Airbakke

Zeer mooie, creatieve animatiefilm die vooral zeer mooi is.
De zwarte figuren en kleurrijke achtergronden laten de prent zeer modern overkomen.
Geniaal ook dat Aladdin een 'subplot' is in dit verhaal.
Maar al bij al is het verhaal niet altijd mijn ding..
Daarom een 3 die dicht naar de 3,5 neigt,
maar de film kan gewoon niet meten aan al de films die bij de 3,5's staan.

Deze deed me een beetje denken aan 'The Champion' van onze goede vriend Charlie Chaplin.
Volgens mij ook allebei een 3 waard. Mindere Keaton, nooit echt hard moeten lachen, gewoon toffe, leuke film maar ook teleurstellend. Na 'Go West' en deze lijkt het alsof de slapstick in het kamp van Keaton zijn magie aan het verliezen is. Maar niets is minder waar want dit jaar nog zou het zeer goed 'The General' nog uitkomen.
Hopelijk breken 'College' en 'Steamboat Bill, Jr.' nog potten maar dat wordt dan maar bang afwachten.
Ooja bijna vergeten, volgens mijn broer is 'The Cameraman' de tweede beste.

Deze film was tof maar samen met 'Go West' gewoon wat minder dan de rest.

Dit was dus duidelijk niet mijn ding en ik ga er geen woorden aan vuil maken.
De film was in ieder geval zeer episch.

Toch nog even een voor zichzelf sprekende citaat uit de film:

"Unchain that slave, he has the spirit of a free man"

Zeer mooi gemonteerde film die mij hard wist te boeien en een soort van inkijk heeft gegeven hoe het er aan toe moest gegaan hebben in de Weimarrepubliek.

Ik heb al veel zin in Chelovek's Kino-Apparatom!

Ik kan Onderhond wel echt volgen in dit, heel teleurstellende scène en overdramatische muziek en acteerwerk. Daarbij kwam het bij mij zeer verkeerd en stereotypisch over, zo die manne die al die brave mensjes zo op stang jagen. En dan nog op een trap, ongelukken verzekerd.
The One Ring heeft ook gelijk dat de film visueel niet zo bijzonder is als we kijken naar andere films uit dit tijdperk. Maar ergens heeft deze film mij toch kunnen raken en dat heeft voor een 3 gezorgd. De film heeft een razende snelheid en is niet lelijk om aan te zien. Sommige scènes blijven ook echt hangen, ziemaden in het vlees. Als propagandafilm is hij zeker meer dan geslaagd. Buiten de belachelijk zwart-witte propagandistische kijk op de opstand in 1905 is dit toch een zeer interessante film.
Wel een teleurstelling na het geweldige Stachka, deze film kwam bij mij veel realistischer over en was een perfect uiteenzetting van het concept 'Staken', vanuit het standpunt van de arbeider dan weliswaar. Daar paste dan ook die stereotypering van de hogere klasse ook meer.

Oppervlakkige maar fascinerende film.
3, neigend naar 2,5

De beursscène vond ik geniaal.
Daarna daalde de geloofwaardigheid vond ik wel want meneer kon extreem goed hypnotiseren en das soms wel iets te gemakkelijk.
Niet tegenstaande is dit wel een extreem goede film en zeker het aanraden waard, volgens mij één van de meesterwerken in het lange oeuvre van Lang.

Vier

Nog nooit zo enthousiast geweest tijdens een film om daarna superteleurgesteld te zijn.

Deze film verbaasde mij vanaf het begin en het leek mij bijna een droge zwarte psychologische tragikomedie te worden, en dat is toevallig één van mijn lievelingsgenres. In plaats daarvan kreeg ik bijna een vervolg op het onrealistische 'alles komt goed' Sunrise: A Song of Two Humans voorgeschoteld.

