi van lengte en een knaller van een einde, in al zijn eenvoud.

4.5*

Veel film is het uiteindelijk niet meer inderdaad.

Godard is wel een interessant regisseur. Heeft leuke ideeën, en doet wat met het "format" cinema. Met 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle gaat hij lijnrecht in tegen vele axiomas van de cinema, een beetje zoals Miike dat durft doen, maar vergeet hij het boeiend te maken. Daar zit duidelijk het verschil. Waar hij in Weekend nog de draak weet te steken, ontbreekt hier echt alle humor.

Het concept is goed, de basis van de uitwerking ook, maar het uiteindelijke resultaat is er niet naar. Mijn grootste probleem, dat het mij niks boeit wat Godard wil vertellen. Hij wendt z'n tegendraads gedrag aan om een hele hoop oneliners, stelligen en filosofische nonsenspraatjes te lanceren, maar dat zal mij worst wezen. Dan liever een Rabbits, waar de bestaande dialoog inhoudsloos is.

Het idee is leuk, de uitwerking in het begin ook nog, maar na een tijdje naar het oeverloos gezeik van de personages te luisteren wil ik toch wat meer of anders zien. Enkele mooie scenes en enkele leuke ideeën maken hier een 2* film van.

Vermakelijk maar niks meer.

Groot verschil in kwaliteit tussen de flashbacks (leuk) en de huidige tijd, zeker in het begin. Vond de flashbacks best mooi gefilmd en aangenaam wegkijken, wat zich in het "nu" afspeelt is bij momenten lelijk en nogal saai.

Ook jammer dat de leukste acteurs in deze film de kleinste rolletjes hebben. Kenichi Endo en Takenaka zijn altijd leuk, maar komen misschien elks maar een minuutje of 2 in de film voor.

Einde is weer een stukje leuker. De robot (die van de poster) ziet er erg cool uit en Tokyo mag er weer eens een keertje aan geloven. Altijd amusante cinema.

Toch allemaal wat te gelikt, en een film als deze mag toch best een hoger budget uitstralen. Oogt vaak wat te goedkoop allemaal, voor de grootsheid van het verhaal. Sowieso duurde het hele cult gegeven mij wat te lang.

Niet onaardig, zitten gave stukjes tussen, vooral de flashbacks en het einde, maar wat daartussen zit is niet altijd even boeiend. Wel apart dat je uiteindelijk de bad guy nooit te zien krijgt. Misschien voor deel 2, maar dan vraag ik me af of het uiteindelijk toch al een bekend personage is (of een bekende acteur). Anders zie ik niet echt in waar alle geheimhouding voor nodig is, hoewel het uiteindelijk wel werkt.

3*

Edit: verder ook opvallend de compleet overbodige en nogal onnozele rock-insteek. Geen idee waar dat vandaan kwam.

Geinig sappig filmpje.

Hoop clichés worden met enorm veel zwier en knipogen bij elkaar gebracht en overgoten door nog meer twitchende horroraangelegenheden.

Slecht acteerwerk, bedoeld (Englund, die erg leuk is) en onbedoeld (een aantal jongelui) maar beiden in het voordeel van de film werkend. Vond de moorden erg leuk en smakelijk gebracht. Beetje meer bloed en wat interessanter dan doorgaan het geval.

Dorpelingen waren ook leuk, paar grappige personages (dat muzikaal duo) en ze straalden met z'n allen een leuk sfeertje uit.

Als opgeblazen roflcliche horror niet het geweld dat een filmpje als Feast was, maar wel geslaagd en zeer zeker vermakelijk. 3 sterretjes.

Bah.

Slecht vervolg, best apart aangezien het toch van dezelfde regisseur komt als het eerste deel. Misschien toch iets met het budget?

Het oogt namelijk allemaal supergoedkoop. Audiovisueel valt er dan ook helemaal niks te beleven, het lijkt vaak ook meer op amateurfilmerij dan een waardig filmproject.

Daarbij zit de humor er ook geregeld naast. Maar dan echt finaal slecht. Sommige grapjes zijn nog wel leuk, andere zijn duidelijk bedoeld als lollige clous maar missen alle timing en impact. Pijnlijk. Mosely en Shaye (gestoord maar grappig mens) doen het nog wel leuk, de rest van de cast lijkt nog nooit eerder voor een camera gestaan te hebben.

En als de horror dan al niet meewil, dan maar bloot moet de regisseur gedacht hebben. Nog meer goedkoop en sleaze dus, alsof het nog niet erg genoeg was.

Erg pover allemaal. Af en toe nog wel een geslaagde grap en de opzet is nog steeds wel lollig, maar de fun van het eerste deel is ver te zoeken, wat rest is een doelloos verdord karkas.

