starbright boy
Ingeschreven sinds 5 mei 2003
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van starbright boy. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Leugen, De (2010)
zondag 26 februari, 17:24 uur
Best aardig, maar het is ergens ook een redelijk doorsnee docu met de zangnummers als gimmick. Vond dat op zich wel een aardige vondst, maar het hangt er wel een beetje bij. Het meeste was me wel bekend, alleen de rol van Weisglas bijvoorbeeld wat minder. Maar interessant om een van de meest ergernisopwekkende momenten uit de Nederlandse politiek van de laatste tien jaar weer eens op een rij te zien.
3.0*
Logan's Run (1976)
zondag 26 februari, 14:50 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Begon nog best aardig. Af en toe leuk vormgegeven (de totaalshots van de stad en de loveshop-scene bijvoorbeeld), paar leuke ideeën en een retro-seventies-pulp-sfeertje. Hangt alleen eerst van de ongeloofwaardigheden, iets later van de cliché's en in de veel mindere tweede helft ook nog van de zoetigheid en slappe Bijbelse verwijzingen aan elkaar. De meeste leuke dingen uit de eerste helft worden in de tweede helft nogal gemist. De verwijzingen naar een Amerika van voor de vernietiging hebben hier, in tegenstelling tot een andere wat oudere film, totaal geen impact
Slappe hoofdrolspeler ook trouwens die Michael York.
2.0*
Nihon no Higeki (1953)
Alternatieve titel: A Japanese Tragedy, zaterdag 25 februari, 0:19 uur
Een stuk minder humanistisch dan Twenty-Four Eyes. En heel pessimistisch, opvallend pessimistisch eigenlijk. Helaas ook zeker niet zo sterk als die film. Veel voller en rommeliger en minder gefocusd. Met bijvoorbeeld een vaak heel verklarend gebruik van (zwijgende) flashbacks (oh, nu denkt ze terug aan die keren dat ze moeite moest doen om aan eten te komen...), wat bijna schools aandeed.
Desondanks wel een fascinerende en uitgesproken Japanse moederfilm, waarin een gezin door geld en het gebrek eraan uiteen wordt gereten. En een waar geen van de gezinsleden een beslissing neemt die niet te volgen is. Ze vechten allen voor hun eigen toekomst. egen een achtergrond van een Japan dat zoekt naar een nieuwe identiteit.
3.5*
Erik the Viking (1989)
zaterdag 25 februari, 20:49 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het meeste is al genoemd. Geen Monty Python, al worden er wel verwoede pogingen gedaan. Een van de aardiger ideetjes vond ik dat de goden een stel spelende kinderen bleken, had alleen nog veel meer uitgehaald kunnen worden. Verschillende scenes zijn wel degelijk (bijna) net zo leuk als Monty Python, maar Robbins is een miscast van jewelste, Cleese en Jones worden weggestopt in bijrollen en tussen die wat te sporadische aardige tot leuke scenes door is Erik The Viking een mislukte avonturenfilm.
2.0*
Vivement Dimanche! (1983)
Alternatieve titel: Confidentially Yours, zaterdag 25 februari, 16:24 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De inderdaad aan Bresson referende begin vond ik eigenlijk het beste stuk, daarna heb ik me vermaakt zonder echt onder de indruk te raken.
Truffauts laatste film balanceert tussen een pastiche en parodie op Amerikaanse misdaadfilms in het algemeen en Hiotchcock in het bijzonder. Best vermakelijk, maar echt memorabel vond ik het niet. Af en toe is Truffaut net iets explicieter dan Hitchcock in zijn hoogtijdagen kon zijn en de film speelt met de traditionele man en vrouwpatronen in dit soort films. Jammer dat het einde zo uit de bocht vliegt dat de film ineens volbloed parodie lijkt te worden.
Leuk, maar dat is het wel.
3.0*
Jultak Dongshi (2011)
Alternatieve titel: Stateless Things, vrijdag 24 februari, 22:16 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren
Kaf en het Koren, Het (2011)
vrijdag 24 februari, 22:11 uur
Blijft een fascinerend thema voor me, mensen die op een gegeven moment massaal achter een hoogbejaarde radio/televisiedominee aanlopen die voorspelt dat het Bijbelse einde van de wereld door hem is berekend op 21 mei 2011. Ik heb de enorm vergezochte berekeningen ooit gezien en het is onbegrijpelijk dat mensen dat, hoe je ook tegenover de bijbel staat, aannemen.
De film maakt niet echt duidelijk hoe het idee flink navolging kreeg, want tot aan het centraal station van Rotterdam waren er posters te zien dat het 21 mei allemaal zou gaan gebeuren, maar daarvoor is een andere benadering nodig. Dit is veel meer een portret van een vijftal (twee stellen en een alleenstaande vrouw) die zich voorbereiden op wat komen gaat. Banen worden opgezegd, er moeten mensen overtuigd worden. Ballast wordt afgeworpen door bijvoorbeeld familie op een afstand te zetten. Een stel heeft een inwonende, nuchtere zoon die er niks van gelooft en zich zorgen maakt. En gebeurt het niet. Slechts twee van de vijf geinterviewden komen kort na 21 mei nog in beeld, begrijpelijk, maar jammer. Interessant zou zijn hoe ze er bijvoorbeeld nu, bijna een jaar verder over denken.
Kleine 3.5*
Mulholland Dr. (2001)
Alternatieve titel: Mulholland Drive, donderdag 23 februari, 23:50 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Happiness (1998)
donderdag 23 februari, 23:50 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)
Alternatieve titel: Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, donderdag 23 februari, 23:50 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Blechtrommel, Die (1979)
Alternatieve titel: The Tin Drum, donderdag 23 februari, 23:50 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)
dinsdag 21 februari, 21:29 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Morte a Venezia (1971)
Alternatieve titel: Death in Venice, dinsdag 21 februari, 21:29 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Marea, La (2007)
Alternatieve titel: Tides, dinsdag 21 februari, 21:29 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Life of Brian (1979)
Alternatieve titel: Monty Python's Life of Brian, dinsdag 21 februari, 21:29 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Ivanovo Detstvo (1962)
Alternatieve titel: Ivan's Childhood, dinsdag 21 februari, 21:29 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Elephant Man, The (1980)
dinsdag 21 februari, 21:29 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
What's Eating Gilbert Grape (1993)
Alternatieve titel: What's Eating Gilbert Grape?, maandag 20 februari, 22:20 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
3-4x Jûgatsu (1990)
Alternatieve titel: Boiling Point, maandag 20 februari, 21:16 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ongeveer even sterk als Kitano's debuut en dus wederom een leuke film. Mist nog de sfeer en de muziek van zijn latere films. Maar bijvoorbeeld de scenes op het honkbalveld en die in de karaokebar zijn erg tof. Erg leuk einde. En Kitano speelde zelden een fouter type, maar is ook weer zo dwars om zijn rol maar in minder dan de helft van de film te laten optreden.
