134.940 gebruikers | 85.755 films | 31.058 regisseurs | 3.509.732 berichten | 4.933.047 stemmen
 
avatar van starbright boy

starbright boy

Ingeschreven sinds 5 mei 2003 

 

We Need to Talk about Kevin (2011)

zaterdag 17 december 2011, 20:56 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Behoorlijk anders dan verwacht, maar heel sterk.

Ik had vooraf een kort fragment gezien (de scene na het ongeluk van het zusje aan tafel met Kevin, de vader en de moeder) en dat (met de korte inhoud) bepaalde mijn beeld van de film. Ik had een ingetogen drama verwacht, waar een moeder worstelde met de daad van haar zoon. Met veel ongemakkelijke stiltes en beelden uit een gezin waar moeder betekenis achter gaat zoeken.

Dat klopt niet, in ieder geval niet helemaal. De film is om te beginnen niet ingetogen, zelfs een beetje (op een fraaie manier) aangezet qua stijl (de klodders jam bijvoorbeeld en de openingsscene niet te vergeten) en is ook bepaald niet alleen een drama. Maar ook een thriller met horrortrekjes. Waarbij er soms zelfs wat geleend wordt uit bekende evil-kid-thrillers. In de verte wat een film als Joshua al een beetje probeerde, maar niet voor elkaar kreeg. Want hoewel er driftig gespeeld wordt met genre-elementen (Kevins blikken!) is de dramatische benadering interessant en intelligent.

We Need To Talk About Kevin is een gedachtenstroom van de moeder van Kevin die na de daad van Kevin psychisch aan de grond zit. Een verzameling subjectieve herinneringen, waarin ze alles voorbij laat trekken wat voor haar een aanwijzing had kunnen zijn van zijn latere daad. En waarbij ze onderzoekt waarom ze nooit moedergevoelens ontwikkelde, is Kevin een kwaadaardige jongen waar je niet van kan houden of is zij de oorzaak van Kevins ontsporende gedrag? Had ze niet gewoon moeite met Kevin omdat ze door hem haar stadse, avontuurlijke leven opgaf en in een saaie suburb terecht kwam? De rol van de vader die niet ziet wat zij wel denkt te zien. En de rol van Kevin waarbij hij suggereert het te hebben gedaan omdat hij alles wat ons leven bij elkaar houdt doorziet, het wordt hier maar heel kort aangestipt, maar dat thema is al bijna een hele eigen uitwerking waard.

Aan het einde zit de suggestie dat het allemaal misschien wat onbegrijpelijker is dan de moeder voor zichzelf denkt te hebben uitgemaakt. Kevin mist zijn blik, zijn zelfvertrouwen en zijn zekerheid over zijn daad. Voor mijn gevoel zie je daar de echte Kevin, niet degene uit het subjectieve beeld van de moeder.

Ik moest me even aanpassen omdat de film anders was dan waar ik op rekende (en heel anders ook dan de vorige twee films van Ramsay), maar daarna vond ik het een zeer fascinerende film.

Dikke pluim ook aan de cast, Reilly en Swinton had ik al redelijk hoog zitten, na deze film en After School geldt dat ook voor Miller.

4.0* 

filmdetails  permalink  reageer  

Keillers Park (2006)

zaterdag 10 december 2011, 18:43 uur

Niet al te overtuigende film naar een schokkend waargebeurd verhaal. De film bouwt op als een thriller en dat lijkt vooral bedoeld om het publiek vast te houden maar is vooral een weinig genuanceerd drama. Met vooral een aaneenschakeling van alle moeilijkheden die hoofdpersonen doormaken in hun prille relatie. Zonder dat waar het echt om zou moeten draaien, de liefde, echt overtuigend vorm krijgt. De film wordt daardoor erg belerend van toon. Misschien zinvol als de juiste mensen ervan leren, maar voor mij werkte het niet.

Nassim komt niet uit de verf en blijft ontzettend oppervlakkig als karakter, de film probeert meer met Peter te doen, maar dat wil ook maar niet lukken. Edwards forceert er met een paar zwartwitscenes wat weinig overtuigende stijlelementen in.

Pluspunt is dat de film Europees is en de seksscenes daadoor iets explicieter zijn dan veel geforceerd kuise homoseksscenes in Amerikaanse films. Dat is ook het belangrijkste onderscheid van een film die vaak meer wegheeft van een middelmatige TV-film.

2.0* 

filmdetails  permalink  reageer