NarcissusBladsp.

Het is een misvatting om te denken dat Henry en Wanda losers, mislukkingen of tragische helden zijn. Zij kiezen bewust voor hun alcoholische zelfkant. Dat is juist het fascinerende aan dit 'simpel' verhaal.
Mickey was geknipt voor deze magistrale rol. En ook Faye zet hier haar beste beentje voor. Trouwens die hele kroeg is een bonte biotoop van intrigerende randfiguren. Bij "Whose Afraid of Virginia Woolf" gaan intellectuelen bekvechtend tekeer. High culture? Hier wordt low-culture tot op de bodem uitgevochten.
Bukowski wist waar hij zijn brandstof voor haat vandaan moest halen: de hel dat is de ander.
Toch zocht Henry naar chique literaire erkenning....

"En hij gaf vleugels aan zijn woorden"

Waar Ram in The Wrestler 'low culture' was, is Nina hier in Black Swan 'high culture'. Zoals ik begrepen had wilde Aronofsky er oorspronkelijk één film (dubbelportret?) van maken. Het zijn twee prachtige films geworden. Ram, uiteindelijk vleugellam, bleef letterlijk 'down to earth' in zijn struggle. Nina moet de andere kant op en bevlogen boven zichzelf uitstijgen, maar ook zij eindigt neerwaarts na een apotheose. Thematiek van de extravante The Fountain en de andere twee vorige films is nooit ver weg. Aronofsky lijkt steeds dezelfde film te maken op een andere stijlvolle manier.

Aronofsky noemt Blck Swan een sprookje: het gaat immers ook over "Het zwanenmeer". In een sprookje verwisselen personages makkelijk van rol omdat ze door een tovenaar betoverd worden en zo gevangen zitten in een gedaante of juist daaruit bevrijdt worden. Sprookjes bevatten veel elementen die steeds terugkeren, maar door een transformatie krijgt het een onverwachte lading. Aronofsky gebruikt al die elementen van Zwanenmeer op zijn eigen manier. In dit geval hebben wanen betreffende zwart en witte zwanen iets met gedaanten en (on)betrouwbare identieiten te maken. Aronofsky werkt dit metamorfose gegeven uit op een vanzelfsprekende manier en spreidt het op allerlei gebieden uit:... niet voor niets spelen identiteit en spiegels een voorname rol en dus ook het eeuwige gevecht met lichaam en geest. De juiste 'vorm' vinden: bloed, zweet en tranen.

Het grandioze aan Black Swan is dan ook de gedoseerde opbouw: het begint in een rusitge documentaire stijl maar gaat geleidelijk over in een surreële wereld eindigend in een apotheose. De pesronage lijken eerst realistisch bedoeld maar gedurende de film blijken het beelden te zijn uit Nina's perceptie. De personages worden bewust niet teveel uitgediept, het gaat om Nina's obsessieve beleving. (zoals Tommy in The Fountain).

Sprookjes elementen die voor Nina werkelijkheid worden. Zo is er een strenge in ambitie gefnuikte moeder die dochter dwingend onder haar duistere vleugels houdt. De bevlogen choreograaf, die als boze tovenaar geen 'bevelsmiddel' onbeproefd laat om zijn 'prinses' naar hoge artistieke sferen te doen stijgen. En daar is elf lily, die de metamorfose in sociale vaardigheden en sexueel opzicht perfect representeert, ze lijkt een boodschapper/hulp (haar tattoo: vleugels) van de choreograaf. En Nina, de schuchtere geremde prinses, is natuurlijk de onschuldige witte Zwaan die ook een doorleefde zwarte Zwaan moet worden. Een echte metamorfose is stressvol...Maar wat ik hier expliciet probeer te maken is bij Aronofsky suggestief en dus onderhuids gelaten.



Nathalie Portman is grandioos... haar close-ups: geweldig hoe ze vorm geeft aan Nina's emoties. Haar uiteindelijke gedaanteverwisseling als THE Black Swan met killerinstinct en met zelfmoord van witte zwaan is, in die perfectionistische atmosfeer en in de geest van een traditionele Zwanenmeer zelfs ironisch 'volmaakt' en zeldzaam ontroerend tegelijk. Je moet op je hoogtepunt sterven....