Eerst krijgen we een mooi huwelijkstafereel op ons bord waar de liefde ver te zoeken is, wat volgens mij zeer normaal is bij een koppel dat al lang samenleeft. De man denkt dat hij alles mag en bekritiseert iedereen er op los, hij brengt namelijk geld in het laatje! Heerlijk zwart maar o zo waar. Later zal de man toegeven dat hij fout zat, okee dit vond ik raar maar toen was het verhaal nog niet ten einde dus het kon nog geniaal aflopen. Misschien even vermelden dat ik persoonlijk in een film zoveel mogelijk realiteit zoek, zo ver dat je je begint af te vragen of het wel een film is à la 'Woman under the Influence'. Wat ik ook heel hard apprecieer is een film vol filosofische hersenspinsels of een sterke symbolische confronterende boodschap. Bijgevolg hou ik bijvoorbeeld veel van Ingmar Bergman zijn films. Ik vind het epische melodrama niet zo leuk, met zijn stereotypen 'goed' en 'kwaad' om dan in een rechte lijn met sommige ups en downs naar een mooi einde te kunnen functioneren. Ik gebruik 'functioneren' omdat in films meestal alle scènes in functie staan van het einde en dat is niet zo realistisch. Dat maakt de film voorspelbaar en het ergste van al 'maar een film'. Okee, nu we deze uitleg achter de rug hebben, zal je begrijpen waarom de film bij het einde van een 4,5 naar een 3 afzakte... De film schitterde door zijn soberheid in decor en dialoog, de belerende oude opvoedster was er één waarvan we sowieso in het leven er al zeker meer dan één zijn tegengekomen. De vrouw die helemaal geacculturaliseerd is aan het leven met haar man, heeft mooi niet goed door waarom ze eigenlijk haar man zou moeten straffen. Dus ik dacht, wauw Carl heeft het hier mooi door en is redelijk revolutionair in zijn script. De vrouw verlaat de man en de man voelt de gevolgen. Zijn pantoffeltjes hebben niet meer lekker warm, zijn boterhammetjes worden niet meer zo dik besmeerd, etc... Uiteindelijk komt de vrouw terug en alles is terug koek en ei, ze krijgen zelfs geld in hun schoot gesmeten om een winkel over te nemen! Maakt dat mee! hmmm ofwel is dit een open einde.. maar ik denk dat Dreyer zijn bedoeling spijtig genoeg gewoon een moraliserend verhaal was. Het einde dat ik graag gezien had was het hervallen van de man wat logisch en realistisch is. In de plaats levert hij een conventionele film af die de waarde van het huwelijk weer bevestigd... Dus alle echtgenoten die deze film zullen zien, zullen zichzelf herkennen en de film eindigen met een glimlach en bevestigende dikke knuffel. Dit is ook de reden waarom Sunrise zo'n goede punten krijgt, montage en beelden buiten beschouwing gelaten dan. Mensen die vast in hun huwelijk zitten, zien liever dit soort films dan bijvoorbeeld films zoals ik zeg maar iets 'Happiness' of 'American Beauty' of zo. Ik ben nu wel misschien nogal vergaande conclusies aan het maken en misschien zelfs zelf stereotypen aan het schetsen. Maar ja, ik ben ook maar menselijk en daarom probeer ik te veralgemenen door zo een beter zicht op mijn gedachten over de mens te creëren, het is mooi als een film dit kan overstijgen.

Schitterende sfeeropbouw en een mooie familieschetsing zoals de scandinaviers dat zo goed kunnen, maar een ietwat teleurstellend einde.

3

Vond ik ook wel leuk!

Voor de rest vond ik het maar een matige film, ik ben precies ni zo ne 'Murnau'-mens.
Veel onnodig theatraal gedoe en veel te veel romantiek naar mijn goesting. Ik had nochtans uitgekeken om deze film te zien, maar weeral toch fel teleurgesteld. Het eerste halfuur was nog het beste, zoals velen hier voor mij ook al hadden vermeld. Daarna krijgen we een beetje een platte love story. Murnau toch.
Alhoewel ik 'Der Letzte Mann' geweldig vond, omdat deze uitblonk in zijn simpelheid en realiteit buiten dan het hilarische einde, vond ik de drie andere films die ik van hem heb gezien, saai en echt niet mijn 'cup of tea'. Soms heb ik het gevoel dat mensen bij dit soort films het slechte overacteren en het nogal oppervlakkige sprookjesachtige verhaal goed praten door te zeggen: 'das wel ne film van de jaren 20 he!' (ik denk dan nog meer aan 'The Phantom of the opera' (1925) en 'Ben-Hur' (1925) met hun belachelijk slecht verhaal). Decor en kostuums kunnen misschien mooi zijn, maar ik vind dat een film moet kunnen verbazen en laten meevoelen met personages. Ik had bij deze film een afstandelijk gevoel dat ik herkende van de 'Nibelungen' (1924) waar dat eigenlijk nog erger was. Maar ja, ik vind melodrama dan ook vaak tegenvallen, ieder zijn ding zeker.
Al bij al is het natuurlijk geen superslechte film, hij is ook juist niet gebuisd, omdat het echt wel verschillende mooie scenes bevat en hij veel invloed heeft gehad. Al bij al keek de film ook nog wel lekker weg, buiten dan enkele saaie stukken.
Ik vind gewoon dat er een gigantisch groot verschil is tussen dit soort films en bijvoorbeeld 'Greed' (1925), 'Metropolis' (1927) of Murnau zijn 'Der Letzte Mann' (1924). Die gaan toch een stuk dieper volgens mij (en deze zijn van dezelfde periode!).