3.5*
Sono Otoko, Kyôbô ni Tsuki (1989)
Alternatieve titel: Violent Cop, zondag 19 februari, 22:38 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een stuk beter dan ik verwacht had eigenlijk. Ik had in mijn hoofd zitten dat omdat dit de film was waarin Kitano de regie overnam van Fukasaku en dat dit een vrij rechtvooruit genrefilm zou zijn. Maar Kitano drukt toch echt al heel flink zijn stempel op deze film. In het boekje bij de Nederlandse DVD lees ik dat Kitano het script al regisserend bewerkte door scenes gewoon niet te filmen.
Wat er wel gefilmd is een observerende film, die eerst een typische "onorthodoxe politieman die buiten zijn boekje gaat maar met het geweld wel boeven vangt"-film lijkt te worden, maar zo makkelijk is het niet. Het geweld van Kitano's personage zet uiteindelijk een keten van geweld in gang waar naast onschuldigen ook hijzelf en zijn zus aan ten onder gaan en de handel in drugs gaat in de eindscene met een paar andere poppetjes gewoon weer verder.
De achtervolgingsscene uit de eerste helft is een hoogtepunt. De achtervolging is niet heroïsch maar eerder klungelig, de muziek is totaal anders dan normaal, geen adrenaline-spanningsmuziek, maar een rustig saxdeuntje wat de scene juist vertraagd in plaats van het standaard versnellen. Dat maakt dat de scene een tikje ongrijpbaar wordt. Dat soort scenes die de film laten afwijken van wat waarschijnlijk ooit echt een rechtvooruit genrefilm was maken Violent Cop en dat lijkt me vrijwel geheel aan Kitano te liggen.
Het is nog lang niet zo goed als latere Kitano-misdaadfilms Sonatine en Hana-Bi, maar je ziet hier wel degelijk een filmmaker geboren worden.
3.5*
Tian Bian Yi Duo Yun (2005)
Alternatieve titel: The Wayward Cloud, vrijdag 17 februari, 2:41 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Före Stormen (2000)
Alternatieve titel: Before the Storm, vrijdag 17 februari, 2:41 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Fanny och Alexander (1982)
Alternatieve titel: Fanny and Alexander, vrijdag 17 februari, 2:40 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Donnie Darko (2001)
vrijdag 17 februari, 2:40 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren
Molokh (1999)
Alternatieve titel: Moloch, zondag 12 februari, 18:18 uur
De eerste van de drie films van Sokurov over de macht van een drietal bekende machtige mensen uit het verleden, ook de eerste die ik zie,. Hoewel dit het voor mij niet haalt bij de meeste andere Sokurovs die ik zag vond ik 'm uiterst intrigerend. Hitler (en ook Joseph en Magda Goebbels, Eva Braun en Martin Bormann) zitten op een afgelegen plek op de aarde, bovenop een Beierse berg. De film poogt Hitler te demystificeren en stelt 'm voor als iemand die in 1942 uiterst verwarde gedachten had en door alle jaknikkers om zich heen en zijn feitelijke macht nog steeds dacht dat hij een genie was. Het is geen toeval dat de film in 1942 speelt, het moment dat de barsten in het Derde rijk zichtbaar worden en het leger van de Duitsters voor het eerst met serieuze verliezen te maken krijgt. Fascinerend gegeven en Sokurov benadert het verrassend veel pijnlijke humor en dat getuigt wel van lef.
En dat het mooi geschoten is bij Sokurov bijna geen verrassing meer.
3.5*
Shûbun (1950)
Alternatieve titel: Scandal, zaterdag 11 februari, 23:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Minor Kurosawa. Deed me nogal denken aan moralistische Hollywoodvertellingen uit de jaren '30/'40/'50 en is nogal van dik hout zaagt men planken. Wat oversentimenteel wat niet altijd gecompenseerd wordt en niet altijd passend aanvoelt. Er zit een scene in die de hand van de meester heel duidelijk verraad, de (aan Casablanca refererende ?) scene in de kroeg waarbij dronken melancholische mensen gaan zingen. Geweldige scene.
3.0*
Eros (2004)
donderdag 9 februari, 22:21 uur
Ai, wat een zwakke zwanenzang van Antonioni. Soms moest ik denken aan die matige soft-erotische series die vroeger nog weleens op de commerciele zenders in de late uurtjes kwamen. Iemand die dit als eerste Antonioni ziet gaat zich geheid afvragen waar de status van Antonioni toch vandaan komt. Ik vond het eerder pijnlijk dan prikkelend.
Soderbergh is wel aardig en redelijk stijlvol gedaan, maar vooral een nogal geforceerd en wat flauw ideetje dat hij maar met enige moeite nog een half uurtje interessant weet te houden.
Veruit het beste is Wong Kar-Wai met een mooie kleine film, past naadloos in zijn oeuvre.
Voor het geheel een 2.5*
Voyage du Ballon Rouge, Le (2007)
Alternatieve titel: The Flight of the Red Balloon, woensdag 8 februari, 21:50 uur
Geweldige film. Ik ben hier echt gevoelig voor. Een subtiel inkijkje in het leven van een Parijs gezin. Een poëtische voorstelling van hele gewone emoties (de band tussen Song en Simon met name), een fijne a-typische rol van Binoche en doormiddel van de rode ballon een fraaie extra laag die film in verbinding stelt met de filmhistorie en tegelijk een ode is aan de verwondering.
Helemaal mijn film.
4.0*, dik
Crin Blanc: Le Cheval Sauvage (1953)
Alternatieve titel: White Mane, woensdag 8 februari, 16:34 uur
Wat minder dat het latere kortere Ballon Rouge. Die vind ik poétischer en fantasievoller. Deze is qua opzet veel gewoner. Maar enkele fraaie scenes halen wel veel meer uit de film dan ook had gekund.
