AddictedToMovies

Beetje een mengelmoes van allerlei stijlen en genres, wat erg goed werkt. De muziek van Morricone kwam een beetje over als een score uit een Hitchcockfilm van Herrmann soms, wat het wat suspense tintjes gaf. Bij vlagen was de film ook zeker grappig, en soms weer mooi, romantisch en dan weer spannend. Het is allemaal aanwezig, maar de film concentreert zich nergens echt op, waardoor het niet echt een tot de wortels uitgediept verhaal werd. Maar dat is op zich niet erg, ik heb me heerlijk vermaakt met deze film. Het zag er weer fijn uit; Bij Volver viel het kleurgebruik al heel erg op, maar hier was dat ook nog wel terug te vinden. Ook leuk om Antonio Banderas een keer in een van z'n eerdere films te zien, wat hij erg goed doet. Een hele aparte rol speelt hij, die de hele tijd toch een vraagteken blijft en ondanks alles toch nog redelijk sympathiek over komt. Fijne film dit!

3,5*

Origineel of geforceerd? Tegenwoordig zijn er net wat teveel films die zo vlot, scherp, en origineel pretenderen te zijn binnen het romantiekgenre, en hoewel het zeker een vermakelijke film is, twijfel ik wel in hoeverre dit nu echt creatief is. Uiteindelijk vind ik 'm helemaal niet zo heel bijzonder. Gewoon een Amerikaanse regisseur die net wat teveel van Britse popmuziek houdt en de elementen van een romkom wat probeert op te fleuren. Moet een film altijd 100% origineel zijn om leuk te zijn? Natuurlijk niet, maar een film die dat maar als te veel wilt uitstralen en uiteindelijk niet veel verder komt dan de gemiddelde romkom, kan ietwat irriteren bij mij. Maar laten we bij het begin beginnen.

Op een leuke manier worden beide hoofdpersonen geïntroduceerd, de romanticus Tom die al snel vastgeroest is in een baan die hij eigenlijk helemaal niet wil, en Summer de zorgeloze levensgenieter. Met het geswitch tussen dagen weet Marc Webb het lekker vlot en luchtig te houden, en zijn er ook wel geinige bijrollen ter ondersteuning, zoals Tom's wijsneuzerige zusje. Tom's vrienden en baas hebben we helaas al vele malen eerder gezien. Joseph Gordon-Levitt doet z'n ding als wispelturige en smaakvolle (iets waar de regisseur net wat teveel nadruk op lijkt te leggen, om zijn goede smaak te laten blijken) jongeman, maar Zooey Deschanel lijkt een beetje te stranden in een dezelfde rol die ze wel vaker speelt maar niet volledig beheerst. Ik geloof haar niet. Maar het kan er zeker mee door, en met deze gegevens worden we anderhalfuur vermaakt met de ups en downs in hun relatie. Scènes zijn vermakelijk, maar zoals hun wispelturige relatie kennen die ook haar ups en downs. Zo is de museum-scène waar ze de kunst proberen te doorgronden, en vervolgens na het zien van een opgezette drol maar snel de bioscoop induiken héérlijk, en scoort Webb ook punten met de briljante vondst om een scène te splitsen in 'Expectations' en 'Reality'.

Weinig lijkt dan ook aan het handje, maar het fleurige masker dat de film draagt laat af en toe een glimps zien van wat daar achter zit, en dat is helaas bijzonder weinig. Zo kan het gapen beginnen wanneer Tom begint te speechen over liefde en ontslag neemt, en leunt de film toch echt teveel op popsongs, en dialoog daarover - hoewel ook gezegd moet worden dat de manier waarop Summer Ringo tot het einde blijft verdedigen kostelijk is. Ook werkte de rip-offs in de bioscoop totaal niet; zo'n scène was al succesvol gedaan in Amélie, en om dan ook nog eens een totaal irrelevante Bergman aan te komen... Ja Webb, we weten dat je muziek- en filmsmaak hebt, ga nu alstublieft door met de film. Helemaal gaat de film de fout in wanneer de verteller (die sowieso weinig waarde toevoegt) ons de eindscène introduceert, en de volgende schone dame al is gedecoreerd voor weer een episode in het liefdesleven van Tom, met de naam... Autumn. Ja, debutant Marc Webb - het kwam niet als een verrassing toen ik net las dat hij een muziekclipregisseur was - heeft wel degelijk leuke ideetjes, maar weet uiteindelijk niet echt te overtuigen met een wat nietszeggend - en onderhand doorsnee - liefdesverhaal.