Het zal wel gewoon mijn afkeer voor religieuze fantasy en oppervlakkige romantiek zijn.

2,5

Vreemd dat er hier mensen zijn die een specifieke en logische reden willen geven aan het feit dat deze prent gefilmd is met een handcamera. Er wordt hier natuurlijk niet gefilmd door een lid van de familie, dat is toch duidelijk. Volgens mij was het ook absoluut niet storend en gaf het juist een meerwaarde aan de film. Als kijker voelde ik me des te meer betrokken bij het familiegebeuren zo. Ik werd helemaal meegezogen door het verhaal. Heel mooi hoe de karakters subtiel worden uitgewerkt in deze film. Zeer goed geacteerd volgens mij, ik vond het nooit onnatuurlijk en ik kon me goed inleven in de verschillende personages. Ik raad iedereen aan om dit kleine meesterwerkje een kans te geven. De film liet een felle indruk na. Zelden heb ik me zo boos gemaakt op een personage uit een film. Ik ben deze film begonnen zonder voorkennis en vond het verhaal zeer onvoorspelbaar wat zeer plezant was. Topfilm!
5 sterren

Dezelfde rijke Harold als in Why Worry, allee ja dat 'miljonair' typetje van hem kan me toch niet constant boeien precies, want ik vind die en deze beiden wat minder dan de rest. Sommige goede moppen maar ik vond die bende domme criminelen toch niet zo hilarisch als bijvoorbeeld The One Ring.
Al bij al geen slechte film en het smaakt sowieso naar meer.. ('The Kid Brother'..)

Dit was precies een propagandafilm voor de psychoanalyse van Freud, en dat tot in het belachelijke, met het einde als toppunt wanneer alles terug koek en ei is met de neef van zijn vrouw met een bevestigende knuffel.
Nee, het werkte niet bij mij, wel soms mooie surreële droomsequenties gezien.
Ik heb nu ook wel zin gekregen in meer Pabst dus zon slechte film kan het niet zijn.

Een voldoende, 2,5. Ik zou blij zijn bij een moeilijk examen.

Dat deze film een grote rol heeft gespeeld in het neorealisme snap ik, maar de link met de Nouvelle Vague en Godard snap ik niet zo goed? Leergierig als ik ben, vraag ik je om meer uitleg. Verklaar je nader.
Ik hoop dat je mijn bericht leest, want ik zie juist dat jou opmerking dateert van twee jaar geleden.
Als iemand anders een antwoord op mijn vraag kan geven, aarzel niet!
Alvast bedankt!

Trouwens, de film is een goed tijdsdocument en geeft ondanks de volgens mij wat mindere acteerprestaties, een goede inkijk in het naoorlogse Duitsland. Kwestie van ook even mijn mening over de film te geven.

Moeilijkste stem ooit.

Ik hou van de stomme film, er zijn er echt geniale die niets van hun kracht door hun ouderdom verloren zijn maar aan de andere kant kunnen ze soms echt wel een beetje tegenvallen...

Eerst wat positieve punten.
Paul wegener's Der Golem heeft zeer mooie decors en vormgeving. Ik vind het Duits expressionistisch sfeertje echt te gek.

Maar net zoals bij Fritz Lang's Nibelungen, vind ik het verhaal totaal niet meeslepend.
Wendyvortex heeft het nog wel bij het rechte eind dat de film te afstandelijk is.
De personages zijn te statisch en te theatraal en te ver van mijn bed in mijn gevoel.
Allessinds denk ik wel dat deze prent bij andere mensen wel kan aanslaan natuurlijk maar bij mij is dat niet het geval.