3.5*
Glue (2006)
woensdag 8 februari, 16:12 uur
Heerlijke film, nog net een stukje beter dan Unmade Beds later zou zijn. Ik vond het effect van de 8mm-beelden ook deels dat de film bijna aanvoelde als of het zelf een herinnering was. Verveling is voor een deel het thema, maar er hangt constant een lekkere spanning in de film en verlangen is nog meer het thema.
Vertelt niet meteen veel nieuws, maar doet dat wel heel, heel erg goed. Fijne soundtrack ook.
4.0*
Zui Yao Yuan De Ju Li (2007)
Alternatieve titel: The Most Distant Course, maandag 6 februari, 23:13 uur
Net toen ik me afvroeg waar deze interessante film eigenlijk heenging (zo ongeveer halverwege) krijgt alles ineens een toon, gevoel en sfeer die me helemaal inpakt. Buitelen de mooie scenes ineens over elkaar heen en worden kleine, simpele, niet per see originele uitspraken ineens krachtige levenswijsheden, En heb ik aan het einde een brokje in mijn keel. Erg fijne film.
4.0*
Girigiri no Onnatachi (2011)
Alternatieve titel: Women on the Edge, zondag 5 februari, 5:45 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik had eigenlijk wel medelijden met vaste IFFR-gast Kobayashi, want juist bij hem van het mindere aantal bezoekers wel heel goed merkbaar. Nota bene bij een avondvoorstelling waren er niet meer dan een man of 30 in een van de middelgrote Pathé-zalen. Kobayashi vertelde dat de vorige screening ook al niet bepaald vol had gezeten. daar gaf hij overigens Feyenoord-Ajax de schuld van. Dat lijkt me nogal sterk, maar je moet iets zeggen om het te verklaren als festivalorganisatie.
Kobayashi bezit het in de film gebruikte huis en had het script schijnbaar ook al een tijdje af. De tsunami gaf hem een actuele aanleiding om het te verfilmen. Het huis staat namelijk in het noorden van Japan, in een hoger gelegen gebied. Dus het is intact maar ligt in het rampgebied.
De film begint nog best aardig, met een twintig minuten lang shot waarin de twee oudste dochters elkaar ontmoeten. Eerst de oudste in stilte, daarna komt de middelste binnen en begint er een gesprek. Na twinitig minuten wordt de scene zo bruut afgekapt dat ik ervan schrok. Voor mijn gevoel was hij helemaal nog niet af. Maar de film ging desondanks toch verder. Het deed mijn perceptie van die beginsscene al niet echt goed. Maar daarna gaat de film alleen maar verder bergafwaarts.
Eerdere films van Kobayashi vond ik altijd interessant (tenminste de vier die ik zag), maar ze hadden vaak een paar problemen. Een nogal onjapanse neiging om veel gevoelens te vangen in niet altijd even sterke dialogen bijvoorbeeld. En een neiging tot overacteren. Die problemen heeft deze film ook, maar dan in het kwadraat.
Women On The Edge is eigenlijk een serie vaak vrij lange scenes (de film heeft maar 36 cuts). De scenes bestaan eigenlijk vooral uit dialoog tussen de zussen die elkaar weer ontmoeten na jaren uit elkaar geweest te zijn. Het decor is het huis, de tuin en in één geval, een verwoest deel van het dorp. De film doet nogal toneelmatig aan wil maar niet echt film worden. Er zijn weinig camerabewegingen en het geheel is heel statisch. De nadruk ligt daardoor erg op de actrices. Probleem is echter dat de actrices geen van allen overtuigen, ook de Kobayashi-regular (en ze zit in wel meer goeds) Makiko Watanabe niet.
Er wordt enorm groot en overdramatisch geacteerd. De dialogen zijn ook groots en overdramatisch, maar totaal ongeloofwaardig en draaien vooral om het feit dat het vertrek van de oudste zus en later ook van de middelste ze alledrie in ongeluk en psychische problemen heeft gestort. En dat in een heleboel varianten. Langzaam komen alledrie de zussen in een soort nervous breakdown terecht. Dan wordt de film er alleen maar nog minder geloofwaardig op, met de laatste twee scenes (in de haven en de scene waarin de oudste zus in de tuin dollars verbrand) als absoluut dieptepunt.
Een ander storend element is de achtergrond van de tsunami. Dat is namelijk niet meer dan een achtergrond. Het is een reden dat de zussen het ouderlijk huis, waar niemand woont weer opzoeken en in een nogal bij het geheel gesleepte scene zien we beelden van de rampplek en hebben twee van de zussen het er even over. Het komt nogal over als een gimmick in plaats van een interessant onderdeel van de film. Als ik het heel cynisch zou omschrijven: als een selling point aan de festivals. Kobayashi zie zelf in zijn inleidende bespreking dat hij lang had getwijfeld om deze film te maken, omdat hij de ramp niet wilde exploiteren. Maar ironische is dat dat onderdeel daar nu juist wel naar ruikt.
Kobayashi was een paar jaar terug even hot, met een retrospectief in Rotterdam een film in competitie in Cannes en een winst in Locarno. Misschien is het een eenmalige misser, maar op basis van deze film alleen zou ik 'm al bijna afschrijven.
Ik heb de Q&A maar niet afgewacht. Toen ik de zaal uit was en naar ik dacht buiten gehoorafstand van de zaal moest mijn ergernis er even uit en riep ik "wat een slechte film!". Blijkbaar nogal hard. De twee mensen met wie ik naar de voorstelling gekomen was schrokken daar bijna van en iemand die ik niet kende vroeg aan mij of ik het echt zo slecht vond, want hij vond het wel mooi. Ik ben maar niet in discussie gegaan.
1.0*, voor het begin en de soms aardige frames.
Loneliest Planet, The (2011)
zaterdag 4 februari, 4:50 uur
Heel laag in de publieksstand op het IFFR. Waarschijnlijk is dit een iets te radicale film voor veel festivalgangers terwijl het verhaal en de aanwezigheid van Gael Garcia Bernal (heerlijk dat hij deze rol kiest trouwens) juist een toegankelijke film doen verwachten. Ik koos het overigens vooral op de regisseuse. Loktev stond op het spijt-lijstje van het IFFR 2007, ik had toen Day Night Day Night moeten zien.
