merijn82

Erg goede film met een wat minder einde.

Het opbouwende gedeelte in het begin is noodzakelijk voor het verhaal en (net) niet te lang. De crash is zeer intens in beeld gebracht, zeker voor iemand met vliegangst zoals ik. De scenes op het eiland zijn erg goed. Je leeft helemaal mee met Hanks en hebt door het trage tempo de tijd om te bedenken wat je zelf zou doen in zo'n geval.

Tot aan het reddende schip gaat alles goed, maar dan.. Ik ben er nog niet helemaal uit. Wat ik wel zeker weet, is dat het daarna nog te lang doorgaat. Maar of het genoeg was geweest om bij het verschijnen van het schip al de aftiteling te starten, is maar de vraag. Aan de ene kant vind ik de contrasten in het laatste gedeelte wel waarde toevoegen. Met name de scene waarin Hanks na het etentje de krab en de aansteker bekijkt is veelzeggend. Maar het emotionele gebeuren m.b.t. z'n (ex)vrouw liet me dan weer zoeken naar een teiltje..

Toch wel 4*.

Aardige film maar niet meer dan dat.

Het beste gedeelte is, zoals al vaker genoemd hier, het eerste stuk. Goede sfeer, mooie muziek en uitstekend acteerwerk (dat laatste blijft opzich in de rest van de film ook wel oke). Vanaf de wisseling van perspectief wordt het allemaal minder. Het merendeel van wat we dan te zien krijgen vind ik eigenlijk vrij overbodig en vooral langdradig. Een leuk 'trucje', wat voor mij totaal niet werkt in deze film.

Ook is het voor mij onbegrijpelijk dat we niet te weten komen waarom die twee jongens dat kind meenamen. Dat is toch wel iets wat ik me de hele tijd afvroeg. Daarbij was het einde redelijk over de top, in vergelijking met de rest van de film. Het was me ook volstrekt onduidelijk waarom Jens op het eind het water inliep. Deze onlogische actie sloeg niet echt ergens op, maar het drama moest blijkbaar nog wat verder opgeschroefd worden. Een klein, maar ergerlijk detail.

Ik geef 2,5*, maar het had zoveel meer kunnen zijn..

Wat is normaal?

Dat is een van de vragen waar je je als kijker mee bezig kunt houden, tijdens het zien van Doodslag. De nieuwe film van Kuijpers haakt in op de actualiteit (aanvallen van hulpverleners, ruzie tussen Wilders en Rutte, invloed van media etc.) en zet ons aan het denken zonder direct zelf met het vingertje te wijzen. Iets waar ik wel blij mee was. Het is daardoor een film geworden die na de aftiteling nog wel even door mijn hoofd bleef spoken. Dat is meestal wel een goed teken, al is dat met dit soort thema's wel wat makkelijk te bewerkstelligen.

De wijze waarop Kuijpers zaken uit de maatschappij aan het licht wil brengen is met name in de eerste 'hoofdstukken' goed gedaan. Ook wordt dit wel eens minder subtiel gebracht. Denk bijvoorbeeld aan de scenes op het podium met de cabaretier (waar Theo door zijn intonatie ineens weer zelf de cabaretier leek), waarbij het leek alsof de regisseur tot de kijker sprak. Wel wordt in een van deze scenes op doeltreffende wijze het hypocriete denken van de mens aan ons gepresenteerd. En weer hebben we stof tot nadenken.

Ik wil nog kort even stilstaan bij de gekozen stijlvormen van Kuijpers. De film wordt opgedeeld in hoofdstukken, waarvan een volledig in zwart-wit is. Een opmerkelijke keuze. Het werkte voor mij niet storend en ik interpreteerde het zelf als metafoor voor de kleurloze periode die Max doorliep. Wel voelt het een tikkeltje geforceerd. Net als de hoofdstukindeling. Geen idee wat daar de toegevoegde waarde van is.

