Querelle

Een oorlogsfilm van de Oliveira, dat is even met de wenkbrouwen fronsen. Vooral bij de actiescenes die er vrij rommelig uitzien. de Oliveira zegt er zelf over dat de oorlogscenes juist zo historisch correct mogelijk zijn gefilmd en dat hij wat tegenvallers had, waardoor hij niet het juiste aantal figuranten kon inzetten, maar dat praat het nog niet helemaal goed. Compensatie is er natuurlijk wel.
In de vorm van vaste gasten Cintra en Doria die onverstoord hun personages gestalte geven. (ja, ze spelen er meer dan 1) en een paar geweldige mystieke momenten. Ook de oorlogscenes hebben op hun beste momenten iets poetisch waardoor de rommeligheid wat minder stoort. Een scene waarin een tegenstander in afrika huilend met een bebloede buik loopt zorgde zelfs voor regelrechte huiver van mijn kant.
Verder is de film eigenlijk een grote mijmering over de geschiedenis van Portugal en haar oorlogs en kolonisatie verleden.
Hierdoor wordt het al snel wat fragmentarisch en is het ook niet zo stijlvast. De balans tussen serieus en de oliveira's bekende gevoel voor humor is er niet altijd, waardoor de film de neiging heeft onbedoelt grappig te worden, terwijl dat in sommige scenes juist weer wel duidelijk de bedoeling was. Zeer ambitieus project dus deze film, die deels geslaagd is, en deels te groot is voor het budget van de film en de bescheiden verteller die de Oliveira in feite is.

Alhoewel zo bescheiden is hij trouwens helemaal niet. Toen hem gevraagd werd wat hem nog steeds drijft films te maken was zijn antwoord: A va gloria de mandar

De recensie van Halcyon geeft een aardige benadering van wat je van deze film kan verwachten.
In het begin had ik echter wel moeite om me er voor open te stellen. Aan het acteerwerk waar ik veel van verwacht had moest ik even wennen. Attenborough zet zijn rol in het begin best dik aan en John Hurt vond ik niet helemaal overtuigen (dat accent ), en de sfeerschepping vond ik in eerste instantie ook niet om naar huis te schrijven (Het is helaas geen Hammer). maar dat veranderde wel naarmate de film vorderde. De werkelijke ster van de film is waarschijnlijk het scenario dat stapsgewijs de gebeurtenissen volgt die leiden tot de veroordeling van een onschuldige, en de manier waarop dit in beeld is gebracht. Het kleine pand, de nauwe ruimtes, de fletse viezige kleuren van de omgeving en toch ook.. dat vriendelijke, goedmoedige gezicht van Attenborough.. Op een gegeven moment kruipt het onder de huid en laat het je niet meer los. Een klassieker onder de dooddoeners: "Hoe heeft dit kunnen gebeuren?" Dikke voldoende.

Mensen die Attenborough alleen kennen als de opa uit Jurassic Park zouden deze film, Seance on an Wet Afternoon en Brighton Rock eens moeten kijken. Als regisseur verwaarloosbaar, maar als acteur toch één van de groten als het om freaky rollen gaat.

Typische eind jaren 70 film die naadloos aansluit bij een obscure klassieker als Wise Blood van John Huston.
Kenmerkend is de grote emotionele afstand tot de personages die onbegrijpelijke keuzes maken (Sissy Spacek is goed gek hier ) en de hallucinante muziek en decors.

De laatste scene had best wel langer mogen duren.
Prachtig om te zien wat daar gebeurt.

Toch maar eens voor de tweede keer aan gewaagd. Vorige keer had ik gewerkt en er al 2 films opzitten, dus niet verwonderlijk dat ik in slaap viel. Inmiddels heb ik ook wat meer van Denis gezien, en het kwartje begint nu eindelijk te vallen.

Als eerste bevalt me vooral het prettige ritme van de film, de vlotte tijdsovergangen en hoe, en op welke momenten er tussen scenes worden geknipt. Meerdere keren was dat midden in de roos. Ontzettend strak en esthetisch gedaan. Prachtig gewoon.
Verder bevalt de manier waarop het verhaal verteld wordt mij erg: Subtiele momenten als de kookpan, of alleen een gezichtsuitdrukking i.p.v. een verbale reactie, stuwen het verhaal zachtjes vooruit zonder dat er veel dramatisch gebeurt, maar onderhuids, juist heel veel. En met dit clubje acteurs ben je ook wel verzekerd dat het overgebracht wordt.
Een aantal keer wordt het drama wel wat explicieter. Maar meestal broeit het dan ook ècht, zoals bij de scene in het cafe.
Laatste kwartier was ook mooi. Werkt ook goed dat ineens de omgeving veranderd en een theatrale actrice (inderdaad Ingrid Caven in Fassbinder modus ) de boel wat opfrist.

Eindscene was dan weer wat too much, maar ach, het maakte al niet meer uit.
Erg fijne film, en eigenlijk veel minder zwaar dan ik eerst dacht.

Niet zo sterk als Pabst's andere ode aan het nachtleven: Die Buchse der Pandora.
De prachtige muziek van Kurt Weil is veels te weinig te horen en het camera werk laat ook flink te wensen over. Maar de acteurs zijn prima en de liedjes zijn geweldig.

Dit is wel horror in zuivere vorm. Was gister toch niet helemaal in de stemming. Toen Beatrice Dalle met schaar bij dat bed stond, heb ik hem uitgezet en ben ik de making of gaan kijken, waarin de film flink gespoilerd wordt. Daarna viel het best mee.
Dit kun je Beatrice Dalle wel toevertrouwen (ze ziet er alleen uit als een ontsnapte heks uit het sprookjes bos). Geweldig dat ze in de making of ook verteld dat ze scenario's haat en zich nooit verdiept in het personage haha. Terwijl zij toch altijd sterk is met subtekst.

Maar de film zelf heeft toch te veel shock gehalte en te weinig wol om er een hoge score aan kwijt te raken. Als het meer naar het realistische en het drama was toegetrokken was het voor mij waarschijnlijk boeiender en verontrustender geweest.
Of misschien wordt ik gewoon wel te oud voor dit soort "serieuze" horror.

2e van Breillat die haar meteen op het lijstje ' regisseurs van wie ik zo snel mogelijk alles wil zien" zet.
Om te beginnen werd ik meteen gegrepen door die dromerige dialogen, die niet echt pasten bij de leeftijd en persoonlijkheid van de meisjes, maar die goed aansloten bij de gevoelens van de meisjes en de situaties waarin ze zich bevonden.
Hoogtepunt is wel de scene voor de 2e sexscene waarin ze herinneringen ophalen uit hun 'jeugd', wat nooit lang geleden kan zijn aangezien ze maar 12 en 15 zijn, alsof het twee volwassenen zijn die terugblikken op een tijd die ver weg van hen is. De tijd is snel gegaan, maar ineens voelen ze zich volwassen.

De geweldscene is ook een absurd stukje. Het lijkt zo uit een krantenberichtje ontsnapt te zijn en lijkt ook alleen bedoelt om de acties van het 15 jarige meisje te relativeren en de gedachten van het jongere zusje in een ironisch daglicht te plaatsen.
Voor de rest zag ik alleen maar doeltreffend acteerwerk, heerlijke lange scenes vol wendingen en emotie en twee uit het leven gegrepen personages die zowel cliche bevestigend als puur zijn.

De muziek was wat lastiger om te beoordelen.
De teksten die het jongere zusje zong waren prachtig.
Maar de soundtrack vond ik in het begin niet zo bij de film passen,
later in de film weer wel.
Erg fijne film, die ik snel weer wil zien