Deze film is iets voor wie films als La Marea en Meek's Cutoff interessant waren en misschien ook voor liefhebbers van Gerry (al is het veel droger gefilmd en is de sfeer veel aardser). The Loneliest Planet valt zonder uitleg het verhaal binnen en heeft ook geen perfect afgerond verhaal. Je ziet twee uur in de avontuurlijke trip van een succesvol, ogenschijnlijk welvarend koppel. De film is heel rauw en zonder opsmuk. Er vinden enkele gebeurtenissen plaats die de sfeer veranderen, maar verwacht geen revoluties, toch onthullen die gebeurtenissen kanten van de personages die nog onbekend waren, misschien ook bij henzelf. Dit is kale cinema, een uitgeklede film. In veel opzichten nog uitgekleder dan de genoemde films. Een fiilm als een kabbelende rivier waar een paar keer een steen in wordt gegooid. Trager dan traag ook en vrijwel geen plot.
Je moet daar iets mee hebben en ik heb dat heel erg. Ik vond het een heel fijne film, ik zat erg in de flow, in de sfeertjes en in de gevoelens. De film vult niet zoveel in, dat is aan de kijker zelf. Kun je daar niet tegen, dan is dit niks voor je. Dan verveel je je waarschijnlijk dood en blijf je met frustraties achter. Voor mij is het wel. Ik heb genoten.
4.0*
When the Lights Went Out (2011)
zaterdag 4 februari, 23:56 uur
Vond het best een leuke film. Verre van een hoogvlieger, maar vooral door wat droge humor en zelfbewuste genre- en seventiesclichés heb ik me prima vermaakt. Zonder dat het meteen een dik aangezette parodie wordt. Dat redt de film wel, want een serieuzere, maar minder verzorgde film met hetzelfde plot was onderste plank-videotheekrommel geworden.
3.0*
Bunohan (2011)
Alternatieve titel: Return to Murder, zaterdag 4 februari, 23:55 uur
Ik kon er weinig mee, ik vond het zelfs saai. Aardig geschoten, maar een verhaal met broers, sjamanen en bovennatuurlijke toestanden wat niet aan mij besteed was. Niet echt slecht, maar ik moest me er veel te veel doorheen slaan om hier meer dan twee sterren aan te geven.
2.0*
Padang Besar (2011)
Alternatieve titel: I Carried You Home, zaterdag 4 februari, 23:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het soms pijnlijk om te doen maar films maken is ook "kill your darlings". Bij deze film had dat stevig gemoeten. Het laatste veertig minuten bijvoorbeeld zijn erg geslaagd, eigenlijk vanaf het moment dat ze in het dorp aan te komen. Mooie rituelen rond de dood. Daarvoor is het veel minder. Veel te lang vooral, een aantal weinig geslaagde flashbackscenes ook. Van de eerste 80 minuten de helft weggooien, inclusief de flashbackscenes en dat koppelen aan dat laatste stuk dan was de film flink opgeknapt.
2.5*
Iceberg (2011)
zaterdag 4 februari, 23:55 uur
Mooie subtiele film over rouwverwerking, heeft qua toon (en vooral qua stilte) wel wat naar Azie gekeken, maar heeft genoeg eigen gezicht om daar voorbij te raken. Van de regisseur van Sud Express, een alleraardigste film die ik jaren geleden op het IFFR zag. Deze is nog net wat eigenzinniger. Bijna zonder dialoog maar vertelt genoeg.
3.5*
Sin Maysar Fon Tok Ma Proi Proi (2012)
Alternatieve titel: In April the Following Year, There Was a Fire, zaterdag 4 februari, 23:54 uur
(reactie op ander bericht)
Grappig ik had zo ongeveer precies hetzelfde. Ik blijf toch erg gevoelig voor de school die Weerasethakul min of meer veroorzaakt heeft. Vind het ontroerend en altijd een bepaalde intimiteit hebben waarvoor ik erg gevoelig ben. Dit is niet de beste Thaise film, maar wel weer een mooi nieuw gezicht in de Thaise cinema. De regisseusse van Mundane History produceerde trouwens.
3.5*
Pablo (2012)
zaterdag 4 februari, 23:54 uur
Leuke film over de maker van een aantal van de beste titelsequenties en overigens ook trailers (de geniale trailer van A Clockwork Orange is van zijn hand bijvoorbeeld), Pablo Ferro. Een energieke documentaire die deels geanimeerd is en dat moet ook wel, een een docu maken over Ferro met alleen pratende hoofden werkt niet. Ferro is ook nog een bijzondere man die uit Cuba is komen vluchten door een combinatie van bluf, ambitie en geluk met zijn talent heel ver kwam, maar door weinig zakelijk benul en een neiging om behoorlijk wild te leven ging het ook weleens mis met hem. Overtuigende documentaire met een heel hoog tempo die zo op TV kwam ( de Avro gaat 'm vast wel brengen, die doen dit soort dingen wel vaker} maar dan wel zonder te knippen hoop ik.
3.5*
Parts of the Heart (2012)
vrijdag 3 februari, 3:56 uur
Er kloppen wel een paar dingen niet aan deze film. Belichting in de eerste scenes is lelijk, het acteren van sommige Peters niet zo overtuigend en de matige liedjessoundtrack had ik na het tweede liedje echt wel gehoord en toen kwamen er nog een paar.
Maar deze film is dan weer zo eenvoudig, persoonlijk, hartverwarmend en oprecht dat ik daar erg simpel overheen stap. De film bestaat uit acht kleine vignetjes, acht fases uit het leven van de homoseksuele Peter en uit alles is te halen dat deze film zeer autobiografisch is, van de eerste gevoelens, tot de eerste vriendjes tot aan de gezapige sleur die een relatie kan worden. Goudeerlijk, zonder opsmuk, met veel zelfspot en veel liefde gemaakt. En dan luister ik wel door de soundtrack heen.
3.5*
Weekend (2011)
vrijdag 3 februari, 3:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De jongerenjury verdient een pluim, want ze hebben een erg fraaie film gekozen. een Before Sunrise-achtige film over een korte ontmoeting en een tot mislukken gedoemde liefde. Veel heel mooie natuurlijke dialogen, heel overtuigend spel en magie tussen de twee hoofdrolspelers. Een mooie naturelle en uiterst geloofwaardige kleine, gevoelige film.