Het acteerwerk van Maassen was voor mij, zoals altijd, dik in orde. Ook hier laat hij weer moeiteloos zien hoe getalenteerd hij is. Met name de verandering van onschuldige en lieve knuffelbeer naar de donkere kant van zijn personage (of doorgedraaide kant) is treffend gedaan. Verder vond ik niemand echt opvallend, maar ook zeker niemand storend. Iets wat voor mij al een pluspunt is in een Nederlandse film.

Naar het einde toe neemt de kwaliteit, zoals eerder al aangegeven, wat af. Niet alleen wordt het een en ander minder subtiel gebracht, ook wordt het wat ongeloofwaardiger. Ik vind dat je altijd uit moet kijken door meteen te stellen dat Max niet op deze manier kan doordraaien, maar helemaal logisch vond ik het niet. Zeker gezien de persoon die hij in het begin van de film was.

Verder is het gedeelte rondom de gevoelens die Max voor zijn nieuwe vrouwelijke collega heeft ook niet helemaal goed gedaan wat mij betreft. Het is voor mij wel duidelijk dat hij een soort van verliefd is geworden op haar, maar hoe dit gebracht wordt is te mager en matcht niet echt met het einde.

Al met al zeker geen verkeerde film dit. Het goede zit hem voor mij in het feit dat Kuijpers niet de moraalridder wil uithangen. En verder gaat de film best snel onder de huid zitten. Het is hier en daar gewoon beklemmend. Tel daarbij het goede acteerwerk en de opvallende/verfrissende soundtrack op en ik kom uit op ruim 3,5*.

Na de geweldige film Irréversible was ik ook erg nieuwsgierig geworden naar deze film. Enter the Void heeft het voor mij alleen niet (helemaal) kunnen waarmaken. Een interessant schouwspel, ja. Boeiend totaalplaatje, nee.

Het probleem van Enter the Void zit hem voor mij in het verhaal/de personages en de manier waarop dat verweven is in al het audiovisuele geweld. Voordat de film bij de overlapscene aankomt (de neergeschoten Oscar in het toilet) vond ik het eigenlijk erg goed allemaal. Daarna, en dan zit er net een uur op, vind ik het verhaaltechnisch totaal oninteressant worden. Het sterke en emotionele punt van deze film zou de liefde tussen broer en zus moeten zijn die vroeger na een gruwelijk voorval van elkaar zijn gescheiden. Daar waar Noé toch echt wel op zoek gaat naar het losweken van emotie, komt dit voor mij gewoon niet goed uit de verf. Het flinterdunne plot, weinig sympathieopwekkende personages en het matige acteerwerk van Linda zijn daar debet aan. Ook vind ik dat er van de hak op de tak naar scènes gesprongen wordt, door middel van het dan ook steeds saaier wordende camerawerk. Inzoomen, uitzoomen, wegdraaien, veel kleurtjes... Leuk hoor, maar daar boei je mij niet meer dan tweeënhalf uur mee. Na dat eerste uur kreeg ik dan ook steeds meer het idee dat ik zat te kijken naar een promofilm van Noe's technische kunstjes. Daarbij blijft de film zich in dit 'tweede gedeelte' oeverloos herhalen. Zowel op technisch als op verhalend vlak.

Het zal dan ook geen verrassing: ik vind de fillm gewoon veel te lang duren en ik zat me vaak te vervelen. Als ik zaken zou moeten aanwijzen die er wat mij betreft uitgelaten zouden kunnen worden, zou ik beginnen bij een hoop (voor mij) onbegrepen naaktscènes. Er zit ongetwijfeld een gedachte achter, maar ik zie het niet.

Daar waar Noé in Irréversible op perfecte wijze alle imponerende technische aspecten van grote waarde laat zijn heb ik bij Enter the Void veel meer het gevoel van interessantdoenerij. Mooi en knap gemaakt, maar het voegt allemaal niet zo veel toe aan mijn kijkervaring.

2,0*

Erg goede rol van De Niro in een rustig voortkabbelende film die niet saai wordt. Alleen heel soms vervelend. Bijvoorbeeld tijdens die terugblikken, waar Frank weer even (letterlijk) zijn kinderen van vroeger ziet. Verder heb ik me niet gestoord aan clichemomenten of vals sentiment. Wel is het iets teveel een echte Hollywoodfilm geworden, naar mijn mening. Ik had het bijvoorbeeld niet erg gevonden als het nog wat dramatischer verteld zou worden. Ook had de film wat subtieler gekund hier en daar. Nu lag de achterliggende gedachte er wel erg dik bovenop vaak.

