Metalfist
Ingeschreven sinds 29 juli 2006
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Metalfist. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Ride, Vaquero! (1953)
zondag 27 mei, 19:24 uur
It's the only place where a smile could be ugly
Vandaag weer serieus voor de examens zitten leren en er zijn maar een paar manieren waarop ik mij na zo'n vermoeiende, en wreed warme, dag kan ontspannen. Eén van die manieren is het opzetten van een film maar ik had zin in iets niet te lang dus was de keuze vrij miniem. Toch was mijn oog al snel op deze Ride, Vaquero gevallen en dat is vanwege één reden: de altijd mooie Ava Gardner. Daar kwam dan nog eens bij dat Robert Taylor en Anthony Quinn hier ook nog een rol in hadden dus was het helemaal compleet.
Ik vervloekte TCM echter want hoewel ze vaak goed en onbekendere films uitzenden, is er ook een periode geweest dat de ondertiteling verschrikkelijk was. Ofwel ontbrak ze, ofwel werd het een mengeling van Nederlands en IJslands maar die periode leek voorbij te zijn. Blijkbaar dus niet en eerlijk gezegd, ik zou de film graag nog eens met ondertiteling zien want het gebroken Engels van José is niet altijd even goed verstaanbaar. De print was ook al niet van enorm denderende kwaliteit, logisch natuurlijk gezien het jaartal, maar ik vrees dat ik wel wat gemist heb. De hoofdlijn van de twee 'broers' is me echter wel duidelijk en is dan ook het interessantste aan de film. Ik heb sowieso wel een zwak voor verhalen van twee broers die compleet tegenover elkaar komen te staan en in dat opzicht is dit erg vermakelijk. De speelduur had echter wel iets langer gemogen om het in zijn geheel te laten passen maar bon.
Naast het verhaal is de film vooral de moeite om de drie hierboven genoemde personen aan het werk te zien. Gardner ziet er nog altijd even betoverend uit maar laat ook zien dat ze weldegelijk een goed potje kan acteren. Het is natuurlijk geen enorm uitdagende rol (daarvoor moet je bij Night of the Iguana zijn) maar ze doet het gewoon erg goed. Robert Taylor mag de rol van revolverheld op zich nemen en is daar ook erg sterk in. Rustig, in zichzelf gekeerd maar dodelijk wanneer het moet zijn. Kreeg zowat een Clint Eastwood in de Sergio Leone films gevoel. Vreemd eigenlijk dat Taylor als Rio continu in het zwart rondloopt want zeker in dit soort oude films is het vaak toch de bad-guy die in het zwart rondloopt. Die eer was dus weggelegd voor Anthony Quinn. Een acteur waar ik nog niet veel ervaring mee heb, zijn rol in Le Notre Dame de Paris is de enige andere film die ik van hem heb gezien, maar net zoals daar acteert hij hier gewoon erg sterk. Sowieso een meerwaarde in dit soort rollen. Howard Keel loopt er dan maar een beetje verloren bij tussen de twee mannen maar doet het op zich nog niet zo slecht.
Zoals gezegd is Ride, Vaquero! helemaal geen slechte film (iemand trouwens een uitleg voor de titel?) maar het pakte me toch niet in zijn geheel. De cast is op zijn plaats, de beelden zijn mooi en het verhaal verloopt vrij vlot maar toch mistte ik iets. Ondertiteling? Ja, dat kan wel maar met een herziening kan er wel eens een halfje bijkomen maar voor nu toch een solide voldoende.
3.5*
filmdetails permalink reageer
Kataude Mashin Gâru (2008)
Alternatieve titel: The Machine Girl, zondag 27 mei, 11:33 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Fijne kennismaking met het J-Japanse sploitation genre
Ik was al langer van plan om eigenlijk eens iets van dit genre te gaan zien maar ik vond de prijs van de DVDs altijd wat te duur om de gok te wagen. Een tijd geleden dan een boxset van MadMonkey gekocht (die dan ook nog eens in de 2 voor 15 euro actie zat) dus was dat euvel al verholpen. Vol goede moed aan de eerste film begonnen, 2LDK, maar die viel erg vies tegen. Het was me ook een raadsel wat die film met het genre had te maken want ik stelde me er toch iets anders bij voor. Gelukkig maakt Machine Girl de verwachtingen in zijn geheel waar.
Vooral ook omdat er werkelijk geen enkel moment een pauze wordt ingelast. Vanaf de openingsscène worden er hele fonteinen bloed op het scherm getoond en wordt er ook niet gekeken op een ledemaat meer of minder. Het verhaal zelf is ook vermakelijk. Een simpele wraakactie van een meisje dat haar broer is verloren maar het is juist de overdrevenheid waarmee alles wordt getoond dat het erg leuk maakt. Het blijft dan ook jammer dat sommige scènes er echt belachelijk slecht uitzien. Sowieso is dat wapen van baas Kimura ridicuul maar de helft van de wapens lijkt ook gewoon uit plastiek te bestaan. Beetje jammer maar tegelijkertijd geeft het de film wel een zekere charme. De film zit voor de rest nog vol met een aantal fouten (mij moet je eens uitleggen hoe je een gefrituurde arm perfect nadien nog kunt gebruiken) maar toch zorgt het eerder voor een gulle lach dan voor frustraties. Dit soort films moet het dan ook niet hebben van zijn correctheid maar meer van zijn foutheid en dat zit wel goed wanneer er kettingzagen aan benen worden gehangen en er zelfs een heuse killer BH aan te pas komt. Er is alleen één ding dat ik niet goed vat. In de openingsscène heeft Ami al haar machine gun arm maar ik dacht eerst dat dit stukje halverwege de film ging afspelen maar vermits er doorheen heel de film nergens sprake is van dat stuk vermoed ik dat het zich eigenlijk na het einde hoort af te spelen?
Minase Yashiro als Ami doet het eigenlijk nog vrij goed, zeker als je het niveau van de rest van de film bekijkt. Yashiro speelt een vermakelijke rol à la Rose McGowan in Planet Terror en het gaat haar goed af. De rest van de cast komt echter een stuk theatraler over. Neem nu Kentarô Shimazu die de rol van Yakuza baas Kimura mag komen vertolken. Enorm overdreven maar het past werkelijk perfect in de film. Want eerlijk gezegd, om met een straight-face te gaan acteren wanneer je omsingeld wordt door a) een aantal volwassen mensen in rugby outfits of b) een aantal tieners die je in ware Power Rangers stijl aanvallen.. Het zou niet echt geslaagd zijn. Maar hoewel iedereen vrij theatraal is, valt het eigenlijk op het merendeel van de cast nog niet zo enorm slecht acteren.
Veel splatter, een geslaagd wraakverhaal en lachwekkende personages. Als het merendeel van dit soort films op zo'n manier is gemaakt dan staat me volgens mij nog wel een aangename tijd te wachten. Ben benieuwd geworden naar Chanbara Beauty maar dat zal pas voor na de examens zijn vrees ik.
3.5*
filmdetails permalink reageer
King of Kong, The (2007)
Alternatieve titel: The King of Kong: A Fistful of Quarters, zaterdag 26 mei, 10:09 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
I wanted the pretty girls to come up and say, "Hi, I see that you're good at Centipede."
Ik ben altijd wel een fan geweest van old-school gaming. Ik ben er zelf jammer genoeg te jong voor om de volle glorie van arcadekasten te hebben meegemaakt maar in de loopt der jaren is die schade wel voor een groot deel ingelopen. The King of Kong was een documentaire die me dan ook meteen aansprak vanwege twee redenen: Donkey Kong blijft één van de vermakelijkste games in het genre en de rivaliteit tussen de Mitchell en Wiebe zou wel eens lekkere vonken kunnen geven.
En dat is het ook geworden. Het blijft dan ook enorm jammer dat dit geen 'correcte' documentaire is geworden doordat Seth Gordon allerlei zaken heeft gemanipuleerd in de montage. Geen idee of dit bij andere documentaires ook zo het geval is, ik hoop in ieder geval van niet, maar het is toch een serieuze demper op de vreugde wanneer blijkt dat Wiebe en Mitchell eigenlijk goed overeen kwamen en dat er schijnbaar nog een recordhouder was maar dat die gewoon uit heel de documentaire is gefilterd. Waarom deed Gordon dat? Omdat het nu een stuk amusanter is geworden maar zoals gezegd, dat blijft toch een demper. Vooral ook omdat de documentaire op zich wel erg leuk is. In het begin heb je nog een beetje sympathie voor Mitchell maar gaandeweg zie je hem echt evolueren naar douchebag pur sang. Dan komt Wiebe op de proppen, de family man, en begint de competitie. In het begin is het allemaal nog vrij ludiek om te zien hoe er alles aan gedaan wordt om Wiebe zijn record afgekeurd te krijgen maar op den duur was het toch vooral erg sneu om te kijken. Vooral ook wanneer Mitchell zijn video inzending al na 10 minuten wordt goedgekeurd terwijl Wiebe zijn arcademachine compleet wordt gedemonteerd... Ik was dan ook verheugd om te zien dat Wiebe uiteindelijk het record toch versloeg. Al blijkt het ondertussen alweer een aantal keer gebroken te zijn door Mitchell, door Wiebe zelf en door Hank Chien die nu als kampioen staat.
Om eerlijk te zijn, eigenlijk krijg je al wel halverwege het gevoel dat het allemaal wat in scène is gezet. Vooral qua personages is dit soms lachwekkend karikaturaal. Billy Mitchell staat natuurlijk op kop met zijn USA das (man, wat een arrogante zak eigenlijk) maar ook zijn hulpjes in de vorm van Steve Sanders en Brian Kuh lijken echt te gemaakt te zijn voor woorden. Het is vooral lachwekkend om te zien hoe Kuh heel de arcade rondloopt en tegen iedereen begint te lullen dat er een Kill screen gaat komen. Ook die scheidsrechter, Walter Day geloof ik, is een figuur om nooit meer te vergeten. Ondertussen ook bezig met zijn eigen muziekalbum blijkbaar. Steve Wiebe lijkt dan de normaalste van de hoop te zijn maar hier en daar scheelt er toch ook iets aan heb ik de indruk. Voor de rest is dit vooral bij vlagen hilarisch vanwege de lading one-liners die er aan te pas komen. Vooral Mitchell is hier een held in maar de anderen moeten er zeker en vast niet voor onderdoen.
Ik weet nog altijd niet goed wat ik met mijn score moet doen. Toen ik de documentaire juist had gezien wou ik er 4* aan kwijt maar na het lezen dat er zoveel montage mee is gemoeid wou ik met een half verlagen maar er over terugdenkend betwijfel ik of het origineel dan inderdaad wel zo vermakelijk zou zijn. Ik denk dat ik het maar op 4* ga houden.
4*
filmdetails permalink reageer
Loft (2008)
vrijdag 25 mei, 21:26 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Vijf vrienden. Een loft. Een lijk.
Loft heeft hier in België voor een gigantische hype gezorgd door maandenlang in de cinema te draaien en tegelijkertijd de meest succesvolle Vlaamse film ooit te worden. Ergens heb ik bewust de hype wat laten voorbijkomen om hem dan eens op mijn eentje te huren. Gisteravond, weliswaar niet op mijn eentje maar met een aantal goede kameraden die de film ook nog niet hadden gezien, kwam het er dan eindelijk van.
Eerlijk gezegd, de film is sterk maar om nu beste Vlaamse film ooit te worden genoemd gaat er in mijn ogen wat over. Qua acteerprestaties zit het in Loft wel steengoed. De cast bestaat vooral uit de nu al anciens van de Belgische cinema, met Jan Decleir als opperancien natuurlijk. Maar ook de 5 vrienden (De Bouw, Peeters, Schoenaerts, Vanden Broucke en De Graeve) komen de laatste tijd wel in bijzonder veel Vlaamse producties voor, negen van de tien keer dan ook in hetzelfde programma. Op zich kan Loft daar bitter weinig aan doen maar de kans op overkill wordt dan wel groot waardoor je je zou kunnen beginnen irriteren aan altijd diezelfde koppen. Gelukkig zitten er dan wel een aantal karakterkoppen tussen die hun rol met verve vervullen en dan heb ik het vooral op de jonge Matthias Schoenaerts. Wat een geweldig, met momenten psychopathisch, figuur zet hij neer maar ook de andere acteurs zetten een meer dan degelijke prestatie neer. Ik blijf alleen constant aan Sammy Tanghe uit Het Eiland denken wanneer ik Bruno Vanden Broucke zie...
Plotsgewijs is Loft niet meer dan een simpele who-dunnit en zoals Onderhond al terecht opmerkte is het eigenlijk niet meer dan beginnen met de ontknoping en die dan achterstevoren uitwerken waardoor het allemaal geniaal in elkaar lijkt te zitten. Met alle respect voor Bart De Pauw maar hij slaagt hier niet compleet in. Vooral naar het einde van de film komt het niet allemaal als één geheel over. De eerste, grote, plottwist waar Peeters de moordenaar is was nog goed gevonden maar die tweede wanneer blijkt dat het niet Peeters is maar Vanden Broucke die het meisje heeft vermoord was er een teveel. Ontzettend jammer want nu komt het allemaal te geforceerd over. Wat het dan nog eens extra jammer maakt is dat De Pauw er voor de rest wel een uitstekend stuk van heeft gemaakt. De humor zit goed, weer terug wat het niveau van de Schalkse Ruiters en niet Het Geslacht De Pauw maar op sommige punten is de spanning wel degelijk te voelen en leek dit echt af te steven op een uitstekend filmpje.
Ook visueel kwam de film helemaal niet zo goed over als ik had verwacht. Oké, het ziet er op zich wel mooi uit maar dit is bijna toch een exacte kopie van Van Looy zijn eerdere topper, De Zaak Alzheimer? Het is ook jammer dat de taal een mengeling tussen geforceerd Nederlands en Antwerps moest zijn. Oftewel kies je voor het één of voor het andere maar aan een combinatie van beide irriteerde ik me wel als Antwerpenaar.
Uiteindelijk is Loft geen slechte film geworden want het eerste anderhalf uur is meer dan uitstekend door de leuke humor en de interessante verhaallijn. Het kost de film dan alleen punten wanneer er teveel met plottwists gesmeten waardoor de andere sterke punten van de film mee dalen. Overgewaardeerd dus.
3.5*
filmdetails permalink reageer
Hagane no Renkin Jutsushi: Shanbara wo Iku Mono (2005)
Alternatieve titel: Fullmetal Alchemist: Conqueror of Shambala, vrijdag 25 mei, 10:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Waardige afsluiter
Fullmetal Alchemist is een reeks waarvan het zien met horten en stoten ging. Ik heb het drie keer geprobeerd om te kijken maar de eerste keer vond ik het begin niet al te boeiend waardoor het al na een paar afleveringen terug afvloog. De tweede keer begon ik terug opnieuw van het begin (als ik iets een tijd niet heb gezien start ik vaak terug opnieuw) maar er zat te weinig tijd tussen de twee pogingen en na twee afleveringen haakte ik alweer af. Nu een tijd geleden was ik door al mijn Naruto afleveringen dus wou ik nog eens een poging wagen. De eerste afleveringen waren weer even doorbijten maar mijn God, wat daarachter komt was geniaal. De laatste 10 afleveringen heb ik er dan ook op één dag doorgejaagd en gisteren geëindigd met de film.
En het is met een voldaan gevoel dat de aftiteling over het scherm loopt. The Conqueror of Shambala is een film die, in tegenstelling tot de reeks, wel erg snel gaat. Waar in de gewone anime alles op het gemak wordt opgebouwd, krijgen we hier allerlei twists tegen een snel tempo voorgeschoteld maar het stoort gelukkig niet al te hard. Het meest interessante aan heel de film is voor mij het einde. De ganse anime draait eigenlijk rond de twee broers die alles op alles zetten om terug in hun normale lichaam bij elkaar te geraken. Even lijkt het dan ook allemaal serieus in mineur te gaan eindigen maar dan blijkt Alphonse toch mee door de gate te zijn gegaan en zijn de broertjes toch nog bij elkaar. Klaar om een nieuwe wereld te gaan veroveren. Een prachtig einde in ieder geval. Vooral ook omdat het idee van de twee tegengestelde werelden me erg aanstaat. Ik dacht halverwege de serie altijd dat de alchemy wereld een verzonnen wereld was die zogenaamd geëvolueerd zou zijn uit onze wereld maar dan blijken het twee verschillende werelden te zijn vanwege de gate. Iedereen krijgt een counterpart (heerlijk dat Fritz Lang nog even komt opdraven) en het voelt gewoon erg verfrissend aan.
Ook qua animatie is dit erg geslaagd. Jammer dat er wat overdreven CGI (vooral in de massascènes) aan te pas komt maar voor de rest is het niveau hetzelfde van in de reeks. Het is echter het mooie design van 'onze' wereld die hier echt tot zijn recht komt. Het ziet er allemaal donkerder uit maar het past perfect in het tijdsbeeld waarin Edward terecht is gekomen. Jammer trouwens dat de Japanse versie de Engelse vertaling van de tijdsperiode en locaties knal op de originele Japanse tekens heeft gezet. Het resultaat is dat je geen van beiden kunt lezen maar bon, daar kan de film zelf maar weinig aan doen. Als een reeks van 51 afleveringen afsluit met een film dan hoop je maar dat je favoriete personages de finale hebben gehaald. Voor mij was dat duidelijk het geval want werkelijk iedereen komt nog even opdagen. Mustang heeft natuurlijk de coolste scène op zijn naam kunnen schrijven. Heerlijk hoe hij met die eyepatch komt aangewandeld tijdens de finale veldslag, even met zijn vingers knipt en de boel in de fik steekt. Armstrong blijft natuurlijk een held maar ook de aanwezigheid van Hawkeye, Winry, Hohenheim en zoveel meer geeft het net dat beetje extra.
Ik heb de manga nooit gelezen, heb dat nog van geen enkele reeks gedaan die ik heb gezien want dat heeft toch nooit hetzelfde effect als bewegende beelden, maar naar wat ik gehoord heb zou Brotherhood een soort van reboot zijn die zich dichter bij de manga aansluit. Ben benieuwd maar in ieder geval is dit sowieso een geslaagde finale van een al even geslaagde reeks.
4*
filmdetails permalink reageer
Woman of the Year (1942)
woensdag 23 mei, 11:23 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
No one will ever believe we were married sober
Het is vreemd. Ik ben nog altijd niet enorm geboeid door de combinatie Hepburn - Tracy maar toch neig ik tegenwoordig meer naar hun gezamenlijke films. Van de drie films die ik tot nu toe heb gezien (Adam's Rib, Pat and Mike en The Sea of Grass) was er geen enkele bij waar ik het gevoel had: dit is nu eens echt een goede film. Al moet ik toegeven dat het precies elke keer wel beter leek te worden en met deze Woman of the Year heb ik eindelijk één van hun beste combinaties te pakken.
Woman of the Year is de eerste film waarin Hepburn en Tracy samen opdraven en de chemie spat er deze keer wel serieus af. Net zoals in Adam's Rib wordt er een poging gedaan om de relatie tussen man en vrouw uit te leggen maar het verloopt hier nog net iets vlotter. Toegegeven, de film had misschien nog iets beter kunnen scoren met een iets kortere speelduur maar het verhaal blijft boeiend genoeg. Het voelt deze keer ook een stuk frisser aan maar het valt me wel op Hepburn precies wel een hoop feministische rollen op zich neemt. Het verhaal zelf is dan ook redelijk feministisch aan maar de relatie tussen Tess en Sam blijft vermakelijk genoeg om naar te kijken. Hoewel het laatste deel van de film waar Tess het ontbijt klaarmaakt voor Sam één van de beste delen uit de film is, is dit schijnbaar niet het oorspronkelijke einde. Ik ben in ieder geval wel benieuwd geraakt hoe het dan wel was, het werd veranderd wegens tegenvallende testvertoningen, maar de beelden zouden verloren zijn. Ach, misschien vinden ze ze wel weer eens terug in één of andere stoffige kelder.