4.0*
Portret v Sumer Kakh (2011)
Alternatieve titel: Twilight Portrait, vrijdag 3 februari, 3:54 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Sterke film . Eindelijk weer eens een echt overtuigende Russische film op het IFFR gezien. De liefdesverklaring als ultieme wraak, op een manier voor mijn gevoel veel meer manupilatie was dan een Christelijk martelaarschap. Verder daar ook te menselijk en te gevoelig om alleen maar dat te zijn. Geeft weer eens een tamelijk miserabel beeld van Rusland, geen vrolijke film, wel een met hoop. Van het einde was ik even stil.
4.0*
Gan Qing Dong Wu (2011)
Alternatieve titel: Sentimental Animal, vrijdag 3 februari, 3:53 uur
Erg onevenwichtig. De film is bij vlagen echt mooi, ondanks een dudielijk wat lager budget. Vooral de belichting en sommige kaders zijn om te smullen. En gemaakt door mensen met genoeg ideeën, Aan de andere kant is het verhaal, zeker in de tweede helft eigenlijk totaal oninteressant en vliegt alle kanten op, de muziek soms goed, maar vaker om te huilen zo slecht en de film echt een behoorlijk stukje te lang. De teugels iets strakker aantrekken en het kan maar zo wel heel goed worden.
Te vermijden trouwens voor principiele vegetariers.In de eerste scene wordt namelijk een ezeltje geslacht. En dat zijn geen special effects.
2.5*
Ruusujen Aika (1969)
Alternatieve titel: A Time of Roses, vrijdag 3 februari, 3:52 uur
Ik en het met bovenstaande eens. Vond het plot ook wel geinig, een beetje dystopie, een beetje Blow Up. Maar door die tand des tijds kwam ik eigenlijk nooit echt in de film. Het vroege tijdstip hielp ook niet echt mee, maar als de film echt boeit dan maakt dat ook niks meer uit. Raar begin ook, waarbij het lijkt of je naar een tweede aflevering gaat kijken en de eerste samengevat wordt door een Engeltalige voice-over. Dat zal wel een internationale versie zijn. Ik heb ook de indruk dat de versie van het IFFR nog wat korter was dan de bovenstaande 108 minuten.
2.5*
Gui Lái dí Rén (2011)
Alternatieve titel: Return to Burma, donderdag 2 februari, 2:06 uur
Een clandestien geschoten, erg kleine waarnemende film over een man die, je raadt het al, terugkeert naar Burma. De film speelt zich af onder voornamelijk Chinees-Burmezen, een van een stuk of zeven etnische groepen in het land. Je ziet de hoofdpersoon vooral in gesprek gaan met zijn vroegere vrienden en dorpsgenoten. De gesprekken gaan veel over geld en manieren om weg te komen, want daar zijn de jonge Burmezen op uit. Naar Maleisië of China of voor de echte geluksvogels, Taiwan. Conclusie van de film is dat de tijd in het land stil heeft gestaan. Er is geen ontwikkeling onder het volk. Er zijn nog steeds geldproblemen die iedereen probeert op te lossen. en mensen proberen hun verveling te verdrijven door te roken, te praten, te drinken en te zingen.
Geen hoogvlieger, vooral wat te eenzijdig qua thematiek. wel met behoorlijke interesse gekeken en respect voor de regisseur.
3.0*
Kotoko (2011)
donderdag 2 februari, 2:06 uur
Groeit in mijn hoofd. Ik had even een 3 staan, heb er al een halfje bijgedaan en kom nu toch tot de conclusie dat ik veel liever deze Tsukamoto zie dan die van pakweg Nightmare Detective.
Zeker in de eerste helft is dit niet bepaald Tsukamoto's mooiste (al was het niet zo lelijk dan zijn segment uit Kaidan van vorig jaar), maar dat knapt in de tweede helft al behoorlijk op vind ik.
Na wat kleine stapjes richting mainstream loopt het in Kotoko weer eens echt ouderwets uit de hand. Dat geeft Tsukamoto de gelegenheid om weer eens echt te spelen met ideeën die veel minder doordacht en veel ruwer op het scherm komen dan bij grotere flms van 'm Dat zit 'm overigens ook in de psychologie van de film. De film zit regelmatig in het hoofd van de moeder, als een over de top-versie van Repulsion. En vooral ook voor de toon die op een heel mooi randje tussen zwaarmoedig drama en absurde zwarte komedie zit. Dat was ook aan de zaal te merken. Er werd zeker in de eerste helft nogal eens besmuikt gelachen, alsof het bijna niet kon om te lachen, omdat je zoveel ellende in beeld ziet.
Hoewel de film verre van perfect is hoop ik dat Tsukamoto op deze weg doorgaat.
3.5*
Tao Jie (2011)
Alternatieve titel: A Simple Life, donderdag 2 februari, 23:44 uur
A Simple Life is bijna, je hoeft de toon maar een beetje anders te leggen, een enorme sentimentele draak. Maar het is zo heerlijk klein, oprecht en bescheiden verfilmd en ontwijkt echt alle valkuilen waardoor er juist een heel mooie, warme feelgoodfilm overblijft Niets wordt te dik aangezet of dramatisch uitgemolken. De grapjes zijn teder en lief en nergens geforceerd. Schitterende hoofdrollen van Lau en Yip maken het af. Kan met de juiste promotie en word of mouth een filmhuishit worden, want is voor een groot publiek.
4.0*
Play (2011)
woensdag 1 februari, 3:50 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik vond 'm wel een beetje belerend, maar mij stoorde dat niet. Misschien is het beter om te zeggen dat deze film een statement wil maken, duidelijk een kijk geeft op de hedendaagse maatschappij, debat wil uitlokken, op reacties uit is. Zeer sterk camerawerk en de scenes waar het echt om gaat, die tussen de jongens, zijn zeer geloofwaardig en confronterend. De inbedding van Ostlund, met de scene met het wiegje (een licht komische terzijde waarin hij laat zien hoe de maatschappij zich druk maakt om iets pietluttigs, de scenes met het indianengroepje (die al evenveel van vooroordelen bij anderen gebruik maken als de dadergroep en de confrontatie tussen de vader van een slachtoffertje en een dader (waarin Oslund het duidelijkst een statement maakt, doorgeschoten politieke correctheid? Zeker in combinatie met de eerdere scene waarin de daders (en slachtoffers hardhandig de bus uitgetrapt worden en niemand iets doet) vond ik interessant, al twijfel ik wel een beetje pf de film niet nog sterker was geweest, met een eenzijdiger focus op het hoofdverhaal.
