Mochizuki Rokuro
Ingeschreven sinds 17 november 2006
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Mochizuki Rokuro. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Paese del Sesso Selvaggio, Il (1972)
Alternatieve titel: Man from Deep River, woensdag 29 februari, 10:13 uur
stem geplaatst
Morozko (1964)
Alternatieve titel: Jack Frost, woensdag 29 februari, 10:13 uur
stem geplaatst
Redline (2009)
maandag 27 februari, 20:38 uur
stem geplaatst
Mind Game (2004)
maandag 27 februari, 19:57 uur
stem geplaatst
Dead Leaves (2004)
maandag 27 februari, 19:57 uur
stem geplaatst
Single Man, A (2009)
zondag 26 februari, 7:57 uur
stem geplaatst
Notre Musique (2004)
Alternatieve titel: Our Music, zaterdag 25 februari, 23:55 uur
Godards beste film sinds de Jaren 60 (al zag ik natuurlijk niet alles) zou ik willen zeggen (als ik mijn stemmen nakijk komt-ie zelfs op plek 3 (!) dat is toch wel wat cru).
Hoewel niet eenduidig, toch redelijk rechtlijnig en helder te interpreteren, met nu eens aangename filosofietjes, die tenminste coherent om een thema draaien (de Hell-sequentie is overigens wel erg atypisch Godard zo plat/direct). Mooi gemaakt, al zal ik nooit fan worden van de Godards "digitale periode" eenvoudig weg dat het 'te scherpe randen heeft' (zowel het kader als de kleuren).
Mujo (1970)
Alternatieve titel: This Transient Life, zaterdag 25 februari, 16:56 uur
Weer zo'n heerlijke formele film uit de ATG-school (Oshima, Terayama, Yoshida). Jissoji maakte naast dit soort uitzinnige kunstdingen, geest(ige)/pulp films (ook van niveau). Maar hij debuteerde dus met dit beklemmende portret van een man die gevangen zit in een incestueuze relatie in relatie tot zijn overtuigingen, fascinaties, lusten en schuldgevoel.
Het narratieve plot (hier in de synopsis) beslaat de film tot ongeveer 80 minuten naar dan gaan we nog een uur door met een soort filosofische boetedoening. Dit alles gegoten in een zeer formele vorm van zowel beeld als taal.
Het enige dat tegen de film pleit is de lengte en de niet continu volgehouden spanning, maar man man man wat een schitterend camerawerk en wat een tableaux allemaal met schitterende lijnen, vormen, schaduwen en meer van dat soort abstracte beeldtaal. Zelden (nooit) zoveel trappen, kinderkop-keitjes en andere stenige dingen in een film zo close-up gezien. Was een soort Ozu-op-wieltjes dit: vele shots uit tatami-perspectief, maar met (schitterende) rijders, vooral buiten in de tuin.
Longford (2006)
zaterdag 25 februari, 8:20 uur
stem geplaatst
Descendants, The (2011)
vrijdag 24 februari, 19:16 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Is de relatie van de verkoop van het land door de trust ook verstrengeld met de overspelaffaire (in de persoon van de vastgoedmakelaar Brian Speerook aanwezig in het boek waarop de film is gebaseerd of is dat een keuze van de filmakers voor een extra dramatische dimensie?? Ik had het er wat moeilijk mee. Vond dat wat té gekunsteld en dat had de film nu juist niet nodig.
Verder vond ik de voice over over de toekomst van zijn dochters en zijn onvermogen van Clooney soms teveel van het goede (met name in het begin). Maar over de hele linie sterk geacteerd, ook door Clooney, maar ook beide dochters erg goed. Verder aantal zeer sterke scènes (vond Sid in het begin wat te veel een karikatuur, maar vond de verdieping door zijn karakter wel werken, ook al kreeg hij minder tekst). De slotscène in het ziekenhuis was veelzeggend. Goed gedaan.
Boefje (1939)
donderdag 23 februari, 17:12 uur
stem geplaatst
Hesher (2010)
Alternatieve titel: Metalhead, donderdag 23 februari, 17:07 uur
stem geplaatst
Edogawa Ranpo Taizen: Kyofu Kikei Ningen (1969)
Alternatieve titel: Horror of a Deformed Man, donderdag 23 februari, 10:25 uur
Eindelijk eens een Ishii Teruo die enige substantie heeft, samenhangend is en over de gehele linie boeiend blijft. Wellicht zijn beste film.
edit: wellicht wat streng, Bohachi Bushido is ook wel redelijk substantieel, maar wat wisselvallig in toon en spanning
Nihon Igai Zenbu Chinbotsu (2006)
Alternatieve titel: The World Sinks Except Japan, donderdag 23 februari, 9:27 uur
Kawasaki Minoru is natuurlijk verre van een hoogvlieger, maar de pulp die hij maakt is altijd erg vermakelijk geweest. Althans tot ik deze film zag. Die drie eerdere films kenmerkten zich door een bepaalde droogheid die verrassend humoristisch uitpakte en een stunteligheid die nog charmant te noemen was. De opzettelijk valse romantiek en droog kloterigheid van deze film zijn vooral saai, werken niet (het "buitenlander"gegeven moet wellicht ook voor enige context/content zorgen - not!) en het geheel wil maar totaal niet op gang komen met dat eindeloze geruzie. Alleen de titel is leuk.
Illusionniste, L' (2010)
Alternatieve titel: The Illusionist, woensdag 22 februari, 21:25 uur
stem geplaatst
Géants, Les (2011)
dinsdag 21 februari, 22:59 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Louter goede keuzes heeft Lanners hier gemaakt. Paar keer lijkt een cliché de kop op te steken vuurwapen, dood, moeder, maar daar komt altijd een draai aan die goed voelt. Neem daarbij het gebruik van landschap als ruwe werkelijkheid en droom omgeving - perfect uitgebuit!