2,5*

Een ware klassieker die blijft boeien.

Bijna de hele speelduur zitten we samen met de twaalf mannen opgesloten in een kamer, maar geen moment wordt het saai of claustrofobisch. Dat komt door de uitstekende regie en camerawerk, het uitstekende script met boeiende personages, en het sterke acteerwerk.

Het simpele concept van de film is ijzersterk uitgewerkt. Alle personages met hun verschillende achtergronden en ideeën. Zo laten de filmmakers heel simpel maar effectief twaalf verschillende (groepen) Amerikanen zien; de ene van slechte komaf, de ander een strikt zakelijk persoon, iemand in de reclame die een vlotte mond heeft maar uiteindelijk nooit echt iets te zeggen heeft, of een bevooroordeeld persoon en weer een ander is het broekie. Ga zo maar door. Verder volgt de film goede afwisselinen van pauzes/rustmomenten en spannende stukken. De bewijsstukken worden goed behandeld en er waren een paar prachtige momenten bij, bijvoorbeeld als iedereen die bevooroordeelde man gaan negeren of de bulderende man die aan het eind toch onschuldig stemt.

De hele film is één grote, geweldige dialoog die nog veel meer bijzonder goede momenten kent, daar heb ik genoeg voorbeelden voor maar die ga ik nu niet allemaal noemen. Uiteindelijk is het verhaal ongeloofwaardig te noemen, maar het is een sterke anti-doodstraf boodschap. Zoals ik al zei is het acteerwerk ook van hoog niveau. Henry Fonda (voor mij de enige bekende) leidt de groep erg goed in de film, maar alle andere bijrollen vind ik net zo sterk. Petje af voor de twaalf mannen. Enig minpuntje is de oubollige muziek, voor de rest is de film helemaal niet verouderd!

Prachtige en slim regiedebuut van Sidney Lumet die haar klassieker-status meer dan verdiend!

4,5*

Eindelijk was het zover: ,mijn 'eerste keer' 2001: A Space Odyssey. En zoals verwacht, begrijp ik er de ballen niet van. Maar ik kan nu al concluderen dat het een van de meest interessante, baanbrekende en briljante films is aller tijden.

Laten we eerst even het makkelijke gedeelte nemen om te behandelen: visueel is het zijn tijd ver vooruit en adembenemend. Kubrick de visuele en filosofische meester heeft een ongelofelijke setting gecreëerd. Prachtig camerawerk gecombineerd met misschien wel de beste special effects aller tijden (dit is stukken indrukwekkender dan een fantasywereld uit je computer toveren zoals bij moderne blockbusters) houden je aan het beeldscherm gekluisterd gedurende de bijna tweeënhalf uur. Ik werd volop gewaarschuwd dat 2001 ongelofelijk traag en saai zou zijn maar daar merkte ik niets van. Ok, zo nu en dan mocht het van mij ook wel wat sneller maar me vervelen heb ik absoluut niet gedaan. De muziek zorgde vaak voor een beklemmende sfeer en was niet altijd prettig (nu heb ik het natuurlijk niet over de maintheme Also Sprach Zarachustra). Het laatste halfuur raakte ik de film kwijt in übervaagheid, maar daar zal Kubrick ook wel zijn ideeën bij hebben gehad. Ontzettend lastig allemaal, maar genoeg stof tot nadenken voor de rest van je leven.