Al met al vind ik Play een relevante film, die ik regellmatig met ingehouden adem zat te kijken en in die zin bijna eenzelfde snijdende spanning wist op te roepen als Elephant. Hoewel die film heel anders is weet je in beide gevallen waar het heengaat, maar is de onvermijdelijke weg er naar toe toch iets dat me serieus wat doet.
Typisch voorbeeld van een film waar Mochizuki Rokuro en ik het stevig over oneens zijn en daar zijn er ook weer niet al te veel van.
4.0*
Small Roads (2011)
woensdag 1 februari, 2:02 uur
Benning was gefascineerd wennen de vorige keer, met nog wat extremere (vanwege het laatste shot vooral) Ruhr. Ik ben alweer een stapje verder merkte ik. Een mooi spel met lijnen, kaders, timing en geluid. Ik zet 'm voorlopig een halfje hoger dan de vorige, maar weet nu wel zeker dat ik zo'n Benning-rustpunt ook bij volgende IFFR-edities niet meer laat lopen. En dan kan het me best nog beter gaan bevallen.
Hoewel ik niet bij de Q&A kon zijn vanwege een te strakke planning, word ik altijd blij dat er filmmakers als Benning zijn.
3.5*
Verano (2011)
woensdag 1 februari, 1:57 uur
Mij deed het niet heel veel eigenlijk. Behalve dat ik wel lekker meemijmerde op de vroege ochtend. Vond het vooral weinig evenwichtig in zijn schoonheid, soms mooi, soms uitgesproken lelijk. Verder vaak ook vergezocht en leeg. Zou best kunnen dat ik dit minder had gevonden als ik er niet lekker lui naar zat te kijken in de vroege ochtend.
3.0*
Abrir Puertas y Ventanas (2011)
Alternatieve titel: Back to Stay, woensdag 1 februari, 1:52 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Drie meisjes worstelen met de dood van hun grootmoeder en met volwassen worden en elkaar loslaten. Mooi gespeeld en geregisseerd. De film speelt zich grotendeels in een huis af, maar daar wordt fraai gebruik van gemaakt. De film is iets te kunstmatig (er komt buiten de jongen die een appartement bij hen lijkt te huren) zo ongeveer niemand lang), Op eenderde een briljante scene waarin de meisjes luisteren naar het liedje Back To Stay, waar de Engelse titel vandaan komt. Zeldzaam mooi gebruik van een liedje in een film.
3.5*
Gyakuten Saiban (2012)
Alternatieve titel: Ace Attorney, woensdag 1 februari, 1:18 uur
Mensen met vooroordelen tegen Japanse films naar deze film meenemen zou alleen maar betekenen dat ze bevestigd worden. Deze Miike is druk en ogenschijnlijk chaotisch, heeft maffe kapsels, is over de top op het hysterische af en is absurd zonder daar overigens echt heel ver in te gaan. Het blijft een makkelijk te volgen verhaaltje.
De film is best vindingrijk en bij vlagen echt leuk (vaak ook heel flauw trouwens), maar het probleem is vooral de lengte. Ik vond 'm bijlange na niet goed genoeg om een lengte van 135 minuten te verantwoorden en tegen het einde zat ik Ace Attorney uit te zitten.
2.5*
Shame (2011)
woensdag 1 februari, 1:15 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Allereerst is McQueen prima filmer. De scene waarin Mulligan haar hele liedje uit mag zingen is zo'n voorbeeld. Heel veel filmmakers kappen dat af, McQueen maakt er een sleutelmoment in de film van. Fasbender die gaat joggen is ook al zo'n fraaie scene. En zo zijn er meer. Ook op de cast en dan met name Fassbender is niets aan te merken. De zwakke plek van Shame zit 'm in toon en script.
Het probleem van Shame zit 'm wat mij betreft in het verhaalverloop. Ik vind het erg jammer en makkelijk dat de film die vrij sterk de huidige staat van Brandon weet te schetsen er niet voor kiest om een eventuele verandering echt vanuit hemzelf te laten komen of desnoods niet laat te komen, maar de film zet een instabiel naar aandacht hunkerend familielied naast 'm die een eind aan haar leven maakt. Dat is nogal grof geschut in een film die verder behoorlijk subtiel is en maakt de toon meteen een stuk moralistischer en de film minder interessant. Ben het overigens ook met Filmkriebel eens dat de verklaring voor Brandons gedrag wat karig en weinigzeggend is. Doe er meer mee of (liever) laat het weg.
Een heel goede film met een paar foutjes. Lichte tegenvaller na hele hoge verwachtingen.
3.5*
Il Se Peut Que la Beauté Ait Renforcé Notre Résolution - Masao Adachi (2012)
Alternatieve titel: It May Be That Beauty Has Strengthened Our Resolve - Masao Adachi, woensdag 1 februari, 1:13 uur
(reactie op ander bericht)
Maar dan toch vooral in de eerste 15 minuten. Met bijzonder mooie beelden en echt (soms niet geheel samenhangende) mijmeringen. Helaas stapt de film daar toch steeds meer vanaf en wordt het een iets conventionelere documentaire. Nog steeds heel boeiend, maar het meesterwerk waar de film ongeveer tot aan de Solyaris-scene op af lijkt te stevenen wordt het helaas niet. Een mooie film wel.
3.5*
Nana (2011)
woensdag 1 februari, 13:03 uur
Een origineel idee dat behoorlijk goed uitpakt. Massadian creeëert een setting (Nana woont in een huisje bij haar moeder en vlakbij haar grootvader op het platteland) en volgde een vierjarig meisje een tijdje in die setting. Ze schoot zo'n 60 uur aan materiaal en stelde daar deze kleine film uit samen. Op de achtergrond is er duidelijk iets aan de hand met de moeder, maar zoals dat voor Nana niet duidelijk is zien we dat ook niet. De film doet een poging om de wereld met haar ogen te bekijken en komt daarin een heel eind. Fascinerende film en gelukkig vrij kort, de stijl leent zich voor deze lengte maar veel langer zou niet werken.