Maar vooral top zijn de drie hoofdrollen met Zacharie Chasseriaud voorop. Prachtig dat onvolwassen gemijmer over zijn moeder (hij krijgt de eerste acteer credit op de aftiteling, dus Lanners zag hem denk ik toch wel als de spil in zijn vertelling) en zijn fanatieke ontwikkeling en voortdurende balans op zijn 13e tussen kind, jeugd en adolescentie.
Tot nu toe de beste film van het nog jonge (bioscoop film)jaar.
Le Havre (2011)
dinsdag 21 februari, 22:58 uur
Kaurismäki filmt zijn hele leven al sprookjes: cynische sprookjes, idiote sprookjes, sombere sprookjes, duistere sprookjes, vederlichte sprookjes, muzikale dromen etc. Le Havre is er ook weer zo een. Het is de eerste film sinds Juha die ik weer in de bios zie en ik moet zeggen dat het me dán zeker wel bevalt. Die vreemde artificiële belichting werkt prima op zo'n doek op het TV scherm vond ik zijn films (Man Without a Past / Lights in the Dusk) gewoon lelijk ogen. Dat merkwaardige zeegroen-grijze pastel komt beter over in grote vlakken blijkbaar.
Le Havre valt in de categorie van de vederlichte sprookjes, zoals ook zijn meesterwerk Drifting Clouds. En dan is Aki op zijn best: mild, humaan, liefdevol. Ditmaal is zijn muze Kati Outinen de sterveling van dienst (en ook wordt zijn oude kompaan Matti Pellonpää nog even een dienst bewezen met een schip in de haven). André Wilms is ditmaal de barmhartige Samaritaan / engel. Ik geloof niet dat ik Wilms zag buiten films van Kaurismäki, maar ik vind het een heerlijk acteur. Het verhaal heeft haast wat weg van Refn's Drive (als je begrijpt wat ik bedoel), maar net zo veel van Ceylan's Anatolia (zij die beide films zag zal begrijpen waar ik op doel).
En dat dan Kaurismäki stijl - gloof het of niet. Le Havre hoort tot de Kaurismäki toppers, omdat het sprookje dus ditmaal zo liefdevol is en niet zo neerslachtig, vervelend somber gewelddadig, dat past Aki eenvoudig niet.
Zatôichi Senryô-kubi (1964)
Alternatieve titel: Zatoichi and the Chest of Gold, maandag 20 februari, 21:30 uur
Een topper in de serie. Prachtig begin - volgens de begeleidende tekst gebaseerd op een take uit Ichikawa Kon's Actor's Revenge. Je zit er middenin. Enkele elementen die Zatoichi-films naar een hoger plan tillen zitten hier in, zoals een badderscène met een vrouw, een kindje, lampionnen, gokscène en uiteraard enkele (te) flitsende zwaardgevechten. Deze elementen zitten altijd wel in de films, maar vrijwel nooit allemaal tegelijk. Voor het eerst vloeit er trouwens zichtbaar bloed in een Zatoichi-film en het is gelijk ook behoorlijk veel.
Ook voor het eerst: het camerawerk is van (grootheid) Miyagawa Kazuo en dat betaalt zich onmiddellijk uit. Veel onberispelijke scènes. Ik beweer zelfs dat de gokscène met Wakayama is gebaseerd op Rembrandt's Nachtwacht met al die toekijkende gezichten in goudgeel licht. Deze scène halverwege de film is het hoogtepunt, maar ook de finale is één van de beste uit de serie (ik zag tot nu toe 22 delen) met goed gebruik van de weidse open vlakte. Sowieso is de aanwezigheid van Wakayama een dikke plus, want een grootsere schurk/tegenstander is nauwelijks denkbaar - hij lijkt hier zelfs beter op zijn plaats (meer dreiging) dan in de Lone Wolf serie.
Faccia a Faccia (1967)
Alternatieve titel: Face to Face, maandag 20 februari, 16:13 uur
(reactie op ander bericht)
Dat tweede zeker, maar dat eerste vond ik toch wel erg zwak uitgewerkt - ik wil het niet ongeloofwaardig noemen, maar de ontwikkeling was naast onlogisch, ook erg schematisch en te vlug uitgewerkt. Maar los daarvan leverde het wel een mooie spanningsboog op.
Neemt niet weg dat de film inderdaad een politiek-filosofische inslag heeft, die je niet vaak terugziet in dit werk, tenminste niet op dit niveau. Nog meer (abstracte) lyriek had de film trouwens goed gedaan (zoals bijvoorbeeld in de Antonio das Mortes films van Glauber Rocha). Zeer fraai gebruik van de locaties, zoals de woestijn op het einde, maar met name de rotsgebieden van de outlaws halverwege de film.
Tomas Milian heeft in de film trouwens één van de meest foute kapsels ooit, daarin is wellicht alleen Patrick Swayze in Point Break een serieuze concurrent.