Zoals gezegd, de eerste samenwerking tussen Hepburn en Tracy en voor mij de beste tot nu toe. Oorspronkelijk was het het plan dat de goede vriend van Hepburn, George Cukor, de film zou regisseren maar Hepburn had schrik dat Tracy zich dan minder op zijn gemak zou voelen. Cukor die openlijk homo was leek haar niet meteen het type dat met Tracy over mannelijke zaken als baseball zou praten dus koos ze voor George Stevens. Cukor zou later Pat and Mike en Adam's Rib nog regisseren en goede vrienden worden met Tracy. Persoonlijk ben ik blij dat de regiestoel deze keer bij Stevens terecht kwam en niet bij Cukor want dit is in ieder geval een stuk beter dan de twee films van Cukor. Soit, dat terzijde lijkt het Tracy en Hepburn wel erg goed af te gaan. Vermakelijke combinatie in ieder geval. Vooral Tracy lijkt zich meer en meer als een kameleon te portretteren naargelang ik meer en meer films van hem zie. De film concentreert zich voornamelijk op deze twee acteurs waardoor de bijrollen maar weinig memorabel zijn.
Ik weet niet meer exact wat ik allemaal op de decoder heb zien staan maar ik heb het vermoeden dat ik heel de reeks heb liggen. Ik ben er in ieder geval niet kwaad om want met een fikse tegenvaller in het begin lijkt het nu toch de goede kant op te gaan. Ben benieuwd naar de andere films met Hepburn en Tracy.
4*
filmdetails permalink reageer
Lassie Come Home (1943)
Alternatieve titel: Lassie Komt Thuis, woensdag 23 mei, 11:23 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Lassie won't be waiting for ye at school anymore
Persoonlijk heb ik niets met Lassie. Ik ken de hond en de bijhorende verhalen maar die hebben me eigenlijk nooit echt geboeid en om eerlijk te zijn had ik eigenlijk ook niet zo bijzonder veel zin om deze film op te zetten. Het was echter de naam van Elizabeth Taylor die hier aan verbonden was dat me over de streep trok. Nu blijkt die maar een erg minieme rol te hebben maar ik ben toch aangenaam verrast door Lassie Come Home.
Het verhaal blijft natuurlijk nog altijd mierzoet. In 1943 moet dit volgens mij al op het randje zijn geweest maar vandaag de dag is het soms erg moeilijk om door te geraken. Toch zijn het toch wel een handvol mooie scènes die de film grotendeels weten te redden. Het eerste deel van de film is me iets te saai maar het moment waarop Lassie de toch van Schotland terug naar Engeland maakt is erg geslaagd. Het oude koppeltje dat de hond in huis neemt, de marktkramer (of toch iets in die aard) die rondtrekt met de hond, .. Het zorgt voor een aantal prachtige natuuropnames maar soms blijft het me toch allemaal net iets te moralistisch. Met maar een kleine 90 minuten aan speelduur is de film wel vrij snel voorbij.
De show wordt wel compleet gestolen door Lassie zelf. Nadat de wereldwijde zoektocht voor een geschikte hond op niets uitdraaide, koos MGM ervoor om een beroep te doen op hondentrainer Rudd Weatherwax die een hoop rashonden had. Geen enkele leek te voldoen tot Weatherwax met Pal op de proppen kwam, een hond zonder stamboom of iets dergelijks, en de rol vrij vlot te pakken kreeg. Elke andere Lassie hond die je in de vervolgen ziet is dan ook een rechtstreekse afstammeling van Pal. Hij (want het was een mannetje) kreeg ook een mooi salaris voorgeschoteld. Zo'n 250$ per week terwijl Elizabeth Taylor er maar 100$ per week aan verdiende maar eerlijk is eerlijk, de hond doet het wel erg goed. Als je dit ziet speciaal voor Taylor (zoals ik) dan kom je wel redelijk bedrogen uit. Hier staat ze als derde naam gecrediteerd maar indertijd was dit nog maar haar tweede rol ooit waardoor haar rol vrij miniem is. Het is wel een redelijk leuk rolletje maar natuurlijk nergens te vergelijken met wat ze later zou brengen. Leuk ook om een jonge Roddy McDowall te zien verschijnen. Ik ken hem vooral uit The Planet of the Apes saga maar hier is ook hij toch een serieus stuk jonger in. Net als Taylor een vermakelijke rol. Normaal gezien heb ik het niet met kinderen in films, zeker in dit soort oude producties wilt dat wel eens lelijk tegenvallen qua acteren, maar zowel Taylor als McDowall doen het goed.
Leuk om eens een keer gezien te hebben als je alles van La Taylor gezien wilt hebben maar voor de rest is dit niet meteen een film die in de geschiedenisboeken moet komen. Het komt allemaal wel erg sentimenteel over maar een handvol scènes en de rol van Pal maken het gelukkig nog doenbaar.
3*
filmdetails permalink reageer
Sunday in New York (1963)
dinsdag 22 mei, 10:06 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Two heads are better than one, you know... didn't know I had two heads did you?
De afgelopen paar dagen is het hier weer zo enorm warm dat heel mijn kamer precies een sauna is. Echt aangenaam is dat niet om te gaan slapen dus wat gebeurt er ten huize Metalfist? In de avond/'s nachts de dakramen openzetten zodat er allemaal frisse lucht binnen komt en ondertussen een filmpje opzetten. Gisteravond na The Catered Affair was het nog vroeg (en warm) dus begon ik aan een tweede film die ik nog had liggen. Het moge duidelijk zijn dat dat deze Sunday in New York is maar dat ik het zo leuk ging vinden, dat had ik niet verwacht.
Sunday in New York begint echter nogal traag en even was ik aan het twijfelen of ik de film niet een andere keer zou voort kijken en me nu tevreden te stellen met een aflevering van Stargate Atlantis. Het was echter de schoonheid van Jane Fonda die me maar bleef aantrekken waardoor ik toch naar de film bleef kijken. En maar goed ook want dit is in ieder geval één van de fijnste 'verwisselings'-komedie, zoals Brix het al perfect typeert, die ik tot nu toe heb gezien. Vooral ook omdat naarmate de film vordert, het allemaal nog leuker en leuker begint te worden. Zeker wanneer de personages nog eens van namen en rollen beginnen te verwisselen wordt het wel erg vermakelijk. Het einde is natuurlijk redelijk hard te voorspellen, je weet al van in de eerste scène op de bus dat Mike en Eileen met elkaar gaan eindigen, maar het blijft toch een plezant duel tussen beide heren. Het is misschien ook wel goed dat de film zich niet compleet concentreert op de capriolen van Eileen en Mike maar dat er wordt afgewisseld met de amusante problemen van Mona en Adam. Met een speelduur van een kleine twee uur, of een dik anderhalf uur want het is maar hoe je het bekijkt, lijkt Sunday in New York misschien een lange zit te zijn, zeker dit soort verhalen blijft niet altijd boeien bij mij, maar de tijd vloog werkelijk voorbij.
En dat kan misschien ook wel weer aan Jane Fonda liggen. Ik leerde haar voor het eerst kennen via een boek van Roger Vadim (de gelukzak die het met zowel Brigitte Bardot, Catherine Deneuve en Jane Fonda heeft kunnen aanleggen) en nadien geregisseerd door diezelfde Vadim in filmvorm als Barbarella. Daar speelt ze toch een 'uitgesproken' rol om het zo maar te zeggen en sindsdien heb ik altijd gevonden dat er iets heerlijk erotisch afstraalt van Fonda. Zelfs in een film als deze, waar ze een 22-jarige maagd moet voorstellen, blijft dat gevoel. Het lijkt dan ook alsof Fonda voor de rol is gemaakt want ze doet alles wat Eileen moet zijn. Langs de ene kant onschuldig maar langs de andere kant perfect in staat om het hoofd van menig man op hol te doen slaan. perfect tegenspel ook van de voor mij onbekende Rod Taylor. De chemie tussen beide is er zeker en vast en het zorgt voor een aantal vermakelijke scènes. Cliff Robertson mag trouwens ook zeker en vast niet vergeten worden. Hoewel hij hier maar de kleine bijrol heeft van broer van Eileen, heeft hij toch ook een aantal erg leuke momenten in combinatie met Jo Morrow die de rol van Mona vertolkt.
Erg aangename film die compleet wordt gedragen door het plezier tussen de verschillende acteurs en actrices. Fonda zou later zeggen dat dit één van de eerste filmen was waar ze haar echt op haar gemak voelde en het idee had dat ze kon acteren en dat is er aan te merken want dit doet ze gewoon erg goed. Jammer dat het werk van Tewksbury voor de rest niet meer is dan wat Elvis films en een Disney avonturenfilm..
4*
filmdetails permalink reageer
Catered Affair, The (1956)
Alternatieve titel: Wedding Breakfast, dinsdag 22 mei, 10:06 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
When you're in love, nothing else matters
Gisteravond was het weer voor de zoveelste keer werkelijk niets op televisie. Op zich niet slecht natuurlijk want zo kan ik nog eens een poging wagen om mijn kijkachterstand te laten dalen, al zou ik om die weg te werken elke avond 3 films moeten zien en dat voor een heel jaar lang, en The Catered Affair was een film die al erg lang op de planning stond. Indertijd van TCM opgenomen omdat het met Bette Davis was maar het heeft toch een halfuur geduurd eer ik doorhad welke rol Davis speelde maar daar straks meer over.
The Catered Affair is een film die erg klassiek aanvoelt. Niet zo verwonderlijk met een cast die bestaat uit onder andere Bette Davis, Ernest Borgnine en Debbie Reynolds maar ook vanwege het verhaal. Gesitueerd ergens in de jaren '50 in New York vertelt de film het verhaal van een jong koppel dat wilt trouwen maar waarvan de schoonouders elk hun eigen idee hebben hoe de trouwpartij er moet gaan uitzien. Vandaag de dag is het een thema dat we al eerder zijn tegengekomen in films en series maar om de een of andere reden moet het dan altijd in de komische hoek worden gezocht en dat is hier, gelukkig, niet het geval. Zeker het eerste deel van de film heeft een aantal geweldige scènes maar naarmate de film vordert, begint het ook allemaal wat minder te worden. Het personage van oom Jack zorgt af en toe nog voor een opflikkering maar ook die wordt op den duur te veel gebruikt waardoor het eigenlijk niet meer zo erg leuk wordt. De film lijkt dan uiteindelijk ook iets te lang te duren. Best wel jammer eigenlijk want het einde waar pa en ma Hurley elkander dan toch terug vinden is dan wel weer geslaagd. Het verhaal van de trouwpartij op zich wordt dan eigenlijk ook compleet opzij gezet voor de relaties tussen het Hurley gezin te tonen en dat is in ieder geval wel een goede zet.
Maar eerlijk is eerlijk, het is dankzij de cast dat dit allemaal naar een hoger niveau getild word. Davis zit in een a-typische rol en ziet er ook erg oud uit. Dat kan misschien ook wel aan mezelf liggen want ik had de avond ervoor The Petrified Forest gezien met Davis in een romantische rol maar er zit dus wel 20 jaar tussen en dat doet wel wat met een mens. Ik noem het een a-typische rol omdat ze deze keer niet zo'n uitgesproken personage vertolkt zoals ik van haar gewoon ben. Davis steelt bij vlagen de show maar dat is voornamelijk dankzij haar wederhelft in de film, Ernest Borgnine. Borgnine is een naam die me erg bekend voorkomt, ik kan er alleen nu niet opkomen vanwaar ik hem eigenlijk juist ken, maar dit doet hij erg degelijk. Debbie Reynolds, die moeder is van Carrie Fischer die legendarisch zou worden met haar rol in Star Wars, is hier nog erg jong maar doet het meer dan behoorlijk en moet schijnbaar niet onderdoen tegen de oude rotten in het vak. Eén van die oude rotten is trouwens een bij vlagen erg hilarische Barry Fitzgerald.
Gisteren weer wat nieuws geleerd, ik wist niet dat catered affair een ander woord was voor een bruiloft, maar voornamelijk heb ik me vermaakt met de prestaties van Davis, Borgnine en Fitzgerald. Het verhaal stelt misschien niet zoveel voor maar zij maken erg veel goed waardoor dit een vermakelijke film is om naar te kijken. Had misschien alleen iets korter gemogen..
Dikke 3.5*
filmdetails permalink reageer
Petrified Forest, The (1936)
maandag 21 mei, 10:05 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Let there be killing. All this evening I've had a feeling of destiny closing in
Gisteravond had ik nog zin in een film en wonder bij wonder zat er nog eens één tussen met een korte speelduur. Ik weet niet hoe het komt maar vroeger had ik altijd de indruk dat de gemiddelde film zo'n 90 minuten duurde maar de laatste jaren lijk ik voornamelijk op films van gemiddeld twee uur te stuiten. Daar heb ik niet altijd even veel tijd voor, daarmee dat sommige films zo lang op zich laten wachten, maar The Petrified Forest met zijn speelduur van 80 minuten was dus nog eens een uitzondering.
En het is een interessante zit geworden. The Petrified Forest is een film die erg toneelachtig aanvoelt. Niet zo verwonderlijk natuurlijk als je bekijkt dat dit oorspronkelijk een toneelstuk was waarvan pakweg de helft van de cast terug in komt opduiken. Heel de film speelt zich nagenoeg af op één locatie waardoor je nogal snel de aandacht zou kunnen verliezen. Met de korte speelduur is dat al redelijk onwaarschijnlijk maar toch bekroop me na de aftiteling het gevoel dat de film pas echt interessant werd wanneer Duke Mantee en de zijnen aan het tankstation/diner aankomen. De film is ook bedoeld als drama/misdaad maar in dat opzicht heeft het de tand des tijds niet echt doorstaan. Maar is dat jammer? Eigenlijk niet want de monologen die Alan Squier ten gepasten tijde uitspuwt zijn enorm vermakelijk om naar te kijken. Maar toch blijft de film nog een ietwat grimmige setting behouden want ik had niet verwacht dat Squier effectief het leven zou laten. Sowieso weet Mayo er een aantal interessante thema's in te verwerken die volgens mij in die tijdsperiode toch als redelijk schokkend werden ervaren. Denk maar aan het verschil tussen de rol van Slim, de gangster, en Joseph, de butler. De ene staat op gelijke voet met de gangsters terwijl de andere door zijn baas gedegradeerd wordt tot slaaf. Een aantal erg interessante inzichten dus maar het blijft jammer dat de film zo lang op zich laat wachten vooraleer hij echt in gang schiet.
Ik ben best wel een fan van Bette Davis geworden de laatste tijd maar dit zijn waardeloze rollen. Het klinkt misschien wel wat overdreven maar ik zie ze het liefste spelen in karakterrollen zoals in The Anniversary en dit soort romantische spelletjes zijn niets voor haar. Het komt ook totaal niet over heb ik de indruk en ze wordt dan ook compleet weggespeeld door twee van de acteurs die de overstap naar theater hebben meegedaan. De eerste is Leslie Howard die de rol van Alan Squier op zich neemt. Een erg interessante rol in ieder geval die perfect wordt gespeeld door Howard. De tweede is Humphrey Bogart. Hier totaal nog onbekend want Warner Brothers wouden oorspronkelijk zelfs Edward G. Robinson casten in de rol van Duke maar vanwege de tussenkomst van Howard ging de rol uiteindelijk toch naar Bogart. Dit was dan ook het opstapje van Bogart naar het grote werk en hij zou later Howard bedanken door zijn tweede kind met Lauren Bacall Leslie te noemen. En toch ben ik hier wederom niet kapot van Bogart. Ik vat zijn kunnen wel maar een enorme fan zal ik nooit worden want daarvoor komen zijn rollen te geforceerd op me over. Zijn rol van Duke, die trouwens gebaseerd is op gangster John Dillinger, is niet anders. Vooral het continue gebruik van het woord 'pal' begon me op den duur te irriteren. Dick Foran is ook maar redelijk als Boze trouwens. Voor de rest ken de film niet meer veel anderen acteurs maar vooral de gangsters komen overtuigend over. Charley Grapewin zorgt nog voor een komische noot in de vorm van de grootvader en slaagt daar nog wonderwel in. Geen schaterlachen natuurlijk maar toch wel af en toe met een glimlach op de lippen gezeten.
Sterke film die vanwege het te trage begin en een geforceerde Bogey net niet op 4* uitkomt. Ik betwijfel ook of het de bedoeling was dat de film het meeste van de tijd nogal lichtvoetig overkwam maar dit heeft wel nog een leuk effect. De rol van Davis is zoals ik daarjuist al zei compleet verwaarloosbaar.
3.5*
filmdetails permalink reageer
Twelve Monkeys (1995)
Alternatieve titel: 12 Monkeys, zondag 20 mei, 17:23 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
I'm looking for the Army of the Twelve Monkeys
Twelve Monkeys was een film die al erg lang op mijn verlanglijst stond om eens te zien maar wegens tijdgebrek leek het er nooit echt van te komen. Ook nu stond de film al zo'n dikke 3 maand digitaal stof te happen op de Belgacom decoder maar daarstraks, als ontspanning voor de komende examenblok, er dan toch eens tijd voor vrijgemaakt. De verwachtingen waren in ieder geval hoog gespannen vanwege de aanwezigheid van Terry Gilliam als regisseur.
Ik ben altijd al wel een fan geweest van het werk van Gilliam. Zijn Monty Python animatieperiode vind ik het minste wat hij heeft getoond maar vooral zijn inbreng in The Holy Grail en The Meaning of Life (die openingsscène!) is juist hetgeen waardoor ik fan ben geworden. Ik wist de exacte details van Twelve Monkeys niet maar ik wist wel dat het een science-fiction film was en ik was er dan ook volmondig van overtuigd dat Gilliam dit goed ging afgaan. En het gaat hem ook goed af maar toch, het pakte me niet volledig. Ik kan er dan ook niet juist mijn vinger op leggen maar hoewel de film een degelijk verhaal heeft, had ik toch net iets ingewikkelders verwacht. In mijn opzicht blijft het allemaal nogal straight-forward en ik had op het einde nog een echte mindfuck verwacht. Die blijft jammer genoeg uit en dan loopt ineens de aftiteling over het scherm. De uiteindelijke twist waar de jonge James Cole zijn eigen dood aanschouwt is in ieder geval leuk gevonden, is precies ook redelijk verfrissend in het genre want ik ben nog niet vaak een sci-fi film tegengekomen waar er niet wordt gezaagd over iemand die zijn jongere zelf ontmoet. Het tijdreizen aspect zelf komt op zich nog wel leuk uit de verf door middel van een aantal toffe gimmicks zoals de overeenkomsten tussen de twee verschillende tijdsperiodes.
Sterke rol voor Bruce Willis, zoveel is duidelijk. De evolutie die hij en Kathryn meemaakt (eerst gelooft zij hem niet en wanneer ze hem dan eindelijk wel gelooft, begint hij aan zichzelf te twijfelen) is redelijk uitgekauwd maar Willis weet hem goed te dragen. Dat is ergens ook wel te danken aan sterk tegenspel van Madeleine Stowe die vooral in de tweede helft van de film weet te overtuigen. Het was echter Brad Pitt die hier vaak de show weet te stelen. Tijdens het opnemen van de film was Pitt bijlange na nog niet zo bekend en hij werd dus een redelijk laag salaris betaald. Echter, toen de film werd uitgebracht had de wereld kennis gemaakt met onder andere Se7en en Interview with a Vampire waardoor hij een klasse hoger in de loonlijst was terecht gekomen. En dat is niet meer dan juist want waar ik vroeger altijd het idee had dat Pitt een pure pretty-boy acteur was, weet hij me hier nogmaals erg aangenaam te overtuigen. Leuk trouwens om Christopher Plummer (Captain Von Trapp!) nog te zien verschijnen in een kleine bijrol.
Typische Gilliam film die vooral weer interessant is vanwege de visuele vondsten. Qua verhaal blijft het echter allemaal nogal kort door de bocht en ik had toch iets meer speciaal verwacht, zeker als blijkt dat Gilliam rechten op de final cut had en zodoende dus het Brazil probleem kon vermijden. In ieder geval interessant om eens te zien maar ik zie hem liever bij Monty Python of Fear and Loathing in Las Vegas.