3.5*
Ctyri Slunce (2012)
Alternatieve titel: Four Suns, woensdag 1 februari, 12:51 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het is bijna gek om een film als deze tussen films allerlei minimalistische, experimentele, kleine films te zien in Rotterdam, want dit is heel conventioneel. Een verhaal met een lach en een traan, waarbij de soms best grote drama's altijd luchtig worden gemaakt met een flinke dosis humor. De uitgestelde volwassenwording wordt gekoppeld aan het opgroeien van zijn opstandige puberzoon. Met Karel als komische sidekick, die eerst in zweverige onzin lijkt te geloven , maar aan het einde blijkt er natuurlijk veel meer aan de hand. Een film die met gevoel voor de personages is gemaakt, waarbij ik soms wel meeleefde, (Vena die een steen door de ruit van zijn leraar gooide zorgde hier wel voor een juichstemming) maar het iets te netjes afgeronde verhaal, het wat ontsporende einde en een clicheetje teveel zijn niet helemaal aan mij besteed.
3.0*
Z Daleka Widok Jest Piekny (2011)
Alternatieve titel: It Looks Pretty From a Distance, woensdag 1 februari, 12:38 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een soort van poging om een groep mensen in een heel afgelegen dorpje te bekijken als je in een natuurfilm met dieren zou doen. Dat klinkt denigrerend, maar dat is niet zo bedoeld en zo is de film ook niet. Het gaat veelal om negatieve emoties. De mensen in het dorp zijn bang, vestoten anderen, zijn wreed. Het intrigerende idee komt echter niet helemaal uit de verf. Iets teveel grote gebeurtenissen zoals de naar de tweede wereldoorlog verwijzende plundering van een net verlaten huis en iets te weinig consequent qua vorm. Bij vlagen best fraai, maar uiteindelijk nogal onbevredigend.
2.5*
Malaventura (2011)
woensdag 1 februari, 12:33 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Minimalistische film over een stervende man. Mooie statische shots waarin we de man volgen die zijn dag gewoon begint als altijd, maar langzaam blijkt het een andere dag dan anders te zijn. Mooie kaders, fraai sounddesign. Dreigt tegen het einde te ontsporen in symboliek de brandscene, maar houdt dat binnen de perken.
3.5*
De Jueves a Domingo (2012)
woensdag 1 februari, 12:27 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Bijzonder fraai subtiel drama.
Iedereen die weleens met zijn ouders op een lange autovakantie is geweest herkent wat in deze film. Spelletjes doen in de auto, zeuren als het te lang duurt. Onderweg ergens blijven slapen. In je tentje liggen terwijl je ouders bij kaarslicht nog met anderen aan het praten zijn. Benzinestations, parkeerplaatsen waarop je je ouders een kort moment kwijt bent. Heel mooi getroffen. Ondertussen is er meer aan de hand. Het huwelijk van de ouders van de twee kinderen is namelijk niet goed, het reisje is een reddingspoging. Maar dat druppelt subtiel op de achtergrond door. De hoofdpersoon van de film is namelijk een meisje van elf. De film wordt vooral vanuit haar perspectief vertelt.
Naarmate het gezin naar het noorden (dus richting evenaar) reist wordt het warmer en de begroeiing minder. De conclusie is dat de breuk tussen de twee ouders onafwendbaar is, waar ze voor op de vlucht zijn is eigenlijk al lang gebeurd. En zelfs die grote gebeurtenis leidt niet toit een een ontploffing, maar eerder tot het moment dat voor de dochter duidelijk wordt waar haar onbestemde gevoel vandaan kwam en voor het jongere zoontje is het een avontuur. Aan het einde is duidelijk dat niks meer is zoals het was
Fraai camerawerk, een mooi ingehouden toon en de autogeluiden die met niet nadrukkelijke mooie muziek de soundtrack vormen zorgen voor een heel bijzonder en behoorlijk indrukwekkend debuut. Prachtige film. Een van de parels op het IFFR van 2012.
Dik 4.0*
Sudoeste (2012)
Alternatieve titel: Southwest, woensdag 1 februari, 11:18 uur
Hoewel het niet de originele reden voor de naam was heeft Brazilie geen zuidwesten. En eigenlijk is dat de mooiste verklaring van deze titel. Een deel van Brazilie dat niet op de kaart staat. Sudoeste is een magische en prachtige film uit dat deel.
Wat meteen opvalt bij Sudoeste is het hele brede beeld (3.66:1) . Daardoor is er meteen veel te zien, zoveel dat ik vast nog wel wat gemist heb. Ook bij close ups geeft het een heel apart effect. Alleen dat maakt deze film al bijzonder.
De film is geschoten in zwartwit, in heel zorgvuldig gekozen shots. Soms doet het aan Bela Tarr denken, maar dan wat minder radicaal en uitgesproken (in de zin dat de scenes van Nunes een stuk korter zijn). En de sfeer is ook anders, veel meer sprookjesachtig en optimistischer.
Ik hou van regisseurs die vooral ook casten op sprekende gezichten. En daar staat deze film gelukkig bol van. Of het nu gaat om de oudere dame in het begin (blijkt een oude, beroemde Braziliaanse actrice te zijn die zelfs nog in Orfeu Negro speelde), of om de jonge Joao, de gezichten spreken zijn mooi en spatten van het scherm.
Een ander heel sterk punt is het weergaloos sterke sounddesign. Nunes is van huis uit soundesigner en dat was te merken. Ik heb in niet zo vaak zo mooi films gehoord. De benadrukte geluiden en de muziek. Erg mooi.
Inhoudelijk is de film een duister, maar uiteindelijk optimistisch sprookje, met referenties aan religie (zowel Christelijke als voorchristelijke) en mythogie. De film blijkt echter ondanks het magisch realisme iets heel aards houden.
De film heeft jaren terug al wat ontwikkelingsgeld van het Hubert Balsfonds gehad, maar het heeft een jaar of acht geduurd voordat regisseur en producent de film van de grond kregen. Denk qua stijl een beetje aan een minder uitgesproken Bela Tarr (want de scenes van Nunes zijn korter). Ben blij dat de film er uiteindelijk gekomen is. Hoogtepunt van het IFFR voor mij dit jaar. Jammer dat de tigerjury daar anders over denkt.