Van Kooten & De Bie Sloegen Weer Toe! (2012)
zondag 19 februari, 21:49 uur
stem geplaatst
Chase, The (1966)
zaterdag 18 februari, 8:18 uur
stem geplaatst
Tintin et le Temple du Soleil (1969)
Alternatieve titel: Kuifje - De Zonnetempel, vrijdag 17 februari, 17:34 uur
stem geplaatst
I Confess (1953)
Alternatieve titel: Ik Beken, donderdag 16 februari, 16:37 uur
stem geplaatst
Human Traffic (1999)
donderdag 16 februari, 16:37 uur
stem geplaatst
Hukkle (2002)
donderdag 16 februari, 16:37 uur
stem geplaatst
Hot Shots! Part Deux (1993)
donderdag 16 februari, 16:36 uur
stem geplaatst
Hot Shots! (1991)
donderdag 16 februari, 16:36 uur
stem geplaatst
Hoogste Tijd (1995)
donderdag 16 februari, 16:36 uur
stem geplaatst
Hoffa (1992)
donderdag 16 februari, 16:35 uur
stem geplaatst
Good Thief, The (2002)
donderdag 16 februari, 16:33 uur
stem geplaatst
Ghost (1990)
donderdag 16 februari, 16:32 uur
stem geplaatst
Getaway, The (1994)
donderdag 16 februari, 16:32 uur
stem geplaatst
Garpastum (2005)
Alternatieve titel: Гарпастум, donderdag 16 februari, 16:31 uur
stem geplaatst
Gathering Storm, The (2002)
donderdag 16 februari, 16:31 uur
stem geplaatst
Flying Leathernecks, The (1951)
donderdag 16 februari, 16:25 uur
stem geplaatst
Farväl Falkenberg (2006)
Alternatieve titel: Falkenberg Farewell, donderdag 16 februari, 16:24 uur
Vooral een beetje te gezocht en te geconstrueerd om helemaal te kunnen boeien. Kan me daarbij vooral aansluiten bij het berichtje van Mug. Die filosofietjes die de hoofdpersonen hardop mijmeren zijn me allemaal te bedacht literair en erop gericht om indruk te maken op een argeloze kijker.
Een voorbeeldje: "Heeft de herinnering aan vroeger zich als een parasiet in ons hoofd genesteld?" Of deze: "Als ik niet kon slapen dan maak ik een wandeling en keek ik naar de auto's in de nacht en werd verblind door de koplampen en voelde ik de kilte en eenzaamheid". Denkt of praat iemand serieus wel eens op deze manier als je mijmert over je jeugd? En dan continu? Nou, ikke niet en met name dat gemijmer begon me op den duur enigszins/nogal* tegen te staan.
Neemt niet weg dat er momenten van grote schoonheid en werkelijke ontroering zijn, maar die zitten meer in de (herkenbare) daden en gebaren van zo'n weekendje met vrienden dan in die gedachten. Verder een aantal fraaie shots, waaronder bijvoorbeeld zo'n eindeloze rijder aan het slot.
Niet helemaal geslaagd, maar als de regisseur zich meer toelegt op wat hij in beeld brengt en erop vertrouwt dat dat ook veelzeggend genoeg is dan zien we hiervan wellicht ooit een écht meesterwerk.
Enemy Mine (1985)
donderdag 16 februari, 16:23 uur
stem geplaatst
Enigma (2001)
donderdag 16 februari, 16:23 uur
stem geplaatst
Ekusu Makina (2007)
Alternatieve titel: Appleseed Saga: Ex Machina, donderdag 16 februari, 16:23 uur
stem geplaatst
Eden (2006)
donderdag 16 februari, 16:22 uur
stem geplaatst
Drie Beste Dingen in het Leven, De (1992)
donderdag 16 februari, 16:22 uur
stem geplaatst
Dirty Dozen, The (1967)
Alternatieve titel: De Twaalf Veroordeelden, donderdag 16 februari, 16:21 uur
stem geplaatst
Cross of Iron (1977)
Alternatieve titel: Steiner - Das Eiserne Kreuz, donderdag 16 februari, 16:20 uur
stem geplaatst
Coca-Cola Kid, The (1985)
donderdag 16 februari, 16:19 uur
stem geplaatst
Cold Mountain (2003)
donderdag 16 februari, 16:19 uur
stem geplaatst
Satansbraten (1976)
Alternatieve titel: Satan's Brew, donderdag 16 februari, 16:17 uur
stem geplaatst
48 Hrs. (1982)
Alternatieve titel: 48 Hours, donderdag 16 februari, 16:09 uur
stem geplaatst
Här Kommer Pippi Långstrump (1969)
Alternatieve titel: Pippi Goes on Board, donderdag 16 februari, 16:07 uur
stem geplaatst
Postino, Il (1994)
donderdag 16 februari, 16:06 uur
stem geplaatst
På Rymmen med Pippi Långstrump (1970)
Alternatieve titel: Pippi on the Run, donderdag 16 februari, 16:06 uur
stem geplaatst
Pippi Långstrump på de Sju Haven (1970)
Alternatieve titel: Pippi in Taka Tuka Land, donderdag 16 februari, 16:05 uur
stem geplaatst
Pippi Långstrump (1969)
Alternatieve titel: Pippi Langstrumpf, donderdag 16 februari, 16:05 uur
stem geplaatst
Passante du Sans-Souci, La (1982)
Alternatieve titel: Die Spaziergängerin vom Sans-Souci, donderdag 16 februari, 16:05 uur
stem geplaatst
Parumu no Ki (2002)
Alternatieve titel: A Tree of Palme, donderdag 16 februari, 16:05 uur
(reactie op ander bericht)
Ik vond het te zwaartillend en serieus allemaal. Alsof Pinnocchio hier de wereld gaat redden. Lichtelijk (?) tegenvallend, maar op zich wel vreemd dat met zoveel Ghibli aanhang deze film zo onbekend is.