3.5*
filmdetails permalink reageer
Nun's Story, The (1959)
zaterdag 19 mei, 10:13 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
You can cheat your sisters, but you cannot cheat yourself or God
Eerlijk gezegd ik had nog nooit van The Nun's Story gehoord maar toen ik de hoge score hier op MovieMeter zag en dat de hoofdrol was weggelegd voor Audrey Hepburn wist ik gewoon dat ik dit sowieso een kans moest geven. Het plot sprak me op het eerste zicht niet meteen aan maar ik laat me graag verrassen door dit soort films. Het was een lange zit maar als het allemaal wat boeiend was, dan zou de tijd snel voorbijvliegen. Althans dat dacht ik...
Maar wat een saaie boel is me dit! Ik verbaas me dan ook nogal over de hoge score want ik had hier enorm veel moeite mee om het allemaal uit te zitten. Overal in de wereld werd de film geportretteerd als fictie, alleen in bij ons waren er blijkbaar mensen van op de hoogte dat dit eigenlijk gebaseerd is op ware feiten. The Nun's story vertelt het relaas van Marie-Louise Habets, die als Zuster Xaverine door het leven zou gaan, en als vrouw besluit om in het klooster te gaan om mensen te helpen. Sowieso is het kerkelijke thema al niet enorm boeiend, of het is gewoon niet aan mij besteed want dat kan ook, maar het betert er niet op wanneer blijkt dat het kloosterleven alleen maar bestaat uit bidden en naar de voeten krijgen van Moeder Overste. Na zo'n uur had ik het allemaal al wel gezien in het klooster en ik was dan ook blij dat de film verhuisde naar Antwerpen. Even terzijde, het Tropisch Instituut in Antwerpen waar Zuster Luke terecht komt is volgens mij helemaal niet dat van Antwerpen. Hoewel er vaak wordt verwezen naar Antwerpen (en een aantal sites nemen ook Antwerpen over als filming location) is het volgens mij eerder allemaal in Brugge te zien. Soit, dat maakt op zich nu niet veel uit. Even lijkt de film dan weer wat boeiender te worden maar het heeft niet mogen baten en het wordt allemaal precies nog net iets slomer dan daarvoor verteld. De innerlijke strijd die Zuster Luke ondergaat kon mijn aandacht er niet bij houden, vooral ook omdat je al van mijlenver zag aankomen dat ze er uiteindelijk toch mee ging stoppen, en het is pas aangekomen in de Congo dat de film me terug iets meer begon te boeien. De bijrol van Dr. Fortunati brengt noodzakelijk leven in de brouwerij en lijkt de film te verfrissen maar ook dat gevoel duurt niet lang. In ieder geval, ik vond aan heel het plot niet bijzonder veel aan.
Nog wel een redelijke rol van Hepburn. Zelf vond ze het één van haar beste films en schijnbaar is daar zowat iedereen mee eens maar ik heb ze in ieder geval al beter gezien, in The Children's Hour bijvoorbeeld. Het probleem bij mij was dat de innerlijke strijd niet overtuigend werd gebracht. Hepburn's personage wilt voornamelijk de mensen helpen doordat ze een grote kennis betreffende medicijnen en ziektes meedraagt vanwege haar opvoeding maar waarom ze deze kennis perse wilt verspreiden door een non te zijn is mij nog altijd niet duidelijk. Ik ben natuurlijk niet opgegroeid in die tijdsgeest maar het leek me toch wel een erg vreemde keuze die voor een hele hoop problemen zorgt. Ik zei het daarjuist al dat de film even een opleving krijgt aan de hand van het personage Dr. Fortunati en dat wordt dan ook voortreffelijk gespeeld door Peter Finch. Ik kan me niets anders van hem voor de geest halen maar dit doet hij erg sterk. De rest van de cast bestaat voornamelijk uit mensen die nonnen moeten spelen, nu niet echt zo'n uitdagende rol, en laten dan ook geen indruk na. Nog wel even een kleine verwijzing naar Colleen Dewhurst die de rol van Archangel in het sanatorium vertolkt. Heerlijke scène!
Neen, zeker niet het beste werk van Hepburn. De film duurt een stuk te lang, heeft vandaag de dag veel van zijn kracht moeten inboeten waardoor alleen nog maar een handvol acteurs en de locaties overschieten. The Nun's Story is zeker en vast geen slechte film maar is in mijn ogen serieus overroepen..
2.5*
filmdetails permalink reageer
LennoNYC (2010)
Alternatieve titel: John Lennon in New York, vrijdag 18 mei, 20:06 uur
Working class hero
John Lennon is voor mij altijd de meest interessante figuur van The Beatles geweest. Het is een man die een enorm veel charisma uitstraalt en de evolutie die hij als mens doormaakt heb ik altijd enorm boeiend gevonden. LennoNYC is dan ook niet mijn eerste kennismaking met een documentaire over de vroegere Beatle, al moet ik zeggen dat ik voor de rest alleen maar documentaires over de volledige groep heb gezien, maar nog altijd blijf ik benieuwd naar dit soort werkjes die allerlei archiefmateriaal terug op de proppen laten komen.
En in dat opzicht is Michael Epstein de geknipte persoon hiervoor. Hij weet de 10 woelige jaren die tussen het uiteenvallen van The Beatles en Lennon zijn comeback liggen bij vlagen erg mooi weer te geven. Een aantal visuele handigheden en het ziet er gelikt uit. Maar het is vooral de compleetheid van heel het document dat me compleet over de streep wist te trekken. Van zijn alcoholisme en de breuk met Yoko tot aan zijn tijd met zijn tweede zoontje Sean en het maken van de albums. Met een speelduur van zo'n kleine twee uur weet Epstein de documentaire goed vol te steken met allerlei interessante weetjes, leuk archiefmateriaal met een weeral erg charismatische John Lennon dat varieert van interviews tot concerten, maar ook een aantal outtakes van bekendere nummers. Naar mijn inziens wordt er op zowat alles uit zijn New York periode de aandacht gevestigd en het is dan ook jammer dat het einde met zijn dood nogal abrupt wordt afgesloten. Toegegeven, er zijn al genoeg documentaires gemaakt over dat specifieke moment (onder andere Chapter 27 en Killing a Beatle) maar het had zeker en vast geen kwaad gedaan als Epstein hier zich ook nog even op geconcentreerd had. Vooral ook wanneer blijkt hoe enorm schrijnend het eigenlijk is dat hij door Chapman is neergeknald juist op het moment dat Lennon eindelijk alle eindjes terug bij elkaar had geknoopt. Zijn relatie met Sean ging hij niet verkloten zoals met Julian, hij was van zijn alcoholisme afgeraakt, hij ging opnieuw touren, ... Blijft toch enorm jammer dat we nooit zullen weten wat de toekomst voor hem nog in petto had.
Documentaires zijn voor mij alleen maar de moeite als ze a) archiefmateriaal gebruiken, b) mensen interviewen die effectief iets met het onderwerp van de documentaire te maken heeft of c) een combinatie van beide. LennoNYC is een documentaire die mooi in de laatste categorie valt en dat doet me deugd. Er wordt veel afgewisseld met archiefmateriaal (vooral beelden van Lennon zelf natuurlijk) maar ook de geïnterviewden zijn interessant. Stuk voor stuk mensen die dicht bij het fenomeen Lennon hebben gestaan vanwege samenwerking op platen en dergelijke en dit toont toch een mooi beeld van ex-Beatle. De soundtrack bestaat, logischerwijs, alleen maar uit nummers van Lennon zelf die soms wat te pas en te onpas wordt gebruikt maar dat is geen grote stoorfactor. Voornamelijk omdat er toch een paar wel erg lekkere nummers tussen zitten. Een tikkeltje jammer ook dat er voor de rest geen enkel ander lid van The Beatles te woord komt. Oké, het gaat hier puur en alleen om de New York City jaren van Lennon maar er zijn momenten geweest dat hij met Paul en Ringo zat te pintelieren. Ook de reacties op Lennon zijn dood had ik ook willen zien maar bon, daar is nu maar weinig aan te doen.
Een erg interessante documentaire die gedragen wordt door de grote verscheidenheid aan geïnterviewden en archiefmateriaal. Er wordt geconcentreerd op de laatste pakweg 10 jaar van Lennon zijn leven en die zijn boeiend genoeg om een kleine twee uur te vullen. Sowieso een aanrader voor iemand die meer wilt weten over Lennon zijn post-Beatles periode.
4*
filmdetails permalink reageer
Adam's Rib (1949)
donderdag 17 mei, 10:59 uur
Licorice, mmmm. If there's anything I'm a sucker for, it's licorice
Vandaag is Hemelvaart dus dit betekent geen les dus dit betekend automatisch ook nog eens uitslapen. Gisteravond was dus de perfecte gelegenheid om nog eens film voor het slapen op te zetten en de keuze viel op deze Adam's Rib. Tot nu toe ben ik nog altijd geen grote fan van de films met Tracy en Hepburn in de hoofdrol maar vermits ze er zo'n 9 hebben gemaakt, vermoed ik dat er toch één goede moet tussen zitten. Plus ik zie Hepburn erg graag spelen dus dat is altijd mooi meegenomen. Jammer genoeg is dit ook weer niet de film geworden die me overtuigd waarom het duo zo succesvol was dat ze er nog veel 'vervolgen' van hebben gemaakt..
Adam's Rib is gebaseerd op het waar gebeurde verhaal van William Dwight Whitney en zijn vrouw Dorothy Whitney die Raymond Massey en zijn ex-vrouw Adrienne Allen verdedigde en met zo'n concept lijkt het me niet al te moeilijk om een film te maken die vol zit met snedige dialogen tussen het koppel. Jammer genoeg is daar maar bitter weinig van te merken en zijn er maar een paar handvol momenten die het verwachtte niveau halen. Deze battle of the sexes is daarentegen vrij voorspelbaar en de invulling zelf komt ook helemaal niet geloofwaardig over. Ik vond het in ieder geval een interessant uitgangspunt dat een overspelige vrouw erger zou zijn dan een overspelige man maar het komt gewoon niet echt over. Hoewel er vandaag de dag nog zo'n vooroordelen zijn (ik denk meteen aan het feit dat een vrouw vaak een slet wordt genoemd als ze met meerdere mannen sex heeft gehad terwijl dit voor een man een bepaalde status geeft) voelt Adam's Rib nogal oubollig aan. Ergens ook wel logisch natuurlijk want we spreken hier over een film van ondertussen meer dan 60 jaar oud maar toch, blijft jammer dat het de tand des tijds niet heeft doorstaan.
Gelukkig redt het samenspel tussen Hepburn en Tracy de film nog grotendeels. Hoewel mijn eerste kennismaking met de twee me erg slecht beviel (Pat and Mike was die film trouwens) wisten ze me in Sea of Grass toch wel weer te overtuigen. Hier doen ze op datzelfde niveau verder maar worden ze wederom weer compleet onderuit gehaald door het verhaal en de andere cast. Het is nochtans leuk om Tom Ewell nog eens te zien. Ik ken hem alleen maar uit The Seven Year Itch waar hij fantastisch is en hier is hij, in zijn voor de rest wel erg kleine bijrol, erg leuk. Ook Judy Holliday doet het erg leuk en heeft een paar amusante opmerkingen maar degene die eigenhandig voor een hele boel irritaties zorgde was David Wayne die de rol van Kip op zich nam. Man, wat een enorm vervelend personage was me dat! De rest van de bijrollen zijn nu niet meteen noemenswaardig doordat toch alle aandacht naar Tracy en Hepburn gaat.
Een wel erg feministisch getinte film die vooral door het trage tempo, het ietwat ongeloofwaardige en oubollige verhaal de tand des tijds niet heeft doorstaan. Hepburn en Tracy doen het leuk maar ik betwijfel of de film nog bekend had geweest mocht dit met andere hoofdrolspelers geweest zijn. Cukor blijft toch altijd een twijfelgeval bij mij.
Nipte 3*
filmdetails permalink reageer
Chi Bi (2008)
Alternatieve titel: Red Cliff, zondag 13 mei, 10:14 uur
Geslaagde verfilming van een eeuwenoud verhaal
En een verhaal dat al meerdere keren is verfilmd. Bij mij schiet de film Three Kingdoms en het spel Dynasty Warriors 5 te binnen maar er zijn sowieso nog een aantal andere versies waar ik momenteel niet kan opkomen. In dat opzicht stond ik ook nogal weigerachtig tegenover deze zoveelste verfilming maar ik had al van zoveel mensen gehoord dat dit erg de moeite zou zijn dus een paar dagen geleden het eerste deel gezien. Volgende deel zal waarschijnlijk donderdag gezien worden maar beginnen bij het begin natuurlijk.
Red Cliff is wel de meest uitgebreide versie die ik tot nu toe heb gezien. Met het eerste deel van zo'n dikke twee uur is het verhaal bijlange na nog niet gedaan. Woo neemt dan ook zijn tijd om het allemaal te vertellen en dat werkt goed voor het merendeel van de film. Halverwege lijkt de film eventjes wat in te zakken (de jacht op de tijger onder andere) maar eens er terug geconcentreerd op de strategie en de veldslagen is dit een genot om naar te kijken. Al blijf ik toch nog altijd last hebben van de verschillende personages. Ik weet niet hoe het komt maar ik moet me altijd erg goed concentreren om de verschillende personages uit elkaar te houden. Ook hier was dat dus weer het geval maar na een tijd wende het wel weer. Het verhaal van de drie koninkrijken blijft ook nog altijd een erg interessant verhaal trouwens. Moet me toch ooit eens aan het echte verhaal gaan wagen. Het is alleen te hopen dat Woo het in het tweede deel niet te veel gaat versnellen want dat zou erg zonde zijn. Visueel is dit trouwens ook nog erg de moeite. De tactische plannen worden erg geslaagd in beeld gebracht (het stuk met de schildpad!) maar de veldslagen zelf zien er gelikt uit. Woo weet duidelijk hoe hij dit alles in beeld moet brengen aan de hand van slowmotions, versnellingen en close-ups. Sowieso ook een aantal erg mooie scènes zoals de eindscène met de duif. Voor alle duidelijkheid, ik heb ook het eerste deel van de twee films gezien en niet de samengestelde versie die je tegenwoordig vindt.
Een hoop bekende namen naar het schijnt maar mijn kennis van Aziatische acteurs gaat niet verder dan Toshiro Mifune, Jackie Chan en Bruce Lee om maar eens een paar namen te zeggen. Misschien dat ik er hier al wel een paar van ben tegen gekomen in andere films maar dat is me dan niet bijgebleven. Soit, dit is in ieder geval wel de moeite qua cast. Tony Leung Chiu Wai, die Chow Yun Fat verving, is erg sterk als één van de twee strategen van dienst. Persoonlijk vind ik dit soort personages altijd de interessantste die er tussen zitten en Leung weet het perfect te benaderen. Maar de echte ster van de film is voor mij die andere strateeg. Ik heb het over Takeshi Kaneshiro die de rol van Zhuge Liang vertolkt. Zij vormen beide de ruggengraat van de film en weten dit vol te houden. De rest van de cast is van eenzelfde niveau maar vooral Kaneshiro springt er echt tussenuit.
Sowieso het beste volgens mij als je dit bekijkt op de manier zoals het bedoelt is, namelijk in de twee verschillende delen. Dit eerste deel is in ieder geval een lange maar aangename zit. Woo weet er een heerlijk visueel spektakel van te maken maar hier had volgens mij meer in kunnen zitten als men iets minder lang bij de romantische aspecten had gebleven maar bon, dat is maar een klein minpunt. Ben benieuwd naar deel 2
4*
filmdetails permalink reageer
Beau Brummell (1954)
zondag 6 mei, 10:30 uur
A proud man can be just as foolish as a fool
Het is vreemd maar waar ik vroeger maanden aan een stuk oude films kon bekijken is de goesting de laatste paar weken wat voorbij. Ik neig precies meer naar nieuwere films maar een paar dagen geleden had ik weer eens zin in zo'n ouderwetse film met één van mijn favoriete actrices, Elizabeth Taylor. Geen idee waar de film voor de rest over ging dus de verwachtingen waren niet al te hoog gespannen maar ik moet toegeven dat ik toch net iets beter had verwacht.
Vooral ook omdat de rol van la Taylor vrij waardeloos is. Op zich doet ze perfect wat ze moet doen, er wat mooi staan wezen maar iets meer diepgang in haar personage had gerust gemogen. Taylor staat bij mij ten boek als een mooie vrouw maar wel één die een degelijk stuk kan acteren (Who's afraid of Virginia Woolf en Cat on a Hot Thin Roof bijvoorbeeld) maar dit was redelijk lachwekkend. Toen ik Stewart Granger zijn naam op de openingscredits zag verschijnen sloeg mijn hart een slag over. Was het diezelfde Granger uit Bhowani Junction en Green Fire? Dezelfde Granger die in elke film die ik al van hem heb gezien mij enorm hard irriteerde? Ja, die Granger dus. Maar ik moet zeggen, hij doet het nog vrij degelijk. In het begin komt weer hetzelfde geforceerde ruwe bolster - blanke pit gehalte bovendrijven waardoor de irritaties weer tevoorschijn kwamen maar naargelang de film vordert, ging mijn waardering voor de acteur ook naar boven. De rol van Peter Ustinov is redelijk verwaarloosbaar, had hem er eerlijk gezegd ook niet in herkend, maar de situaties tussen de twee zijn vrij vermakelijk om naar te zien.
Op gebied van verhaal is dit een redelijk rare zit. Tijdens productie nogal veel problemen gehad met de censuurcommisie die niet echt tevreden was met het beeld dat van de prins en zijn minnares, Fitzherbert, werd geschetst maar ik vond de relatie tussen Brummel en de prins nog net iets vreemder. Ik kon niet van het gevoel af geraken dat de film een paar subtielere verwijzingen bevatte naar homoseksualiteit maar misschien zoek ik er wel gewoon wel te veel achter. In ieder geval geeft de film wel een mooi coherent beeld van Brummel als man zelf, althans toch in hoeverre dat ik er iets van weet. Qua locaties is dit trouwens wel erg mooi om naar te kijken. De kostuums zien er mooi uit en de tijdsperiode en de bijhorende grootsheid komt redelijk goed tot zijn recht.
Een film die eens interessant is om naar te kijken vanwege de altijd mooie Elizabeth Taylor en een goed acterende Stewart Granger, een ware zeldzaamheid heb ik de indruk. Het verhaal is boeiend genoeg voor de kleine twee uur die de film duurt maar ik betwijfel of de film nog bestaan had als het met een handvol onbekende acteurs had geweest.
3*
filmdetails permalink reageer
Dawn of the Dead (2004)
zaterdag 5 mei, 17:59 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
When there is no more room in hell, the dead will walk the earth
In een ver verleden had ik Dawn of the Dead al wel eens gezien en hoewel ik het een goede film vond, had ik niet de behoefte om hem te kopen of om hem eens opnieuw te zien. Althans dat was zo tot ik de DVD op een rommelmarkt vond voor 1 euro en hem besloot mee te pakken. Vermits ik met mijn broer regelmatig horrorfilms zie, was de keuze voor vandaag dan ook snel gemaakt. Een blikje cola, wat nootjes en een handvol zombies.. Meer heb je niet nodig.
