D-ark

Alien From LA is vooral frusterend omdat ja, Kathy Ireland's stem. Leuk om naar te kijken best wel alleen die stem is alsof je eeuwig naar een spychisch gestoord pateint die denkt dat zij een kind is.

Voor de rest is film zelfs redelijk uit en als ze er ook wat verhaal in hadden gegooit kon dit wel een 2,5-3 worden. Niks verveelt het echt als Ireland haar mond houdt, wat jammer genoeg maar 1/3 van de film is. En die andere 2/3 is vooral afzien, die jumpcuts in het tweede deel zijn ook vreselijke irritant en lelijk.

Maar door de frusterende tem van Ireland en het totaal gebrek aan verhaal maakt het toch wel een dikke 1,5.

Geweldige pulp. Erg mooie 60's weergave en eigenlijk nog eens niet echt slecht maar ja het verhaal maakt het toch zwaar pulp. Fonda is een genot om na kijken zelfs 41 jaar na het verschijnen van de film en ja die jazz soundtrack werkte ook erg in op mijn lachspieren.

***,5

If they wanted you to be yourself, they wouldn't be paying you.

Soderbergh heeft mij nooit bizar weten te boeien, Kafka was erg goed en zo was in minder mate Schizopolis. Sex Lies heeft mij nooit echt kunnen boeien. Maar ja, waarom niet een nieuwe Soderbergh herkijken?

Nee The Girlfriend Experience blijft niks voor mij, de film doet bizar gemaakt aan. Van de 'sexy' dialogen naar het gestylde wereldje dat misschien nog redelijk realistisch is maar mij vooral een doorn in het oog is. Het doet gelikt aan, het moet ook gelikt zijn maar het zorgt er alleen voor dat de de film bijzonder plastic aandoet in een slechte manier. Het 'achter liggend plot' over de economische crisis doet ook alleen maar aan om de film meer body te geven wat het totaal niet doet. En het docu stijltje doet dan eigenlijk meer lachwekkend aan dan realistisch.

Sasha Grey daartegen zet een zeer aardige rol neer als emotionele verwardere call-girl. Volgende keer hopelijk een beter script en een betere vormgeving van de film.

Mijn eerste Sofia Coppala film. Wat te zeggen.

Tokyo is misschien de beste stad ter wereld om eenzaam te voelen. Opvallen doe je niet tussen de miljoenen mensen. Maar een interessant verhaal kan het wel voortbrengen. Twee ongelukkige en aparte Amerikanen in de stad der eenzaamheid. Alle twee hebben ze een ongelukkig huwelijk. Dan komen ze elkaar tegen in de bar van het hotel waar ze logeren. Raken in gesprek en trekken vaker op en raken erg bevriend.

Amerikaanser kan het verhaal niet klinken. Maar schijn bedriegt. Een briljant verhaal met flink wat geweldige geschreven en gefilmde sences. En de briljant geschreven personages kunnen zo uit een (top) Woody Allen film gelopen zijn. En je kunt zien dat er levenslust in de productie zit vooral dank zij Murrat en Johansen

Ik geef een terechte 4,5 (9,6) maar net geen top 10. Een tweede kijkbeurt (die komt er zeker) zal het uiteindelijke oordeel geven

Zieke sadistische over de top poppenfilm van Jackson. Ook al zijn de poppen niet heel de tijd perfect weergeven(best vaak zie je wat te duidelijk de zwarte draaden aan de handen) maar zijn wel in de Muppets show traditie weergeven wat de fun een stuk leuker maakt. Maar ja waar het gaat het eigenlijk over? Liters groen en rood bloed dat alle kanten op spuit en poppen die vermoord zijn zien er erg uit als roadkill. Maar vooral over drugs ophalen, junks, oversexde poppen, aids en de geweldige afslachting op het einde.