Outrageous Fortune (1987)
Alternatieve titel: Waanzinnige Mazzel, donderdag 16 februari, 16:04 uur
stem geplaatst
Orlando (1992)
donderdag 16 februari, 16:03 uur
stem geplaatst
Nowhere Fast (1997)
donderdag 16 februari, 16:03 uur
stem geplaatst
Never Say Never Again (1983)
Alternatieve titel: Zeg Nooit Meer Nooit, donderdag 16 februari, 16:03 uur
stem geplaatst
Mundo Menos Peor, Un (2004)
Alternatieve titel: A Less Bad World, donderdag 16 februari, 16:02 uur
stem geplaatst
Mothman Prophecies, The (2002)
donderdag 16 februari, 16:01 uur
stem geplaatst
Monsters, Inc. (2001)
Alternatieve titel: Monsters en Co., donderdag 16 februari, 16:01 uur
stem geplaatst
Monpti (1957)
donderdag 16 februari, 16:01 uur
Beschreven als een formeel suikerzoet melodrama, maar dat viel heel erg mee.
Er zitten leuke 'runing gag' in met een kibbelend paar en de twee hoofdrolspelers zijn ontwapenend. Horst Buchholz wordt neergezet als de nieuwe James Dean (zoals gebruikelijk in die tijd), al heeft hij het in Amerika (mn Westerns) nooit gemaakt. Romy Schneider (18 lentes jong) is uitdagend en bij vlagen overrompelend.
Michael Clayton (2007)
donderdag 16 februari, 16:00 uur
stem geplaatst
Meisje met het Rode Haar, Het (1981)
donderdag 16 februari, 16:00 uur
stem geplaatst
Me, Myself & Irene (2000)
donderdag 16 februari, 16:00 uur
stem geplaatst
Martha... Martha (2001)
donderdag 16 februari, 15:59 uur
stem geplaatst
Back to the Future (1985)
Alternatieve titel: Terug naar de Toekomst, donderdag 16 februari, 15:54 uur
stem geplaatst
Cape Fear (1991)
donderdag 16 februari, 15:53 uur
stem geplaatst
Bunker, De (1992)
Alternatieve titel: De Bunker: Het Verhaal van Gerrit Kleinveld, donderdag 16 februari, 15:52 uur
stem geplaatst
Brigadoon (1954)
donderdag 16 februari, 15:51 uur
stem geplaatst
Breaking the Waves (1996)
donderdag 16 februari, 15:50 uur
stem geplaatst
Boys Don't Cry (1999)
donderdag 16 februari, 15:50 uur
stem geplaatst
Boxcar Bertha (1972)
donderdag 16 februari, 15:49 uur
stem geplaatst
Bone Collector, The (1999)
donderdag 16 februari, 15:43 uur
stem geplaatst
Bonaerense, El (2002)
donderdag 16 februari, 15:43 uur
stem geplaatst
Blueberry Hill: A Love Story from the Fifties (1989)
donderdag 16 februari, 15:43 uur
stem geplaatst
Blackout, The (1997)
donderdag 16 februari, 15:43 uur
stem geplaatst
Beverly Hills Cop (1984)
donderdag 16 februari, 15:42 uur
stem geplaatst
Bernhard, Schavuit van Oranje (2010)
donderdag 16 februari, 15:42 uur
stem geplaatst
Becket (1964)
donderdag 16 februari, 15:41 uur
stem geplaatst
Baran (2001)
Alternatieve titel: Rain, donderdag 16 februari, 15:41 uur
stem geplaatst
Back to the Future Part II (1989)
donderdag 16 februari, 15:40 uur
stem geplaatst
Bab El-Oued City (1994)
donderdag 16 februari, 15:40 uur
stem geplaatst
Antonia (1995)
Alternatieve titel: Antonia's Line, donderdag 16 februari, 15:39 uur
stem geplaatst
Anatomie de l'Enfer (2004)
Alternatieve titel: Anatomy of Hell, donderdag 16 februari, 15:38 uur
stem geplaatst
Alles Is Liefde (2007)
Alternatieve titel: Love Is All, donderdag 16 februari, 15:38 uur
stem geplaatst
Allerzielen (2005)
donderdag 16 februari, 15:38 uur
stem geplaatst
Ai Xuoi Van Ly (1998)
Alternatieve titel: The Long Journey, donderdag 16 februari, 15:37 uur
stem geplaatst
Age of Innocence, The (1993)
donderdag 16 februari, 15:37 uur
stem geplaatst
Absolute Power (1997)
donderdag 16 februari, 15:37 uur
stem geplaatst
Abril Despedaçado (2001)
Alternatieve titel: Behind the Sun, donderdag 16 februari, 15:36 uur
stem geplaatst
Abeltje (1998)
Alternatieve titel: Abeltje en het Mysterie van Quoquapepapetl, donderdag 16 februari, 15:36 uur
stem geplaatst
5x2 (2004)
Alternatieve titel: Cinq Fois Deux, donderdag 16 februari, 15:36 uur
stem geplaatst
11'09''01 - September 11 (2002)
donderdag 16 februari, 15:35 uur
stem geplaatst
Nae Meorisokui Jiwoogae (2004)
Alternatieve titel: A Moment to Remember, donderdag 16 februari, 15:34 uur
stem geplaatst
Gyakuten Saiban (2012)
Alternatieve titel: Ace Attorney, donderdag 16 februari, 15:34 uur
stem geplaatst
Yattâman (2009)
Alternatieve titel: Yatterman, donderdag 16 februari, 15:34 uur
Grappig om deze film te zien zo kort na Ace Attorney, die ik bij vlagen (te) kinderachtig vond en ik maakte daarbij ook een verwijzing - vanwege de soms matig uitgewerkte humor/grappen/effecten - naar The Great Yokai War. Deze Yatterman beviel me (veel) beter dan die andere twee genoemde films.