Ik heb het origineel van Romero, als je zelfs kunt spreken van een origineel want ik heb al vaker gehoord dat het gewoon een ander soort interpretatie is, nooit gezien en heb daar met het zien van deze film ook niet direct een behoefte aan. Ik weet niet goed waar het aan ligt maar Dawn of the Dead weet me nog altijd niet bij mijn strot te grijpen terwijl werkelijke alle elementen er wel zijn. Misschien heeft het er mee te maken dat het Snyder zijn debuut is en dat hij nog niet compleet vertrouwd was met de kneepjes van het vak? Geen idee maar ik mis iets. Erg jammer eigenlijk want het eerste deel van de film is wel geslaagd. Sowieso al extra punten voor het gebruik van The Man Comes Around van Johnny Cash. Dat is al lang één van mijn favoriete nummers van Cash maar ik had het nooit in deze context durven gebruiken. Snyder was de enige die het wel zag en hij heeft gelijk gekregen. Heerlijk moment in ieder geval. De rest van de muziek is trouwens ook wel erg sterk maar soit, ik ben aan het afdwalen. Voor de rest zitten er hier en daar nog wat storende ergernissen in (hoelang heeft het geduurd eer ze doorhadden dat de beten van de zombies ervoor zorgen dat je er ook eentje wordt) maar ook een paar vreemde acties van de personages. De spanning is soms ver te zoeken en dat is toch wel erg jammer.
Qua cast is dit ook redelijk stereotiep ingesteld. Gelukkig is dat helemaal niet storend en krijgen we nog een aantal vermakelijke personages te zien .Ving Rhames blijft altijd geweldig om naar te kijken, zeker in dit soort tough-ass rollen maar ook geweldig om eens een compleet andere kant van Ty Burrell te zien. Ik ben nu al een tijd Modern Family aan het volgen en daar is hij een hilarische one-man show maar dit doet hij ook meer dan behoorlijk. Burrell is trouwens niet de enige die een flashback naar een andere serie geeft want ik ging eraan toen ik Ken Foree zag als de aangever van één van de beste quotes in de film. Ik kende hem voornamelijk van zijn rol in Kenan & Kell (man, dat waren pas nog eens tijden) waar ook hij compleet anders is. Leuke bijrol ook nog van Tom Savini. De main cast is voor de rest redelijk vermakelijk te noemen. Sarah Polley voelt bij vlagen een beetje miscast aan maar weet dat op andere momenten dan weer compleet om te draaien. Het einde dat tussen de aftiteling door is gemonteerd is nog wel goed gevonden trouwens. Enorm kut dat het continu met van die flashes moet gaan (waarom niet gewoon een volledig filmpje na de aftiteling geven?) maar Snyder weet hier in ieder geval origineel mee uit de hoek te komen.
Vermakelijke film maar vanwege een aantal ergernissen niet geworden wat ik er van verwacht had. Ondertussen ken ik Snyder al wat meer en heeft hij voor mij betere films gemaakt. Visueel is dit in orde, de muziek is goed gekozen maar de cast is niet altijd even goed op dreef en de film zakt halverwege een tikkeltje in. Vermakelijk maar niet meer dan dat.
3.5*
filmdetails permalink reageer
Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1973)
Alternatieve titel: Bowie '73 with the Spiders from Mars, vrijdag 4 mei, 9:01 uur
Ziggy Stardust en het laatste concert
Het album Ziggy Stardust and the Spiders from Mars is één van mijn lievelingsalbums aller tijden. Normaal gezien ben ik niet zo enorm hard voor conceptalbums (ik krijg dan soms het gevoel dat er te krampachtig wordt geprobeerd om alles bij elkaar te krijgen) maar wat Bowie in '72 afleverde was fenomenaal. Werkelijk elk nummer past perfect in de sfeer van het album. Sowieso vind ik het enorm interessant om te zien hoe Bowie zich compleet kon laten onderdompelen in zijn alter ego en toen ik er achter kwam dat er een film bestond van het laatste concert, wist ik het. Dit moest ik zo snel mogelijk zien.
Ik had expres de soundtrack niet opgezocht om me ze compleet te kunnen laten verrassen maar echt veel verrassingen zaten er dan weer niet in doordat ik zelf de Live at Santa Monica '72 cd heb. Is dat erg? Helemaal niet want daar staan een paar heerlijke nummers op en ik was dan ook enorm blij dat het merendeel hier ook gespeeld werd. Het duurt weliswaar even Bowie precies wat goed op gang lijkt te zijn, het is pas vanaf Watch that Man dat ik echt het Bowie gevoel had, maar vanaf is het dan wel knal erop. Geniale uitvoeringen van Moonage Daydream (wat blijft die Ronson toch steengoed op gitaar!) maar vooral het ingetogen My Death is de uitschieter van de avond. Alleen jammer dat Width of a Circle hier dan ook weer mee opstaat. Eén van de weinige nummers waar ik nu eens echt niets aan vind. Het heeft sowieso wel zijn sterke stukken maar het is veel te lang uitgesponnen en naar het midden toe is het zo'n mengelmoes van geluid geworden (iets waar ik ook wel eens last van heb met Hendrix) maar het is gelukkig maar een kleine smet op het geheel. Voor de rest leuk om eens een versie van Space Oddity met echte ruimtegeluiden (in de bovengenoemde live cd zit Bowie zelf wat te brabbelen, best wel grappig) te horen maar ook de andere nummers passen perfect in het Ziggy Stardust sfeertje. Al the Young Dudes is hier dan ook de grote uitschieter.
Dat David Bowie een kameleon is, is al langer bekend. Ik heb dan ook altijd al een zekere fascinatie voor hem gehad in zijn filmrollen (in Labyrinth is hij geniaal maar ook als Tesla in The Illusionist is hij erg leuk) en hetgeen hij hier doet past perfect in dat rijtje. Het is dan ook interessant om te zien hoe hij zich zo enorm goed weet in te leven. Qua documentaire is hier trouwens helemaal niet veel aan.We krijgen inderdaad een handvol backstage beelden maar veel interessants is daar niet op te zien. David Bowie zelf geeft af en toe nog eens een leuke opmerking maar daarmee is alles wel gezegd. Visueel is dit trouwens wel erg geslaagd. Pennebaker filmde het concert met een soort donker rood filter en geeft heel het concert hier een geslaagde sfeer mee. Jammer trouwens dat we Jeff Beck (Yardbirds!) niet te zien krijgen. Beck speelde op een aantal nummers mee maar vroeg aan Pennebaker om hem niet in de montage te gebruiken vermits hij vond dat hij te hard uit de toon viel met de rest van de Spiders.
Een setlist om u tegen te zeggen, Bowie die hier op zijn creatieve hoogtepunt was (er is geen enkel album dat aan Ziggy Stardust kan tippen) en een erg goede band rondom hem. De beelden van het publiek zijn bij wijlen hallucinant maar het is vooral de muziek die hier gewoon enorm goed is. Het documentaire gedeelte is wel erg verwaarloosbaar.
4*
filmdetails permalink reageer
Bronson (2008)
woensdag 2 mei, 8:58 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Magic? You just pissed on a gypsy in the middle of fucking nowhere
Ik had al een aantal keer getwijfeld om Bronson eens op te zetten maar elke keer opnieuw koos ik toch voor een andere film. Op zich interesseerde het concept me wel maar de slechte commentaren vanuit mijn vriendengroep zorgden ervoor dat ik er toch maar wat weigerachtig tegenover stond. Gisteravond dan eindelijk eens de knoop doorgehakt en opgezet en het gevoel dat dit inderdaad niet al te best is overheerste de aftiteling.
Bronson is vooral een vreemde film geworden. Langs de ene kant heeft het sowieso zijn charme in de vorm van Bronson zelf. Een gestoorde gast die van het ene moment op de andere compleet kan omslaan en ondertussen doodleuk commentaar geeft op zijn eigen verhaal. Refn zorgt ervoor dat de film nogal wat surrealistische trekjes krijgt door een handvol interessante scènes (zo vond ik het 'dubbelgesprek' tussen Bronson en de bazin van het zottenhuis na zijn moordpoging op die pedofiel erg geslaagd) en lijkt vooral zowat zijn eigen Clockwork Orange te willen maken. Het kon me echter allemaal niet echt ten volle vastgrijpen waardoor de rustigere scènes wel erg saai aanvoelen. Erg vreemde keuze ook qua muziek maar ook dit heeft tot op een bepaalde grens wel ergens zijn charme. Na een tijd heb je het echter allemaal wel gezien en wordt het erg moeilijk om je aandacht nog bij de film te houden, vooral omdat je nooit echt enige feeling met het Bronson zelf lijkt te krijgen. De film lijkt zich op den duur dan ook meer te herhalen in een cyclus van Bronson komt in de gevangenis, Bronson hangt de beest uit en slaagt wat mensen in elkaar, Bronson wordt in bedwang gehouden en wordt daarna overgeplaatst.
Tom Hardy is dan eigenhandig ook de enige reden waarom ik er ben in geslaagd om de film in zijn geheel uit te zien. Wat die hier allemaal toont.. Pure magie. Met zijn rol in Inception had hij niet erg veel indruk gemaakt maar het komische ging hem goed af in This Means War maar dit is onwaarschijnlijk sterk. Het accent, de schizofrenie, de spiermassa, ... Werkelijk schitterend om naar te kijken. De film is dan ook eigenlijk compleet een one-man show van deze acteur geworden want de rest van de cast staat er maar wat bij. Ik heb de film gisteravond gezien maar vraag me zelfs niet wie er voor de rest nog in meespeelde want ik zou het antwoord schuldig moeten blijven.
Een film die de moeite waard is om eens gezien te hebben vanwege een aantal geslaagde scènes maar the bigger picture werkte in ieder geval bij mij niet. Hardy is geniaal in zijn rol, sowieso een acteur om in het oog te houden, maar voor de rest is hier niet bijzonder veel aan. Ik kan trouwens toch niet de enige zijn die nog nooit van Bronson had gehoord?
2*
filmdetails permalink reageer
Dragon Ball Z Gaiden: Saiya-jin Zetsumetsu Keikaku (1993)
Alternatieve titel: Dragon Ball: Plan to Eradicate the Super Saiyans, dinsdag 1 mei, 16:54 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Buitenbeentje in de reeks
Ik was vroeger, en in bepaalde mate vandaag de dag nog altijd, een groot fan van de Dragon Ball Z saga. De gewone Dragon Ball reeks heb ik nooit in zijn geheel gezien en GT ben ik mee gestopt maar met de Z reeks heb ik echt heel wat uurtjes gespendeerd. Ik had ook alle films gezien die waren gemaakt rond de reeks maar om de een of andere bizarre reden verscheen deze nooit in lijstjes of dergelijke. Het was dan ook pas toen de film hier op MovieMeter toegevoegd werd dat ik geïnteresseerd geraakte naar iets wat op het internet Dragon Ball Z: The Lost Movie wordt genoemd. Ik kon het kind in mij niet meer bedwingen en koste wat het kost moest ik dit te zien krijgen.
De film is gebaseerd op het gelijknamige spel voor de Famicom (bij ons uitgebracht als Nintendo Entertainment System oftewel NES) en dat spel zelf is sowieso al een unicum tot nu toe doordat het een verhaal volgt dat niet is afgeleid uit de manga/anime. Dit kan dan altijd twee richtingen uitgaan, ofwel de reeks onwaardig ofwel een goede toevoeging aan het verhaal, en gelukkig is dat hier het tweede geval. De OVA is onderverdeeld in twee episodes van ongeveer 30 minuten en 29 minuten. Je krijgt dus een extra lange episode als het ware maar het leuke is dat er eigenlijk maar bitter weinig verhaal in zit en dat we de gehele speelduur verwend worden met wat ouderwets DBZ geknok. Erg fijn is dan ook dat de film een aantal verwijzingen heeft naar voorgangers in de filmreeks (zo komen Cooler, Slug en Turles er in voor) heeft. Ook Frieza komt nog op de proppen om het even af te maken. Qua continuïteit lijkt me dit ook wel redelijk goed te passen in de reeks. De film speelt zich trouwens af tussen episodes 195 en 196 voor de geïnteresseerden. In het tweede deel van de film krijgen we wat meer duidelijkheid betreffende het verhaal maar op zich is dat meer een uitbreiding van flashbacks zoals we die in de reeks te zien hebben gekregen, wat vergelijkbaar met de Bardock film dus. Uiteindelijk worden we nog even op het verkeerde been gezet, al had ik het wel door omdat ik wist hoelang het moest duren, om daarna nog te worden verwend met een leuk eindgevecht met Hatchiyack.
Op gebied van animatie is dit trouwens een aangename verrassing. Vermits het eigenlijk een verfilming is van een spel (en in de eerste plaats ook wat bedoelt lijkt te zijn als een soort van video-walkthrough) had ik verwacht dat de animatie van een lager niveau ging zijn maar dit is perfect van dezelfde kwaliteit als de reeks. Nu niet dat dat zo'n enorm kwaliteitsvolle reeks was maar de stijl van animatie gaf een heerlijk nostalgisch tintje. Ook leuk om te zien hoeveel bekende personages hier eigenlijk in te zien zijn. We krijgen de vier Saiyans en Piccolo natuurlijk te zien maar ook Dende, Mr Popo, King Kai, Bulma, de ouders van Bulma, ... passeren allemaal de revue. Ik heb de nieuwe versie trouwens ook nog gezien maar hoewel die van animatie verbluffend is, is het in zijn geheel toch minder. Die versie duurt maar een halfuur en werd compleet opnieuw gemonteerd waardoor het allemaal erg lineair verloopt. Het gaat onze helden ook een stuk makkelijker af en dat is wel jammer maar bon, mijn score gaat toch sowieso voor de originele versie dus ik reken het niet af.
Ben wel benieuwd geworden naar het spel, ook leuk trouwens dat ze wat fragmenten van het spel zelf mee in de film hebben verwerkt, want dit is gewoon vermaak van DBZ zoals ik gewend ben. Er is nooit een gedubte Engelse versie uitgekomen maar het Japans geraak je snel gewend. Vreemd eigenlijk dat DBZ de enige anime reeks is die ik nog in een gedubte versie wil zien, zal wel weer iets met de nostalgie hebben te maken maar dat terzijde. Erg leuk in ieder geval.
4*
filmdetails permalink reageer
Bruce Lee, the Legend (1977)
maandag 30 april, 16:47 uur
Een stuk beter dan Curse of the Dragon
Ik lijk de laatste paar dagen compleet in mijn Bruce Lee periode te zitten met als resultaat dat ik eindelijk eens komaf maak met documentaires en films die ik nog van de kung-fu legende heb liggen. De eerste documentaire, Curse of the Dragon, had een hoop potentie maar werd in zijn geheel genekt door de montage en slechte aanduiding qua geïnterviewden dus de hoop was groot dat dit beter ging zijn. En wat blijkt? Dit is inderdaad beter ineengestoken dan Curse.
Bruce Lee, the Legend (ik heb hem dus onder de Nederlandse titel: Bruce Lee: een legende, het beste van Bruce Lee) is onderverdeeld in een aantal chapters die de verschillende periodes in het leven van Lee vertellen. In de eerste chapters wordt er vooral geconcentreerd op zijn jeugd en allereerste films (waarvan er ondertussen zo'n 7 op DVD zijn verschenen) en dat is vermakelijk. Het meeste van de informatie kende ik al via het internet en de vorige documentaire maar hier het interessantste hier is dat er een vergelijking wordt tussen Lee zijn leven en het leven van zijn personages in zijn films. Vooral in zijn bekendste films (dan heb ik het dus over titels zoals Big Boss, Fist of Fury, Way of the Dragon) lijkt de grens redelijk dun te zijn. Misschien dat dit andere mensen al wel was opgevallen maar ik vond het in ieder geval een aangename insteek. Voor de rest wordt er nog verder ingegaan op de dood van Lee met onder andere beelden van zijn begrafenis maar ook wordt er nog gesproken over zijn onverwachte dood. Interessant om te zien hoe men hier er veel neutraler over gaat in tegenstelling tot Curse of the Dragon. In die laatste zou Lee gestorven zijn aan een allergische reactie aan, als ik me niet vergis, heroïne maar hier hebben ze het over een allergische reactie op een pijnstiller. Dat lijkt me een stuk aannemelijker en ook heel wat minder roddelachtig.
De documentaire heeft maar een redelijk korte speelduur, mijn versie rondde af op 84 minuten, en een deel daarvan zijn fragmenten uit Lee zijn films. Op zich niet erg natuurlijk want het is leuk om een piepjonge Lee te zien in bijvoorbeeld My son, Ah Cheung en ook de vergelijkingen tussen het leven van zijn personages en zijn echte leven zijn interessant om te zien. Dit zorgt ervoor dat er dus maar weinig tijd wordt besteed aan geïnterviewden maar qua keuze zit het in ieder geval erg goed. Oude leermeesters komen aan bod maar ook de producer van Golden Harvest komt ook nog op de proppen. Voor de rest bevat de documentaire de standaard mensen (geïnterviewd of archiefmateriaal) zoals zijn vrouw en een aantal van de mensen waar hij mee heeft gewerkt in de film zoals Robert Clouse die de regisseur is van Enter the Dragon en Game of Death. De beelden van de begrafenis blijven ook nog altijd indrukwekkend. Minpuntje is wel dat de film af en toe ook beelden laat zien van films waar Lee niets mee heeft te maken. Zo wordt er bij het character design van Game of Death (ongelooflijke beelden trouwens, jammer dat we nooit hebben kunnen zien wat Lee daar van ging maken) ingegaan op films zoals Death Duel en daar had ik nu niet echt behoefte aan.
Tot nu toe de beste documentaire die ik over Bruce Lee heb gezien. De montage is goed, Golden Harvest, die deze documentaire en Lee's bekendste films produceerden, weet perfect hoe ze hun superster in beeld moeten brengen maar het voelt bovenal erg verzorgd aan.
4*
filmdetails permalink reageer
Big Fish (2003)
zondag 29 april, 10:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
The grass so green. Skies so blue. Spectre is really great!
Het was een tijd geleden dat ik in de Blokker was en dat daar de actie 3 voor 10 euro nog gold. Ik kocht Labyrinth en Planet Terror en dat betekende dus dat ik nog een derde film gratis kon kiezen. Ik was aan het twijfelen of ik deze Big Fish zou meepakken of de eerste Friday the 13th maar zoals ondertussen wel duidelijk is geworden koos ik voor deze film. Waarom weet ik ook niet juist want ik ben nu niet direct een enorme fan van Burton maar de sfeer die de film leek uit te ademen was blijkbaar genoeg. Gisteravond de film dan maar eens opgezet in de hoop me te kunnen onderdompelen in twee fantasierijke uurtjes.
En dat is zeker en vast gelukt. Het leuke aan Big Fish is dat je helemaal niet kunt voorspellen in welke richting de verhalen van de oude Edward zullen gaan. Het ene na het andere leuke verhaal stapelt zich op en in combinatie met de bij vlagen prachtige locaties en erg mooi kleurgebruik komt echt elk stukje tot zijn recht. Big Fish is in de eerste plaats een sprookje en dat blijkt toch alweer een kolfje naar de hand van de regisseur te zijn. Het doet me dan ook deugd om te zien dat hij perfect weet om te gaan met het einde en er zelfs in is geslaagd om het laatste als beste te houden. Ik vroeg me in ieder geval de gehele speelduur af hoe de film nu eindelijk zou eindigen. Ik vreesde voor een wat slap einde waarin geprobeerd werd om de leugens van Edward effectief als waarheid af te doen maar gelukkig wordt het anders aangepakt. Het verzonnen verhaal van Will is dan misschien ook wel het mooiste sprookje dat er tussen zit en het geeft toch een krop in de keel. De uiteindelijke begrafenis met de opkomst van vele personages uit de verhalen is dan ook het perfecte eindbeeld. Het is moeilijk om het gevoel dat je bij het zien van de film in woorden over te brengen dus ik ga daar voor de rest niet al te veel moeite meer in steken.