Maar verder prima film, die mede door het spel van De Niro goed overkomt en bij vlagen weet te raken.

3*

Een Europees pareltje..

King of Devil's Island is een zware film die je niet helemaal onberoerd laat. Het thema kennen we natuurlijk: een gewelddadige opstand in een instituut waar een niet deugend regime heerst. Qua verhaal niks nieuws onder de zon, maar hoe het in deze film gebracht wordt is erg indrukwekkend.

Dat is vooral te danken aan het fenomenale acteerwerk van eigenlijk gewoon de totale cast. Wat vind ik het toch altijd mooi om te zien, dat onbekende acteurs mij zo kunnen verrassen. Niks geen bekende namen (op Stellan Skarsgard na), maar is het daarom minder? Nee! Integendeel. Het puike acteerwerk is denk ik wel de voornaamste reden, waarom deze film je bij de strot grijpt.

Wat ook goed is gedaan, is de opbouw van het verhaal. Het mag dan misschien hier en daar wat traag aandoen, boeiend is het altijd. Doordat je bepaalde personages goed leert kennen en er echt de tijd genomen wordt om de beslommeringen die plaatsvinden op het eiland Bastoy aan je te laten zien, hakt het laatste half uur er des te harder in. Wat de jongens allemaal precies misdaan hebben weten we niet (op het stelen uit een kerk na..), maar dat ze op een verkeerde manier behandeld worden is wel duidelijk.

De sfeer in de film is rauw en beklemmend. De afgelegen locatie, de weersomstandigheden en de schitterende muziek werken daar ook goed aan mee. Het is niet de eerste keer dat ik in Europese cinema (en dan vooral in de Scandinavische), de schitterende muziek van het IJslandse Sigur Rós hoor. Heel gek is dat ook niet, want als er nou één band is die zich goed leent voor filmmuziek dan is het deze wel.

Nee ik kan maar weinig negatiefs over deze film melden. Nogmaals, het verhaal biedt niks nieuws en ondanks de aanwezige spanning zal je toch weinig verrast worden in deze film. Maar dat hoeft wat mij betreft ook niet. De uitwerking is uitstekend.

4,5*

Deze dan eindelijk gezien. Laat ik voorop stellen dat het gewoon een goede film is met een afschuwelijk realistisch thema. De film zet je toch wel even aan het denken en laat je met een naar gevoel achter.
Toch vind ik het geen meesterwerk. Het acteerwerk van de twee jonge vrienden is natuurlijk dik en dik in orde. Ook wordt de vriendschap tussen hen mooi weergegeven en gaat de film hier enigszins de diepte in.

Daar waar het gaat om het 'loverboy-gebeuren', schiet de film qua diepgang juist te kort. De shots van hijgende klanten bijvoorbeeld. Niet alleen walgelijk om te zien, maar ook nog eens vrij nutteloos in mijn ogen. Het zou mij bijvoorbeeld veel meer zeggen en raken als je zou zien hoe Lilja psychologisch helemaal gekraakt wordt tijdens een scene met een klant. Niet dat ik dat graag zie, maar dat heeft wat meer impact. Nu raast het allemaal maar als een sneltrein voorbij.

Verder, en dat is hier al wel vaker besproken, vond ik de scene waarin ze de auto van haar moeder achterna rent helemaal niets. Overdramatisch en past wat mij betreft niet bij de rest van de film.

De muziek is natuurlijk ook opvallend. Rammstein, prima keuze voor die scene. Soms iets teveel van die goedkope housebeats, al is dat volgens mij wel typisch iets wat ze daar (ook vandaag de dag nog) veel draaien.