Voor mij dus een meesterwerk. 5*

Tekenent voor het onbegrip en het zoeken van steun daarin.....want als je het als een New Age film beschouwt dan is het wel een verdomd originele. Maar een New Age 'imago' roept bij sommige mensen direct al aversie op....dat vind ik hier niet terrecht.

Bv: Tai-Chi is een perfect symbool voor Tommy's vechtlus. Maar ook voor de machteloosheid daarvan. En vechtoefeneningen tegen onze 'onzichtbare' vijand ... de dood.... als uiteindelijk een schaduwgevecht is helemaal geen slecht beeld..... Door de context die Aronofsky dit beeld geeft krijgt het die lading....het past allemaal in de weg die naar eerbied lijdt........

voor mij tenminste,

off topic maar niet heus:
Een beroemde Amerikaan 'de schrijver/filosoof en 'zwever' Ken Wilber, bekend om zijn Kosmologische blik kan wel eens een invloed zijn geweest voor Aronofsky.
Hij heeft zijn vrouw aan kanker verloren....Frappant: tijdens haar ziekte heeft ze haar naam in die van een ster verandert......

zie bv:
http://www.kenwilber.com/sc...

De droomtechnologie was voor mij totaal oninteressant. Ik keek alleen maar hoe de film was vormgegeven....en daar zaten aardige foefies tussen: de shot met die enorme spiegels. Maar Alice in Wonderland is veel leuker. Deze droom is meer voor computerspelspelers bedoeld: van de ene naar de andere level...met veel actie... Visueel leuk bedacht was wel de tijdfactor tussen de verschillende levels: de droom in een droom. Maar het dramatische doel van het verhaal was niet erg overtuigend: de echte tragiek ging totaal verloren in het visueel en actie geweld. De droom was te veel sciencefiction om een mens psychologisch interessant te maken. Voor de gein hadden ze zoiets als een nattedroom in moeten projecteren. Maar nee de ironie ontbrak in de bombast.. hélaas.

Verdo(e)md misschien is deze film één van de beste films die ik gezien heb...

Vandaag de film voor de tweede keer gezien want ik bleek na het lezen van de eerste commentaren, niet alles begrepen te hebben.. dus was ik benieuwd wat ik gemist had en dat bleek veel te zijn.. heel veel! Tijdens het bekijken van de dvd zat ik te bedenken hoe je deze film in de bioscoop ervaart: ik denk dat mijn verwarring nog groter zou zijn. Verder zat ik te bedenken: stel nou dat ik de enige man was in een filmzaal vol met vrouwen... want deze film moet een absolute nachtmerrie voor vrouwen zijn. Plaatsvervangende schaamte zou ik hebben...want deze film laat impliciet ook zien...zeker op het eind...hoe sex kan afdwalen van haar oorspronkelijke biologische functie en hoe lust in puur egoïsme kan ontaarden...want eigenlijk is dit, overwachts , een heel moralistische film.

"Tijd maakt alles kapot" is een ordinaire plattitude, die dan ook aan het begin (of eigenlijk het eind) door een incestpleger gezegd wordt en hij weet dat bepaalde (emotionele) daden onomkeerbaar zijn en je leven voorgoed tekenen...

Maar plattitudes bevatten waarheden waar we niet om heen kunnen. Intellectueel ingestelde mensen haten vaak doodgewone waarheden die meestal op een concrete werkelijkheid zijn gebasseerd. Maar alles wat we herhalen verwordt tot een cliché...niet de tijd maar de herhalende mens maakt veel kapot. 'Tijd' lijkt... een menselijk al te menselijke abstractie. Het herhaalt kijken naar deze film heeft dan ook een alleszeggend effect... zwijgzaamheid.

"Irréversible" laat de kern van hoe concreet het bestaan is. Wat in de werkelijkheid niet kan, het omkeren van gebeurtenissen, kan film wel verbeelden. En de (morele) consequenties daarvan laat deze film op ongekende wijze zien: zowel inhoudelijk (die fantastische dialogen! o.a.) als cinematografisch. Maar dan moet je wel de afschuw voorbij zijn en nuchter blijven kijken. Wat overblijft is zowel voor gevoel als verstand verbijsterend.