Ik ben niet echt een fan van Ewan McGregor te noemen. Er zijn maar weinig memorabele rollen en ook hier leek het even serieus mis te lopen wanneer hij zijn mond opdoet en er een vreselijk geforceerd einde eruit komt. Dat begint echter op den duur te wennen waardoor McGregor zich meer en meer in zijn sas lijkt te voelen en dit resulteert dan ook in een erg vermakelijke rol. Bij vlagen iets te overdreven (hij is wel erg optimistisch en vrolijk) maar de link tussen hem en Albert Finney is er overduidelijk. Die laatste speelt de rol van de oude Edward en dat is werkelijk een prachtrol. Nog nooit van de beste man gehoord maar dit weet hij met erg veel overtuiging neer te zetten. Billy Crudup geeft dan ook het perfecte evenwicht aan Finney via de vader/zoon relatie. Dit was de eerste Amerikaanse productie voor Française Marion Cotillard maar zoals gewoonlijk valt die een beetje tegen. Ik weet niet waarom maar sinds haar rol in Nine (waar ze erg sterk was) komt ze in praktisch al de rest vervelend over. Dan heeft iemand zoals Alison Lohman die de jonge Sandra speelt veel meer uitstraling. Voor de rest nog een paar erg geslaagde bijrollen in de vorm van Steve Buscemi en Danny DeVito maar ook nog hulde voor Matthew McGrory die de rol van Karl op zich neemt. Heb ik altijd een erg interessante acteur gevonden en dit doet die gewoon erg leuk. Let trouwens ook nog op een piepklein bijrolletje van Miley Cyrus (toen nog gecrediteerd onder haar gewone naam, Destiny Cyrus) als Ruthie, het meisje dat meegaat met Edward wanneer ze de heks gaan opzoeken. Die heks is trouwens ook nog wel een erg leuk rolletje voor Helena Bonham Carter, die blijf ik toch ook graag zien.
Fantasierijke film die vooral vanwege zijn onvoorspelbaarheid, de sterke cast en de mooie locaties plus kleurgebruik erg geslaagd is. Burton staat bij mij ten boek als iemand die vooral donkere films maakt maar dit gaat hem erg goed af. Misschien binnenkort maar eens wat herzieningen gaan doen.
4*
filmdetails permalink reageer
2LDK (2003)
zaterdag 28 april, 20:31 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Enorme teleurstelling
Ik was het afgelopen jaar al vaker van die Japanse onzinfilms tegengekomen met titels zoals Big Tits Dragon, Horny House of Horror en wat weet ik nog allemaal. Ik wou al lang eens zo'n film proberen maar de prijs stak me altijd wat tegen. Althans dat was zo tot ik in de Free Record Shop twee collecties van Mad Monkey vond (een Japanarama collectie met daarin deze film, Chanbara en nog een titel die ik me momenteel niet meer voor de geest haal en een Horror Delight collectie met Frontiere(s), Senseless en Saint Martyrs of the Damned) in de twee voor 15 euro actie. Natuurlijk ineens meegenomen en de eerste van de reeks eens gezien.
Maar man, valt dit me tegen. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik er met de verkeerde verwachtingen ben aan begonnen. Ik had de indruk dat het een collectie was van Japanse babes in bikini's of andere kledij met maar bitter weinig stof die lekker konden losgaan met het meest uiteenlopende arsenaal aan wapens maar 2LDK is toch wel net iets anders qua opzet. Met een speelduur van 70 minuten duurt dit gelukkig helemaal niet lang maar het was zwoegen om de film uitgezien te krijgen. Het uitgangspunt is nochtans nog wel redelijk interessant maar de uitwerking was zo enorm slaapverwekkend. De voice-over komt belachelijk over en het is pas wanneer de feitelijke fysieke strijd van start gaat dat de film nog ietwat de moeite is. Het kwaad is echter al geschied zeker wanneer blijkt dat de film zichzelf in het begin vrij serieus nam en dan opeens de geheel andere richting opgaat. De electrocutie in het bad bijvoorbeeld. Alsof er echt iemand is die dan nog recht komt, vraag het maar aan Claude François. Wanneer de grote middelen dan eindelijk gebruikt worden (op mijn hoes staat de scène met de kettingzaag afgebeeld), dan wordt het in zo'n recordtempo verteld dat je er maar amper van kunt genieten. Het ironische einde waar blijkt dat beiden de rol kregen was dan nog wel een leuke vondst.
Wel interessant om te zien hoe de twee vrouwen in het eerste zicht compleet normaal zijn maar dat ze langzaamaan meer en meer gestoord worden. De film speelt zich geheel op dezelfde locatie en er komen dan ook maar twee personages aan te pas. Eiko Koike neemt de rol van, op het eerste zicht, de normaalste op zich maar schijn bedriegt overduidelijk. Haar samenspel met Maho Nonami, die logischerwijs de andere rol op zich neemt, is genietbaar. Het is wel goed dat de film maar zo kort is want ik vrees dat een langere speelduur zich wel eens had kunnen wreken op de actrices.
Direct na het zien mijn stem van 0.5 uitgebracht maar nu een paar uur later tot de conclusie gekomen dat dat misschien toch niet in zijn geheel terecht is. Het is nu niet dat ik de film een voldoende ga geven, verre van, maar zo'n lage score verdient de film nu ook weer niet. Ik verschiet eerlijk gezegd van de hoge waardering hier op MovieMeter maar ik zei het daarjuist al, waarschijnlijk ben ik met de foute verwachtingen gestart.
1*
filmdetails permalink reageer
Avengers, The (2012)
Alternatieve titel: Marvel's The Avengers, zaterdag 28 april, 15:13 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
The Avengers. It's what we call ourselves. Earth's mightiest heroes, that type of thing
Het was in 2008 met de scène na de eindcredits van de eerste Iron Man film dat bleek dat er plannen gingen komen om The Avengers te gaan verfilmen. De natte droom van menig comicliefhebber en bij elke Marvel film werd er meer en meer een tipje van de sluier opgelicht. Het werd bekend dat de geniale Joss Whedon het script schreef en regisseerde, Captain America kreeg zijn eigen film, Thor kreeg zijn eigen film, Iron Man werd nog verder uitgewerkt, ... en de jaren streken voorbij. Tot het afgelopen week eindelijk zover was, The Avengers kregen een release in België en gisteravond was het in een volle zaal afwachten of de film alle verwachtingen zou waarmaken.
En o mijn God, wat is het voor een heerlijke achtbaanrit geworden! Met een speelduur van meer dan twee uur is dit één van de langere films van Marvel maar daar is niets van te merken want de film vliegt voorbij in een sneltreinvaart. Whedon weet dan ook alles werkelijk perfect te doseren. Met de aanwezigheid van zo'n vier echte superhelden (Hawkeye heb ik nooit echt een echte superheld gevonden) lijkt het alsof het serieus kan gaan mislopen qua screentime maar daar is niets van waar want het voelt allemaal perfect verdeeld aan. Wat ik ook erg interessant vind aan Whedon's aanpak is dat hij de origine van het superheldenteam perfect in beeld weet te brengen. Het is niet dat Fury ze bij elkaar roept en dat alles in orde is. Neen, verre van want de ego's botsen geregeld (net zoals in de comics!) en dit zorgt sowieso al voor een paar heerlijke battles tussen de verschillende personages. Het is te merken dat Whedon zijn bronmateriaal kent (hij heeft zich voor zijn script dan ook voornamelijk geconcentreerd op de jaren '60 waarin hij is opgegroeid) en het voelt dan ook nergens geforceerd aan. The Avengers is dan ook de eerste Marvel verfilming waar ik me nergens stoor aan veranderingen ten opzichte van de comics. Er zijn er natuurlijk wel (zo vind ik het nog altijd erg jammer dat The Wasp en Giant Man de film niet hebben gehaald) maar gewoon al het feit dat je Thanos te zien krijgt na de eindcredits is een enorme meerwaarde. Om The Avengers echt naar volle waarde te kunnen schatten moet je volgens mij wel alle voorgaande film hebben gezien maar ik vond het vooral knap om te zien hoe Whedon er is in geslaagd om Loki als bad-guy zo te laten evolueren ten opzichte van zijn tijd in Thor. Erg mooi trouwens dat Whedon's trademark qua humor er in dit soort spektakelstukken nog altijd doorkomt. Tony Stark is natuurlijk een perfect klankbord maar ik heb toch het meeste plat gelegen met de Hulk.
Dat dit visueel enorm indrukwekkend is, is natuurlijk ook te verwachten. Blijft alleen jammer dat het pak van Captain America nog nooit goed heeft gepakt op het grote scherm. Ik weet niet hoe het komt maar in de comics vind ik het altijd enorm geslaagd maar wanneer het effectief door iemand in het echt wordt gedragen blijft het er nogal rubberachtig uitzien. Langs de andere kant is dit wel de enige keer dat de Hulk er geloofwaardig uitziet. Er zijn in de loop der jaren genoeg verschillende manier uitgeprobeerd zoals in de jaren '70-'80 (Bill Bixby als Banner en Lou Ferrigno als Hulk) of in de films uit 2003 en 2008 waar de Hulk compleet CGI is. Whedon en de zijnen pakken het anders door de CGI-techniek uit Avatar te gebruiken waar Mark Ruffalo zowel Banner als Hulk speelt. Het werkt perfect en voor de eerste keer is de Hulk eens niet lachwekkend maar werkelijk bedreigend. Daar komt dan ook nog eens bij dat Ruffalo de geknipte persoon is voor de rol en deze perfect invult. Vergeet Bixby, vergeet Norton en vergeet Bana want dit is de enige acteur die voor mij het groene monster mag spelen. Erg cool natuurlijk dat Lou Ferrigno toch nog de stem verzorgt voor het monster zelf. Fantastisch natuurlijk dat werkelijk iedereen uit de vorige films hun rollen terug opnemen. Chris Evans stijgt deze keer boven zichzelf uit als Captain America (doet het ook een stuk beter dan in zijn eigen film), Robert Downey Jr. blijft de perfecte belichaming voor Stark en ook Hemsworth doet het weer erg leuk als Thor. Jeremy Renner mag zijn korte rol uit Thor ook nog eens terug opnieuw doen en blijft even goed. De chemie tussen de verschillende superhelden is er overduidelijk (ze kwamen op de set ook enorm goed overeen want altijd als ze een scène samen hadden en de dag zat erop, gingen ze daarna nog met elkaar optrekken) maar ook de verdere uitdieping van sommige personages is gewoon erg geslaagd. Dat de Black Widow al een kleine bijrol had in Iron Man 2 was iedereen al opgevallen maar verdomme, wat is Johansson hier toch enorm sterk in! Geweldig hoe Whedon haar van de ietwat standaard spionne uit Iron Man 2 heeft laten evolueren tot de heerlijke vrouw uit de comics. Plus ze heeft er volgens mij nog nooit zo enorm goed uitgezien. Haar introductiescène waar ze vastgebonden zit op de stoel is dan ook goud waard. Ook Nick Fury, wederom gespeeld door Samuel L. Jackson, krijgt meer diepgang en Jackson weet dat perfect te spelen. Ik zei het daarjuist ook al maar Tom Hiddleston is in zijn performance van Loki ook zonder twijfel enorm gegroeid. Ook nog leuk natuurlijk om Cobbie Smulders nog te zien in een kleine bijrol.
Er zijn waarschijnlijk nog honderden dingen die ik vergeet te vertellen in al mijn enthousiasme maar de lap tekst is nu sowieso al lang genoeg. The Avengers is beter dan ik had verwacht, het is zelfs beter dan ik ooit had kunnen vermoeden. Whedon is de geknipte regisseur voor de film en dat voel je in werkelijk elk aspect. Laat dat deel 2 maar komen maar laat het alstublieft geregisseerd worden door Whedon. Dan staat er ons nog enorm veel moois te wachten maar laat het alleen weer geen 4 jaar duren.
4.5* met hoogstwaarschijnlijk een verhoging bij een volgende kijkbeurt.
filmdetails permalink reageer
Sanbiki no Samurai (1964)
Alternatieve titel: Three Outlaw Samurai, donderdag 26 april, 17:40 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Fijne kennismaking met Hideo Gosha
Een aantal jaar geleden was ik terecht gekomen in mijn Kurosawa periode en besloot ik ook eens wat andere regisseurs in het genre een kans te geven. Ik vond toen deze Three Outlaw Samurai voor 10 euro in de Koinobori editie maar om de een of andere reden was ik eventjes klaar met het genre. Waarom? Ik weet het zelf ook niet meer zo goed maar op dit soort regenachtige dagen leek het me de perfecte gelegenheid om er nog eens aan te beginnen.
En daar ben ik blij om want twee jaar later na aankoop kan ik eindelijk concluderen dat Three Outlaw Samurai een heerlijke film is geworden. Zoals ik daarjuist al zei heb ik de Koinobori editie maar persoonlijk vond ik de kwaliteit erg goed meevallen. Langs de andere kant heb ik zelf nog nooit een Criterion of MoC release gezien dus waarschijnlijk weet ik gewoon niet beter. Bon, ik ben wel bekend met een aantal films van Kurosawa (ik geloof dat ik er zo'n vijftal heb gezien) maar het is in ieder geval verfrissend om eens een andere aanpak te krijgen. Want hoewel Gosha zijn regiedebuut soms nogal lijkt op Kurosawa's Seven Samurai is dit ook sowieso de moeite. Vooral knap om te zien hoeveel kritiek de regisseur in zijn film gestoken krijgt. Het is dan ook het zwarte einde waar de boeren uiteindelijk toch niet in opstand komen tegenover de rijkere klasse dat me echt kan bekoren. Het laatste beeld waar de drie samoerai wegwandelen is dan ook een perfect eindshot. Sowieso is heel de cinematografie hier wel erg de moeite waard, heb erg mooie shots gezien. Wat ook nog erg aangenaam is, is de relatief korte speelduur. Zeker als je deze vergelijkt met de gemiddelde lengte van Kurosawa films (ik vergelijk alleen maar met hem doordat hij de enige andere samoerai regisseur is waarvan ik iets heb gezien) is dit een erg korte zit.
Dit is niet mijn eerste Japanse film, ik heb er onder andere ook al een aantal Shaw Brothers opzitten, maar ik heb meestal toch wat moeite met het theatrale gehalte in dit soort films. Het zal waarschijnlijk gewoon een kwestie van cultuur zijn maar Japanners zijn altijd zo overdreven, net zoals Italiaanse vrouwen altijd lijken te roepen. Het is dus altijd even wennen maar eens je in de film zit, blijkt dat er hier toch weer een sterke cast achter zit. Het is vreemd om eens geen Tifune te zien maar Tetsurô Tanba als Shiba is een even sterke keus. De film noemt Three Outlaws voor een reden dus dat betekend dat er nog twee andere hoofdrollen zijn en die worden netjes ingevuld door Isamu Nagato als Sakura en Mikijiro Hira als Kikyo. Ik kan me hierin trouwens vergissen maar ik had altijd de indruk dat Sakura een vrouwennaam was (ik baseer me hier voor op de manga/anime van Naruto) maar hier wordt het voor een mannelijk personage gebruikt. Beetje vreemd in het begin maar soit, storen doet het niet. Het enige minpunt aan de film is wel dat het af en toe een tikkeltje verouderd aanvoelt. Vooral de zwaardgevechten lijken soms nogal knullig gemaakt te zijn maar dat valt nog gelukkig met de mantel der liefde te bedekken vanwege de vele andere kwaliteiten in de film.
Ondertussen is de Aziatische sectie in de Fnac alweer gesloten dus het is me nog maar de vraag waar ik dit soort films ga vinden maar dit was in ieder geval een erg aangename zit. Het politieke verhaal blijft boeiend over de hele lijn en de cast acteert op een goed niveau. Moet dringend de resterende Kurosawa en Shaw Brothers films die ik hier nog heb liggen eens zien.
4*
filmdetails permalink reageer
Gamin au Vélo, Le (2011)
Alternatieve titel: The Kid with a Bike, woensdag 25 april, 11:24 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Geslaagde kennismaking met de Waalse broers
Als Belg zijnde was ik het eigenlijk al langer van plan om me eens te verdiepen in het werk van de Dardenne broers omdat ik er toch al enorm veel goeds van had gehoord. Het bleef echter bij mij alleen maar bij het idee en voor de rest kwam er niet veel van in huis. Dat veranderde toen bleek dat ze in het plaatselijke cultuurcentrum de recentste film van het regisseursduo op groot scherm brachten. Tickets besteld en afgelopen dinsdag was het zover.
En ergens is het een vreemde zit geworden. Qua verhaal is Le Gamin au Vélo wel erg mager en lijkt het zich soms zichzelf de nek om te draaien vanwege de voorspelbaarheid. Zo ziet ieder klein kind al aankomen dat de relatie tussen Wes en Cyril nog geheel verkeerd zal gaan aflopen maar langs de andere kant wordt er dan wel weer verfrissend uit de hoek gekomen. Zo voel je perfect aan dat er nog een staartje gaat komen aan Cyril zijn gerechtelijke avontuur maar dat de vader en zoon van de krantenwinkel de dader zullen zijn had ik dan weer niet zien aankomen. De hoge score langs mijn kant zit hem dan ook in de manier waarop alles in beeld wordt gebracht want de film zit op zich vol met een aantal prachtige scènes. De uitbarsting van Cyril in de auto wanneer zijn vader hem verteld dat hij hem niet meer wil zien, vader en zoon van de krantenwinkel die op Cyril staan te kijken wanneer die uit de boom is gevallen, ... Ook heel de relatie tussen Samantha en Cyril wordt erg mooi en naturel in beeld gebracht. Het probleem dat na de aftiteling overblijft is dan ook dat het lijkt alsof de film niet af is. Ik kan niet exact uitleggen waar het juist aan ligt maar ik had het gevoel dat er nog meer uitgehaald had kunnen worden. Ben in ieder geval benieuwd geworden naar de rest van hun oeuvre.
Maar eerlijk is eerlijk, de film had bijlange na niet zo goed geweest zonder de cast. Normaal gezien ben ik niet zo voor kinderen in een film, hoewel er natuurlijk altijd uitzonderingen bestaan zoals de originele The Omen, maar ook de rol van Thomas Doret als de jonge Cyril mag zich vanaf nu in de categorie scharen van hoe het wel moet. Doret acteert erg naturel, in het begin krijg je echt een hekel aan hem, maar naargelang de film vordert weet hij dit perfect te laten evolueren. Geen makkelijke rol voor iemand van die leeftijd maar hij doet perfect. Zijn niveau is volgens mij dan ook wel te wijten aan het heerlijke tegenspel van Cécile De France. Nog nooit van deze actrice gehoord maar man, dit speelt ze erg sterk. Hoewel ze niet enorm knap is heeft ze een soort van natuurlijke charme en het werkt perfect in de sfeer die de broers oproepen. Sowieso een actrice om eens in het oog te gaan houden. De film steunt voornamelijk op de wisselwerking tussen deze twee acteurs maar ook qua bijrollen is er bitter weinig slechts op te merken.
Ik had altijd gehoord dat de films van de Dardenne broers zo zwaar waren maar daar is bij deze film niets van waar. Natuurlijk bevat Le Gamin au Vélo wel zijn zwaardere momenten maar de broers weten er luchtig mee om te gaan en leveren een sterke sfeer. De cast acteert ook nog eens van een hoog niveau en daarmee is alles zowel gezegd.
4*
filmdetails permalink reageer
Curse of the Dragon, The (1993)
dinsdag 24 april, 15:42 uur
Redelijke documentaire
Een serieuze tijd geleden kocht ik op een rommelmarkt een Bruce Lee collectie over van iemand met als inhoud twee echte documentaires, het leven van Lee nagespeeld en zijn vijf bekendste gewone films. Een paar dagen geleden eindelijk de vijf gewone films gezien en ik kwam tot de conclusie dat ik voor de rest eigenlijk maar bitter weinig over het leven van de legende zelf wist. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te doen en waar kun je dan beter starten dan bij één van de documentaires?
Juist, er zijn niet echt betere opties. Toch is The Curse of the Dragon in zijn geheel een beetje een tegenvaller geworden en dat ligt vreemd genoeg niet aan het materiaal dat de makers tot hun beschikking hadden. We krijgen de standaard uittreksels te zien uit zijn gewone films en de Green Hornet reeks maar ook is er genoeg beeldmateriaal van vroeger te zien. Zo zijn er fragmenten uit de films die hij in zijn jeugd maakte maar ook beelden van trainingen en dergelijke krijgen we allemaal voorgeschoteld en dat is in ieder geval erg interessant om te zien. Iets waar ik me trouwens enorm aan kan storen bij documentaires is het interviewen van mensen die op zich helemaal niets met het onderwerp van de docu te maken hebben. Daar is hier gelukkig weinig van te merken doordat het merendeel van de geïnterviewden effectief mensen zijn die iets met Lee te maken hadden. Dit gaat van vroegere studenten (Chuck Norris en James Coburn onder andere) maar ook acteurs die met hem hebben meegespeeld in een film zoals Kareem Abdul-Jabbar. Erg interessant allemaal en ook wanneer er op het einde nog even wordt ingezoomd op Brandon Lee, de zoon van Bruce die ook op nogal verdachte omstandigheden om het leven is gekomen, blijft het in zijn geheel boeiend.
Maar bon, als je dit allemaal leest lijkt er geen vuiltje aan de lucht te zijn maar het is vooral de montage die me erg tegenstak. Het grootste probleem bij de geïnterviewden is het feit dat er nergens ook maar enige aanduiding wordt verstrekt van wie deze mensen nu zijn en wat voor link ze eigenlijk met Lee hebben. Bepaalde mensen zoals Chuck Norris kun je er wel uithalen maar over het algemeen zitten er een paar belangrijke mensen tussen die je gewoonweg niet herkent of waarvan het pas een uur later duidelijk wordt.. Een tweede struikelpunt bij mij was het monteren van de afgenomen gesprekken. Iedereen krijgt zowel zijn eigen zegje maar om de een of andere reden leken de regisseurs het niet altijd even interessant te vinden waardoor ze sommige gesprekken compleet de nek omwringen. Het is nogal lastig te omschrijven maar ik ben er zeker van dat andere mensen dit ook zullen opvallen.
Beetje een twijfelgeval om eerlijk te zijn. De beelden zijn interessant en ook de geïnterviewden zijn goed gekozen maar het wordt allemaal maar wat verknipt in beeld gebracht. De legende van Bruce (en Brandon) Lee blijft nog altijd boeiend waardoor dit een interessante zit wordt maar hier had volgens mij veel meer in kunnen zitten. Benieuwd wat Bruce Lee, the Legend gaat geven.
3*
filmdetails permalink reageer
Letter, The (1940)
maandag 23 april, 12:38 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Strange that a man can live with a woman for ten years and not know the first thing about her
Nadat ik een paar dagen geleden Sea of Grass had gezien besloot ik nog aan een tweede film te beginnen maar wegens te moe zijn had ik die niet afgezien. Iedereen heeft natuurlijk al door dat het om deze The Letter ging en gisteravond de film dan toch maar afgekeken. En daar ben ik blij om want wat ik van de film zag was erg boeiend en de film blijft dit niveau vasthouden.
Ook ik ben niet altijd een grote fan geweest van Bette Davis. Ik leerde haar voor het eerst kennen in All About Eve en daar vond ik ze redelijk lachwekkend in. Het was pas bij andere films zoals The Anniversary, All This and Heaven Too en Dark Victory dat ik haar kunnen zag. Davis is dan ook op zo'n films op haar best waar ze gekwelde personages moet vertolken. The Letter is een film die in die categorie valt want ook hier laat La Davis zich van haar 'beste' kant zien. Het is een vertolking die boekdelen spreekt en het redelijk voorspelbare verhaal compleet naar een hoger niveau tilt. Maar ook de rest van de cast is van een erg hoog niveau. Vooral de, voor mij, onbekende James Stephenson weet zich perfect staande te houden tegenover Davis als de advocaat. Daar komt ook nog eens een ietwat kleinere bijrol bij van Herbert Marshall als de man van Davis maar ook die doet het erg sterk. Sowieso voegt de zwart-wit cinematografie ook nog eens enorm veel bij aan de sfeer die de film uitstraalt. De laatste scène met de moord op Davis is dan ook om in te kaderen. Sowieso ook een heerlijke dodelijke uitstraling van Gale Sondergaard.
Het verhaal op zich is wel redelijk standaard maar dat is natuurlijk wanneer je het vergelijkt met vandaag de dag. Ik kan me echter wel voorstellen dat dit in 1940 wel speciaal moest zijn. Een vrouw die zich op het eerste zicht verdedigt maar dan uiteindelijk een relatie blijkt te hebben met de vermoorde. Interessant genoeg om er een mooi en boeiend geheel van te maken maar dat ben ik sowieso wel van Wyler gewend. Wat eigenlijk nog het meeste indruk op me maakte is het einde. Nu is dit niet mijn eerste jaren '40 film, ik heb er via TCM al wel een hele resem opzitten, maar dit voelt op zich verfrissend aan. Even dacht ik dat Leslie er mee weg ging geraken (door onder andere Robert die haar vergeeft) maar dan breekt ze toch. Wat daarna volgt is nog een heerlijk kippenvelopwekkend einde waarin ze het uiteindelijk ook met de dood bekoopt. Onverwacht maar wel het perfecte einde voor de film. Ik zei het daarjuist al maar sowieso is de sfeer een enorm grote plusfactor in deze film. Van de assistent van Joyce kreeg ik echt de kriebels.
Niet geheel verwacht, ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten eerlijk gezegd, maar ik ben erg aangenaam verrast. In dit soort rollen zie ik Davis het liefste spelen en ze doet dat fantastisch. Ook de bijrollen zijn erg goed ingevuld en visueel is dit bij vlagen erg mooi geschoten. Wyler blijkt toch een regisseur te zijn om in het oog te houden.
4*
filmdetails permalink reageer
Game of Death (1978)
Alternatieve titel: Si Wang You Ju, zondag 22 april, 17:19 uur
One rebel begats another. It's the Billy Lo syndrome
Een lange tijd geleden had ik op een rommelmarkt een hoop VHS banden gekocht met Bruce Lee in de hoofdrol voor nog geen twee euro. Het ging om Lee zijn 'echte' films zoals The Big Boss, Fist of Fury, Way of the Dragon, Enter the Dragon en deze Game of Death. Er waren ook nog twee documentaires (Bruce Lee, the Legend en The Curse of the Dragon) en een film die op zich niet echt veel met Lee als acteur heeft te maken: Dragon, the Bruce Lee Story. In die tijd was ik van plan om een Lee collectie te starten (de eerste twee films had ik al op DVD maar dit kon ik niet laten liggen) maar om de een of andere stopte ik met kijken na Way of the Dragon. Uit het oog verloren of Bruce Lee een beetje beu gezien? Geen idee maar vandaag maar eens de laatste uit zijn films gezien waar hij nog bewust heeft meegespeeld.
En ik moet zeggen dat het een wel vreemde zit is geworden. Ik was niet in zijn geheel thuis hoe het juist zat met Lee zijn dood en welke film hij nog had afgemaakt en in hoeverre die film nog beelden van hemzelf bevatte waardoor dit een wel komische zit werd. Vermits Lee de opnames van deze film stop zette om in Hollywood Enter the Dragon te draaien, waar hij niet meer van terug kwam, werd er besloten om 5 jaar na zijn dood de film toch nog af te maken met andere acteurs. Dit resulteert in twee acteurs die niet op Lee lijken en dit wordt door de regisseur 'handig' (let op de aanhalingstekens) opgelost door de acteurs met grote zonnebrillen te laten rondlopen of door ze continu in de schaduw te laten staan. Op zich een belachelijk idee maar het geeft een zekere charme aan de film moet ik zeggen. Op zich wordt er ook nog wel geprobeerd om hier een mooi geheel van te maken en ergens waardeer ik dat wel. Oké, het idee van Lee zelf met de toren en de vijf vloeren wordt bijna geheel van tafel gesmeten (er was ook maar voor drie vloeren gefilmd) maar de strijd met het syndicaat zorgt ervoor dat het op zich niet erg is dat er met veel kostuums en vermommingen wordt gewerkt. Ook via het gebruik van archiefmateriaal krijgt de film toch nog een authentiek tintje.
Maar hoe knullig en humoristisch het ook is, normaal gezien zou ik hier nooit een voldoende voor geven want eerlijk is eerlijk: dit is gewoon niet zo denderend. Het zijn echter de laatste 10 minuten ofzo die dit echt nog naar een hoger niveau weten te tillen. Want juist in die 10 minuten krijgen we de beelden zien die nog effectief met Lee zijn en zoals altijd zijn dat weer pareltjes. Hoogstwaarschijnlijk had Lee zelf dit nooit in de film gestoken, hij was altijd enorm perfectionistisch op gebied van zijn vechtscènes, maar toch ziet dit er weer enorm indrukwekkend uit. De kreetjes blijven hilarisch maar ook Lee's vechtstijl blijft indrukwekkend. Deze keer word de acteur ook nog bijgestaan door een resem bekendere gezichten waar vooral Kareem Abdul-Jabbar de moeite waard van is. Het gevecht tussen beide is dan ook heerlijk om naar te kijken. Bizar trouwens dat mijn versie zegt dat ze ongecensureerd is maar dat ik via Imdb er achter kom dat er nog een nunchaku scène bestaat? Misschien toch maar eens op zoek gaan naar de DVD.. Qua acteerprestaties moet je het hier trouwens niet voor doen. Lee staat bij mij sowieso al niet ten boek als een echt goede acteur (het is zijn charisma en stijl waardoor ik hem graag zie spelen) maar ook de rest van de cast acteert redelijk belabberd. Colleen Camp moet niet meer doen dan wat mooi wezen maar vooral Tai Chung Kim en Biao Yuen zijn slecht als Billy Lo. Zolang ze hun vermommingen aan hebben valt het nog mee maar laat ze vechten of spreken en het is naar de knoppen. Soundtrack voelt wel erg James Bond-achtig aan maar dat is natuurlijk niet moeilijk vanwege John Barry.
Nog altijd aan het twijfelen wat ik hier eigenlijk aan moet geven. Van het origineel schiet niet meer al te veel over als ik het internet moet geloven maar het komt zo knullig over dat het eigenlijk best wel leuk is. Het zijn echter de laatste gevechten met Lee die de doorslag geven voor de score van de film. Binnenkort de documentaires ook maar eens opzetten.
3.5*
filmdetails permalink reageer
Sea of Grass, The (1947)
zondag 22 april, 10:44 uur
Why do women insist on loving men for what they want them to be instead of what they are?
Het was alweer een serieuze tijd geleden dat ik nog een film van TCM had gezien wat dus als resultaat had dat mijn decoder weer eens praktisch vol zat. Hoog tijd dus om daar wat aan te doen en waar kun je beter beginnen dan bij de films die je al het langst heb liggen? Die eer was weggelegd voor The Sea of Grass maar eerlijk gezegd, het viel een tikkeltje tegen.
Na het zien van Pat and Mike had ik me voorgenomen om me in de nabije toekomst niet meer te wagen aan Spencer Tracy (wat wel een lastige opgave was vermits ik nog zo'n aantal Hepburn - Tracy films opgenomen had liggen). Het was echter Fritz Lang die me compleet wist te verrassen met Fury waardoor ik meer sympathie voor Tracy begon te krijgen. Met die film in het achterhoofd hoopte ik dat deze tweede combinatie van Hepburn en Tracy me niet te hard ging tegenvallen en op gebied van acteren is dat gelukkig niet. Voornamelijk doordat Tracy hier erg overtuigend overkomt als norse maar toch enigszins rechtvaardige veehoeder. Zijn personage doorgaat een aantal evoluties maar Tracy weet zo over het algemeen perfect te benaderen waardoor dit erg naturel aanvoelt en helemaal niet geforceerd. Hepburn daarentegen was iets minder op dreef dan dat ik van haar gewend ben. De chemie tussen de twee blijft nogal op de oppervlakte en dat is toch ontzettend jammer. Hepburn was hier nog altijd wel op het hoogtepunt van haar uiterlijk dus dat is in ieder geval wel erg aangenaam om te zien. Melvyn Douglas krijgt nog een kleine(re) bijrol als Chamberlain en dient vooral als ondersteuning voor Tracy en Hepburn maar hij doet dat behoorlijk. De film concentreert zich voornamelijk op dit trio maar naar het einde toe komen er nog twee belangrijke personages aan de pas in de vorm van Brock en Sarah-Beth die gespeeld worden door Robert Walker en Phyllis Thaxter. Ergens is het jammer dat die pas zo laat in de film geïntroduceerd worden want beiden weten hun rol met verve te vervullen. Qua decors is dit sowieso ook de moeite want de beelden bij de ranch zijn vrij indrukwekkend te noemen.
Als je dit zo allemaal leest dan vraag je je waarschijnlijk af waarom de film dan toch 'maar' beloond wordt met 3 sterren. Dat is voornamelijk te wijten aan het verhaal zelf. Hoewel Sea of Grass een degelijk familiedrama is, is het te lang waardoor het middenstuk enorm slaapverwekkend is. Had hier een film van 90 minuten van gemaakt en het had een stuk hoger uitgekomen. Elia Kazan was hier trouwens zelf ook helemaal niet zo tevreden over en raadde de mensen aan in zijn biografie om de film nooit te zien.. Toch zitten hier sowieso nog wel interessante stukken in waarvan het laatste halfuur met het opgroeien van Brock en Sarah-Beth nog het interessantste is. Ook de aanval op Sam, de buur die zijn gewassen wou beschermen, is boeiend om te zien maar dit wordt dan weer redelijk snel genekt waardoor het allemaal nogal fragmentarisch aanvoelt. Ook wel jammer dat de film (net zoals de meesten films rond deze periode) geen enkele poging doen om aan enige vorm van tijdsaanduiding te doen. Je moet maar wat gokken hoeveel tijd er nu is verstreken en dat is niet altijd even duidelijk. Het hielp natuurlijk ook niet dat TCM de film zonder ondertiteling uitzond. Nu kan ik perfect een film zien zonder ondertiteling maar de kwaliteit van de print was niet enorm goed waardoor sommige dialogen niet altijd even goed uit de verf kwamen. Maar bon, daar kan de film op zich natuurlijk weinig aan doen want we spreken hier over iets dat al 65 jaar oud is.
Erg jammer van het wel erg saaie en langdradige middenstuk want anders had hier wel meer ingezeten. Tracy is perfect op zijn plaats maar de chemie met Hepburn is nog altijd ver te zoeken. Het verbaast me dan ook dat ze zoveel films samen hebben gemaakt. Het verhaal is voor de rest redelijk degelijk te noemen maar toch, de traagheid nekt de film.
3*
filmdetails permalink reageer
Crazies, The (2010)
zaterdag 21 april, 20:28 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Don't ask me why I can't leave without my wife and I won't ask you why you can
The Crazies is de zoveelste in de rij van oude horrorwerkjes die door Hollywood in een nieuw jasje worden gestoken. Ik had zowel het origineel als de remake niet gezien, had ook geen flauw benul waar de film eigenlijk over ging, maar mijn broer is redelijk dol op deze versie dus had hij die een paar maanden geleden voor 5 euro meegenomen in de Free Record Shop. Daarstraks nog zin in een horrorfilm dus de keus viel hier op.
En wanneer een film opent met het heerlijke We'll Meet Again van Johnny Cash dan ben ik al verkocht. Het zet meteen de sfeer voor één van de weinige stadjes waar iedereen elkaar nog effectief bij naam kent. Redelijk zeldzaam vandaag de dag maar in ieder geval wel een leuke setting voor dit soort films. In dat opzicht is The Crazies dan ook een erg vermakelijke zit. Toegegeven, op zich is de film redelijk standaard. Het aantal keren dat David op het laatste nippertje gered wordt is al bijna niet meer op één hand te tellen maar het verhaal verloopt vlot en verveelt geen minuut. Door dit anno 2010 te maken heeft de film ook als resultaat dat het er allemaal een stuk gelikter dan vroeger kan uitzien. De Crazies zelf zien er goed uit maar ook de ontploffing op het einde is geslaagd. Voor de rest weet de film vooral in zijn eerste helft echt hard te overtuigen. Het langzaamaan gestoord worden van de buren, de buurman die zijn familie en huis in de fik steekt, de rector(?) die wat met zijn riek ligt rond te lopen in de school, ... Erg lekkere momenten in ieder geval. Het einde op zich laat nog vrij veel ruimte over voor een eventueel vervolg (zal wel iets te maken hebben met de zwangerschap van Judy of iets dergelijks) maar dat stoort niet doordat het nu een mooi afgesloten geheel is. Let trouwens ook nog op het korte fragmentje tijdens de aftiteling.
Ik weet niet hoe het komt maar ik herken Timothy Olyphant nooit met haar. Ook hier moest ik weer eens een paar keer goed loeren of dat hij het was doordat ik me hem altijd herinner als Hitman. Waarom weet ik ook niet goed want in mijn herinnering is die film niet al te denderend maar soit. Olyphant doet het hier in ieder geval meer dan behoorlijk. Ook de mooie Radha Mitchell (al moet ik zeggen dat ze op de foto's op Imdb wel serieus tegenvalt) doet het goed als vrouwelijke hoofdrol. Dit zijn natuurlijk geen rollen waarvoor je een of andere prijs moet verwachten maar om gewoon als vermaak te dienen is het geslaagd. Daar komt dan ook nog eens de sterke ondersteuning van Joe Anderson bij. Nog even als sidenote trouwens: het is wel redelijk jammer dat je nooit echt een duidelijk beeld krijgt wat er nu juist met de Crazies aan de hand is. Ze zijn allemaal geïnfecteerd geraakt, zoveel is duidelijk, maar sommige lijken er minder last van te hebben en kunnen nog beter functioneren dan anderen? Zo was de familie van Ronny (degene die als eerste op het honkball field wordt afgeknald) nog goed in staat om na te denken precies maar leken anderen gewoon hersensdood..
Niet echt een idee wat ik moest verwachten maar waarschijnlijk hierdoor ben ik aangenaam verrast. The Crazies is een film die nergens met de gebruikelijke horror ideeën breekt maar gewoon degelijk is op een standaard manier. Niet meer niet minder maar door de goede cast, het vlot verlopende verhaal en de visuele update is dit een leuke zit.
Dikke 3.5*
filmdetails permalink reageer
Planet Terror (2007)
Alternatieve titel: Grindhouse: Planet Terror, dinsdag 17 april, 20:44 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
I never miss
Ik weet nog dat ik zo een 5 jaar geleden helemaal zot stond van Tarantino en Rodriguez en dat ik dus vol spanning wachtte op Grindhouse. In werkelijk elk aspect leek dit een geniale film te worden en de teleurstelling was dan ook enorm groot toen bleek dat de film bij ons (of bijna overal) niet vertoond werd. Ook de DVD leek enorm moeilijk te vinden zijn, tenzij je voor zo'n dure Japanse versie ging, en toen de tijd dan eindelijk daar was dat ik hem vond was ik eigenlijk teleurgesteld. Het Planet Terror segment was erg sterk maar Death Proof viel vies tegen. Een paar maanden geleden vond ik Death Proof apart op DVD voor een paar euro en een paar dagen geleden voegde Planet Terror zich bij de collectie. Vandaag Rodriguez zijn deel maar eens opgezet om te zien of de film nog altijd hetzelfde effect had als vroeger.
En verdomme, wees daar maar zeker van! In vijf jaar is mijn smaak in films serieus verandert, zeker Tarantino plaats ik niet meer op zo'n voetstuk als vroeger, maar ik ben blij dat dit soort nonsens nog altijd weet te scoren. Het opent natuurlijk al enorm leuk met de trailer voor Machete. Indertijd had Rodriguez voor de leut een trailer ineen gestoken (net zoals de eerste trailer van Hobo with a Shotgun ook al in Grindhouse zat) maar het was zo'n succes dat de film uiteindelijk werd gemaakt. En terecht want dit is gewoon een erg goede opener. Dan start Planet Terror zelf en dat is in elk opzicht een ranzige film die bol staat van de actie maar vooral van de enorm coole personages. Vroeger alle seizoenen van Charmed gekeken en daar viel Rose McGowan me al op maar het is toch heerlijk wat voor personage ze hier vertolkt? Samen met Clara uit Rec 3 één van de geilste vrouwen in dit soort films. Soit, qua verhaal stelt dit natuurlijk niet enorm veel voor en voelt het af en toe nogal fragmentarisch aan maar storen doet dat niet doordat je er zoveel meer in de plaats krijgt. Het Grindhouse sfeertje wordt lekker benaderd en de missing reel scène is natuurlijk de kers op de taart. Maar sowieso is de film een wervelende zit vanwege de vele, geslaagde, explosies en effecten. Best een interessant einde trouwens en een eventuele opening voor een vervolg? Maar Rodriguez kennende zullen we hier wel weer 10 jaar ofzo op moeten wachten.. Wel redelijk belachelijk trouwens dat het zoontje dat zich door zijn kop schiet nog blijkt te leven na de eindcredits..
