Ingeschreven sinds 7 januari 2006
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Halcyon. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
woensdag 29 februari, 11:14 uur
Ontzettend irritante film over duiveluitdrijvingen waarbij de rollen van een oude priester en een ongelovige neofiet zo ongeloofwaardig zijn geschreven en ingevuld, dat het lachwekkend en ergerlijk wordt. Op het vlak van decors en locaties heeft men gelukkig een treffende sfeer weten te creëren. Hieruit concludeer ik dat men kosten noch moeite gespaard heeft, maar dat dit desondanks een zoveelste zielloos horrorproduct is waarmee men de massa wil sussen.
filmdetails permalink reageer
zondag 19 februari, 13:55 uur
Verontrustend. Naargeestig. Deprimerend.
Het is lang geleden dat ik een film zag die zo onder je huid kruipt. The Poughkeepsie Tapes slaagt daar moeiteloos in. Aangenaam kan je zoiets bezwaarlijk noemen, maar als cinema je weet te raken, op welke manier dan ook, is dat altijd een pluspunt. Aan de hand van teruggevonden videotapes reconstrueert deze nepdocumentaire de activiteiten van 's werelds meest gevreesde roofdier: een seriemoordenaar. Ongetwijfeld geïnspireerd door bestaande zaken streven de makers een soort confronterend realisme na. De getoonde beelden zijn dan ook even wansmakelijk als gestoord, maar het is vooral de slinksheid en het doordachte patroon achter de wandaden van deze lustmoordenaar die je een ongemakkelijk gevoel bezorgen. In dat opzicht zijn niet zozeer de lichamelijke martelingen als wel de psychologische terreur en de totale vernedering behoorlijk aangrijpend. De scène waarin een van zijn slachtoffers haar emotionele en psychische afhankelijkheid ten opzichte van "haar meester" verklaart, getuigt van de maximale destructie van de innerlijke mens. Het zwartgallige einde helpt ook niet meteen om rustig even op adem te komen.
filmdetails permalink reageer
zondag 19 februari, 13:31 uur
Europese tegenhanger van "The Exorcism of Emily Rose". Waar laatstgenoemde de nasleep van het overlijden door de duiveluitdrijving behandelt en meer angst inboezemt, is Requiem een ingetogen en soms erg verontrustend portret over een psychisch zieke vrouw. Sandra Hüller zet een overtuigende vertolking neer van een jong meisje dat het ouderlijke nest verlaat om een wereld te ontdekken die op alle fronten botst met haar strenge, katholieke opvoeding. Het contrast uit zich vooral in de aanslepende conflicten met haar moeder die de vrijheid van haar dochter niet kan verkroppen. In het verlengde daarvan wordt religie tegenover wetenschap geplaatst, beide in een poging om het gedrag van Michaela te verklaren en te onderdrukken. Maar zowel de gebeden als de pillen blijken niet te werken...
filmdetails permalink reageer
zaterdag 18 februari, 19:39 uur
Een van Cronenbergs meest aandoenlijke films over de haast metafysische verbondenheid tussen tweelingen. Irons kruipt met een even intense als veelzijdige vertolking in de huid van twee broers-gynaecologen die in hun strijd om zich van elkaar los te maken telkens weer ontdekken dat ze niet zonder elkaar kunnen. Een Siamese tweeling op emotioneel vlak, zeg maar. Ze zijn zo aan elkaar gehecht dat ze al hun ervaringen, gevoelens en zelfs hun sekspartners - die ze uit hun praktijk rekruteren - met elkaar delen. Met nare gevolgen, want als één van hen gevoelens krijgt voor een actrice met wie ze beide hebben geslapen, ontstaan er twijfels over hun onderlinge verhouding.