Beethoven op het eind....wat een geweldige keuze! Vergeet niet dat naast al het gruwelijke ook intens tedere momenten (Bellucci!) voorbij komen. Het wonderlijke is dan ook dat door de verbeelde omkering het realisme juist veel heftiger wordt...dat is de moraal van dit vreselijk geniaal verhaal.

(er zweeft, gezien de context van deze film, een zeer ongepast cliché door mijn hoofd die de spijker op de geile kop slaat: "praatjes vullen geen gaatjes"....)

"Het is geen misdaad de vreemde neigingen weer te geven die de mens door de natuur worden ingegeven" (voorrede "De nieuwe Justine" van D. A. F. De Sade)

Nog nooit zo beroerd uit een bioscoop gekomen. De eerste keer een Von Trier in de bioscoop gezien en dus voor het eerst geconfronteerd met zijn instabiele camera-voering . Ik moest echt een paar keer het doek ontwijken om niet 'zeeziek' te worden.

Het begin is weergaloos, het einde is beklemmend, het middengedeelte, de bruiloft is vervreemdend en 'hilarisch' tegelijk. De camera-voering past misschien wel bij Justine's grillen maar het is net iets teveel doorgevoerd...het had wat gedoseerder gekund. Maar misschien lag mijn eten te zwaar op mijn maag.

Inhoudelijk fascinerend. Het woord symbool hoef je niet te noemen het is overduidelijk waar de 'steen des aanstoots' uit de ruimte voor staat. Huwelijk is ook iets als een sprong in het duister voor twee personen. Je weet niet wat op je afkomt en hoe botsingen aflopen. Sterren en planeten en een astrologe zal vertellen wat er gebeurd. Maanziekte, door de cyclus van de maan, is een ziekte dat stemmingwisselingen geeft. Justine (van de Sade?) heeft net als de maan een duistere kant die niemand kent...misschien zelfs Claire (de Lune?) niet. De twee zussen zijn als de aarde en de maan. Justine heeft iets demonisch met een motief dat aan Festen doet denken. Haar agressie t.o.v. van het paard is heel opvallend. De weigering om over de brug te gaan deed me aan Antichrist denken. Trouwens de paardrijdende zussen zijn prachtig van bovenaf opgenomen...

Wat mij opviel is dat het huwelijksfeest tot de puntjes geregeld was en dat is een duidelijk contrast met Justine. De ceremonie stond in het ironische teken van 'control-freaks'...(ook hier kiest de instabiele cameravoering partij). Opvallend is dat als de ramp dichterbij komt de rollen lijken omgedraaid...alleen Justine lijkt volledig zelfbeheerst en heeft (dit keer?) geen pillen nodig of kunstmatige licht-therapie... Schitterend idee trouwens om Justine naakt in het planetenlicht te laten 'zonne' baden... één van de mooiste intieme en mysterieuze momenten van de film: Justine voelt zich (sadistisch?) machtig en gerechtvaardigd. Alsof ze op de door haar verachte wereld ultiem wraak neemt. Ze hoeft geen zelfmoord te plegen... Ze doet denken aan een sekteleidster (zie "Heaven's Gate" ) die op dit moment gewacht heeft.

Ik heb ooit komeet Hale Bopp gezien... werkelijk magisch. Ook Melancholia gaf me dat gevoel. Een ongelooflijk treffend beeld als je beseft hoe immens dodelijk kil het universum is. De uitwerking klopt natuurkundig niet want de zee zal enorme eb en vloed verschillen geven...als ik het wel heb...maar daar gaat het hier niet om. De proloog is perfect. Trouwens die traagheid past bij het verstarrende gevoel die melancholici vaak overvallen.. De vermoeiende weerstand tegen de wereld is zo groot dat men het liefst de tijd stil zet. Het bed biedt dan ook uitkomst.

Melancholici eten slecht. Dat heeft Von Trier mij zeker laten voelen...

Tja...echte stoere boys laten deze film links liggen, al dat soft romantisch gedoe dat is echt iets voor de wijven en slappelingen. Als man loop je niet te koop met je zachte kant. En eigenlijk vinden vrouwen dat ook, mannen moeten echt man zijn.....maar ook lief.

Mannen, echte dus, zullen nooit toegeven dat ze "Nothing Hill" wel kunnen waarderen...dat is iets voor homo's...dat gedweep. Maar stiekem representeert deze film eigenlijk hun droomwens: mooie actrice scoren. Als je dat lukt ben je pas echt...one of the guys.