Opmerkelijk overigens dat velen hier vallen over de voorspelbaarheid van deze film. Ja natuurlijk is het een en ander voorspelbaar. Dat vond ik ook. Maar dit is voor mij nou niet echt een type film waarin dat storend werkt. Ik heb bij Lilja 4-ever geen ingenieus plot nodig of rare wendingen. Is bij dit thema toch ook lastig. Wat hadden ze dan moeten doen: Lilja die zich zo tegen het laatste half uur van de film tot op het bot wapent en als een soort Terminator alle loverboys in Zweden neermaait? Of toch liever: eigenlijk is het bij nader inzien toch allemaal niet zo erg, want....jawel...Lilja schijnt een vampier te zijn!! ...Weet ik veel! Om maar aan te geven dat ik niet zo snel zie hoe je dit minder voorspelbaar zou moeten maken.

Ik stoor me trouwens ook ontzettend aan mensen die hier gaan lopen roepen dat sommige dingen in deze film onwaarschijnlijk zijn. Leg je er gewoon bij neer: dit is aan de orde van de dag. Dat het vaak onbegrijpelijk is dat meisjes zo naief kunnen zijn is een andere discussie, maar dat het gebeurt is een feit.

3,5*

Vervelende, rommelige en bij vlagen tenenkrommende vertoning.

Net als bij het topic over de film Avatar, waarbij al wekenlang gesproken wordt over de grafische pracht aan de ene kant en het zwakke verhaal anderzijds, zitten deze twee elementen (verhaal en uiterlijk) mij ook bij The Lovely Bones weer behoorlijk in de weg. Maar dan wel op een iets andere manier.

Ik kon echt totaal niet lekker in de film komen. Steeds als er weer iets neigde naar een dialoog met wat meer diepgang, werd ik weer 'gestoord' door de beelden van het hiernamaals. Dit alles vergezeld door de steeds vervelender wordende voice-over van Susie, een hoop dramatische muziek en oversentimentele scenes. Toegegeven, het is Jackson wel toevertrouwd om een voorstelling van de hemel weer te geven. Lelijk was het allerminst. (Zeker de beelden van de scene waarin Jack zijn boot-in-fles-collectie kapot gooit en waarbij je daadwerkelijk boten tegen een klif kapot ziet varen was erg mooi. Misschien ook wel, omdat deze scene inhoudelijk WEL ergens op slaat in tegenstelling tot de meeste van de 'mooie beelden' in deze film die voor mij geen enkele toegevoegde waarde hebben..) Maar hoe Jackson denkt dat het er na de dood uitziet interesseert mij gewoon zo veel minder dan de potentiele psychologische kant van deze film, namelijk: hoe verwerkt de familie de dood van hun dochter. Vandaar 'potentiele', dit aspect kwam gewoon niet goed uit de verf. Ik had dan ook liever een andere regisseur gezien. Jackson wil niet alleen de focus te veel leggen op zijn uiterlijke kunstjes, hij wil ook nog eens teveel genres in een film proppen waardoor het zeer rommelig wordt. Het is allemaal net iets teveel van het goede. En wat voor mij het belangrijkste doel bij een film met een dergelijk verhaal zou moeten zijn wordt nooit waargemaakt, namelijk schokkend zijn en veel emotie losmaken...Helaas.

Ik hou het op 1,5 tot een krappe 2*. Nou vooruit ik rond het af naar boven. Toch nog genoeg kwaliteit in de film te ontdekken, maar persoonlijk was ik blij dat hij afgelopen was.

Zeer rauwe, harde en naargeestige film die insloeg als een bom en nog wel even op mijn netvlies bleef staan. Alleen daarom al goed geslaagd dus.

Wel zat ik een beetje in tweestrijd over het acteerwerk. Neem nou die Jake. Bij vlagen vond ik hem heel beroerd overkomen; een soms onnatuurlijke manier van tekst opratelen. Ik lees hier wel meer klachten over zijn rol en daar kan ik gedeeltelijk in meegaan. Anderzijds weet hij ook wel weer op realistische wijze een badguy neer te zetten waar je geen greintje sympathie voor zult krijgen. Oke zijn postuur en uiterlijk zitten hem dan wel mee, maar toch vreesde ik af en toe alweer het ergste in bepaalde scenes als hij alleen maar binnenkwam. Zijn hele manier van woede- en geweldsuiting vond ik wel weer goed gedaan.