De "mensen/helden vond ik ook hier minder goed werken, maar er is heel wat robot (als placebo bij gebrek aan grote rubber monsters) actie die de film fris maakte en die ook nog continue leuk bleef: Geweldige figuren vaak, eigen types met chagrijnige trekjes en leuke vindingrijke wapens / gadgets. Die kinderachtige, overdreven mensfiguren (stripfiguren/MegaMindy/Spy Kids) ben ik meestal vrij snel beu met hun opgeplakte varkensneuzen/konijnentanden en konden me hier ook gestolen worden. Dit bleef dus erg leuk, was ook minder serieus verhalend. Bijkomend voordeel was dat deze (op de DVD dan) 25 minuten korter was - toch ook niet onbelangrijk om het een beetje fris te houden.
Daikaijû Kettô: Gamera tai Barugon (1966)
Alternatieve titel: Gamera vs. Barugon, woensdag 15 februari, 21:17 uur
Net als deel 1 in toon sterk op deel 1 van de Gojira-reeks leek (even los van de monsters, destructie etc) is dit duidelijk een Mosura-kloon. Eerst wat eiland folklore en dan twee vechtende monsters. moet zeggen dat ik de opkomst van Barugon in Kobe (die tong !!) en de opvolgende vechtscènes halverwege de film (zo het deel 40-60 minuten) erg onderhoudend vond, onderhoudender dan de gemiddelde film. Jammer dat de held Gamera, vooral vliegend als ruimteschildpad leuk is en op de grond minder indrukwekkend is.
Princes et Princesses (2000)
Alternatieve titel: Princes and Princesses, dinsdag 14 februari, 22:30 uur
Weer zeer bijzonder - deze Ocelot. Ben fan van beide Kirikoufilms (heb die tweede echt al heel vaak gezien met mijn dochtertje), maar Azur et Asmar was een regelrechte teleurstelling. Deze hommage (?) aan Lotte Reiniger gemixt van Frans-Arabische-(Afrikaanse) culturele elementen heeft echter weer zoveel eigens en kleine momenten van betovering dat het goed werkt - hoe zo simpel soms zó effectief kan zijn. Enige nadeel is eigenlijk de wat schreeuwerige (erg druk) stemmencast.
Lion in Winter, The (1968)
dinsdag 14 februari, 22:30 uur
Zeker aan het begin toch wel een verwachting dat dit historisch drama wat zou afwijken van de standaard in dergelijk drama. Werd met name ingegeven door de muziek van John Barry. Maar gaandeweg bleek ook dit weer zo'n heel praterig drama, waar maar weinig (te weinig naar mijn zin) filmische middelen worden ingezet om een en ander te ondersteunen. Paar mooie shots van het slot en een paar mooie rijders in de gangen, maar verder veel pratende hoofden. Helaas (in mijn herinnering is MacBeth van Polanski zo'n historische koningsfilm - die wél verder gaat).
Gelukkig is het gesproken deel natuurlijk prima in orde. Me toch wat meer verdiept in de geportretteerde lieden - die zo ogenschijnlijk met Kerst niet veel beters te doen hadden dan elkaars leven verzieken. Eleonora is nog op een bizarre Kruistocht geweest, en hier looot toch heel wat Engels-Franse koninklijke historie voorbij. Ik weet niet wie er wel eens in l'Aquitaine geweest is, maar waarom zou je daar in hemelsnaam zo moeilijk over doen 
- niks te beleven. Richard Leeuwenhart, Jan Zonder Land, ken de namen wel, maar heb er nu ook een beeld bij. Ook toen bepaald geen gezellige Kerst bij de familie.
Blijft over de acteurs. Het charisma van Timothy Dalton sprong mij het meest in het oog. Ik ken hem niet zo goed als acteur (behalve dan die James Bond vertolkingen). Hij heeft ook niet veel gedaan, maar ik vond hem bijzonder intrigerend hier. Hij heeft een belangrijke bijrol. De belangrijkste rollen worden ook uitstekend vertolkt (m.u.v de dik aangezette John (Jan Zonder Land)). Het merkwaardige is dat Katharine Hepburn vooral Katharine Hepburn lijkt te zijn. Komt ook door dat haar, maar volgens mij zag ze er op een bootje in de Congo ook zo uit. Hou er op zich wel van.
Toch fijn om zoiets een in de zoveel tijd te zien, zal me nooit helemaal wegblazen, maar is toch een genre op zich en deze kan zich met de betere daarvan. Overigens zag de DVD er prachtig uit. Ik zag dat de film in 70mm is geschoten, dat zal er wel aan bijgedragen hebben.
Help, The (2011)
dinsdag 14 februari, 17:23 uur
stem geplaatst
Daikaijû Gamera (1965)
Alternatieve titel: Giant Monster Gamera, maandag 13 februari, 21:32 uur
Aan mijn eerdere post te zien lag deze film al bijna vier jaar op mij te wachten... Is maar goed ook , want in die tussenliggende jaren is er op Shout! de hele "oude" Gamera-serie (8 delen) in OAR en met Engelse subs verschenen, beter dan die Engelse dub-toestanden.
Na de 28 Gojira-delen ben ik nu dus eindelijk aan de 12-delige Gamera-reeks begonnen. Opvallende parallel tussen de eerste Godzilla-film en deze eerste Gamera is de serieuze politiek-sociale ondertoon die naast het ontstaan/geboorte van het monster de hele film nog wel aanhoudt. De rest van de reeks vervalt meer in de typisch-onzinnige monster (kaiju) toestanden als ik het goed begrijp.