De meeste vrouwen kunnen zich identificeren met de actrice: het verlangen naar huisje boompje beestje en een fatsoenlijke vent....met grote voeten.

Ik ben een boekenlezer, met kleine voeten, die ook van films houd...die boekenwurm 'Grant' is een ongelooflijke masselpik.

Eén van de aandoenlijkste romantische komedies die ik ken...tijden geleden gezien...nu zappend blijven steken. Film met een hart. Vooral die verlegen stiltes doen het 'm...

Nog steeds zweven er vijf sterren in mijn hoofd voor deze film. Het is een film die ik t.z.t. nog een keer wil zien omdat ik niet alle finesses metteen in de gaten had, maar het script, het spel van de acteurs, de sfeer en vele andere facetten maken deze film voor mij onvergetelijk. Vooral de hoofdrol speler en de ontwikkeling die hij doormaakt is werkelijk magnifiek verfilmd. Als er één film is waar je, misschien wel tegen beter weten in, met een moordenaar gaat sympathiseren dan is het deze wel. Ik ken weinig gevangenisfilms die, de meestal stilzwijgende, machtsverhoudingen zo doordacht uitgebeeld hebben. De verhouding tussen de oude Corsicaan en de jonge Algerijn (?) is tot op het eind fascinerend en hun relatie wordt dan ook perfect afgerond. De film heeft, wanneer hij uit de poort stapt, een opmerkelijk hoopvol open eind.

Voorlopig 4,5.

Clive: "Very uncertain"...

Merkwaardige lage waardeing voor 'simpelweg' een meesterwerk. Het probleem is missichen dat niet veel filmliefhebbers weten wat "Schrödingers kat" en "Heisenbergs onzekerheidsprincipe" behelsen. Dat is wat fysicus Larry Gopnik in zijn college's o.a. behandeld....en daar draait de perfecte ironie van deze film om. Want Larry kan 'de onzekerheid van Moedernatuur' in wiskundige formules vangen...maar de onzekerheid van het sociale leven ("No cause for concern"..) is niet met mathematische symbolen te begrijpen ..... Daarom is deze film bijna plotloos: de simpele natuurlijke waarheid betreffende wat volgens toevallige waarschijnlijkheid kan gebeuren zou eeuwig door kunnen gaan.

"Except the mystery".

Lang naar deze film gezocht. De film zit niet in de "Marlene Dietrich collectie". Vreemd want het is voor mij een meesterwerk die zeker in haar verzamelbox thuis hoort. (Sorry diehards maar You tube bracht voor mij uitkomst).

Deze film wordt toch erg onderschat. Het is verdomd stijlvol geschoten. Bijna alle camera standpunten zijn met zorg gekozen en Dietrich komt hier prachitg uit het lichtspel naar voren. Als men naturel spel verwacht dan heeft men de esthetische opzet van de film niet begrepen. De personages hebben allemaal iets nadrukkelijks zonder dat ze te stereotyp zijn. Dat spel met stijl zie je terug bij David Lynch. Lynch heeft stijl tot de hoogste perfectie in Mulholland Drive weten op te voeren, maar Josef Sternberg is in 1932 al bezig met stijl en schoonheid die bewondering afdwingt.

De trein (de locomotief!) als belangrijste locatie geeft sfeer en ritme aan een groot deel van de film. De geluiden spelen daarbij ook een opvallende rol. Het eerste kwartier met de trein door de nauwe straten vol met mens en dier is fenomenaal geënsceneerd: het verschil tussen de soorten culturen komt perfect uit de verf. Die locomotief is ook terug te vinden in "The Devil is a Woman". Filmisch is zo'n oud vervoermiddel een ''lustobject' het is één en al dynamiek. Een passend metafoor ook voor de gang van de tijd...

Ondanks de relatieve eenvoud van het verhaal zijn de personages interessant en blijven de dialogen tot het eind boeien. En Dietrich heb ik nog nooit zo mooi onderkoeld, laconiek, erotisch, kortom superieur suggestief, gezien. Sternberg geeft haar een mythisch proportie: hoe ze op het eind in vaag licht met een sigaret in de camera kijkt is van ongekende schoonheid. Het spel dat ze speelt met afstandelijkheid en erotische aantrekkelijkheid lijkt in haar verfijndheid een uitsterfend fenomeen. Kleine bewegingen in haar gelaat komen prachtig uit de schaduw.