1.0*

Bij wijze van indekking, wil ik bepaalde MM leden waarshuwen, vooral zij die nogal heftig kunnen reageren wanneer ik wat neerpen bij "klassiekers". Bij deze dus.

Want dit moet toch wel één van de meest voorbijgestreefde films ooit zijn (oei oei, wat zeg ik nu weer).

Dat ik me ging storen aan Kubrick's bombastisch klassiek geneuzel wist ik op voorhand, toch blijft het me verbazen hoe hij bepaalde scenes totaal weet te verkloten met overdramatisch en opgeklopte muziek. Die scene waar de aap voor het eerst een bot gebruikt was lachwekkend. Fenomenale punchline. Daarnaast vind ik klassiek muziek totaal ongepast in deze film. Het ijzige, desolate gevoel wat je toch wel verwacht is afwezig.

Ook visueel is de film enorm verouderd. Je kan dan wel lopen blaren dat je amper ziet dat de film meer dan 35 jaar oud is, maar veel van de scenery ziet er gewoon knullig uit. Ook die ronddraaiende kamers, waar Kubrick wel heel fier op leek te zijn, zagen er flets uit. Het maquettegevoel blijft de hele film hangen, nooit zag iets er groots of wijds uit. Om maar te zwijgen van het "sponsored by Lego" logo waar ik tijdens de endcredits zat op te wachten. Die ubercleane plastieken ruimtetuigjes

Verdere visuele uitstappen (zoals die psychedelische scene) zijn ook al enkele jaren voorbijgestreefd door simpele Winamp AVSen, gratis te downloaden en veel cooler, mooi in synch met de muziek zelfs. Hoe goed is een film visueel als het door een random stukje software overtroffen wordt kan je je afvragen. Enige mooie scenes in de film zaten op het einde, waar het plots een stuk stijlvoller wordt.

Verder lijdt 2001 ook aan het standaard sci-fi syndroom. Niet zozeer kritiek op deze film, dan wel op sci-fi in het algemeen. Thinking outside the box blijkt ook voor grootmeesters onmogelijk. Meestal niet zo'n probleem, omdat de meeste sci-fi zichzelf niet al te serieus neemt, maar ik blijf toch hunkeren naar een film die uiteindelijk eens met een serieus sci-fi wereldje afkomt. It's in the little things, maar ook weer niet. Schrijvers, regisseur en ander artistiek volk kunnen blijkbaar moeilijk met dit concept overweg. Het feit dat je duidelijk kan zien dat dit 60s sci-fi is, blijft toch een enorm mankement.

Qua concept en filosofie kan ik me best vinden in Meneer King's eerdere berichten bij deze film. De uitwerking van AI met gevoelens (gaap) is uitermate simplistisch en pover en als pointe verre van boeiend, de wedergeboorte van de mens kan ik ook weinig mee. Als ik Ramon dan hoor spreken over Kubrick's visie, twijfel ik eerlijk gezegd aan de gezondheid van de beste man (Kubrik dan). Ik neem aan dat de monolith wel symbool zal staan voor het één of het ander, maar iets als catalysator voor de menselijke evolutie, in stadia ? Nee dank je.

Meest treffend blijft voor mij het besef dat een degelijk kwalitatief dark ambient album beter slaagt in het creeëren van de sfeer waar deze film zo duidelijk naar op zoek is. Volgende keer ander CDtje meneer Kubrick, en ook het maquettebouwen, hoe leuk het ook mag zijn, hoeft niet meer. 1*

Redelijk, hoewel ik graag wat meer zie van Wilson Yip.

Opvallend toch vooral de slechte CG. Vaak onnodig, vaak ook gewoon lelijk. Heeft sowieso wel een tijdje geduurd alvorens ze in HK een beetje mee waren met het computertijdperk, dit was nog niet al te best.

Verder wel een aardig vermakelijk mixje van sci-fi, geesten, actie en comedy (bijna persiflage). Het werkt niet altijd even goed samen allemaal, maar het resultaat is vermakelijk en niet nodeloos gerokken. Gevechten zijn tof, leuke bad guy ook, wat een aantal spectaculaire scenes oplevert.

Alleen moet Yip echt oppassen met z'n soundtrack. Af en toe, zeker tijdens de wat romantischere stukken, is het niet om aan te horen.

Leuk voor een keertje maar wel echt voor HK fans denk ik. Echt teleurstellen doet Yip bijna nooit in ieder geval.

3.0*

Blijft visueel geniaal.

Al blijft het ook een beetje knagen dat de futuristische scenes nog véél mooier zijn dan de jaren '60 scenes. Het is wat mierenneuken, maar ik blijf het toch een beetje jammer vinden, hoe mooi de film verder ook mag zijn.