Dan nu het lastige gedeelte. Ik zie het als een verhaal over de evolutie van de mens. Na de eerste stappen naar het gebruik van voorwerpen, beginnen onze voorouders te veranderen. Door de tijd heen zijn mensen hun emoties kwijtgeraakt en puur mechanisch en rationeel geworden, maar ze hebben nog wel enkele oude instincten. Door de afhankelijkheid van machines worden wij minder mens en de computers slimmer dan wij en in het doemscenario... menselijk (in de zin van zelfnadenkend). Hetgeen dat overal overeenkomt is het overlevingsinstinct, waardoor evolutionaire stappen worden gemaakt en de reden voor de strijd tussen mens en machine. De valkuil is de zoektocht naar perfectie, het begrijpen van het universum. Hierdoor kunnen wij mensen niet genoegen nemen met de wereld die wij zijn leren te begrijpen: de planeet aarde, maar duiken wij het diepe universum in waar wij niet alles onder controle hebben. We bouwen computers om alles perfect te regelen, maar ook die faalt. De computer heeft onderhand menselijke eigenschappen gekregen en door het streven naar perfectie en het overlevingsinstinct, voelt hij zich bedreigd door de mens. In het laatste halfuur wordt op een zeer eigenaardige en onmogelijke manier een nieuwe evolutionaire stap laten zien; de mens heeft controle over de aarde gekregen en wordt nu een nieuw wezen die alles opnieuw moet leren in de ruimte: het eerste starchild is geboren. Voor mij is het grootste probleem de onaardse monoliet. Deze lijkt telkens essentieel te zijn maar ik kan het niet vatten en vind het jammer dat buitenaardse intellegentie een rol moeten spelen in zo'n prachtig verhaal over de evolutie van de mens. Maar misschien staat het wel symbool voor iets heel anders; misschien staat het wel voor het 'hogere', iets wat wij niet kunnen vatten maar proberen te snappen. Niet voor niets evolueren we steeds wanneer we het onbekende ding zien; het is een inspiratiebron.
(ik heb uiteraard het een en ander gelezen over de film voor ik zelf aan een bescheiden interpretatietje waag)

Herzieningen zullen ongetwijfeld komen, en ideëen zullen komen, ik zal meerdere interpretaties lezen maar het blijft waarschijnlijk een van de grootste mysteries van onze beschaving, maar twee dingen staan vast: Stanley Kubrick is een genie en 2001: A Space Odyssey is een filmwonder.

4,5* (ik weet bijna wel zeker dat het later een 5,0* gaat worden)

Ietwat gladde film, maar goed kijkplezier.

In het begin is een leuke proloog te zien met veel snelle shots van fiches en kaarten, wat meteen zorgt voor een strakke, maar ietwat gemaakte sfeer. De hele film lang blijft het tempo hoog, bijgestaan door een veel te drukke soundtrack te horen, wat soms best stoort. Het enige goede nummer, You Can't Always Get What You Want van The Stones, gaan ze lelijk remixen en veel te snel. Wat je meestal ook krijgt bij die snelle films, zijn onrustig camerawerk en heel veel korte shots. Hier gelukkig niet, over het algemeen nog best netjes gefilmd.

Het verhaal op zich is prima, maar het heeft zeker wat clichés. Waarom moet iedereen altijd in het begin van de film zeggen dat ze het niet gaan doen? Iedereen weet dat de hoofdrol het toch wel gaat doen, maar toch blijft dat een vast gegeven in de Hollywood-film. En dat was maar één van de clichés. De studenten worden prima gespeeld, maar de frisse rol van Kevin Spacey als de leraar steekt er kop en schouders bovenuit! Ook een goede bijrol van Laurence Fishburne.