De andere personages schieten niet tekort maar kunnen in Dietrichs nabijheid alleen maar een bijrol zijn. Dietrich verstaat de kunst een eenvoudig motief een intrigerende lading te geven en Sternberg heeft dat meesterlijk uitgebuit.

Inhoudelijk sterke film over de verschrikkingen van de oorlog en wat dat met mensen doet: hier wordt een verliefd stel gevolgd. De uitwerking van de karakters zijn helaas niet altijd even geloofwaardig. Te schematisch. Dat ligt dus meer aan het script dan aan de spelers. Maar wat Bergman wil laten zien is niet makkelijk. Zwartboek van Paul Verhoeven propte alle oorlogservaringen van een Jodin, "Houdt het dan nooit op", in één film, Bergman doet het rustiger aan maar het lukt hem toch veel (de hectiek, machtwellust etc) te laten zien in een kort tijdsbestek. De sfeer deed me denken aan het verhaal van W. F. Hermans "Het behouden Huis" of aan de film Lifeboat van Hitchcock. Welke oorlog precies bedoeld wordt schijnt Bergman, terecht gezien ook het tijdstip:1968, niet echt van belang te vinden. Het is één van de vele. Het gaat om een oorlogssitiuatie, maar verwijzingen naar WO2 zijn duidelijk. De zwart/wit beelden zijn zeer passend, denk aan Schindlers List.

De motieven van Ben zijn misschien niet overtuigend...maar ik heb me daar niet druk over gemaakt. Ik heb wederom genoten van Michael Douglas, als een tragikomische figuur, in een sfeervolle setting die volgens mij ook iets van een knipoog is naar zijn priveleven...affaires etc... Maar alle rollen hier zijn prima bezet en geloofwaardig. De dialogen zijn pakkend en scherp. Ik verveelde me geen moment.

Gelukkig wist ik niks van de film, behalve dat het een Haneke was, toen ik de film startte: zo bleef voor mij het begin een verrassing. Al gauw blijkt dat de context waarin de personages zich bevinden dreigend is. Wat de dreiging is mogen we zelf invullen. Effecten van economische crisis veroorzaakt door speculerende geldwolven met als gevolg extreme bezuiningen van regeringen? Haneke dus als profeet. Maar die suggestieve treinen deden me ook ergens aan vroeger denken...Haneke met een Duits historisch geweten?

Wat de oorzaak ook is het gaat om het primaire gedrag van mensen permanent onder stress tijdens een crisis. En dat levert fascinerende en sfeervolle scénes op...b.v. die eenvoudige scéne in het donker met brandend hooi...

Ondanks de fictie zijn de rollen geloofwaardig door vooral ook de geweldige acteerprestaties.

Tijd van de Wolf gaat over macht en onmacht.. het einde kan dus voor mij ook een misleidende betekenis hebben. Met simpele middelen kun je veel suggereren.

"Onder bestaanswijzen versta ik de openbaringen van een substantie, ofwel datgene wat in iets anders bestaat, door bemiddeling waarvan het ook wordt begrepen" ("God" Defintie 5 "Ethica")

Wat kan een film gekke dingen met je doen. De eerste half uur was ik niet overtuigd maar na een uur begon de film me diep te raken en begreep ik de contastwerking en laatste kwartier bekroop me weer een lichte terleurstelling. Maar het middenstuk is zo cinematografisch geniaal dat ik toch door de knieën moest. Bellen blazende Slo\terdijk? Ik moest eerder aan (onze allochtoon!) Spinoza denken: tussen streng gelovigen zag hij het pantheïstisch licht.... Natuur en God zijn één. Het Goddelijke toont zich in moedernatuur (Venus van Botticelli heeft rood haar) en in de ijverzuchtige vader. (zakenman met een bred voor de kop)

Malick grijpt je bij de strot door zijn Tarkovsky-achtige poëtische beelden die geleidelijk aan het prozaïsche gezinsleven onthult. De camera-standpunten zijn Goddelijk origineel: kun je een kinderleven natureller in beelden schieten? Kinderen, bv de ravottende jongens, staan in hun speelse 'verveling' het dichtst bij de toevalswetten van de kosmos. (Een metoriet vaagde de dinosaariërs in één klap weg... ) De gefrustreerde ontpopping van 'Pitt" is dan ook een schokkend contrast en laat diepe sporen na...vooral bij zijn oudste zoon. Die onderhuidse spanning blijft lang nawerken... totdat pa werkloos raakt...de spanning lijkt weg te ebben. Malick laat door zijn bemiddeling de Christenen de eigen evolutie onder ogen zien en de atheïsten het wonder der natuur.