Metropolis, Das Cabinet des Dr. Caligari, Dr. Mabuse, Der Mude Tod en in mindere mate Nosferatu zijn betere films in dit genre.

Ik ben toch zeer blij dat ik deze film gezien heb en ga nu verder met mijn jaren 20 filmavontuur met als volgende Griffith's Way Down East.

Meesterlijke film die het tijdloze thema van hebzucht aansnijdt en daardoor nu nog altijd zo meeslepend en fascinerend (en confronterend) is.

Ik weet nog dat ik om 4u 's nachts dacht: 'Kom ik kijk rap al een stukje' en vastgekluisterd zat aan mijn beeldscherm tot de ochtend. Ik raad iedereen aan om de 4 uur durende versie te zien! Ik zou het verhaal echt veel minder waarderen denk ik als de subplotten, die aan de hand van stills worden uitgelegd, zouden ontbreken. De verminking van deze prachtige film door de filmstudio is dan ook een schande. Als ik Stroheim was, zou ik dat echt superkut gevonden hebben. Maar ja, uiteindelijk vind ik de gerestaureerde versie wel goed gelukt en met een beetje goede wil, beleef je echt een steengoede film die van de bovenste plank komt! Tot nu toe mijn beste film uit de jaren 20.

Een 5 en op 1 in mijn top 10 tot en met 1926.

Super lachen film en het deed me een beetje denken aan Monty Python.
Ik vond de humor echt goed en was verbaasd om dit soort humor in een jaren 20 film te mogen aantreffen. De film is zodanig goed dat hij voor dat je het weet al gedaan is.
Een dikke aanrader!
Hopla, we doen eens zot, 4,5!

Deze film heeft mij laten zien hoe een goede acteur Lon Chaney is, dit wordt dan nog eens bevestigd door 'The Penalty' en in mindere mate 'Blackbird'. Spijtig dat in films zoals 'The Hunchback of Notredam' en 'The Phantom of the Opera' hij zijn acteerprestaties niet kan laten doorschijnen door zijn rol als 'monster' en zijn derover gaande makeup en kostuum.
In deze film daarentegen toont hij wat hij waard is en regisseur Victor Sjöström speelt daar uitstekend op in.
Ik zie al uit naar 'The Unknown', 'West of Zanzibar' en vooral 'Laugh, Clown, Laugh'!

4 uitstekende sterren.

Mooie ski-scène.

Rare maar zeer indrukwekkende film! Ik kon niet altijd even goed volgen.
Maar ik denk dat je bij dit soort films niet te veel moet twijfelen en gewoon moet gaan voor de eerste mogelijke interpretaties die in je opkomen.
De film weet toch niet gans te overtuigen door zijn ingewikkeldheid en ja, misschien toch wel ook de schade die hij heeft moeten ondergaan door de tand des tijds.

Een 3 die spijtig genoeg misschien meer de neiging heeft om naar een 2,5 af te zakken, tscheelt niet veel maar voorlopig dus een krappe 3.

Schitterende film van Lubitsch.
Ik vind het heerlijk hoe hij het decadente volkje van de 'hoge middenklasse' in deze film weergeeft.
Daarbij is het verhaal zeker te smaken. Het grappige is dat ik voor de film begon totaal niet wist wat een 'fan' was. Totaal onvoorbereid begon ik aan deze film en het was liefde op het eerste zicht.
Dit is in enige zin al een aanleiding tot de geniale prenten die hij later nog zal afleveren.

Een 4

en kom op zeg! 3 stemmen is belachelijk weinig!

Een 'fan' is trouwens zo ne waaier..