Hoogtepunt was voor mij de begrafenis van Grace. Eigenlijk vond ik sowieso het gedeelte van de film dat zich op haar focust het beste. Verder was Once Were Warriors voor mij een uitgelezen mogelijkheid om eens wat meer over die Maori te weten te komen (ook na de film nog wat over opgezocht). In het begin ontging de referentie naar deze stam mij nog even en dacht ik vaak: wat een hoop idioten. Zo halverwege begon ik wat meer te beseffen dat het geen 'gewone mensen' zijn (alhoewel het woord maori wel 'gewoon' betekent), maar dat het in deze film om een bepaalde groepering gaat.

Al met al erg goed en indrukwekkend. 4,5 *

Een interessant regiedebuut van Nederlandse bodem.

Ik ging helemaal blanco naar Plan C en wist dus totaal niet wat ik kon verwachten. Dat het dan erg goed uitpakt is altijd een aangename verrassing, zeker omdat ik nog wel eens wat huiverig ben waar het een Nederlandse film betreft.

Ook de hoofdrol van Ruben van der Meer stelde mij van te voren niet echt gerust. Ik ben nou niet bepaald een fan van hem als cabaretier zijnde en heb hem nog weinig als acteur aan het werk gezien. Maar hij doet het prima als de meelijwekkende Roland; een politieagent die in de problemen komt door gokschulden.

Van te voren werd mij door de bioscoopmedewerker vertelt dat deze film veel raakvlakken zou hebben met het werk van de Coen broertjes. En inderdaad is er tijdens het kijken van Plan C wel erg veel vergelijking te ontdekken met Fargo. Niet alleen het verhaal doet er aan denken, ook de wat vreemde types, stugge en ongemakkelijke (maar vaak grappige) dialogen en trage (maar nooit vervelende) opbouw zijn van de partij. Maar is het daarom een goedkope rip-off? Nou nee. De film heeft verder echt wel een eigen smoelwerk en mocht het in de toekomst door velen de 'Nederlandse Fargo' genoemd worden dan lijkt mij dat geen belediging.

Naast Ruben van der Meer worden ook de andere rollen goed vertolkt. Ton Kas en Rene van 't Hof doen het geweldig als de twee criminelen die de hoofdpersoon bijstaan bij zijn zoektocht naar het geld om de schokgulden te kunnen aflossen. Sowieso zijn de scenes waarin deze drie met elkaar te zien zijn het leukste. Of eigenlijk zijn de allerleukste momenten die waarin Kas en Van 't Hof samen in actie komen. De dialogen naderen een absurdistisch niveau en de acteurs groeien zichtbaar in hun rollen gedurende de film. In het begin willen de stuntelige en aarzelende dialogen nog wel eens onnatuurlijk overkomen (vooral bij Ruben van der Meer) en ik vroeg me even af of het wel goed uit zou pakken. Maar dat doet het uiteindelijk zeker. De komisch geschreven dialogen in combinatie met de juiste timing in het acteerwerk zorgen er voor dat weinig opzienbarende gebeurtenissen en handelingen een genot om naar te kijken worden. Knap gedaan.

Al met al heb ik echt genoten van dit tragikomisch en melancholisch aandoenend misdaadfilmpje. Ondanks het wat te makkelijke einde krijgt Plan C van mij vier sterren. Dit is nou precies het soort film waar ik voor te porren ben: ingetogen en subtiel kabbelt het verhaal aangenaam voort. Ik ben benieuwd wat we nog meer te zien krijgen van Max Porcelijn.

Goed, maar meer ook niet wat mij betreft..