Nunes volgende film wordt een verfilming van een onvoltooide roman van Albert Camus. Ik kijk er nu al naar uit.
4.5*
Kiseki (2011)
Alternatieve titel: I Wish, woensdag 1 februari, 11:18 uur
Ik had op een mindere Koreeda gerekend en dat kreeg ik ook, maar zelfs een mindere Koreeda steekt nog stevig boven het maaiveld uit en is een behoorlijk sterke film. En bovenalles is het gelukkig heel duidelijk een echte Koreeda. De film hangt soms tegen het randje van een film met iets te wijze kinderen met iets te scherpe opmerkingen aan maar weet die valkuil ontzettend handig te omzeilen. Het is een feelgoodfilm met een mooi en zuiver dramatisch randje. De film is inderdaad Koreeda's luchtige familiefilm, maar gelukkig niet te vrijblijvend of al te oppervlakkig. Graaft wat minder diep en is daardoor ook wat minder beklijvend dan sommige van zijn andere films, maar is veel beter dan ik had gevreesd.
3.5*
Zhit (2012)
Alternatieve titel: Living, woensdag 1 februari, 11:17 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik ben aanzienlijk minder enthousiast over deze film. Zo'n film die wat mij betreft erg veel positieve punten heeft, maar ook heel veel negatieve.
Visueel en technisch is deze filmmaker heel ver. Living ziet er uistekend uit. Lijkt van een heel zelfverzekerde, ervaren regisseur. Niet per see heel eigenzinning, wel heel goed. Acteurs waren ook prima, ook daar zit 't 'm niet.
Waar ik wel nogal problemen mee heb is het script van de film, de toon van het geheel. Living is een mozaïekfilm met daarin drie verhalen, begon als een idee voor een horrorfilm, maar is tijdens het ontwikkelen van de film omgebogen naar een drama. Maar de horrorroots (en dan eerder sfeerhorror) zijn nog goed te merken.
Van de drie verhalen raakt er een wat in de verdrukking en dat is jammer genoeg het sterkste idee. Het is het verhaal van een jongen die nogal lelijk behandeld wordt door zijn moeder en haar vriend en verlangt naar zijn echte vader. Er is een best interessante plottwist op het einde waarin blijkt dat wat ervoor zagen onderdeel was van de rouwverwerking van de jongen, zijn moeder blijkt een lief mens en zijn vader is de zwerver die eerder te zien was terwijl hij zelfmoord pleegde. Dat verhaal had juist met een iets minder dramagerichten en iets fantastischer uitgewerkter vorm een heel sterke korte film kunnen opleveren.
Het tweede verhaal over een jong stel bevat de naarste scene waarin de man in de trein dood wordt geschopt (dat wordt natuurlijk nog gefilmd door iemand met een mobiele telefoon ook, zucht) en heeft een niet zo sterk uitgewerkte bovennatuurlijke kant
Het derde verhaal over de moeder met haar tweelingdochters zit nog het dichtst tegen de horrorroots aan. Is niogal dik aangezet en over de top. Een stuk dikker dan de andere twee en was eigenlijk het minst sterk. Maar uitgerekend dit verhaal heeft de mooiste scene van de hele film. Als de moeder haar tweeling uit het graf gehaald heeft en voor de twee dode meisjes zorgt als ze levend zijn is dat zowaar mooi en ontroerend.
Het feit dat deze film drie soms een heel klein beetje verbonden verhalen volgt en er in alledrie de verhalen (en vrij kort na elkaar) sprake is van een gruwelijke dood van een de hoofdpersonen zorgt voor een voor mij nogal vermoeiende opeenstapeling van ellende. Het bovennatuurlijke horrorachtige randje in combinatie met de drama-uitwerking zorgt er ook voor dat ik de verhalen weinig geloofwaardig vond.
Een paar stapjes terug in ambitie en de volgende film van deze regisseur kan weleens een stuk beter zijn. Een strakker script met een evenwichtiger toon is echt wel hard nodig.
Ik hou het op 2.5*
Ahlam el Madina (1984)
Alternatieve titel: Dreams of the City, woensdag 1 februari, 11:16 uur
De kopie op het IFFR was in heel slechte staat en dat toont nog maar eens aan hoe onzorgvuldig er in sommige landen van de wereld met cultureel erfgoed wordt omgegaan. Er was een digitale kopie gemaajt van de enige nog overbleven 35mm kopie die in handen is van het Syrische filminstituur. Zoals de dame die de film kwam introduceren het omschreef was het dan wel een film uit de jaren '80 maar zag hij er door de slechte opslag uit als een van de eerste kleurenfilms uit de jaren '30. Daar zat ze niet zover naast om eerlijk te zijn. Fletse kleuren, beschadigingen, donkere scenes waarin lang niet meer alles goed zichtbaar was.
De film wordt schijnbaar gezien als de eerste keer dat er in Syrie iets van een auteursfilm gemaakt is. Wat vooral boeiend vond is dat het een film is, die in tegenstelling van wat meestal aan films uit het Midden-Oosten het Westen berekt, heel duidelijk voor de lokale bevolking gemaakt is, zonder ook maar rekening te houden met het Westerse festivalpubliek. De film was dan wel (vrij slecht overigens, er kwam vrij regelmatig een kromme zin voorbij) ondertiteld, maar soms toch echt wat moeilijk volgbaar.
Malas was op basis van deze film wat Scosese een Maverick director zou noemen. Dreams Of The City is zeker niet vrij van propaganda. De film eindigt als de bevolking de machtsovername nu nog regerende Ba'athpartij viert en er wordt gesuggereerd dat veel van de in de film voorkomende problemen daarmee opgelost werden. Maar Malas smokkelt er een hoop kritiek in. Soms op een grappige manier (de winkeliers die bij elke staatsgreep gelaten de foto van de leider van het land in hun zaak weer aanpassen) en vaak ook serieus (de positie van vrouwen is een belangrijk thema. Een kind in de hoofdrol is trouwens een vaak beproefde methode om toch net wat meer te kunnen zeggen in je film in een land waar die vrijheid minder vanzelfsprekend is.
De film is verre van perfect, maar door het bovenstaande wel degelijk erg interessant. Een boeiende kleine eerste stap in de Syrische filmgeschiedenis.
3.0*