Schitterende muziek van Schubert ('Piano-Trio in E-Flat')..
Maar dat zal misschien toevallig bij de versie geweest zijn die ik heb gezien.
Voor de rest een redelijk platte film die op momenten wel grappig is omwille van het hele onderwerp, dinosaurussen in het Amazonewoud, geniaal!
Nu, het nadeel wel was dat ik sensatiegewijs aan het wachten was op het moment wanneer de eerste dinosaurus in beeld kwam. Ik was een beetje teleurgesteld wat ik wel kon voorspellen uiteindelijk. Stop-Motion is hier een beetje vreemd ook al werkt het in andere films extreem goed ('Fantastic Mr. Fox', de kortfilms van Starewicz, Wallace and Grommit...), maar hier stond de techniek dan ook nog in zijn kinderschoenen. De met hoge verwachtingen geladen scène met de dinosaurus in de stad op het einde was een beetje een anticlimax.
Nu, normaal gezien maakt de kwaliteit van de science fiction mij niet zo hard uit als het verhaal sterk is, maar hier hebben we te maken met maar een mager scenario.
Al bij al zullen deze effecten een heus karwei en enorm revolutionair geweest zijn. Den Hoyt zou zich later dan ook nog gaan bezig houden met de effecten in 'King Kong'. We zullen eens zien wat dat heeft opgeleverd.
Invloedrijke film geweest en tof om is gezien te hebben.

En waar is Jeff Goldblum als je hem nodig hebt?

Sterke propagandafilm!
Extreem sterke scène vond ik wanneer de moeder haar zoon wilt redden door hem in de ondergang te duwen door te verklappen dat de wapens onder de vloer liggen.
Haar zoon wordt gearresteerd en zou zogezegd alleen vrijgelaten worden indien hij alles opbiecht wat hij weet, de moeder kan dit niet aanzien en doet een domme en impulsieve zet: 'Waarom toon je ze niet' vraagt ze aan haar zoon, na sterk en intensief blikkenwerk en camerawerk geeft de moeder de verstopte spullen aan de officier en is alles om zeep..

Goed geacteerd en tof om naar te kijken.
3,5

Rod Stewart

Hierin kan ik je perfect volgen Ringo, maar bij mij pakt de score ietsje anders uit. Dat scenario weegt dan ook extra door bij mij.

Ik was heel enthousiast voor deze film, ik dacht een geniale film aan mijn geziene 'Lon Chaney' filmlijstje te kunnen gaan toevoegen.
Grootste teleurstelling ooit dus. Lon Chaney kan volgens mij wel een goede monsterlijke schurk spelen in hoeverre hij het moest spelen, we zullen alle krediet aan zijn styliste en makeupiste overlaten. Allee ja, das mijn gedacht derover.
De held in het verhaal vond ik een saai en slecht uitgewerkt personage. Ik vond alles eigenlijk een beetje zo wat plattekes en 'saai', ook al haat ik dat woord te gebruiken.. (dan voel ik mij zo een cultuurbarbaar)

Ik geraakte totaal niet in het verhaal en horrorachtig vond ik het al helemaal niet.
Spijtig maar dat resulteert in een 2.

Hoogtepunt uit Harold Lloyd zijn carriere volgens mij, maar pas op, ik heb 'The Kid Brother' (1927) nog niet gezien! En daar verwacht ik ook nog wel wat van.
Hier haalt Harold al zijn beste moppen en stunten uit de kast om een 70tal minuten te kunnen presenteren aan continu grappen, grollen, gieren, brullen.
Hoe geniaal is de kapstokmop? (om dan één voorbeeld te noemen)
Harold Lloyd bewijst hier dat hij zeker meekan met de andere 'slapstick' kampioenen, Buster Keaton en Charlie Chaplin. Deze laatste zou naar het schijnt een streepje voor hebben op de rest door het toevoegen van drama in bijvoorbeeld 'The Kid' en 'City Lights', dit heeft eerder een negatief effect op mij en hoeft totaal niet voor mij in een slapstickfilm. Zijn maatschappijkritiek in 'Modern Times' en 'The Great Dictator' werkt dan weer wel zeer goed.
Maar terug ter zake. dit is de Lloyd op zijn best en ik raad iedereen deze film van harte aan!

Zelden zo gelachen.
4,5

Hmm, de film was zeer voorspelbaar en deed erg Disney aan.
Ik vraag me dan ook af hoeveel ik aan Disneyfilms zou geven indien de nostalgie er niet was.
Mary Pickford is echt wel heilig in deze film en die vieze man die de weeskindjes uitbuit is echt wel een slechte man, gelukkig loopt het goed af en mag iedereen in het huis van een lieve rijke man komen wonen.
Do I have to say more? (om even cool int engels af te sluiten)

Die krokodil was wel even verschieten.