Ik heb het totaal niet op poppen op het ziekelijk af. Ik wordt er bijna altijd onzettend akkelijk en bang van, maar sommige poppen stolen wel mijn hart(Sebastian en Robert vooral). Alleen dat konijn vindt ik zwaar akelig maar ja hoe grof het ook klinkt het maakt zijn aids lijdensweg nog grappiger. En ja, ik vindt het einde eigenlijk geweldig. Ook vooral als het konijn uitvindt dat hij geen aids heeft en dat in al zijn blijheid rondschreeuwt wordt de bovenste held van zijn hoofd er af geknalt, streft hij nog steeds. Ook zijn braakpartij is onzettend ranzing en grappig.

De film is een complete chaos in verhaal maar het stoort totaal niet. De verhalen zijn niet al te geweldig maar het is vooral de flinke gore en groffe grappen die de film zo leuk maken. Ook is het zwaar hilarisch hoe poppen sex hebben, op een zwaar stuntelige manier. De vlieg 'verhaallijn' werkte stukken minder en werdt op de duur wat irritant, gelukkig kwam hij best snel aan zijn einde. Sommige poppen hadden een wat grotere rol verdient(de olifant, Sebastian en de drugverslaafde kikker) maar ja, de film geeft je ook geen minuut rust.

Ik kan snappen dat sommige mensen dit helemaal niks vinden maar ik vindt dit een zwaar vermakkelijke film. En dat komt uit de mond van iemand die doodsbang is voor poppen.

Snel maar weer Bad Taste herkijken en Braindead eindelijk eens kijken.

Dik 4*(eigenlijk een dikke 3,5 maar het einde verandere het cijfer dratisch)

Muziek in het algemeen is misschien de drijfspeer in mijn leven, uren zitten soms te zoeken naar nieuwe bandjes die het wiel opnieuw uitvinden of iets intersant mee doen met het wiel. Ik zit soms ook om 1 uur s'avonds in de bus of trein op terug reis van bandje dat ik wilde zien. Ik klok boven de 1000 albums die ik geluisterd heb, mijn 16 gig creative zen(geen ipod!) staat vol met indie-pop, noise-rock en veel meer andere dingen waar 99% procent van de mensheid nooit gehoord van heeft. Ik speel zwaar middelmatig gitaar en kan wat drummen. En ja, ik heb talloze speellijsten gemaakt en straf mensen bijzonder snel af op hun muzieksmaak.

Maar het belangerijkste bijgevoel voor Nick And Norah's Infinite Playlist was dat ik wist hoe moeilijk het is mixcd's te maken voor iemand die je leuk vindt. De neurotisch dwang om alles perfect op elkaar te laten passen om de persoon te betorven met jouw selectie van muziek voor hem/haar. Ik heb er in mijn leven 2 gemaakt, beide niet mooi versiert maar goed.

Nick And Norah's Infinite Playlist is eigenlijk gewoon een aantal ontmoetingen en sitatiues aan elkaar geschakelt in de hipste wijk van indierock nu: Brooklyn. Van het jagen op het ene belangerijke bandje dat ergens een 'gig' geeft tot de irritante band die je haat te ontwijken. Het verhaal stelt weining voor maar gelukkig is het met de chemie tussen Cera en Dennigs beter gestelt. Ze vullen elkaar heel aardig aan en het subplot werkt eigenlijk een stuk beter dan het moest werken.

En ja, de muziek daar draait het om. Ik ben een niet al te grote 'Brooklyn pop' fan maar ik ken het gevoel van altijd mensen zoeken die dezelfde smaak hebben. En ja met Rogue Wave op de soundtrack en een kort optreden van het toffe Bischop Allen in de film maak je voor mij al veel goed. Ook leuk waren de indiehelden te spotten die een aantal in de films zaten(zoals Devendra Banhart als klant in de Japanse nachtwinkel). Maar voor de rest is het verhaal en de film net wat droog te veel.

Leuke feel-good movie met een erg fijne soundtrack en met herkenbare momenten maar eigenlijk had er een stuk meer in gezetten als het verhaal wat beter was.


Een ruime 3*