Dead Ringers is bovendien één grote metafoor die in verschillende scènes materialiseert tot de Cronenberg-typische fascinatie voor verandering, mutatie en lichamelijke anomalieën. De nachtmerrie van Beverly over de scheiding met zijn broer alsook de zelf ontworpen chirurgische instrumenten om zogezegd gemuteerde vrouwen te behandelen zijn een sterk staaltje van visueel ongemak. Maar in tegenstelling tot vele goedkope horrorfilms is het visuele aspect bij Cronenberg steeds een extensie van een uitdagende subtekst. Precies daarom gaat hij dieper dan menig ander regisseur.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 18 februari, 17:33 uur
Vermakelijke onzinfilm met in de hoofdrol kleine monstertjes waarbij de Gremlins wel koorknaapjes lijken. De opbouw is erg typisch, inclusief intro in space met enkele goedekope effectjes en naar het einde toe veel explosies. Helaas veel te braaf op het vlak van blood&gore. De meeste fun komt van de hilarische personages, zoals de slecht gekapte rockzanger en de boerenkinkel die aan de hand van zijn vullingen al het onheil kon voorspellen.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 17 februari, 23:23 uur
Een film die erg sterke momenten kent (scène op moeders schoot in de badkamer + de afscheidsrede), maar helaas ook veel zwakke. Zo is de fragmentarische aanloop nefast voor het inlevingsvermogen met de personages of zijn de dialogen soms scherp om even later compleet de plank mis te slagen. Pas halverwege neemt de film je op sleeptouw. Wel bewaart Balthazar het evenwicht in het euthanasiedebat, ook al is het feit dat hij dit verhaal wilde verfilmen een duidelijke stellingname. Maar helaas weet hij mij, net zoals met Ben X, niet te raken.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 17 februari, 23:15 uur
Een ode aan de kinderlijke verbeelding. Daarnaast een erg lollige film met een leuke variatie aan personages. Een beetje zoals je van de combinatie Gordon-Yuzna kan verwachten dus. Behalve de humor is ook de vormgeving piekfijn. Het oude huis, de krakende vloeren en trappen, het knisperende haardvuur, de vele gangen en het leger aan handgemaakte poppen die 's nachts tot leven komen, ademen gezamenlijk de juiste sfeer voor een kindvriendelijke horrorfilm. Wie wil kan er zelfs een metafoor in zien, namelijk dat fantasie onontbeerlijk is in het leven.
filmdetails permalink reageer
donderdag 16 februari, 0:47 uur
Geen wonder dat horror als genre zo'n bedenkelijke reputatie heeft, als je ziet wat voor stompzinnige films er op de markt gedumpt worden. Het lijkt wel alsof de makers zélf het genre + de fans niet eens serieus nemen. Dat leid ik althans af uit de werkelijk van de pot gerukte finale die compleet de mist in gaat door de stortvloed aan clichés die elkaar in sneltempo opvolgen. Neem bijvoorbeeld personages die het ene moment een bijl in hun ruggengraat geplant krijgen en het andere moment weer rondhuppelen alsof ze enkel wat stijfjes zijn van een uurtje joggen. Of de, overigens erg bevallige, heldin die haar belager met één messteek de genadeslag kan toebrengen, maar er toch voor kiest om hem in de voet te steken zodat hij op zijn minst nog een kans maakt. Nee, als je het publiek op het puntje van de stoel wil krijgen - hier duidelijk de bedoeling - moet het minder onbeholpen allemaal. Maar ook de rest is erg middelmatig tot pover. Daarnaast laat je beter het grootste deel over aan de suggestie, want het expliciete karakter bereikt hier net het omgekeerde van wat men beoogt. Kortom, erg slecht ondanks het potentieel.
Ti West heeft deze prent waarschijnlijk ook gezien en moet gedacht hebben: 'Dit kan ik beter.' Welnu, hij had gelijk, want House of the Devil is op alle vlakken superieur aan dit prul.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Dead Kids, donderdag 16 februari, 21:05 uur
Een slasher zou ik dit niet noemen, daarvoor zijn er te weinig typische kenmerken aanwezig. Wel kan je Strange Behaviours in één adem noemen met een film als bv. Blue Sunshine waarin geheimzinnige experimenten aan de grondslag liggen van een resem bizarre moorden. Het psychologische luik is hier betrekkelijk interessant en volledig naar analogie met de clandestiene experimenten die de CIA al decennia lang voert. Het zou me niet verbazen als de makers hun inspiratie hier vandaan hebben gehaald. Hoe dan ook ambieert men meer diepgang dan de doorsnee slice&dice flick uit de gouden jaren. Echter, door de soms knullige uitvoering en budgettaire beperkingen oogt het vaak niet erg spectaculair. Daarnaast is Laughlin ook geen Cronenberg. Wel is Strange Behavior bij vlagen spannend, vermakelijk, slim en vergezeld van een sterke score door Tangerine Dream die vooral tijdens de enge momenten het juiste effect bewerkstelligt.