Planet Terror bulkt sowieso al van de leuke bijrolletjes. De rol van Bruce Willis is vermakelijk maar ook de aanwezigheid van Fergie is van grote meerwaarde. Die zou eigenlijk eens wat meer moeten opdraven in dit soort werkjes want ook in Nine bewees ze al goed te kunnen fungeren op het grote scherm. De bijrol van Tarantino zelf is natuurlijk ook wel ranzig hilarisch. Ik noemde ze daarjuist al maar wat doet Rose McGowan dit toch ontzettend goed! Ik kan me nog perfect voor de geest halen wanneer zij (en Rodriguez geloof ik) op de Scream Awards van 2006 wat meer over de film kwamen vertellen. Het charisma en uitstraling die ze toen had deed mij al hopen op een geniale rol en ik ben niet teleurgesteld geraakt. Maar bon, er zit nog ander volk in de film en ik wil nu niet dat iemand denkt dat mijn score geheel aan haar performance is te wijten. Zoals gewoonlijk draven er nog altijd wel een paar andere Rodríguez familieleden rond op de set (meestal achter de camera) maar deze keer verschijnt er ook een Rodriguez voor de camera: namelijk Freddy Rodríguez. Het is geen familie van de regisseur maar dat boeit ook niet want Freddy weet de rol van El Wray perfect op zich te nemen. Naast Freddy is er ook nog Rebel Rodriguez (deze keer wel familie) die de rol van Tony op zich mag nemen. Niet echt bijzonder maar soit. Nog iemand die een serieuze indruk weet achter te laten is Marley Shelton als Dakota, al blijft McGowan toch nog net iets cooler. Josh Brolin heeft trouwens ook nog wel een leuke rol.
De versie die ik vroeger had gekeken (de Grindhouse versie dus) duurde minder lang geloof ik maar deze langere versie is me in ieder geval goed bevallen. McGowan en Shelton stelen de show maar de overdrevenheid waaraan de film zich tegoed doet werkt perfect. Qua effecten ziet dit er ook nog eens uitstekend uit maar tegelijkertijd wordt ook de gritty sfeer van weleer benaderd.
Dikke 4*
filmdetails permalink reageer
American Pie Presents: The Book of Love (2009)
dinsdag 17 april, 12:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het slechtste deel uit de taart
Ik dacht eigenlijk altijd dat ik maar een klein deel van de American Pie reeks gezien had maar toen ik een dikke week geleden aan de queeste begon om alle delen te kijken, kwam ik tot de conclusie dat ik alleen maar het deel uit 2009 nog niet had gezien. Qua plot leek dit me eigenlijk de interessantste uit de reeks (althans toch van de vervolgen met nieuwe acteurs) maar gisteren bleek dat dit 7e deel de doodsteek voor de reeks was.
Want eerlijk gezegd, ik vond de vervolgen op zich nog wel vrij vermakelijk. Het niveau van het eerste deel werd natuurlijk nooit gehaald maar er zat altijd wel een voldoende in. Dat is bij The Book of Love dus overduidelijk niet het geval. Waarom? Omdat dit gewoon een film is geworden met vreselijke personages. Laat ik beginnen met de zoveelste Stifler die hierin komt opdraven. Ik heb de andere Stiflers altijd wel leuk gevonden (al kan niemand tippen aan Sean William Scott) maar dit was gewoon verschrikkelijk onleuk. Het droevigste is dan ook de rape scène met een eland die er a) belachelijk slecht uitziet en b) compleet niet grappig is. Maar dat dit een moeilijke zit ging worden qua humor werd al vanaf de degoutante openingsscène duidelijk. Mijn god, waar heb ik weer naar zitten zien.. Gelukkig komt deze Stifler op zich niet erg veel in de film voor maar ook de andere personages zijn te slecht voor woorden. Die dikzak is nog te erg voor woorden met zijn fantasieën. Het wordt dan ook nog compleet belachelijk dat hij op zo'n stomme manier nog de chick weet te scoren. Maar bon, ik denk dat het ondertussen wel duidelijk is geworden dat het qua personages en humor erbarmelijk slecht gesteld is met dit 7e deel. Erg vreemd trouwens ook dat een film die zich zogenaamd profileert als een zoektocht naar bepaalde personen om de Bijbel terug opnieuw in zijn volle glorie te restaureren maar dat dit alleen maar de laatste 10 minuten echt aan bod komt...
Daarmee is het ook wel erg jammer dat ze de rol van Jim zijn vader zo weten te verkloten. Eugene Levy is een acteur die mij alleen maar bekend is van de American Pie reeks en The Man maar juist in die eerste reeks films was hij af en toe erg de moeite waard vanwege de awkward gesprekken. Dit soort rollen passen compleet niet bij zijn personage en Levy weet ze ook totaal niet te benutten, al ligt dat toch sowieso aan het brakke script. De film probeert ook, redelijk wanhopig moet ik zeggen, om eenzelfde sfeer van personages op te bouwen qua vriendengroep maar echt werkelijk iedereen lijkt een enorm slechte afrip te zijn van de personages uit de eerste drie delen. Brandon Hardesty is enorm vervelend als Lube, wat Bug Hall als Rob er in zat te doen is mij nog altijd een raadsel en ook Kevin M. Horton is compleet verwaarloosbaar als Nathan. Het enige waar de reeks nog enigszins de moeite waard is, is voor al het schone vrouwvolk dat in de film rondloopt maar eens je wat minder afgeleid bent door het vele flashen van de boobs, dan valt het nogal snel op dat werkelijk niemand kan acteren. De enige leuke was nog die chick met dat accent maar ik ben sowieso wel een sucker voor dit soort accenten.
Normaal gezien ben ik wel een sucker voor verwijzingen naar andere delen maar zelfs dat weten ze hier te verkloten want het lijkt me wel erg sterk dat alle Stiflers en Cooze de bijbel nodig zullen gehad hebben.. Soit, het mag wel duidelijk zijn dat ik hier nu niet al te hard over te spreken ben. Het plot is ronduit slecht, de personages zijn puur karton en worden gespeeld door een stel bloempotten zonder enige vorm van charisma. Maar het zijn wel mooie bloempotten.
1*
filmdetails permalink reageer
American Pie Presents: Beta House (2007)
Alternatieve titel: American Pie: Beta House, vrijdag 13 april, 19:06 uur
You charged that stripper with a pen like you were gonna shove it in her ass!
Ik weet nog dat ik dit deel van de American Pie reeks indertijd bij zijn release, zo'n 5 jaar geleden dus, had gekeken. Toen was ik er wel voor te vinden maar ik had bij de herziening er eerlijk gezegd wat schrik voor dat ik het nu niet meer ging kunnen waarderen. Mijn filmsmaak is veranderd en de American Pie reeks viel toch een beetje tegen. Gelukkig blijk ik dit toch nog altijd te kunnen waarderen
Dit is in mijn opzicht dan ook één van de beste delen na de eerste twee films. Nu heb ik sowieso wel een zwak voor dit soort college kids go wild films maar dit is gewoon erg leuk. Beta House is een rechtstreeks vervolg op The Naked Mile (dat was me vroeger eigenlijk nooit opgevallen) waardoor de introductie van de personages niet meer nodig is vermits we de belangrijkste toch al kennen. Wel een beetje jammer natuurlijk hoe dit deel zijn voorganger compleet onderuit schopt (in The Naked Mile ging het juist om de relatie tussen Erik en Tracy maar die wordt er hier maar even tussen de soep en de patatten uitgeschreven). Is dat erg? Nah, ik kan er gerust mee leven. Voor de rest is Beta House vooral een film geworden die leuk wordt door de uitdagingen die ondergaan moeten worden. De 50 pledges zijn maar zozo maar de Greek Olympiade vond ik vrij amusant. Hier en daar een verwijzing naar een paar klassiekers zoals Star Wars, Apocalypse Now en The Deer Hunter en voor de rest niet meer dan wat mensen op hun gezicht zien gaan. Deze keer eindelijk ook terug een leuke rol voor Jim zijn vader.
John White komt terug op de proppen als Stifler telg en doet dat wederom hetzelfde zoals in The Naked Mile. Niet slecht maar ook niet bijzonder waardoor het gevoel van de echte Stiflers (Steve en in iets mindere mate Matt) toch nog altijd wel een mankement blijft. Steve Talley komt dan wel weer terug als die andere Stifler, Dwight, maar nooit krijg ik daar het volwaardige Stifler gevoel bij. Op zich heeft hij nog wel een leuke rol maar ik had de indruk dat ik naar een gewoon random college personage zat te kijken. Leuk trouwens om Jaclyn A. Smith als Jill en Jordan Prentice als Rock nog even te zien verschijnen. Voor de rest bevat Beta House, net zoals zijn voorgangers, voornamelijk veel vrouwelijk schoon in de vorm van onder andere Meghan Heffern. Zoals ik daarjuist al zei heeft Eugene Levy hier ook weer een rol in, bizar eigenlijk dat hij in zoveel heeft meegespeeld maar dat heel de wereld hem waarschijnlijk kent van American Pie en The Man, maar ook hij is hier weer redelijk vermakelijk. Zijn momenten zijn niet meer van hetzelfde niveau als in de eerste twee delen maar ach,
het kan er mee door.
Persoonlijk vind ik de beste American Pie tot nu toe, de eerste twee delen niet meegerekend. Het verhaal is redelijk cliché maar de strijd tussen de twee verenigingen verloopt vlot en is vermakelijk om naar te kijken. De cast komt grotendeels uit de vorige film maar doen het gewoon goed en de paar parodieën maken het geheel af.
3.5*
filmdetails permalink reageer
American Pie Presents: The Naked Mile (2006)
donderdag 12 april, 21:50 uur
Amnesty International: is that some kind of rockband?
The Naked Mile was een deel uit de American Pie reeks die ik al meermaals gezien had. Het is naast het eerste deel de enige film uit de reeks die ik op DVD heb en eerlijk gezegd, dit was voor mij altijd één van de betere delen. Het is niet vanwege het vrouwelijke schoon dat het meeste van de tijd naakt door het beeld huppelt maar ik heb gewoon een zwak voor dit soort college kids go wild films. Het was alweer een aantal jaren geleden dat ik dit deel had gezien maar als je de eerste 4 films ziet, dan ben je bijna verplicht om deel 5 zien.
En ja, ik blijf de humor er nog altijd van inzien. In plaats van de gebruikelijke Stifler leden uit de familie krijgen we deze keer een atypische Stifler voorgeschoteld en dat zorgt wel voor eens wat verandering. De Stifler pret word in dit deel nog eens verdubbeld door nog een andere Stifler telg te introduceren maar eerlijk gezegd, hier knelt het schoentje een beetje. Steve Stifler, de originele Stifler dus, was een enorme eikel die dacht dat hij door iedereen geliefd was maar eigenlijk door het merendeel gehaat werd. Matt Stifler, degene uit deel 4, was daar net een beetje anders in maar vooral nog een eikel pur sang. Dwight Stifler, degene uit dit deel dus, gaat net compleet de andere kant op doordat hij juist door iedereen geliefd lijkt te zijn. Niet echt een Stifler zoals we gewoon zijn maar bon, erg storen doet het niet. Voornamelijk omdat het Stifler gevoel nog redelijk goed aanwezig is zoals bij de rugby wedstrijd met de dwergen. Voor de rest zit er nog een half uitgewerkt plot in rond een guilt free pass maar heel dat werkt niet zo enorm goed doordat Tracy zowat een droomvrouw lijkt te zijn qua looks en personaliteit. De rol van Jim's vader viel trouwens wel erg vies tegen. In de andere delen slaagt hij er altijd in om een erg pijnlijke situatie te veroorzaken maar dit is gewoonweg waardeloos.
John White doet het op zich wel redelijk leuk als de meer sullige editie van de Stifler clan. Geen bijzondere performance, dat moet je ook niet verwachten in dit soort films, maar gewoon niet goed en niet slecht. White wordt in de film ondersteund door twee vrienden in de vorm van Jake Siegel als Cooze en Ross Thomas als Ryan en die doen het ook niet al te bijzonder. De world championships zijn nog wel even leuk maar daar blijft het dan ook bij. Eugene Levy is, zoals ik daarjuist al zei, wel een serieuze miscast. Neen, miscast is niet het goede woord hiervoor want dat zou een belediging zijn voor de andere vier films waar hij soms heerlijk uit de hoek komt. Het probleem is dat hij gewoon niet goed gebruikt wordt. Jessy Schram is trouwens wel een erg mooie vrouw, jammer dat haar rol voor de rest maar redelijk beperkt is.
De latere delen uit de American Pie reeks (vanaf dat de cast verandert) worden over het algemeen beschouwd als waardeloze films maar eerlijk gezegd, ik kan ze tot nu toe wel waarderen. Toegegeven, hoogstaand is het niet en het haalt het niveau niet van deel 1 maar het blijft vermakelijk om naar te kijken en meer moet ik op sommige avonden niet hebben.
3*
filmdetails permalink reageer
American Pie Presents Band Camp (2005)
woensdag 11 april, 17:53 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
National Anal Sex Association?
Ik was er eigenlijk van overtuigd dat dit 4e deel uit de American Pie reeks een deel was dat ik nog niet had gezien. Het verbaasde me dan ook gisteravond toen ik de film hier op MovieMeter opzocht, ik hier een stem van mezelf terug vond. Meer zelfs, ik had er blijkbaar al eens een kleinere recensie bijgeschreven maar met alle moeite van de wereld kon ik me niets meer van de film voor de geest halen. Een slecht teken dus maar ik besloot de film toch nog een tweede kans te geven.
Het grote minpunt aan deze eerste spin-off is het feit dat de originele personages niet meer tevoorschijn komen. Ik (en ik denk dat er wel meer zullen geweest zijn) had ergens toch nog gehoopt op een klein bijrolletje van Jim of iemand anders van de vriendengroep uit de vorige delen maar meer dan eens hier en daar een verwijzing komt er niet van. Wie wel terugkeert is Chris Owen als The Sherminator en natuurlijk Eugene Levy als Jim zijn vader. Op zich allemaal wel leuk maar het haalt toch nergens het niveau van de eerste twee delen. Qua humor wordt het allemaal nogal platvloerser en begint de American Pie reeks hier toch al wel wat uitmelkingsverschijnselen te tonen. Gelukkig past de film op zich nog wel mooi in het rijtje van de vorige delen want volgens Michelle waren de periodes in band camp toch wel net iets naughtier dan iedereen verwacht. In dit opzicht is het een redelijk geslaagd vervolg in de reeks dat jammer genoeg wat van zijn kracht kwijtraakt door het wat geforceerde happy end maar bon, dit soort films moet simpelweg goed aflopen.
De eerste American Pie films bevielen me goed doordat Sean William Scott er als Stiffler altijd nog wel een leuke noot in wist te brengen. Bij dit vierde deel is het exit Scott en enter Tad Hilgenbrink. Hij zou zogenaamd de broer van Stiffer moeten spelen (hoewel dit een compleet andere acteur is geworden dan in de voorlopers) maar hij doet dat erg goed. Je hebt het meeste van de tijd het gevoel dat je effectief naar een broer van Stiffler zit te kijken. Erg leuk ook natuurlijk om Eugene Levy nog te zien passeren in de reeks. Het is de vaste persoon die in elke American Pie film komt opduiken (althans toch in degene die ik heb gezien) en hij blijft gewoon erg droog. Arielle Kebbel was al niet zo enorm overtuigend in John Tucker Must Die en dat is hier niet anders. Op zich heeft ze zeker en vast wel haar momenten maar over het algemeen blijft het toch wat een zwakke schakel. Ze komt ook zo enorm plastiek-achtig over. De moment dat ik Jason Earles zie schiet ik altijd in de lach. Waarom? Ik weet het zelf niet goed maar gewoon het feit al dat hij ten tijde van deze film 28 was en er dan nog zo enorm snotterig uitziet vind ik hilarisch.
Op zich heb ik me eigenlijk wel vermaakt maar ik begrijp waarom ik deze film bijna in zijn geheel vergeten was. Hilgenbrink doet het erg goed als een Stiffler en de rest van de cast is van een niveau zoals je dat verwacht in dit soort films. Het gemis aan de vorige cast is overduidelijk maar om eerlijk te zijn, het derde deel was er ook al een tikkeltje teveel aan.
3*
filmdetails permalink reageer
American Wedding (2003)
Alternatieve titel: American Pie: The Wedding, dinsdag 10 april, 20:44 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Well polish my nuts and serve me a milkshake
In mijn marathon om alle American Pie films te herzien ben ik gisteravond aan dit derde deel aangekomen. Het slotstuk van de reeks met de originele personages (althans toch tot een tijd geleden want het nieuwste deel bevat terug alle acteurs) en hier was ik het minst benieuwd naar want in mijn herinnering was dit het minste deel van de trilogie. Gisteravond dus gezien en jammer genoeg werden mijn twijfels waarheid..
Hoewel, nu klink ik wel erg negatief en dat is ook niet de bedoeling want op zich heeft de film wel zijn charme. Met de trouwpartij wordt het nu allemaal op het eerste zicht serieuzer maar dat vertaalt zich jammer genoeg niet naar het niveau van de moppen. Vooral scènes zoals Stifler die hondenstront zit te eten had voor mij echt niet gehoeven. Gelukkig maakt diezelfde Stifler de film op een bepaald moment legendarisch met een geweldige dansscène in een homobar. Ik kon me de scène nog vrij goed voor de geest halen maar dit blijft enorm leuk om naar te kijken. Wat ook wel een minpunt is in dit derde deel is het gebrek aan een aantal belangrijke personages uit de vorige twee delen. Toegegeven, het is redelijk moeilijk om iedereen te kunnen verwerken in dit wel erg flinterdunne trouwverhaal maar types zoals Nadia (die had toch sowieso nog op de proppen mogen komen met de Sherminator), Oz, Heather en Vicky worden toch wel degelijk gemist. Zeker die laatste drie hebben toch altijd een vrij grote rol in de reeks gehad. Voor de rest zitten hier nog wel een aantal leuke knipogen in naar de vorige delen (Kevin die weer eens een toost wilt geven betreffende de next step en dan wordt afgebroken door Finch en Jim maar ook de Finch en Stifler's Mom gaan weer eens van bil)
Ik heb het ondertussen al bij elke American Pie film gezegd die ik heb herzien maar de reden voor mij waarom dit leuk is, is zonder twijfel Sean William Scott. Hoewel hij hier een paar mindere momenten heeft weet hij de film toch weer geheel op eigen handen te dragen. De wisselwerking met Eddie Kaye Thomas als Finch blijft dan ook uitstekend om naar te kijken. Voor de rest doet de cast het weer zoals gewoonlijk en dat is behoorlijk. American Pie 3 bevat ook nog een aantal nieuwe gezichten in de vorm van bijvoorbeeld January Jones. Deze blonde schone heb ik al in meer films zien opduiken (Emma Frost uit X-Men!) en doet het hier dan ook weer meer dan behoorlijk. Ook erg tof natuurlijk dat Eugene Levy hier weer eens even een klein bijrolletje heeft als Jim's vader maar ook hij lijkt nooit meer het niveau van de eerste film te benaderen. Al moet ik toegeven dat de openingsscène toch weer even erg pijnlijk leuk was.