Pluspunten zijn naast de lengte van de film, het verzorgde uiterlijk en arctische setting in het begin, de leuke female-lead (niet al te dommig dit keer - maar ook nog niet de échte heldin helaas), de liefde voor schildpadden (zelfs nog meer dan in Miki's schildpaddenfilm) en natuurlijk ook al de hilarische maquettes en random destruction - zij het op beperkte schaal ( ).
Verder ook wel een sympathiek monster, waarvan ik de oerkreet niet uit elkaar kon houden met die van Gojira btw.
Favoris de la Lune, Les (1984)
Alternatieve titel: De Gunstelingen van de Maan, maandag 13 februari, 15:10 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Bijzondere figuur toch die Otar Iosseliani. Les Favoris de la Lune was zijn eerste film in bijna tien jaar en zijn eerste in het Westen na een vlucht uit Georgië. De synopsis die hier staat had niet beter kunnen zijn, hij slaat natuurlijk op deze film, maar eigenlijk zijn alle 11 de films van Iosseliani gelijk in thematiek: betrekkelijkheid, teloorgang van waarden etc. Soms is het de aanpassingen van arbeid in een fabriek (Lundi Matin), dan weer het stopzetten van een ambt (Jardins en Automne), een vreemde cultuur (Lumière Fut), een historisch kasteel (Chasse aux Papillons) en niet zelden de geschiedenis en verlies van een (vader)land: Iosseliani's eigen Georgië.
In deze film zijn het kunst en waardevolle alledaagse gebruiksvoorwerpen (het verminken van een schilderij door het (meermaals) los te snijden uit de lijst gaat door merg en been ) die aangeven hoe betrekkelijk dingen zijn in hun waarde (gemak, financieel, etc) naar gelang zijn/haar eigenaar.
Altijd gebruikt Iosseliani milde spot, vaak door middel van op Tati-gelijkende visuele grapjes, een ensemble van acteurs en verhaallijnen en een zeer losse montage om zijn verhaal te vertellen. Wat altijd uit alles spreekt is de liefde voor zijn onderwerpen, de setting en het decor. De status en waarde van het verleden. Je moet er altijd even inkomen, om er achter te komen waar het precies over gaat, wie wie is (we zien hier onder andere een piepjonge Mathieu Almaric) en wat de bedoeling is van sommige scènes (zover dat al duidelijk wordt), maar het betaalt zich eigenlijk altijd uit. Melancholieke én persoonlijke cinema op zijn best.
Wild Tigers I Have Known (2006)
maandag 13 februari, 11:43 uur
(reactie op ander bericht)
Merkwaardig. Ik zag de films in de "verkeerde volgorde". Shit Year wijkt toch maar weinig af van dit debuut, behalve dat het zwart/wit is en over een ouders vrouw gaat in plaats van een jongen van 13. Maar de associatieve aanpak, verwarring, mijmeringen etc komen toch redelijk overeen. Duidelijk wel van één en dezelfde maker.
Dat Shit Year iets beter uitpakt is dat het drama wat verontustender en daarmee aangrijpender uitpakt. Hier blijft het toch een onschuldige puberverwarring over een seksuele zoektocht: 'dat komt toch wel goed met die Michael Stumpf' zou je hier denken - terwijl Ellen Barkin op een gevaarlijk randje balanceerde.
De lollipop-cinema van Araki wordt her en der dankbaar geciteerd om het milieu te schetsen (met name de omgeving (school/leeuw), maar de fantasieconstructie binnen het scenario (Logan/Leah ten opzichte van Rodeo) vond ik toch ook buitengewoon goed werken. Verder ziet de film er piekfijn uit en geeft een sterke geluidsband (was ook in Shit Year al opvallend).
Helemaal niks mis mee.
Zatôichi Kenka-tabi (1963)
Alternatieve titel: Zatoichi on the Road, maandag 13 februari, 10:29 uur
Ik vond tot nu toe (21 films gezien) de film uit het begin van de reeks toch wel wat te praterig en met wat te weinig zwier (losse humor oa) in vergelijk met de latere afleveringen uit de middenperiode (pak 'm beet epsiodes #12 - #18). Hier vooral veel interieurscènes en weinig "On the Road" helaas. Slotgevecht is dan wel weer een mooi voorbeeld van hoe het moet, maar voorafgaande toch nét wat minder - maar nog steeds erg genietbaar die Zatoichi-films.
Dit was de eerste van zes Zatoichi-films die Yasuda heeft geregisseerd. Had iets hogere verwachtingen van dit deel, omdat Yasuda ook drie van mijn favoriete epsiodes (Cane Sword, Fugitives, One-Armed Swordsman) heeft gemaakt.
Dit is trouwens de eerste keer dat ik vind dat de DVD-transfer van HomeVision ('fully restored') te wensen over laat. Erg donker en groot contrast (weinig warme kleuren).
Crin Blanc: Le Cheval Sauvage (1953)
Alternatieve titel: White Mane, zaterdag 11 februari, 9:49 uur
stem geplaatst
Madeleine (1950)
vrijdag 10 februari, 15:57 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Toch wel weer een klein 'historisch momentje' in mijn filmkijkcarrière. Met "Madeleine" zie ik mijn 16e en daarmee laatste film van David Lean. Het middendeel van zijn carrière is (zoals hier opde site ook wel te merken is) nogal onderbelicht in lijstjes, overzichten etc. Hij maakte in die periode drie films met zijn vrouw Ann Todd. Samen met "The Passionate Friends" is dit toch wel een geslaagd werk (die derde kun je vergeten).