Ik heb het boek niet gelezen, maar aangezien ik hier en daar lees dat de film het oorspronkelijke medium nauw volgt ben ik dat ook zeker niet van plan. Dat was namelijk het grootste mankement aan deze film: het verhaal.
Toegegeven, de film ziet er schitterend uit. De 'wasteland' (om maar even een term te gebruiken uit de game Fallout 3, waar ik steeds aan moest denken bij deze film) is prachtig vormgegeven met minimaal kleurgebruik in een deprimerende setting. Erg geloofwaardig allemaal. Ook de spanningselementen van The Road vond ik meer dan behoorlijk. Ik zat toch wel aan de buis gekluisterd als vader en zoon weer benaderd werden door 'de kwaden', ondanks dat het verhaaltechnisch niet veel te betekenen had.

Het acteerwerk van Mortensen vond ik meer dan in orde. Het jongetje daarentegen weet mij niet te overtuigen. Nou moet ik erbij vermelden dat ik me al snel stoor aan kindacteurs en ook deze keer was dat het geval. Ik geloofde hem gewoon niet en uiteraard ging het kleine kind weer de moraliserende wijsneus uithangen. Daarbij zag hij er, in tegenstelling tot zijn vader, ook nog eens veel te goed en gezond uit gedurende de film.

Kom ik toch weer even bij het verhaal terug. Doordat de film weinig diepgaand is, evenals dat de personages niet erg diep worden uitgewerkt, werd het voor mij af en toe wat saai. Ook leidt de film tot niks. Keerzijde is wel dat deze film zich leent voor het ontwikkelen van een sterke eigen interpretatie, wat dan wel weer goed werkt. En ook het 'niet-Hollywoodse' gevoel wat je krijgt tijdens het kijken van The Road (op het sentimentele eind na, wat daardoor ook totaal niet goed aansluit op de rest van de film) verdient een pluim.

Ik wist eigenlijk na een kwartier al dat deze film onmogelijk met een voor mij bevredigend einde zou kunnen komen. En dat bleek ook wel. Het lijk van z'n pa is nog warm en er staat al een nieuwe familie op het jongetje te wachten. En dat terwijl ze voor de rest zo goed als niemand tegen zijn gekomen tijdens de rest van de film. Maar o wacht, ze hadden het jongetje gevolgd... Ja, zo kan ik ook nog wel een einde van een film/boek verzinnen.

Het is een beetje een hak-op-de-tak-verhaal aan het worden van mijn kant, maar het komt er op neer dat ik het al met al een goede film vond die mij hier en daar wel wist te raken, maar soms ook wat teleurstelde. Wel denk ik dat uit deze boekverfilming zo'n beetje het maximale is gehaald.

3,5*

Goede en interessante film met uitmuntend acteerwerk.

Uiteraard begin ik met het benoemen van het spel van Fassbender. Hoe hij de eenzame, verslaafde en gefrustreerde Brandon neerzet is in één woord fenomenaal. Daar heeft hij overigens lang niet altijd woorden voor nodig. Zijn gezichtsuitdrukking en houding verraden vaak genoeg over zijn gemoedstoestand en het is ontzettend knap om te zien hoe dat naarmate de film vordert steeds een tikkeltje intenser wordt. Ik had geen idee dat hij hiertoe in staat was. Ik heb een paar films gezien met Fassbender in de hoofdrol, maar als je hem bijvoorbeeld in Eden Lake aan het werk ziet dan is het allemaal maar doorsnee. Zo'n rol als deze is hem blijkbaar op het lijf geschreven. Nu ook snel maar eens Hunger gaan bekijken.

Naast dat het acteerwerk voor mij het grootste gedeelte van de film maakt, zitten er op filmisch gebied ook een aantal zeer interessant geschoten scènes in. De meest in het oog springende was voor mij de hardlopende Brandon. Maar zo waren er nog wel meer. Ook de beklemmende muziek vond ik een pluspunt.
Dat Shame een zeer vakkundig gemaakte film is neemt niet weg dat het hier en daar een beetje langdradig wordt. Natuurlijk ontkom je bij het neerzetten van een verslaafde niet aan een bepaalde sleur en terugkerende rituelen, maar er had wat mij betreft iets meer 'verhaal' aan toegevoegd kunnen worden. Zo had ik het bijvoorbeeld niet vreemd gevonden als Brandon zijn baan op de tocht zou komen te staan. Alleen al die porno op zijn PC was al aanleiding tot wat meer onderzoek geweest. En zo kan ik nog wel wat toevoegingen verzinnen om het geheel wat vlotter te maken.