De kracht van deze film is de nadruk op het visuele en de spaarzame dialogen... het gaat om het onzegbaar mystieke.

Alle flauwe en viscorrecte opmerkingen hebben niks met de kwaliteit van deze documentaire te maken. Het is een prachtige geschoten film die iedereen in zijn waarde laat. Kracht van deze documentaire, in de mooie traditie van Bert Haanstra en Michiel van Erp, is juist dat de moraal bijna ongemerkt er doorheen is gevlochten. Heerlijk die twee jongens in het weiland die door speelse koeien gestoord net hun grote vangst beleven. De film heeft de rust en neemt alle tijd zoals een goede visser betaamt. Indrukwekkend die meerval!

Van begin tot eind boeiend. Acteerprestaties zijn hier opvallend. Vooral als je bedent dat er veel personages langs kwamen. Paul Verhoeven, kan wat dat betreft veel leren van Terstall. Niet waar? Nou neem Johnny de Mol die kan volgens velen niet goed acteren, maar in deze film bewijst hij het tegendeel. En dat komt door de invloed van Terstall. Gewoon een uitstekend scenario en waarschijnlijk een sfeer op de set die het beste uit mensen haalt. En het onderwerp is actueel. Terstall zit dicht op de huid van de Nederlandse samenleving. Terstall heeft een perfecte 'inburgeringsfilm' gemaakt. Als je de huidige stand van zaken in Nederland wil leren kennen als buitenlander dan is deze film een prima kennismaking. Het einde van de film is dan ook ironisch: de politicus zoekt het geluk buiten Nederland .

Het sterkste punt van deze film zijn de dialogen die geen moment vervelen en dicht bij de werkelijkheid blijven en die de tegenstrijdigheid van de Nederlandse samenleving
mooi verbeelden. Zo lijkt Jos Fransen een (wijlen) Van Mierlo met Wilders neigingen. Het persoonlijke wordt voor hem meer en meer politiek. En dat maakt hem ongrijpbaar voor zijn eigen fractie.

Het einde van de film geeft nog steeds te denken. Kiezen voor vrijheid van meningsuiting kan een hoop onveilgheid opleveren. Zo kan een politicus een punt bereiken dat hij wel moet zwijgen omdat anderen meer en meer gevaar gaan lopen. Terroristen zijn hélaas creatief. Daar gaat "vrijheid en verantwoordelijkheid" om......

Op zoek naar sporen van fenomeen Wilhelm Reich stuitte ik op 2 films van Makavejev: W.R. - Mysteries of the Organism en Sweet Movie. Hélaas was de eerste gdeeltelijk te volgen (Spaanse versie) maar oogde beter dan de tweede. Beide films lijken de overgang aan te geven van beklemmende communistisch systeem naar het 'bevrijdende' commune-leven. Uiteindelijk zit de beklemming in het lichaam en dat moet bevrijdt worden. Socialist Reich was daarbij een belangrijke ideoloog: seks speelde daarbij een sleutelrol.

Reich had vanaf de jaren 30 allerlei lichaamstherapiën ontwikkeld i.t.t de gebruikelijke psychotherapie. Eigenlijk niet zo'n gek idee: de geest kan, door allerlei oorzaken, het lichaam doen verstarren en blokkades opwerpen. Door het lichaam als medium te gebruiken kunnen gevoelens worden bereikt die via de geest verdrongen wordt. Dat er bij het aanraken een interactie van (emotioneel geladen) energie ontstaat is volstrekt logisch. Het begrip 'overdracht' stond in de psychotherapie al centraal. Als de patient verliefde gevoelens ontwikkelde voor de (ideaal gesproken afstandelijke) therapeut werkte de therapie het meest effectief. Verhouding patient therapeut kent van begin af aan een preciare traditie: zo raakte Jung verliefd op een patient.