Ann Todd is nu niet bepaald een actrice die warmte, gezelligheid of zoiets uitstraalt (en dat is toch vreemd, omdat ze hier een door meerdere mannen begeerde "jonge" vrouw speelt), maar ook hier doet ze het weer erg goed - omdat ze toch wel meerdere lagen aan haar rol toevoegt: niet alleen slachtoffer, niet alleen hysterisch of zwak of feekserig, maar van alles wat en met de nodige diepte. Toch wat minder dik aangezet als pak-m-beet Vivien Leigh die toch wel wat meer stereotiep uit de hoek kwam (Hamilton Woman bijvoorbeeld). Haar spel houdt de rechtszaak ook nog boeiend.
Verder laat Lean de film er naast de overbekende welgestelde familie-aankleding en dito huwelijksperikelen toch ook wel een meer duister sfeertje over de film neerdalen, waarbij hij voor enkele shots ook wel leentjebuur speelt bij Hitchcock (zo'n shot van een theekopje etc). Toch wel de moeite deze film en Passionate Friends (beide fraai gerestaureerd op DVD door BFI en ze kosten beide geen fluit).
Tinpis Run (1991)
vrijdag 10 februari, 15:37 uur
stem geplaatst
Shame (2011)
vrijdag 10 februari, 15:36 uur
stem geplaatst
Trans-Europ-Express (1966)
donderdag 9 februari, 15:00 uur
stem geplaatst
Akutoku no Sakae (1988)
Alternatieve titel: Marquis de Sade's Prosperities of Vice, donderdag 9 februari, 15:00 uur
stem geplaatst
Away We Go (2009)
woensdag 8 februari, 22:13 uur
stem geplaatst
Hunchback of Notre Dame, The (1996)
Alternatieve titel: De Klokkenluider van de Notre Dame, woensdag 8 februari, 9:23 uur
stem geplaatst
Hercules (1997)
woensdag 8 februari, 9:23 uur
Sterk begin. Typetjes, sidekicks en humor werken zowaar eens allemaal samen - grove animatie is ook goed in overeenkomende stijl van Grieken (het Griekse Koor was ook een logische keuze, maar valt teveel uit de toon). Maar al snel wordt het minder. Nergens hielden de liedjes de voortgang zo op als hier (met name ook dat Koor) en de film is te eentonig in de ontwikkeling en voortgang om te blijven boeien. Ben het met de meerderheid hier eens dat Hades een zeer geschikte schurk bleef in de film en de stemmencast is ook een positief punt. Er blijken toch nog steeds maar weinig Disney films uit de Jaren 90 met herkijkwaarde.
Harvey (1950)
dinsdag 7 februari, 21:47 uur
stem geplaatst
Gincho Nagaremono Mesuneko Bakuchi (1972)
Alternatieve titel: Wandering Ginza She-Cat Gambler, dinsdag 7 februari, 16:31 uur
stem geplaatst
Deus e o Diabo na Terra do Sol (1964)
Alternatieve titel: Black God, White Devil, maandag 6 februari, 23:15 uur
Mijn eerste Glauber Rocha was dan eindelijk een feit. Rocha blinkt in deze film in twee dingen uit: de regie (prachtige dwingende verhaallijn en ondersteunende montage en een goede keuze voor narratieve momenten) en beeldcompositie (de link van xgogax geeft een idee - hoewel ik dat zeker niet de beste scène vond - er is een scène meer naar het begin toe met de 'heilige' op de berg die is absoluut adembenemend).
Neemt niet weg dat ik nogal in de film, moest komen door twee zwakheden: het acteerwerk en de muziekkeuze. Om met dat tweede te beginnen. Er zit zeer passende muziek in de film, aar de zwaar georkestreerde klassieke stukken (muv het orgelstuk van Bach) kon ik niet zo plaatsen. Tenzij als pastiche bedoeld - maar dat geloof ik niet. Beide minpunten nemen trouwens af naarmate de film vordert.
Einde is zondermeer subliem, maar vooral de dwingende verhaallijn die Rocha afdwingt middels zijn keuzes voor beeld en narratie dwingen respect af. En de oogstrelende kadrering. Zeer benieuwd naar ander werk (dat andere werk zag ik inmiddels en dat was anders én minder goed)
Parallelstrasse, Die (1962)
Alternatieve titel: The Parallel Street, maandag 6 februari, 21:03 uur
Redelijk uniek, hoewel er wel films zijn die een vergelijkbare uitgangspunt of opzet hebben. Leuke is dat het speelt met verwachtingen in die zin dat je toch gaat proberen verbanden te zien (net als de 5 geselecteerde mannen in de film als opdracht hebben) en logica wil zien in het geheel.
Khittl geeft geen samenhang of moraal, al breit hij aan het einde wel een klein verbandje. Opvallend is dat er veel wordt geput uit de meer "exotische" gebruiken, landschappen, folklore en religies (zonder daar over te oordelen trouwens) dan Westerse. Volgens het begeleidende boekje hebben Khittl en zijn mensen eerste twee jaar (niet specifiek voor deze film) de wereld rondgereisd en met al dat materiaal hebben ze deze film eromheen gemaakt.
Een abstract kunstwerk, dat vooral vragen stelt en vormen uitprobeert. Als ik dan toch nog wat vergelijkingen mag noemen: Greenaways debuut The Falls (die heeft juist wél een samenhangend uitgangspunt, maar wel die willekeurige greep van filmpjes) en de beelden uit Marker's Sans Soleil. Door de vorm (steriel zwart/wit in een rechtbank (meer dan een spel in mijn ogen) setting vs. cultureel erfgoed/folklore) vond ik dit eigenlijk zelfs de beste van deze drie, omdat het duidelijk van "filmwetten" gebruik maat (al moet ik daarbij zeggen dat ik Marker's alom geprezen werk minder waardeer dan de meeste anderen).
