Bas I.

Ik vond dit voornamelijk een erg ongemakkelijke film. Al bij de openingsscène is er geen sprake meer van een logisch verhaal (dat had ik ook niet verwacht) en voelde het alsof er een soort opgedrongen symbolisme mij overmeesterde. De film is dan ook voornamelijk een soort hallucinante trip door de 'nieuwe vrije wereld' na de sociale revolutie van 1968. Na de openingsscène volgde een weergaloze scène waarin de hoofdpersoon door het park wandelt. Ik zat toen nog op minstens 4,0*. Hierna zakt het geheel totaal in elkaar en was het mij allemaal te flauw/saai. Het was simpelweg niet meer interessant genoeg om me te kunnen boeien. Een vreemde trip voor wie er van houdt dus, maar zeker geen echte topper.

Harmony Korine is misschien wel de meest eigenzinnige regisseur van deze tijd. Afgelopen week debuteerde zijn vierde film, Trash Humpers, op het International Film Festival Rotterdam. Aan de titel van deze film valt al af te leiden dat het onderwerp niet bepaald alledaagse kost is. Korine's drie andere films zijn al niet minder bizar te noemen. Zijn tweede film, Julien Donkey-Boy uit 1999, durft het aan om tussen gelikte blockbusters als The Matrix (1999), Star Wars: Episode I (1999) en Wild Wild West (1999) gewoonweg zijn eigen weg te kiezen.

Lees hier verder..

Prachtig zwart-wit schouwspel over het leven en de dood. De film bevat zwaar filosofische gesprekken en vreemde kraanvogels in een oud vervallen huis. Ook was ik onder de indruk van de indringende muziek en geluidseffecten, zelfs op de slechte print die ik zag. Dit is een van de sterkste films die ik in tijden zag. Sokurov heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een van mijn favoriete regisseurs en dat al na vier films, waarvan deze het hoogtepunt is.

Mijn verwachtingen bij deze film waren hooggespannen. Ik hoorde al tijden goede verhalen over de films van Zweed Roy Andersson. Mijn eerste kennismaking zou waarschijnlijk deze "Songs From The Second Floor" worden en toen hij dan in de pakketservice verscheen, kon ik mijn geluk niet op. Bedankt daarvoor!

Goed, de film. Andersson is een meester in het maken van film en dat blijkt voor mij wel uit de vele shots waarin je als kijker zowel op de voorgrond als op de achtergrond moet letten. Verder wordt er een ijzige sfeer gecreëerd en een verhaallijn geschetst waar je u tegen mag zeggen. Ik heb zelden zo gefascineerd naar het scherm zitten kijken, mezelf afvragend waar dit allemaal om ging. Want dat is een ding dat duidelijk is; de verhaallijn is niet makkelijk te snappen. De film heeft dan ook een hoge herkijk-factor. Ik kom op het cijfer 3,0* met kans tot verhoging. En dat vooral omdat ik het geheel prachtig vond om te zien maar door de onbegrijpelijke verhaallijn kon ik er niet helemaal inkomen.

Over een tijdje maar eens aanschaffen en nog eens proberen.

De horrorfilms van de jaren zestig en daarvoor speelden zich vaak af rondom oude geestverhalen, klassieke monsters en enge kastelen. In 1972 was het regisseur Wes Craven die eigenhandig het genre op zijn kop zette met zijn schokerende film The Last House on the Left. Plotseling speelde de horror zich niet meer ver van huis af maar waren het menselijke monsters die het leven van gewone mensen binnendrongen. Tobe Hooper bouwde dit idee in 1974 verder uit met zijn film The Texas Chain Saw Massacre, gebaseerd op de verhalen rond moordenaar Ed Gein. Ondanks dat hij maar twee bevestigde moorden heeft gepleegd, waren de verhalen over het opgraven van lijken en de vele lichaamsdelen die gevonden werden in zijn huis een grote inspiratiebron voor vele filmmakers. Hooper besloot na zijn eerste film, Eggshells (1969), samen met co-schrijver Kim Henkel achter de schrijftafel te kruipen om voor altijd het horrorgenre te veranderen.

Sally Hardesty (gespeeld door Marilyn Burns) is samen met haar broer gehandicapte Franklin en drie vrienden op weg naar het huis van haar grootvader. Onderweg pikken ze een vreemde lifter op, die lugubere verhalen vertelt over het slachthuis in de buurt en met zijn zenuwachtige lach de spanning al behoorlijk opwerkt. Als hij dan uiteindelijk een mes in zijn handen krijgt en in zijn hand begint te kerven, begint de walging bij de kijker toe te slaan. Van de vorige keer dat ik de film zag herinnerde ik me vooral deze specifieke beelden, maar dan vele malen bloederiger dan het in werkelijkheid was. Als de tieners uiteindelijk de lifter uit hun bus hebben gegooid, blijkt al snel dat de benzine bijna op is. Met veel moeite komen ze nog net bij het oude huis van opa en ze besluiten vanuit daar de omgeving af te gaan op zoek naar benzine. Een eind verder op staat echter een huis waar ze beter niet aan hadden kunnen bellen.