Ik vond het verder niet storend dat de zelfmoord van zijn zus wordt 'gebruikt' om de film een bepaalde richting op te duwen. Ik denk dat ernstig verslaafde mensen zoals Brandon inderdaad alleen maar door middel van een bepaalde gebeurtenis wakker geschud kunnen worden. Wat ik verder fijn vond is dat er weinig bekend werd gemaakt over de achtergrond van broer en zus. Daar heb ik als kijker liever zelf een idee bij. Overigens zie ik het einde van de film als volgt:
Na de zelfmoordpoging van zijn zus is het duidelijk dat Brandon inziet dat het zo niet verder kan (dat interpreteerde ik op deze manier door met name de scène waarin hij wanhopig en huilend in de regen ter aarde stort) en dat hij zijn situatie wil gaan verbeteren. Dat hij die plannen heeft blijkt ook al uit de scène waarin hij al zijn spullen weggooit overigens. Op het laatst, in de metro, lijkt het erop alsof hij bewust niet achter de vrouw met wie hij veelvuldig oogcontact heeft aangaat. Hij wil het zo niet meer. Of iemand als Brandon dit allemaal zo maar even (zonder hulp) kan veranderen is een tweede...

Al met al een erg goede film. Hier en daar dus wat traag, maar over het algemeen bleef ik toch geboeid kijken en heb ik met name van het acteerwerk kunnen genieten. Waar ik mij ook mee heb vermaakt is dat er een aantal nietsvermoedende stelletjes hun valentijnsdag/valentijnsdate bij deze film wilde vieren. Het 'wat een kutfilm' was dan ook veelvuldig te horen tijdens de aftiteling, in de zaal waar ik gisteren zat.

4*

Dit is toch wel erg slecht zeg.

Sowieso heb ik in deze film het slechtste acteerwerk ooit mogen aanschouwen, namelijk de rol van de jonge Waldemar. Dit kon toch echt niet zeg, heb me dood gelachen. Maar ook de oude Waldemar krijgt een onvoldoende. En vele bijrollen ook. Wat te denken van de tenenkrommende 'Duitsers' (want dat waren ze niet echt.). En dan die laatste scène met die twee jochies, sowieso een einde wat te belachelijk voor woorden is. Nee, de enige die nog enigszins door de beugel kon, was Rika.
Maar het lag niet alleen aan het acteerwerk, maar misschien nog wel meer aan de dialogen. Je mag dit van sommigen hier niet zeggen, maar dit valt me echt in heel erg veel Nederlandse films op. Hoe plastic de teksten wel niet zijn en hoe stroef ze lopen. Nee dit was lachwekkend.

Verder heb ik het niet zo op boekverfilmingen. En waarom dat is, wordt ook in deze film weer duidelijk. De film neemt veel te veel hooi op zijn vork om het gehele verhaal van het boek te kunnen vertellen. Het zit veel te vol gepropt met gebeurtenissen. Het springt maar in de tijd en vergeet wat meer de diepte in te gaan. Van mij had het gehele oorlogsaspect zo geschrapt kunnen worden in deze film. Dan had de rest wat meer uitgediept kunnen worden. Maarja het hele boek moet er in hè..

Hij stond al lang op mijn 'nog-te-zien-lijst' en het is er eindelijk (met veel uitstellen) van gekomen. Maar wat viel dit tegen zeg. Oh, schiet me ineens nog die eindscène op de boot te binnen. Wat zag dat er slecht uit zeg, gênant gewoon.
Al met al een echte prul. En dan te bedenken dat ik recentelijk wel weer twee heerlijke films uit België heb gezien (Rundskop en Hasta la Vista). Daar kunnen ze het blijkbaar wel of hebben ze wat meer artistieke vrijheid/meer budget wellicht..

Maar goed, nooit meer Sonny Boy voor mij!
1*

Ontzettend sterke film dit.