filmdetails permalink reageer
woensdag 15 februari, 1:56 uur
Politiek gelaagde horrorfilm waarin een zootje Amerikaanse patriotten hun gruweldaden jegens Mexicaanse immigranten laten filmen bij wijze van ontradingseffect. Persoonlijk heb ik het niet zo met moraalridders in horrorfilms, zeker niet wanneer ze kwistig hun motieven uiteenzetten, en die afkeer werd ook deze keer bestendigd. De introductie begint nochtans veelbelovend, maar het moment waarop de immigranten gevat worden (en dat is al vrij snel), verzandt de film in middelmaat. Hier en daar een folterscène of een ontsnappingspoging, maar vooral veel irritante personages die met risico op eigen leven toch hun gijzelnemers lopen uit te dagen. Niet slim en naar de kijker toe niet meteen geloofwaardig.
Verder stoor ik me aan het politieke standpunt dat de makers innemen, want hoewel het enorm verschrikkelijk is wat hier getoond wordt, in werkelijkheid is de problematiek niet zo zwart-wit. Al is de extreme insteek hier natuurlijk cruciaal voor de shockfactor. Helaas zijn er vele films die Undocument overtreffen wat dat laatste betreft.
filmdetails permalink reageer
woensdag 15 februari, 13:16 uur
Combinatie tussen House of Wax en Psycho die zich geheel volgens de conventies van het slashergenre afwikkelt. Het bovengemiddelde script over een eenzame man met een rijkelijke verbeelding zorgt voor een paar enge, ongemakkelijke momenten. De bovennatuurlijke toets geeft het geheel dan weer een extra dimensie. Echter, over het algemeen begeeft Tourist Trap zich binnen de grenzen van vermakelijke, campy horror. Zo is de soundtrack (van Pino Donaggio, nochtans niet van de minste) te wisselvallig en zijn sommige personages schijnbaar uitsluitend gecast voor hun lichamelijke proporties. Vervelend wordt het gelukkig nauwelijks, op enkele onzinnige achtervolgingen na. De beste momenten zijn de nachtmerrie-achtige sequenties waarin de etalagepoppen tot leven komen. Exponent hiervan is het gestoorde slot en met name het allerlaatste shot dat een bevreemdende indruk achterlaat.
filmdetails permalink reageer
woensdag 15 februari, 10:22 uur
Tja, er is een publiek voor, maar ik heb al ondervonden dat de neo-slasher niet echt mijn ding is. De vormgeving van Sweatshop, inclusief muziek en kostuums, lijkt de weerspiegeling van een subcultuur waar de makers enige affiniteit mee hebben. Het levert enkele unieke plaatjes op, maar over het algemeen zijn de clownesk uitgedoste personages nog dommer dan het slachtvee uit de jaren '70 en '80. Dialogen slaan nergens op en de humor is zo infantiel dat het ergerlijk wordt. Geen personage waar je je mee kan vereenzelvigen, dus helaas ook geen spanning. Enkel onverschilligheid over het lot dat hen te beurt zal vallen.
Gelukkig worden ze al gauw de mond gesnoerd door het soort moordenaar waar ik wel sympathie voor kan opbrengen: vuil en vettig en in het bezit van een wapen om U tegen te zeggen. De scènes waarin hij zijn slachtoffers werkelijk verplettert behoren dan ook tot de beste uit de film. In die zin is Sweatshop deels geslaagd als slasher, maar ik krijg het gevoel dat het genre vroeger meer inhoud had.
filmdetails permalink reageer
woensdag 15 februari, 10:00 uur
Het werd hier al meermaals gezegd: vergelijkbaar met The Girl Next Door. Films als deze zullen altijd blijven boeien omdat ze over mensen gaan. En de ergste gruweldaden worden nu eenmaal gepleegd door mensen. Het grootste minpunt aan The Girl Next Door was de eenzijdige, karikaturale vertolking van de moederfiguur. Daar is hier geen sprake van, want Catherine Keener legt de nodige subtiliteit in haar personage zodat ze geloofwaardig is. Net daarom boezemt ze ook meer angst in, al blijven de gruweldaden - hoe erg ook - grafisch gezien binnen de perken in vergelijking met The Girl Next Door. Hoewel de gebeurtenissen uiteraard een bepaalde indruk nalaten, is van een echte mokerslag geen sprake. Dat laatste is puur persoonlijk en volgens mij, helaas, te wijten aan afstomping door het zien van te veel filmisch geweld.
filmdetails permalink reageer
woensdag 15 februari, 9:46 uur
Behoorlijk intense film die het vooral moet hebben van een broeierig sfeertje waarin niets is wat het lijkt. Het Canadese landschap leent zich perfect voor de surrealistische, dromerige vormgeving: blauwe lucht, witte schaapwolkjes, bruine akkers en een zinderende hitte die van het scherm spat. Dat vluchtige, ongrijpbare schuilt ook in de personages waar je maar geen vat op krijgt. Hun dialogen zijn soms even pittig als bizar en hoewel er nauwelijks wat gebeurt, loert er constant een voelbare dreiging om de hoek. Erg knap als je als regisseur puur op de suggestie kan spelen. Enige afknapper is de symfonische soundtrack die soms nogal zwaar aangezet is. Maar Reflecting Skin is hoe dan ook een buitenbeentje binnen het genre van de vampierfilm. Ondertussen al enige tijd uit op DVD.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: The Snowtown Murders, maandag 13 februari, 20:37 uur
Somber portret van een stelletje marginalen die hun dagen doorbrengen met rondhangen, roken en het uitroeien van homo's en pedofielen. De mistroostige teneur doet denken aan de films van Harmony Korine waarin de zelfkant van de maatschappij centraal staat. Ook hier blijkt dit de ideale voedingsboedem voor verstoorde relaties, verwerpelijke ideeën en sociale armoede tout court. Maar desondanks dat zulke thema's erg filmgeniek zijn, laten de makers het hier na om de kijker naar de keel te grijpen. Er is te weinig samenhang en constentie in het script en de onderhuidse spanning tussen Jamie en John blijft in onvervuld potentiëel hangen. Naar mijn gevoel balanceert Snowtown te onevenwichtig tussen drama en thriller zonder in één van beide genres te overtuigen.
filmdetails permalink reageer
maandag 13 februari, 20:23 uur
Vreselijk slechte film met in de hoofdrol een tamme Melissa George die allerminst overtuigt als thrillseeker. Echter, het grootste manco is het wispelturige script dat van de ene suplot naar de andere hinkelt. Symptoom hiervan zijn verschillende overbodige personages en perspectieven van waaruit het verhaal verteld wordt. Hierdoor gaat men aan de essentie van de zaak voorbij en blijft er van de potentiële spanningsboog weinig over. Films als deze halen meestal hun succes uit de vereenzelviging met de slachtoffers die opgejaagd worden als grof wild. Maar hier zijn teveel stoorzenders aanwezig die naar het einde toe vervelend veel aandacht krijgen zodat de ontknoping helemaal ontspoort.
filmdetails permalink reageer
maandag 13 februari, 20:08 uur
Voortreffelijke film van Clooney die de hypocrisie van de politiek weer pijnlijk blootlegt. Als hij zelf werkelijk zo rechtschapen is als hij laat uitschijnen, moet hij misschien maar een politieke carrière overwegen? De antipode van zijn ideaalbeeld wordt vertolkt door Ryan Gosling in de rol van gladde spindoctor die op kap van anderen zijn opgang maakt binnen het wereldje. Maar dat gaat moeilijker dan gedacht als blijkt dat de politiek veel complexer is dan op het eerste zicht lijkt. Het is alsof niemand, hoe integer ook, ontkomt aan de vuile spelletjes die gespeeld worden.
filmdetails permalink reageer