Dees is echt wel een superchicce film die me soms deed denken aan de Wes Anderson films. En dat is zeer positief. Spione is volgens mij fel zijn tijd vooruit en verveelt nooit, het gaat ook allemaal razendsnel.

Het is een aanrader om deze film met Depeche Mode te bekijken! Dat paste uitzonderlijk goed!

Een dikke 3,5

Mjaa!

Waarom snapt niemand de rol die Vivian Leigh moet vertolken?

De actrice doet niet aan overacting, het is haar personage, Blanche zelf dus, dat haar persoonlijkheid een soort van theatrale glans geeft om 'magisch' over te komen. Haar personage doet dit door 'poetisch' en zo 'complex' mogelijk taalgebruik te gebruiken want zij staat immers boven de 'simpele' werkende mens. Stanley krijgt er het schijt van en probeert haar te ontmaskeren. Blanche 'Dubois' heeft schrik van de realiteit en verbergt haarzelf in een zee van leugens. Ze is in strijd met haar identiteit, en dit is begonnen vanaf de zelfmoord van haar man. Sindsdien sloegen onzekerheid, armoede en ouderdom toe en dit alles ervaarde ze als oneerlijk en onmogelijk. Zoals we in de film zien, beliegt ze haarzelf en probeert ze een wereld te vormen (waarin ze vroeger waarschijnlijk lang heeft mogen vertoeven) met haar als jonge rijke schoonheid die iedereen betovert. Als verwende vrouw komt ze uit een wereld van pracht en praal en kan ze niet om met het 'soort' volk waarmee haar zus nu omgaat. Haar zus heeft namelijk kunnen ontsnappen uit de wereld die Blanche maar niet loslaten wil. Deze wereld zit vol oppervlakkigheid en vooroordelen. Ze zoekt bevestiging bij mannen maar vindt het moeilijk voldoening te vinden. Van zodra ze Mitch werkelijk leert kennen en ook te weten komt dat hij stapelgek op haar is, heeft ze hem niet meer nodig. Ze probeert haar truukendoos ook met succes op een jonge man uit, wat Mitch nog overbodiger maakt. Uiteindelijk wilt ze gewoon heel de wereld maar wordt ze tegelijk ook gek van hoe de wereld in elkaar zit. Na de ruzie met Stanley schreeuwt ze op straat een menigte van behulpzame mannen bijeen waar ze meteen ook van terugschrikt. Marlon Brando snapt haar en probeert haar tevergeefs uit haar droomwereld te schudden. Hij duwt haar nog echter harder in de afgrond waardoor ze uiteindelijk opgehaald wordt door de dokter en ze à la Sunset Boulevard haar lot lijkt te aanvaarden.

De personages worden prachtig vertolkt in deze film. Niet alleen Leigh maar ook Brando speelt de pannen van het dak als de liefhebbende maar ook soms temperamentvolle bruut. Maar zo zijn mensen nu eenmaal, is het niet? Elia Kazan speelt met de gedachten van de kijker, 'Wat is goed en wat is fout?' Het bijna suggestieve einde, 'Heeft Stella hem nu werkelijk verlaten?' is er één dat nog lang bij zal blijven. Het leven zit vol onzekerheden en deze film bevestigt dat weer. Daarbij heeft ook ieder zijn manier om met deze desillusies om te gaan.

Fantastische, non-conformistische film die uitsteekt boven andere films uit de jaren 50.

Sommige moppen waren echt lachen maar als deze film zijn beste is dan zijn Buster, Charles en Harold wel pakken beter.
Mis ik iets als ik het hierbij laat?

Na deze en 'The Mark of Zorro' gezien te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat Douglas Fairbanks mij niet kan behagen. Hij speelt de held in beiden die dan uiteindelijk het meisje voor zich wint, na een aantal avonturen. Dit is mij iets te lichtvoetig.
Pas op, voor zijn tijd is het wel een zeer mooie film, het ziet er meer Bagdad uit dan dat ik denk hoe het er werkelijk was. En Douglas met de brede bast verplaatst zich sierlijk en makkelijk aan de hand van allerlei touwen en vliegende tapijten doorheen het prachtige decor.
Desalniettemin is het een simpel sprookje waarin een prinses zeer graag cadeautjes ontvangt maar dan liefst zo zeldzaam mogelijk.
Ik ga 'Robin Hood' (1922) laten liggen denk ik.
2,0