3*

Vaak neem ik films op maar ik neem eigenlijk nooit de moeite om die films te kijken. Nu begint die lijst films behoorlijk lang te worden, en aangezien het vakantie is - waarin ik nog maar weinig films heb gekeken - begin ik er toch maar aan. Voor vandaag stonden twee Europese films op het programma, deze en Festen.

Zonder enige voorkennis begon ik aan deze film, opgenomen omdat ik de laatste tijd wat meer arthouse wil zien, buiten Hollywood. Het is absoluut geen snelle film. Alles wordt op een redelijk traag tempo gefilmd, en in het begin begon ik toch even te denken, waar leidt dit naartoe? Maar vanaf de scene in de hotelkamer, werd het al snel duidelijk. Vanaf dat moment had de film mijn aandacht te pakken.

De rest was aangrijpend met de nodige onderhuidse spanningen. Het verhaal ontplooit mooi tot de harde werkelijkheid, en een soort pleidooi tegen de wet tegen abortus. Tijdens de film wist ik nog niet dat het zich afspeelde in tijde van communisme, maar dat verklaart een hoop, en zou voor extra spanningen zorgen. Het is niet al te strak gefilmd, en nergens erg mooi gefilmd, maar stoort nergens. De afwezigheid van muziek stoort ook niet. Na het abrupte einde, kom ik tot de volgende conclusie: krachtige film, en ik weet nu waar ik sta als het over abortus gaat.

3,5*

In het begin vond ik het allemaal wat theatraal en tuttig, maar langzamerhand werd de musical steeds leuker en interessanter. Ik houd er wel van als een verhaal de hele tijd op dezelfde plek zich afspeelt, dat zorgt er altijd voor alsof je er echt bij bent en dat je niet weg wilt. Zeker niet met deze acht dames, waar het verhaal blijft draaien en draaien tot de geweldige ontknoping. Typetjes werden lekker aangedikt en prachtig vertolkt door de dames. De mooiste vond ik zonder tijwfel Louise, zodra zij haar haren losgooide... Wauw! Het zou verboden moeten zijn, vrouwen die hun haar opsteken. De liedjes konden me soms wel bekoren en soms was het wat te overdreven, maar 8 Femmes is een heel leuk kat- en muisspel.

3,5*

Hoe ik À l'Intérieur heb ervaren.

Dit is wel apart en mooi gefilmd zeg. De sfeer wordt goed neergezet. Wauw, wat een beklemmende beelden van die silhouette. Briljante spanningsopbouw. Wow, dit is echt een hele spannende film. Wat? Doe die schaar is weg. Hè dat is wel heel vies. Dat kan wel wat minder zeg. Gatverdamme! Nee dit meen je toch niet... O gelukkig, komt er dan eindelijk hulp? AAAA NEE! Wat zeggen ze nou? Oja, het doet even alsof er over de film is nagedacht en er ook nog een verhaal in zit. Hm, leuke vondst. Nu zit de ellende er wel op hè? Onee, wat nu weer... A bah! Nee dit kun je niet menen. Dit gaat niet gebeuren. Blèèh, het gebeurd echt! De aftiteling! Ik heb het gehaald!

Conclusie: Vakkundig, maar smerig. Kan iemand mij uitleggen waarom er hier graag naar gekeken wordt? Ik snap het genre horror echt niet...

2,5*

Enorm aangrijpende docu waar je stil van wordt. De docu is erg verzorgd en weet een goede balans te vinden tussen achtergrondinformatie, interviews en de daadwerkelijke kidnapping. De situatie is echt om moedeloos te worden, en de tweede helft werd het enorm spannend wat betreft de relatie van gijzelnemer en gegijzelden. Er is ook veel ruimte voor de psychologie van Sandro en straatjongeren in het algemeen. Vreselijk triest verhaal over een realiteit die we eigenlijk niet gezien hadden moeten hebben. De wereld die we liever buiten de deur houden.

4,0*