In het begin is het allemaal wat rommelig en onduidelijk, maar nooit op een vervelende manier. De bijbehorende cinematografie sluit goed aan bij de toestand waarin Eva zich verkeerd. Ook de muziek is perfect gekozen. Op audiovisueel gebied blijft de film sowieso de gehele speelduur erg sterk.

Natuurlijk moet ook even worden stilgestaan bij het sublieme acteerwerk van velen en dan met name de jonge Kevin en Eva. Maar eigenlijk worden alle rollen wel uitstekend en puur gespeeld.

Wat ook een pluim verdient is de manier waarop met tijd gespeeld wordt. Zoals eerder gezegd oogt het op het eerste gezicht verwarrend, maar komen bepaalde dingen zo goed samen dat het dat eigenlijk niet is. Ook de toesleep naar de uiteindelijke climax van het schooldrama wordt subliem ingevuld.

Verder zat ik een beetje te lezen op deze pagina en moet ik zeggen dat ik het wel met Reinbo eens ben. Ook ik had tijdens (en na) de film wel sterk het gevoel dat het kereltje allang een keer bij een kinderpsychiater had moeten zitten. Of op zijn minst bij een andere hulpverlenende instantie. Je hoeft volgens mij geen opvoedkundige of gedragsdeskundige te zijn om op te merken dat het gedrag van dit kind niet klopte. Ik zal het verder niet al te veel als minpunt meewegen, daar waar je nooit kan begrijpen en bepalen hoe andere mensen met zo'n situatie omgaan.

Ik kom uiteindelijk op 4,5* uit. Voor mij één van de beste films van 2011. Zo niet de beste.

PS, wat had die openingsscene nou eigenlijk te betekenen? Die drukte tijdens het tomatengevecht? En ook in de rest van de film zie je nog wat dingen terug die relateren aan tomaten. Was dit gewoon puur om je op het verkeerde been te zetten voor wat betreft de daad van Kevin? Of was het een droombeeld? Ik zat zelf gedurende de film te bedenken dat Kevin iets ergs gedaan zou hebben, op vakantie tijdens een bezoek aan dat tomatengevecht ofzo.

Wrang, zwartgallig, bizar en toch grappig. Woorden die goed passen bij Welcome to the dollhouse en bij Solondz.

Matarazzo speelt op indrukwekkende wijze het meisje Dawn, in wiens leven het allemaal niet echt meezit. Gaandeweg de film kreeg ik steeds meer sympathie voor de hoofdpersoon (alhoewel ze niet altijd vrijuit gaat) en meer walging richting de andere personages. De onderwerpen die voorbij komen zijn soms vrij zwaar, maar passen goed binnen de algehele sfeer die de film met zich meebrengt.

Wat verder opviel was de goed gekozen soundtrack.
Wel gaat het verhaal op een gegeven moment een beetje van de hak op de tak en voelt het wat gehaast aan hier en daar (met name het gedeelte rondom de ontvoering van Missy). Dit is zo'n film die van mij iets langer had mogen duren en nog meer de diepte in had kunnen gaan.
Het einde is dan wel weer oke.

Ik geef 4*.

Ik sluit me toch wel een beetje aan bij Koerok en SnakeDoc. Deze film bezit bijzondere kwaliteiten, maar kan helaas niet de gehele speelduur boeien.

Laat ik beginnen met het meest opvallende van de film: het acteerwerk van Lawrence. Dat is in één woord fenomenaal te noemen. Zo echt en puur en daardoor zeer geloofwaardig. Ook de armoedige setting van het verhaal komt goed uit de verf en weet indruk te maken.
Het knelpunt van Winter's Bone zit hem mij in het mystery. Doordat er maar weinig echt duidelijk wordt en het verhaal zeer weinig om handen heeft is het voor mij gewoon niet interessant geworden. Ik denk zelfs dat ik de film beter had gevonden als dat hele mysterie rond die pa weggelaten was en ik 100 minuten lang had gekeken naar een meisje van 17 die zich in deze omstandigheden moet zien te redden.

Er blijft natuurlijk genoeg over om deze film toch gewoon 3,5 * te geven.