Het verhaal van The Texas Chain Saw Massacre is vrij simpel maar wel uiterst effectief. Juist door de simpliciteit oogt de film erg realistisch en dat is een van de redenen waarom de film zo spannend is. Het afgelegen huis past perfect in het plaatje dat de meesten van Texas hebben, met zijn warme weer en blauwe lucht. Door de vele camerastandpunten van grote afstand achter het gras sta je als kijker nu nog ver van de personages af. Als de nacht aanbreekt in de film, wordt de sfeer grimmiger en beginnen de eerste slachtoffers te vallen. De camera is nu ook dichterbij aanwezig en Hooper experimenteert soms zelfs met extreme close ups. In de eindscène van de film en de achtervolging die daarop volgen, gaat het tempo echter nog een paar niveau's omhoog. De combinatie van schreeuwende mensen, bizarre beelden en hoogst irriterende geluiden drijven de kijker bijna tot waanzin. Of er nou overlevers zijn of niet, het einde van de film is absoluut een opluchting. Niet vanwege de slechte kwaliteit van de film (in tegendeel zelfs), maar omdat we dan eindelijk weg zijn uit de waanzin.

Persoonlijk vind ik The Texas Chain Saw Massacre een van de engste films die ooit gemaakt is. Na meerdere kijkbeurten begint echter ook op te vallen hoe vakkundig deze film eigenlijk gemaakt is. Het camerawerk vond ik deze keer zelfs vrij prominent opvallen, in de positieve zin. Ook het ritme van de film, dat langzaam aan steeds chaotischer wordt, werkt heel erg goed. Het enige minpunt is het acteerwerk van de irritante Franklin, wiens geschreeuw door ondergetekende nog regelmatig geparodieërd zal gaan worden. Op dat punt na is dit echter een van de beste horrorfilms ooit gemaakt en overduidelijk een must-see voor elke serieuze filmfan.

Cyrus Frisch is een spraakmakende Nederlandse regisseur. Vergeef Me is zijn eerste lange film nadat hij eerder al de kortfilms Zelfbeklag (1995) en Geen Titel (1998 ) maakte. Ook maakte Frisch, zoals blijkt uit de film, een theatershow waarin hij verschillende betreurenswaardige personen voor een groep mensen in een theater zette. In Vergeef Me werkt hij wederom met dezelfde personen, die zowel in de film als bij de aftiteling worden aangeduid met alleen hun voornamen. Het zijn stuk voor stuk alcohol- en drugsverslaafden die waarschijnlijk zelf niet doorhebben wat ze doen en wat er met hen gedaan wordt. Althans, dat is wat de film ons wil doen geloven. Frisch manipuleert hen door ze woorden in de mond te leggen en aan te sporen om bepaalde dingen te doen. In een debat aan het begin van de film legt hij uit dat hij vindt dat dit soort dingen juist niet op televisie mogen. Door hier vervolgens zelf wel een film over te maken en daarmee in eigen woorden “over de grens van het acceptabele heen te gaan” onderstreept hij zijn eigen punt. Want deze film zal het gros van de mensen waarschijnlijk niet willen zien. Uit respect voor zijn boodschap heb ik dit echter wel gedaan.

Zoals al eerder gezegd wordt de hele film gedragen door de boodschap die Frisch over wil brengen. Dat we niet zomaar alles in de media moeten laten zien. En met dat in mijn achterhoofd maakt het niet eens uit dat de film (al dan niet opzettelijk) verder werkelijk niet om aan te zien is. Irritante, saaie camerabeelden zijn eerder regel dan uitzondering. De film slaagt er echter wel in om een bepaalde sfeer over te brengen en te laten zien in hoeverre we voor die bepaalde mediabeelden misbruik maken van de personen die worden afgebeeld. Het laatste gedeelte van de film slaat alles compleet om. We zien Ellen Ten Damme rustig over het strand heen huppelen totdat zij plotseling wordt geteisterd door allerlei oorlogsbeelden en ze vlakbij een tank luistert naar Achmed, een heroïneverslaafde die probeert de rol van een stervende soldaat te acteren. Deze laatste scène onderstreept nogmaals de boodschap van de regisseur dat media zich aan ons opdringt terwijl we dat soms helemaal niet willen.

Vergeef Me is een bijzondere en originele film die zeker niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Ben je echter geïnteresseerd in het werk van Cyrus Frisch of hou je van experimentele films die meer draaien om een gevoel dan een echt verhaal, dan zit je denk ik wel goed. Bij de andere kijkers zal dit controversiële werkje misschien te zwaar om de maag liggen. Frisch is er in ieder geval eentje om in de gaten te houden.