Ik twijfel nog altijd wat over mijn score. De film benadert bijlange niet deel 1 maar komt redelijk in de buurt van deel 2. The Wedding bevat een aantal geweldige scènes maar het is echter het gemis van Tara Reid, Chris Klein, Mena Suvari, ... die ervoor zorgen dat ik hier toch niet even veel aan kwijt kan als aan deel 2. Ben in ieder geval benieuwd hoe The Reunion gaat uitpakken.
3*
filmdetails permalink reageer
American Pie 2 (2001)
maandag 9 april, 20:51 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Johnny West is missing
Het was eigenlijk puur toevallig dat ik besloot om de American Pie nog eens te herzien. Binnenkort draait het nieuwste deel hier in de Belgische cinema en vermits dat deel zich concentreert op de personages uit de eerste drie films, was het maar eens hoog tijd om zeker die delen nog eens te herzien. Het eerste deel stond in mijn herinnering ten boek als een vermakelijke film maar de herziening viel beter mee dan gedacht. Ik was benieuwd of dit ook met het deel 2 ging zijn.
En eerlijk gezegd, de film blijft overeind staan. Zeker als je bekijkt dat dit een vervolg is dat redelijk nauw aansluit op de eerste film maar het verhaal verloopt vlot en de personages worden nog verder uitgediept dan in het eerste deel. Hier zit dan ook de kracht van de film voor mij want ook deze American Pie lijkt net iets meer te bevatten dan soortgenoten in het genre. Het blijft dan enigszins jammer dat dit tweede deel een stuk minder scènes bevat tussen Jim en zijn vader want die maakten het vorige deel bij bij vlagen legendarisch. Gelukkig maakt de scène met de porno tape veel goed maar ook de scène bij het 'lesbische' koppel is één van de beste stukken uit de American Pie reeks. Voor de rest blijft dit natuurlijk een Amerikaanse komedie die voor de rest nooit verrassend uit de hoek komt en hier en daar een levensles wilt tonen maar gelukkig voelt het allemaal nooit echt geforceerd aan. De scène waar ze allemaal even proosten op het eindfeest geeft zelfs even rillingen. Leuk trouwens dat praktisch alle personages uit het vorige deel weer even op de proppen komen zoals de twee stoners.
Sean William Scott blijft de revelatie van deze films. Het personage van de Stiffmeister is ondertussen legendarisch geworden en dat is voornamelijk te wijten aan zijn geweldige performance. Dat is voornamelijk ook dankzij een geweldige Eddie Kaye Thomas die de rol van Finch op zich neemt. Inspelend op de situaties uit het vorige deel met Stiffler's moeder (die gelukkig ook nog even aan het einde van de film tevoorschijn komt) is de chemie tussen de twee erg leuk. Het is ook een groot pluspunt dat de acteurs weer dezelfden zijn uit de voorganger. Jason Biggs blijft enorm leuk als de enorm zenuwachtige Jim en dat lijkt nog beter tot zijn recht te komen wanneer Alyson Hannigan nog op de proppen komt. Blijft toch een heerlijke combinatie die twee. Ook erg fijn dat Eugene Levy weer eens van de partij is. Blijft toch enorm goed in dit soort rollen. Voor de rest doen Chris Klein en Thomas Ian Nicholas weer hetzelfde als in de vorige film maar het wordt toch nog weer wat duidelijker dat dit op zich de minst interessante personages zijn. Wel jammer trouwens dat het bijrolletje van Tara Reid zo enorm klein is want hier had wel een stuk betere verhaallijn ingezeten.
Net iets minder dan het vorige deel maar nog altijd een stuk vermakelijker dan de meeste films in het genre. De kracht zit hem voornamelijk in de geloofwaardige personages en de moppen blijven leuk. Voor een tweede deel blijft dit van een hoog genoeg niveau om te blijven boeien maar dat is voornamelijk ook dankzij een sterke cast.
3.5*
filmdetails permalink reageer
American Pie (1999)
zondag 8 april, 17:49 uur
Suck me beautiful!
De American Pie reeks heb ik altijd wel vermakelijk gevonden, zelfs de latere delen, en met het oog op de nieuwe film die verderop dit jaar uitkomt was ik al een tijd van plan om de reeks eens terug van het begin te kijken want dat was toch al erg lang geleden. Ik zou zelfs niet meer weten wanneer ik deze voor het laatst had gekeken maar toch moet hij indertijd indruk hebben nagelaten want het merendeel van de film kon ik me nog perfect voor de geest halen.
En in dat opzicht is het mooi dat de film nog altijd even vermakelijk uit de hoek komt als zoveel jaar geleden. Bij het meesten van dit soort komedies is er het probleem dat sommige zaken de tand des tijds gewoonweg niet doorstaan maar daar is hier niet al te veel van te merken. Wat daar sowieso mee heeft te maken is het feit dat American Pie niet pijnlijk probeert leuk te zijn door het te geforceerd gebruik van veel te veel pis- en poepgrappen maar zich juist laat leiden door een aantal geweldige personages. De film snijdt een aantal gebruikelijke thema's aan maar het is juist de herkenbaarheid die dit leuk maakt. De vriendengroep bestaat dan ook uit een aantal interessante personages die geen bordkartonnen personages zijn geworden. De mislukte versierder Oz, de schuwe Jim, de weirdo in de vorm van Finch, ... Daar komt dan ook nog eens bij dat de film naast een paar geweldige scènes ook vol zit met een paar, ondertussen legendarische geworden, personages. Jim zijn vader is dan ook het geniaalst in de film, die scènes tussen hem en zijn zoon zijn zo enorm pijnlijk leuk maar ook de o zo foute Stiffmeister is fantastisch. Ik kan zo nog wel even doorgaan maar daar heeft niemand echt behoefte aan denk ik. Mooi ook dat de film zich niet laat vangen aan een gedwongen feelgood einde maar dat het allemaal naturel aanvoelt. Het pact lijkt op het eerste zicht te mislukken maar uiteindelijk valt alles toch op zijn pootjes.
Het filmdebuut van Seann William Scott en dit blijft toch zijn beste rol. De vele afripsels die van zijn personages kwamen in de volgende films kunnen hier niet aan tippen en dat is gewoonweg omdat Scott zich de rol van Stiffler perfect toegeëigend heeft. American Pie was ook de grote doorbraak van Jason Biggs die de rol van Jim speelt en hoewel het een redelijk standaard personage is, doet hij het toch wel erg leuk. Ik zei het daarjuist al maar de momenten die hij deelt met een geweldige Eugene Levy zijn fantastisch. Niets anders dan hulde voor die laatste trouwens. Van Chris Klein heb ik nooit echt zoveel moeten hebben (was ik trouwens de enige die het gevoel had naar Finn uit Glee te zien?) maar ook hij weet zijn personage perfect vorm te geven. Ergens ook jammer dan dat Thomas Ian Nicholas als Kevin de boel een beetje naar beneden trekt. Een op zich niet al te boeiend personage maar Nicholas weet er ook maar weinig in charisma in te verwerken. Dan is Eddie Kaye Thomas als Finch toch wel een stuk beter. Ook langs de vrouwelijke kant is hier wel wat te beleven want de enorm mooie Tara Reid is hier, nog van voor haar mislukte boobjob, aanwezig en doet dat goed. Leuk ook om Alyson Hannigan nog te zien passeren. Ben altijd al een grote Buffy, the Vampire Slayer fan geweest en ondertussen ben ik ook eindelijk aan How I Met Your Mother begonnen maar ze is hier goed op dreef. Geweldige rol trouwens ook nog voor Jennifer Coolidge als Stiffler's moeder.
De film stond al een aantal jaren bij mij op 3.5* maar na gisteren ga ik er toch een halfje bijdoen. Dit eerste deel weet de snaar perfect te raken met een erg vermakelijke mix van situaties en personages. De acteurs doen wat ze moeten doen en alleen de wel bij vlagen erg vreemde soundtrack is een beetje een smet op de pret.
4*
filmdetails permalink reageer
[REC] 3 Génesis (2012)
Alternatieve titel: REC 3 Génesis, donderdag 5 april, 21:42 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Paco Plaza vind de reeks terug opnieuw uit
De eerste Rec film had ik een aantal jaar geleden gezien en daar was ik best wel een grote fan van maar het was pas met de herziening naar aanleiding van het tweede deel dat ik cadeau had gegeven dat het kwartje viel. Rec 1 is één van de beste (misschien zelfs de beste) zombiefilms die ik ooit al had gezien en ik was dan ook enorm benieuwd naar dit 3e deel. Ik was de film eerlijk gezegd een tikkeltje uit het oog verloren maar toen bleek dat dit in de cinema draaide was de keuze al snel gemaakt. In een zaal met amper volk zaten we voor het sluitstuk van de trilogie en één gevoel heerst na de aftiteling. Dit is fantastisch.
En daar verschiet ik toch een beetje van want het is de eerste keer dat er een Rec wordt gemaakt zonder Jaume Balagueró dus ik had schrik dat de reeks hem te hard ging missen maar niets is minder waar. Toegegeven, de film opent misschien iets te traag maar langs de andere kant moeten er, in tegenstelling tot het 2e deel, terug nieuwe personages geïntroduceerd worden. Dit gebeurt via een vermakelijke trouwpartij waarop we op een vlotte en bij wijlen hilarische manier (SpongeJohn!) kennis maken met iedereen. Na deze introductie barst de film compleet los waardoor de ietwat trage aanloop compleet goed wordt gemaakt. De ene na de andere dode valt maar wat vooral het interessantste is aan deze film is dat Plaza een stuk cooler met zijn personages omgaat dan in de andere delen. Het moment waarop Clara een kettingzaag bovenhaalt is dan ook echt ge-ni-aal. Ik weet natuurlijk ook dat dit niet de eerste (zombie)film is waarin dit gebeurt maar verdomme, dit is toch wel erg cool. Ook de kills zijn een stuk inventiever geworden en de liefhebbers van het genre zullen hier dan ook vast en zeker aan hun trekken komen. Rec 3 bouwt tegelijkertijd ook nog voort op de religieuze aspecten die in de voorganger worden geïntroduceerd en doet dat meer dan behoorlijk. Dat de zombies (technisch gezien zijn het geïnfecteerden maar ik schaar het maar onder de noemer zombies vanwege de gemakkelijkheid) verslagen worden vanwege bijbelcitaten is een klein minpuntje maar dat is geheel te verwaarlozen vanwege de talloze andere pluspunten. Ik vraag me af of er nog een vervolg zal komen maar als dat van hetzelfde niveau is dan zeg ik: laat maar komen! Het einde is trouwens ook wel om van te smullen. Ik had eventjes schrik dat ze Clara uiteindelijk gingen laten leven (fantastisch stuk ook waar Koldo haar arm afkapt) maar dat gebeurt gelukkig ook niet en we krijgen één van de beste slotstukken die dit soort films kunnen hebben. Een tikkeltje romantisch en dan de kogelregen die daarop volgt. Heerlijk!
Een geheel nieuwe cast maar Plaza weet ze wel te kiezen! Leticia Dolera als Clara mag voor mij in de groep van coolste vrouwelijke hoofdrollen à la Rose McGowan in Planet Terror komen want oh mijn god, wat een geniale performance! Erg goed ook van Plaza dat hij niet in de gebruikelijke kettingzaag-hapert-nooit val trapt. Ook Diego Martín als Koldo is perfect gecast en de chemie tussen de twee is er overduidelijk. De film kent een hele hoop bijrollen, waarvan de meesten nogal snel uit het beeld verdwijnen maar er is niemand die echt slecht gecast lijkt te zijn. Iedereen doet perfect zijn ding en dit levert een erg sterke cast op. Jammer trouwens dat Ismael Martínez als Rafa het uiteindelijk niet meer zo lang trekt want die was ook erg vermakelijk. Visueel ziet dit er trouwens ook nog altijd even degelijk uit als de andere delen. Het knellende aspect is verdwenen maar Plaza vind nog altijd de kans om de film visueel mooi weer te geven. De schrikmomenten zijn niet meer zo inventief zoals in de voorgangers maar het werkt nog altijd perfect.
Met hoge verwachtingen binnen gegaan en meer dan tevreden buiten gekomen. Rec 3 is in alle opzichten een film met dezelfde elementen als de andere twee maar Plaza weet er zijn eigen mix van te maken. Vooral qua personages (Clara met de kettingzaag en Koldo met de ridder outfit) is dit gewoonweg vermaak van de bovenste plank. Laat dat vierde deel maar komen!
4.5*
filmdetails permalink reageer
Pokémon: The First Movie (1999)
Alternatieve titel: Gekijoban Pokketo Monsuta Miutsu no Gyakushu, woensdag 4 april, 19:07 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
I didn't know Vikings still existed
Pokémon heeft vroeger toch wel een groot deel van mijn jeugd beheerst. Het was niet dat ik er zo'n enorme die-hard was maar ik heb hier toch nog altijd een resem kaarten liggen en ook de reeks heb ik redelijk veel gezien. Deze eerste film ben ik dan, net zoals velen van mijn leeftijdsgenoten, nog in de cinema gaan zien en over het algemeen stond de film bij mij ten boek als een heerlijk stukje nostalgie. Gisteren vond ik deel 1 en 2 voor nog geen euro op good old VHS dus gisteravond maar eens opgezet.
Maar als ik eerlijk moet zijn, het is me toch een tikkeltje tegengevallen. Het begin bracht me wel meteen zoveel jaar terug naar de cinema want net zoals toen is mijn VHS uitgebreid met het kortfilmpje Pikachu's Vacation. Een herinnering die me altijd is bijgebleven doordat mijn moeder met mij de film ging zien maar na een lange dag werken zonder gegeten te hebben in de warme zaal in het slaap was gevallen. Ik neem het ze vast en zeker niet kwalijk want hoewel ik het filmpje vroeger geweldig vond, had ik nu ook zoiets van wat ben ik nu weer aan het kijken. Ik ben nog altijd aan het twijfelen of ik dit filmpje mee in mijn rating zou nemen maar vermits het zo'n 12 jaar geleden op dezelfde manier in de cinema draaide beschouw ik het als een volledig deel in de film. Hierna begint de uiteindelijke film die voornamelijk nogal gekenmerkt wordt door de filosofische nonsens die vooraf gaan. Het is me vroeger schijnbaar nooit opgevallen maar deze eerste film in een reeks van vele probeert wel erg hard een bepaalde moraal in je strot te steken. Het belachelijkste is dan ook het einde waarin duidelijk wordt gemaakt dat Pokémon helemaal niet horen te vechten, althans toch niet op deze manier. Ik kan me geen betere manier bedenken om als maker je eigen film/serie onderuit te schoppen... Net zoals de meesten heb ik trouwens wel de Amerikaanse versie gezien maar het schijnt dat de Japanse versie de verplichte moraal over vechtende Pokémon helemaal niet zou gebruiken? Lijkt me in ieder geval wel een stuk interessanter. Het korte introfilmpje over Mewtwo dat in de cinema niet gezien werd is trouwens ook wel interessant te noemen doordat het de openingsscène een stuk duidelijker maakt.
Qua animatie is dit zowat hetzelfde niveau als de gewone reeks, althans toch in hoeverre dat ik me dat kan herinneren want ook dat is alweer jaren geleden. Via het korte filmpje van Pikachu krijgen we een aantal nieuwe Pokémon te zien maar over het algemeen is dit toch niet zo bijzonder speciaal. Wel altijd leuk natuurlijk om een aantal bekende gezichten terug te zien zoals de cameo van Gary maar ook de aanwezigheid van Ash, Misty en Brock maken erg veel goed. Ik ben opgegroeid met de eerste generatie Pokémon en dit heeft toch nog altijd heel wat meer nostalgie dan de 3e of 4e generatie. Erg tof ook dat ze Jesse en James (het is me pas gisteravond opgevallen dat het een verwijzing is naar de legendarische bandiet Jesse James is) er nog even in hebben gestoken. Voor de rest verschijnen in deze eerste film voornamelijk Pokémon uit de bekendste generatie en dat is wel erg leuk natuurlijk. Vooral Psyduck blijft toch nog altijd geniaal leuk. Ik heb vroeger altijd de serie in het Nederlands gezien maar deze film (en zijn opvolger) heb ik met Nederlandse ondertiteling gekocht maar de stemmen zijn degelijk verzorgd.
Binnenkort deel 2 nog maar eens opzetten. Van deze film kon ik me nog redelijk veel herinneren (dat moment dat Ash versteend werd stond nog altijd in mijn geheugen gegrift) maar het is toch niet zo'n succes geworden als ik had gehoopt. Over het algemeen kan ik wel genieten van dit soort nostalgie (Scooby-Doo, X-Men of Dragon Ball Z bijvoorbeeld) maar dit viel een tikkeltje tegen. Het wordt allemaal iets te serieus opgevat en de leuke sfeer van de serie is niet altijd terug te vinden. Toch blijft dit erg leuk vanwege de aanwezigheid van de eerste 151 Pokémon.
3*
filmdetails permalink reageer
Fury (1936)
maandag 2 april, 10:05 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
The mob doesn't think. It has no mind of its own
Fritz Lang is bij mij altijd een twijfelgeval geweest. Met Metropolis en M heeft hij een aantal klassiekers op zijn naam staan maar langs de andere kant heeft hij mij ook teleurgesteld met Moonfleet en Clash By Night. Fury was de uitgelezen kans om de balans naar één van de twee kanten te laten hellen en met blijdschap kan ik zeggen dat het naar de goede kant is omgeslagen.
Ik had eerlijk gezegd wel mijn twijfels want tot nu toe kon ik alleen maar Lang zijn Duitse werk waarderen en Fury is zijn eerste film die hij maakte nadat hij het Nazi regime in Duitsland ontliep. Het nogal saaie en futloze begin helpt hier dan ook niet echt bij maar gelukkig maakt Lang het daarna enorm goed. Het thema van de film is sowieso interessant te noemen en wordt op zich ook goed uitgewerkt. Vooral het middenstuk waarin Joe gestoord wordt is erg sterk te noemen. Het is dan ook een tikkeltje jammer dat het einde niet in deze lijn verder gaat. Persoonlijk vond ik het erg interessant om te zien hoe Joe zich stil hield en de menigte laat sidderen voor hun straf. Het happy end voelt dan ook wat geforceerd aan doordat de film zich voor de rest niet op die manier laat profileren. Lang maakt dit dan nog een beetje goed door wel te laten zien dat het merendeel van de menigte schuldig wordt bevonden maar toch, mocht het in dezelfde lijn zijn doorgegaan als het middenstuk van de film dan had hier wel eens een 4.5* kunnen inzitten.
Spencer Tracy. Mij alleen bekend van de resem films met Katharine Hepburn waarvan ik alleen nog maar Pat and Mike heb gezien. Na die film had ik besloten om nooit meer een film met hem op te zetten (hoewel dit wel redelijk sterk is uitgedrukt maar je weet wat ik bedoel) want daar is die echt redelijk irritant. Ik had hem hier eerlijk gezegd niet in herkend maar dit doet hij echt uitstekend. Vooral de dreiging die van hem uitgaat wanneer het blijkt dat hij nog leeft is fantastisch. Tracy wordt langs drie kanten ondersteund en één van die kanten is weggelegd voor Sylvia Sidney. Lang geleden gezien in één van Hitchocks beste werken (Sabotage) maar hier is zo maar wat zozo te noemen. Niet dat ze het enorm slecht doet, dat zeker en vast niet maar ik had er niet zo'n wow gevoel bij. Dan zijn Frank Albertson en George Walcott nog net iets van een hoger niveau. Ook Bruce Cabot is trouwens erg sterk als Dawson. Let trouwens ook op Toto uit de Wizard of Oz als Rainbow!
Ik had het niet verwacht maar dit is gewoon één van de beste films van Lang. Het is dat ik M en Metropolis al in geen jaren heb gezien want anders zou ik dit wel als zijn beste werk kunnen zien. Het verhaal zit erg sterk in elkaar, alleen jammer van het saaiere begin en het mindere einde, maar ook de cast is van een hoog niveau.
4*
filmdetails permalink reageer
MovieMeter
Films