Eigenlijk helemaal in de vergetelheid geraakt (destijds alleen/vooral door de Fransen omarmt) en nu door het Filmmuseum/Goethe instituut in München aan de vergetelheid ontrukt (en hier op de site door danuz).
Classe Operaia Va in Paradiso, La (1971)
maandag 6 februari, 16:05 uur
Moeilijk om nog iets toe te voegen aan het stukje van 'pippo'. Zoals ook daar wel doorschemert lijkt door het 'linkse / arbeiders' activisme hier meer Lina Wertmüller aan het werk dan Petri (de aanwezigheid van Melato versterkt dat nog eens).
Wat beiden kenmerkt in dit geval is de herrie. Hier ook mede veroorzaakt door Morricone die een zeer industriële score heeft gemaakt (en natuurlijk die lawaaiige Italianen). Vond het ook hier niet helemaal werken (bij Petri's Tranquillo Posta... ook niet). Volontè is wel weer prima, maar ik vond het onderliggende verhaal te direct en ééndimensionaal, zodat het niveau van Petri's 'Indagine' bij lange na niet wordt gehaald.
Toch geeft die hysterie en drukte een zekere dynamiek die de film veel kwaliteit meegeeft en de naargeesteige sfeer die door Petri in de fabriek wordt gecreëerd is tamelijk authentiek en goed gedaan.
Georgia Rule (2007)
zondag 5 februari, 16:59 uur
stem geplaatst
Hoppet (2007)
Alternatieve titel: Leaps and Bounds, zondag 5 februari, 16:59 uur
stem geplaatst
Sin Maysar Fon Tok Ma Proi Proi (2012)
Alternatieve titel: In April the Following Year, There Was a Fire, vrijdag 3 februari, 19:29 uur
Weer zo'n typische collage-film uit Thailand met een mix aan (liefdes)verhaal, non-fictie, dromen, herinneringen, gelummel, gehang, dagelijkse rituelen incl. brommerrijden. Wat wel wat nieuw is dat alles in extreme mate door elkaar heen verweven zit en soms schijnbaar zelfs tegelijkertijd in de film zit. Zelfs het maken van de film maakt onderdeel uit van de waaier van smaken en kleuren die Somumjarn ons biedt.
Nadat aanvankelijk onrust, apathie en vermoeidheid mij (in die volgorde) overvielen kwam in die laatste 20 minuten (grofweg vanaf de scene met het borstelen van het paard) toch de verwondering en betovering weer in grote mate opzetten (vergelijkbaar met Mundane History) en ging ik toch weer voor de bijl . De meeste Thaise regisseurs hebben niet de kwaliteiten van Apichatpong Weerasethakul, maar 't is wel duidelijk een Thaise signatuur die deze film met zich meedraagt. Wonderlijke cinema toch weer.
Ruusujen Aika (1969)
Alternatieve titel: A Time of Roses, vrijdag 3 februari, 19:29 uur
Nou de kopie was in elk geval geen gerestaureerde - zoveel was wel duidelijk. Een strenge beoordeling van mijn kant. Hoewel het gegeven best een leuke film had kunnen opleveren (a la Blow Up van Antonioni of 'Do Androids Dream of Electric Sheep' om maar gelijk twee onbereikbare mijlpalen uit de mouw te schudden) en de vormgeving erg fijn Sixties was (en dus zeker geen 2012) werkte het maar matig, omdat de film zo allemachtig statisch was. Vooral in beeld, maar ook in verhaal ontwikkeling en tempo. 't was mij te droog en te weinig sprankelend (die hoofdrol speler ook 
) om de volle lengte te boeien.
Om nog even een vergelijking te maken: recent zag ik Elio Petri's La Decima Vittima. Ook een kolderieke SF uit de Sixties, maar die had tenminste ook nu nog flair, dan vond ik deze Finse klassieker toch meer een voorbeeld van 'de tand des tijds' niet goed doorstaan.
Wel leuk om 'm nu eens gezien te hebben met dank aan het IFFR en hun Peter von Bagh (scenarioschrijver ditmaal) retro.
Hiver Dernier, L' (2011)
Alternatieve titel: The Last Winter, vrijdag 3 februari, 19:29 uur
stem geplaatst
Hako (2002)
Alternatieve titel: The Box, donderdag 2 februari, 16:10 uur
Deed mij denken aan een volwassen versie van Tonari no Totoro, maar minder ontwapenend en betoverend en bovenal "moeilijker" - in de zin van gezochte mysterieuze symboliek en moeilijkdoenerij. Neemt niet weg dat de film een mooi aangenaam tempo en de sfeer en uitstraling fijn waren en de slotsequentie/conclusie wel enige betovering met zich meebracht.
Shit Year (2010)
woensdag 1 februari, 22:57 uur
stem geplaatst
Père Noël A les Yeux Bleus, Le (1966)
woensdag 1 februari, 22:57 uur
Door de lengte meer een vingeroefening dan een speelfilm. De afstandelijke registraties van Eustache zijn duidelijk een voorloper van wat komen zou (en daar maakt Eustache het probleem van de korte lengte gelijk meer dan goed - en dan werkt het wel!). Qua ritme, aandacht/focus onevenwichtig - en voor mijn gevoel plots afgelopen.
De rondlummelende klaploper-rollen van Léaud zijn niet meer op de vingers van twee handen te tellen inmiddels. Uit de midden jaren 60 geef ik dan wel sterk de voorkeur aan bijvoorbeeld Le Départ.
Blindman (1971)
Alternatieve titel: Il Cieco, woensdag 1 februari, 22:57 uur
stem geplaatst