Reich probeerde die (emotioneel geladen) interactieve energie later objectief te identificeren en kwam zo op zijn al-chemistische orgon en bion. Want de vraag: hoe reageert het lichaam op cel niveau op bijvoorbeeld beklemmende emoties...was een interessante vraag.

Na Reichs dood in 1957 barstte in de jaren zestig de seksuele revolutie los. Hij werd een cultfiguur voor de naar (seksuele) vrijheid snakkende generatie. Linkse utopische idealen speelde daarbij een belangrijke rol. Weg met de burgelijke blokkades! Ironisch was dat voor de vrouw eerst een veilige biologische blokkade opgworpen moest worden: de ontwikkeling van anti-conceptie door kapitalistische Multinationals, de pil, want seksuele vrijheid was pas echt mogelijk als de oorspronkelijke levensenergie (in de vorm van nageslacht) werd afgestopt...

We leven in een tijd waar de pil de gewoonste zaak van de wereld is geworden, het geeft de vrouw een veilig gevoel. Porno is voor iedereen bereikbaar. Je zou zeggen dat Reich zijn idealen vervuld had gezien. Dat is maar de vraag. Reich kwam uit een andere tijd: seks was een volstrekt taboe. (In 1936 formuleerde hij de: "Bankroet der seksuele moraal"). Zijn absolutering van seks lijkt nu dan ook overdreven. De konsekwenties van zijn idealen zijn in de jaren 60 en daarna uitgeprobeerd en onderzocht met allerlei excessieve varianten. Naast het erotisch gevoel blijkt machtsgevoel dan ook doorslaggevend te zijn: communeleiders raken aan beiden verslaafd. Daar zit ook de tragische manco van overlever Reich: hij was, ondanks zijn kritiek op autoritaire structuren, te veel moreel (maatschappelijk betrokken) om het begrip macht in al zijn gevolgen afstandelijk te overzien.

Bovenstaande is bedoeld om de films W.R. - Mysteries of the Organism en Sweet Movie een context te geven. Want ze zijn interessant als tijdsdokument en zijn makkelijke belachelijk te maken. Wat dan ook opvalt is, vooral in Mysteries of Organism, de naieve seks vergeleken met ons huidig tijdsgewricht: aandoenlijk en speels. Ook de lichaamtherapie anex schreeuwtherapie is broeirig erotisch en onnozel. Wat dat betreft is Sweet Movie al wat cynischer en sektarischer.

Socialist Wilhem Reich leefde, als joods intellectueel, noodgedwongen voortdurend op de rand van wanhoop, hij was daarbij een dapper mens met een verziende blik. In zijn boek, oorspronkelijk uit 1936, Die Sexualität in Kulturkampf (te braaf vertaalt in Sexualiteit en Nieuwe Cultuur) formuleerde hij profetisch:

Doch het leven laat zich in zijn ontplooing niet tegenhouden. Men vatte het maatschappelijke proces niet zonder reden als natuurproces op. De 'historische noodzaak' van het socialisme is niets anders dan de actuele, biologische noodzaak van de levensontplooing. De ombuiging in het ascetische, autoritaire, levensontkennende gelukt momenteel misschien nog éénmaal; maar aan het einde staat de zegepraal van de natuurkrachten in de mens: de eenheid van natuur en cultuur. alle tekenen wijzen er op, dat het leven in fel verzet is gekomen de opgelegde levenswijze. De strijd om het 'nieuwe leven' is thans goed begonnen, voorlopig nog in de vorm van de ergst materiële en geestelijke verwoestingen. Doch zij, die in staat zijn het leven te begrijpen, versagen niet. Wie zat is, steelt niet. Wie sexueel gelukkig is, heeft geen 'moreel houvast' nodig en beleeft de meest waarachtige en natuurlijke 'godsdienst'. Het leven is zo eenvoudig als deze feiten. Het wordt slechts gecompliceerd door de levensbang geworden menselijke structuur.

(citaat uit; "Sexualiteit en Nieuwe Cultuur. Bijdrage tot de socialistische omvorming van de mens." uitg: N.V.S.H. 1949)

: