Norma

Overwegend amusante jaren ’80 komedie met een Tom Hanks die nog niet overdreven zijn best deed om leuk te zijn en het daardoor juist meer was. Die buitenwijkjes vind ik als filmlocatie altijd wel wat hebben, met de truttige gazonnetjes en naar elkaar wuivende (en/of glurende) buren. Het eerste deel van de film steekt hier op een gezellige manier de draak mee. Uiteindelijk komt de focus wel heel erg op het mysterie bij de buren te liggen. Eigenlijk vond ik het nog knap hoe betrekkelijk spannend ze dat nog hebben weten te maken, maar in de laatste scènes ontaardt het helaas in een te melige bedoening die een beetje afbreuk doet aan de wat minder platte aanpak gedurende het eerste uur. Vanwege de leuke sfeer en de vette knipoog naar het hele suburbs fenomeen toch wel een ruime voldoende.

Ik was Summer al wel wat eerder dan die 500 dagen zat, als ik eerlijk ben. Ik vond die Joseph Gordon-Levitt hier echt een schatje en kon me dan ook maar moeilijk vinden in het afwijzende gedrag van Summer. Gedurende de film lukte het dan ook niet helemaal om sympathie voor Summer te gaan voelen en het einde hielp daar al helemaal niet aan mee. Niet dat ze wezenlijk iets verkeerds deed, that’s life, maar toch.. moeilijk om te snappen wat Tom nou al die tijd in haar zag.

De film kent wat leuke memorabele scènes (de meesten hier al volop genoemd) maar is toch niet helemaal de topper geworden waar ik wel een beetje op hoopte. Voor een romantische komedie is hij zeker verre van verkeerd, maar om de een of andere reden toch net niet speciaal genoeg om echt anders te zijn. (zoals bijvoorbeeld een Punch Drunk Love wel is in mijn beleving). Het gegoochel met de tijd is leuk gedaan, evenals de splitscreens die zowel realiteit als fantasie laten zien, maar bijvoorbeeld de aanwezige vrienden die voor de komische noot moeten zorgen vond ik juist weer ontzettend cliché. Dat het uiteindelijk niets wordt tussen de twee hoofdpersonages is op zich wel verfrissend, maar dan is het wel weer jammer dat dit aan het begin van de film eigenlijk al aangekondigd wordt.

Het is al met al een beslist een leuke film geworden waar ik met plezier naar heb gekeken, maar het lyrische enthousiasme van velen deel ik niet.

Ik ben er aan begonnen, maar ben al snel weer afgehaakt.
Het is allemaal veel kinderlijker dan ik had verwacht, en om eerlijk te zijn vond ik de special effects echt niet mooi.

"Amusant" is het eerste woord dat bij me opkomt na het kijken van deze film. Alle voorvallen worden nogal overdreven aangezet, waardoor het allemaal eerder lachwekkend dan spannend is. Leuk hoe de puzzelstukjes op hun plek vallen, al vond ik dat op een gegeven moment elke verhaallijn wel helemaal wordt voorgekauwd; als je er drie gezien hebt kan je op je klompen aanvoelen hoe de rest moet zijn gegaan lijkt me. De korte tijdsduur voorkomt gelukkig verveling.

Toen ik deze film voor het eerst zag vond ik er vrij weinig aan (te geforceerd lollig), maar nu ik hem herzien heb vond ik hem eigenlijk best redelijk. Jennifer Garner is bij momenten wel wat irritant doordat ze soms net even te krampachtig een 13 jarige probeert voor te stellen, maar Mark Ruffalo is onweerstaanbaar cute als heel leuk opgedroogd jeugdvriendje, wat een hoop goed maakt.

De film begint traag, maar weet te boeien omdat je nog niet echt weet waar alles toe zal gaan leiden. (althans, ik niet; ik had me niet echt ingelezen van te voren) Ik heb echt even met bonkend hart zitten kijken zodra dit duidelijk werd, maar wat volgt is (te) veel van hetzelfde waardoor ik meer heb zitten kijken om te weten hoe het afloopt dan omdat het verhaal me in zijn greep had. De afloop is ook nauwelijks bevredigend; de spanning heeft duidelijk halverwege de film zijn piek al bereikt, en de laatste scène leek mij onvermijdelijk. Ik ben wel benieuwd hoe de remake zal uitpakken.

Vermakelijke film die de spanning aardig opbouwt (zonder dat het ook maar in de buurt van eng komt overigens) maar naar het einde toe een tikkeltje ver doordraaft. Wel sfeervolle sets (net zo over the top als het verhaal loopt) en de vraag wat er nou werkelijk speelt wordt lang genoeg open gelaten om het leuk te houden.

Ik had er niet bepaald hoog gespannen verwachtingen bij, maar het bleek best een onderhoudende film te zijn. Mos Def is even wennen met zijn irritante stem, maar ik vond hem toch ook wel weer grappig bijdehand uit de hoek komen zo nu en dan. Is hij van nature zo typisch, of zet hij zijn rol verrassend overtuigend neer vroeg ik me af? Ik ken de man verder niet namelijk. Willis is wel oké als uitgebluste agent die tegen wil en dank in actie moet komen, het einde is matig. Een kleine voldoende al met al.

Schitterende film die een behoorlijke indruk heeft gemaakt. Ik moet wel zeggen dat ik er na de fenomenale en mysterieuze openingsscène wel even moeite mee had om in het verhaal te komen. Maar eenmaal richting het einde heb ik echt met open mond van verwondering zitten kijken naar de hallucinerende kleuren, beelden en gebeurtenissen. Zeker een film die genoeg stof om over na te praten biedt! *****

Een film als 2012 kijken doe je eigenlijk maar om 1 reden, namelijk om als ramptoerist op de voorste rij te zitten. De echte ellende begint echter pas na zo'n 45 minuten, daarvoor moet je eerst het inmiddels overbekende inleidend geneuzel doorstaan. Originaliteit zoekt blijkbaar niemand in een dergelijke film, maar is het nou zo moeilijk om eens voor één keertje niet de gescheiden vader, de slimme bijdehandte kinderen en hervonden familiewaarden op te voeren? Schijnbaar, want ook hier ontkom je er weer niet aan.

Als het geweld eenmaal losbarst wordt de film wel vermakelijk, mits je niet vies bent van de overtreffende trap van vernieling en wel kunt lachen om hoogst ongeloofwaardige maar wel spectaculaire ontsnappingsmanoevres. Ik heb mijn best gedaan om hier met plezier naar te kijken en mijn irritatie jegens karikaturale personages als die van overjarige hippie Harrelson en de onwaarschijnlijk menslievende president Glover te negeren. Het enige dat niet volgens de cliché's was bleek het onbewogen gelaat van Peet, al denk ik dat dit eerder met haar onvermogen tot expressie te maken heeft dan met een bewuste keuze om eens geen hysterisch gillende moeder te laten zien.

Ach ja, het is ook wel een makkelijke film om op af te geven als je niet een rasecht liefhebber van het genre bent. Ik kan me best indenken dat mensen die dit mooi vinden helemaal uit hun dak gingen in de bioscoop. Voor mij was het echt niet meer dan een showing-off van wat er allemaal mogelijk is. Imposant, soms zelfs komisch, maar door het gebrek aan enige vorm van diepgang, geloofwaardigheid en originaliteit voor mij persoonlijk een hele zit.

Wat mij betreft net even iets minder dan zijn voorganger In The Mood For Love, maar dat komt voornamelijk omdat ik het verhaal soms wat moeilijk te volgen vond. De beelden en personages zijn wederom prachtig, dus wellicht dat een herziening opwaardering tot gevolg zal hebben. (dit was bij In The Mood For Love overigens ook het geval; deze vond ik bij herziening veel fraaier en ontroerender dan bij de eerste kijkbeurt)

Ik heb hem gekeken vanwege Spacey, maar ook hij maakt deze standaard film niet echt de moeite waard. Ik had het idee dat er veel gejat is uit andere films waardoor de uitkomst op voorhand te voorspellen was, en de tijdsduur vond ik erg uitgerekt voor een dergelijk simpel verhaaltje.

Erg onrustige cameravoering waar ik niet zo van hou, maar het verhaal waarbij stukje bij beetje de puzzelstukjes op hun plaats vallen kon ik dan wel wer waarderen. Puik acteerwerk en uiteindelijk met een grotere dramatische impact dan ik in eerste instantie dacht.

Ik heb altijd wel een beetje een zwak voor Sandra Bullock. Niet omdat ze het grootste acteerwonder is dat er rondloopt, want ze blijft toch altijd een beetje hetzelfde type, in welke film dan ook. Maar dat type mag ik wel, ik vind haar qua verschijning zo'n verademing in vergelijking tot de vele veel jongere actrices die Hollywood rijk is; ik hou al die ingevallen bruin-uit-een-potje smoeltjes vaak niet eens meer uit elkaar.

Ook in 28 Days wijkt Sandra's rol niet eens zoveel af van de meer romantische varianten; hoewel in een serieuzere setting, blijft ze toch de enigzins onhandige maar innemende girl-next-door voor wie ik weinig anders dan sympathie kan voelen.
Nadeel is dat dit een film over verslavingen niet direct naar een hoger en indringender plan tilt, maar het zorgt er wel voor dat de film die in elk opzicht nogal op de vlakte blijft toch een aardig, onderhoudend tijdverdrijf is gebleken.

Heel aardige film, die geweldig begint, met het verlaten ziekenhuis en prachtige scènes van de verlaten stad. Sowieso vond ik het er allemaal erg goed uitzien; het shot van het ene verlichte raampje van het flatgebouw bijvoorbeeld, of op het dak, met al die bakjes om het water op te vangen Helaas werkt de gestileerde look ook een beetje tegen de film; het ziet er soms allemaal net even te gelikt uit, wat de spanning een beetje in de weg zit.
Het verleggen van je grenzen om te kunnen overleven vind ik in een film als "Blindness" bijvoorbeeld veel beklemmender uitgewerkt, maar dat neemt niet weg dat de schrikmomenten en de sfeer van 28 Days Later toch voor prima vermaak zorgen.

Spannend begin, ik zat er meteen helemaal in, maar helaas werd het gaandeweg een stuk minder. De liefhebbers van veel smerigheid zullen beslist aan hun trekken komen met dit vervolg, maar na het zoveelste rennen, vliegen, en krijsen had ik het wel een beetje gezien.
Een paar sfeervolle plaatjes nog wel van een desolaat Londen, maar minder surrealistisch ogend en veel rommeliger gefilmd dan in het sfeervollere eerste deel. Verder heb ik me eigenlijk het grootste deel van de film zitten ergeren aan de dochter, en aan het feit dat er weer eens een standaard clubje overblijft; de held en heldin die de kindertjes moeten redden en zich belangeloos opofferen voor de mensheid (wat dat betreft vond ik de actie van de vader in het begin een stuk realistischer- niet fraai, maar wel geloofwaardig) en de één of andere klojo omdat toch een x aantal moet sneuvelen.

Zo af en toe probeer ik het eens, een horrorfilmpje. De milde varianten dan, want de rest heeft bij voorbaat al weinig kans van slagen. Desondanks kom ik meestal niet verder dan een “mja, smerig”. Nu dus ook niet. Veel bloed, aangevreten lichamen: smakeloos, ja, spannend, neuh.

Het clubje slachtoffers onder leiding van Josh Hartnett doet het eigenlijk zo beroerd nog niet eens, maar aan de oppervlakkige rollen is niet bepaald veel eer te behalen.
En dan zo’n aanvoerder van de vampiers (of wat waren het), die nog eens met een moeilijke “waarom-wilde-ik-ook-alweer-deze-rol” blik in de camera kijkt; het zal ongetwijfeld aan mij liggen maar door zulke momenten verdwijnt de spanning als sneeuw voor de zon.

De zon voor de sneeuw dan, in het geval van deze film, en de manier waarop dat in beeld is gebracht is wel een stevig pluspunt. Het desolate stadje in het ijzige winterse landschap - met het wit dat scherp afsteekt tegen de donkere nacht - zorgt voor een een sfeervolle en onheilspellende setting en is de voornaamste reden dat ik de film toch nog met enig plezier kon uitkijken.

Het verhaaltje doet me niet veel; op gezette tijden legt één van de personages onder het slaken van wat ijzingwekkend gegil het loodje. Het idiote (of is het de charme) van dit soort films is dat je bij de introductie al een aardige inschatting kunt maken wie als eerste uit beeld zal verdwijnen en wie er tot kort voor het einde in mag blijven. Ook hier geen verrassingen, op het einde na dan misschien, maar dat is niet in positieve zin. Nou ging hier al een irritant moment aan vooraf (hij offert nota bene zijn leven op voor zijn liefje en roep nog “rennen” maar wat doet dat vrouwtje…..jawel, ze blijft staan – ik moet dit soort films ook echt niet kijken) maar dan volgt er ook nog een romantisch bedoeld moment op waarbij hij uit elkaar valt in de opkomende zon….

Heerlijke film om op te zeuren, maar ik zal het hem ook weer niet al te zwaar aanrekenen want het is gewoon mijn ding niet.

Gezellige romkom met een heerlijk zomerse setting. Grappig en aandoenlijk hoe een (ditmaal gelukkig niet zo’n idioot flauwe) Sandler langzaam maar zeker het hart van Barrymore weet te veroveren. Luchtig feelgood-sfeertje dat helaas zo nu en dan een beetje verstoord wordt door de irritante Schneider met zijn overbodige platte humor. Gelukkig blijft zijn aandeel zeer beperkt.

Zulke films kan ik me nou helemaal in verliezen! De eerder genoemde behangetjes en kleurtjes doen het bij mij goed, evenals de vele sfeervolle beelden van de vallende sneeuwvlokjes. Maar daarnaast natuurlijk vooral de geweldige acteerprestaties (over the top, maar dan met klasse) en het wie-heeft-het-gedaan-verhaaltje. En ja, de muzikale stukjes vond ik geweldig en soms zelfs mooi (maar ik hou dan ook van musicals, dus laat dit voor sommigen eerder een waarschuwing dan een aanbeveling zijn )

Ik kan me goed indenken dat er meer tegenstanders dan liefhebbers zullen zijn voor een film als deze maar persoonlijk vind ik het een topper, en even iets heel anders dan anders!

Hoewel Pacino het totaal nog de moeite van het kijken waard maakt is dit ver beneden zijn niveau. Matige thriller die niet onaangenaam begint maar wel zeer overtrokken en cliché eindigt.