Verder een erg warme, aangename en fijne film. Knappe sfeer, sterk acteerwerk en mooie muziek die op aparte manier ingezet wordt. Wie hoopt op stomende romances komt waarschijnlijk wat bedrogen uit, de personages zijn niet open passioneel en ook de verschillende romances zijn niet bepaald idyllisch.

Kar Wai's mooiste en beste film, kijk uit naar z'n nieuwe maar lijkt me niet dat die boven 2046 zal eindigen.

4.5* en een uitgebreide review

Na wat door de thread gelezen te hebben, ben ik er dus achter dat deze regisseur Amorres Perros gemaakt heeft ... en achterafgezien is het eigenlijk niet verwonderlijk. Positief ? Wat mij betreft alleszins niet.

Voor mijn part is dit een artistiek cadaver. "Complex maakt interessant, en tragiek maakt emotioneel", lijkt mij zowat het uitgangspunt van deze film. Jammer dat verder een hart en passie voor film lijken te ontbreken. Ik heb niks tegen complexe vertelstructuren, maar als je na 1/3 heel het stramien van het verhaal gezien hebt, is de rest niet echt boeiend meer. Ik heb niks tegen tragiek, maar als het aanvoelt alsof een seizoen of twee Bold & The Beautiful is geramd in een film van 2 uur, pas ik toch. Het mag wel iets subtieler, en iets minder geforceerd.

Visueel is de film een kerkhof. 1 mooi shot op 120 minuten film is niet genoeg. Muzikaal stelt het ook allemaal niks voor. Wat blijft er dan over ... wat eerdekes zei, goeie acteerprestaties.

1* voor de acteerprestaties dus. Bagger.

Heerlijk.

Mortier is er nog nét niet helemaal, maar nog even en hij mag wat mij betreft naast namen als Noé en Grandrieux komen staan. 22 Mei is een heerlijk bittere en grauwe film die nog lekker nazindert als de aftiteling over het scherm dendert.

Hoewel niet echt narratief gericht en redelijk abstract blijft de film makkelijk en vlot om volgen. Het is in ieder geval erg duidelijk welke kant Mortier opwil met deze film.

Prachtige locaties en doodse personages vormen de kern van Mortier's film (en ook wel stijl), met een geweldige soundtrack als sfeerverhoger. De meeste scenes zijn dan ook om in te kaderen. Acteerwerk ook geweldig sterk (inclusief de sappige dialecten - subs zouden niet misstaan hebben), vooral Sam en Titus spelen de pannen van het dak.

Ik mag dit wel. Cinema met ballen, een eigen stijl en lak aan conventies. En daarbij ook sferisch geweldig. Moet zich ook absoluut niet schamen om tussen andere internationale klassefilms in te staan. Meer graag.

4.5* en een uitgebreide review

Ben het vooral eens met BoordAppel. De muziek is doorgaans kut, de film geweldig.

Winterbottom is ook zo iemand die een goeie film rond anders slechte muziek weet te bouwen. Mooi hoe een hele scene over een tijdspanne van een kleine 20 jaar in net onder 120 minuten perfect weergegeven wordt. Episch, origineel, en het duurt een keer geen 3 uur.

De film is inderdaad een rommeltje, maar dat maakt het net zo gezellig. Dat hele Tony figuur is zelf niet beter. Al moet ik bekennen dat met het oprichten van z'n club (en met het verschijnen van betere muziek) alles nog beter op z'n plaats viel. Ook leuk de komische interludes. De duiven, die gans, het verhaaltje over de kanalen, Tony die tegen die camera spreekt.

De film werkt gewoon. Iets wat ik over andere Winterbottoms ook al een keertje gezegd heb. Uniek filmmaker eigenlijk, gezien dit een film was met een topic wat mij voor geen meter boeit. 4*

Die La Haine vergelijking begrijp ik ook niet.

Toch écht een compleet ander sfeertje. 25 Watts zet een paar verveelde jongeren in de spotlight en laat ze hun ding doen. Met geweldig geïnspireerde situaties en spaarse dialogen tot gevolg.

Nu is verveling ook wel een dankbaar thema voor droge comedies als deze. Visueel is het aardig, hoewel ik ook vraagtekens zet bij het zwart/wit. Voegt nu niet meteen veel toe. Verder is er wel aardig camerawerk hier en daar.

Technisch is het redelijk goedkoop (vooral de klank soms), maar het tempo en de totale doelloosheid van de film (24 verlopen en tja ... dat was het dan, 24 uur die verlopen zijn vind ik toch erg fijn en sterk. De film werkt nergens naartoe, wat ik erg positief vind. Maakt het wat ongedwongener om kijken.

Aardig filmpje dus. Wat pover qua afwerking om echt hoog te scoren, helemaal geen "klap in het gezicht sociaal geëngageerd drama" zoals La Haine, wel een quircky, droge comedy.

3.5*