eRCee

Een science-fiction film die begint in de oertijd. Fantastisch hoe Kubrick op deze manier speelt met de genrecodering en de kijker in verwarring brengt. De overgang die vervolgens plaatsvind is ontzettend vervreemdend. Tegen het einde van de film gebeurt iets dergelijks. Na een heel stuk redelijk standaard science-fiction volgt een bizar goed slot waarnaar ik ademloos heb zitten kijken.

De grootste kracht van 2001: A Space Odyssey is natuurlijk de mise-en-scene, dat wat voor de camera gebeurt. Setting en decor zien er verbluffend uit en laten ons echt een andere wereld zien. Vooral de bewegingen van de acteurs op plaatsen zonder zwaartekracht zijn goed gevonden. Bijvoorbeeld het loopinglopen als training in combinatie met de cameravoering. Echt heel tof gedaan.

Ik zie in deze film echter niet de symboliek, de diepte en de inhoud die anderen in dit topic beschrijven (o.a. xgogax). Het gedeelte in het ruimteschip is soms nogal saai, niet zozeer door de traagheid van de film, maar door het ontbreken van een thema rond een bepaalde mens en de menselijke relaties daaromheen. De strijd tussen mens (algemeen) en computer is uiteindelijk niet zo interessant. Ook de evolutiestappen die velen uit de film halen zijn vooral een theoretische constructie, geen levensechte thematiek die weet te raken.

De soundtrack en muziek zijn, zoals velen al hebben gezegd, bijzonder sterk. Vooral het koor van stemmen wanneer de monoliet opduikt is fantastisch; tegelijk mooi, vervreemdend, irriterend en angstaanjagend.
Het slot van de film, ongeveer het laatste half uur, vind ik echt briljant. Toch kan dit mijn beoordeling net niet naar de 4,5 tillen.

4*

Vermakelijke rotzooi. Emmerich probeert, net als Bay, zijn films zo ongeloofwaardig mogelijk te maken. En het moet gezegd worden; dat lukt hem prima. We zien onze 'helden' eerst net op tijd onder de tafel vandaan komen, dan net op tijd in een limo uit de stad ontsnappen (ze rijden trouwens net onder een vallend gebouw door ), vervolgens net op tijd in een klein vliegtuigje springen, net op tijd met een groter vliegtuig vertrekken, om net op tijd bij de ark aan te komen die tenslotte net op tijd de motor weer aan de praat krijgt. Echt, neem dan tenminste één ding waar ze eens een kwartiertje te vroeg vertrekken. Het is verder wel begrijpelijk, want Emmerich heeft ervoor gekozen gewoon geen verhaal te gebruiken. Geen verhaal, alleen een grote ramp en dan een handvol mensen die er telkens net vooruit vlucht. Wat trouwens een erg mager gegeven is. 2012 was in ieder geval wel een stukje beter dan The day after tomorrow, en weer slechter dan War of the worlds. Entertainmentwaarde is dan het enige waardoor deze film nog net een voldoende scoort.

Wat een tegenvaller. In the Mood for Love heb ik nog niet gezien (misschien niet zo handig), maar 2046 lokt daar ook niet echt toe aan.
Natuurlijk is de visuele stijl van de film erg mooi: de herkenbare motieven in de shots, het kleurgebruik. Die eigenheid kan ik zeker waarderen.
Maar daar houdt het voor mij ook ongeveer op. Het verhaal kon helemaal niet boeien en de personages bleven kleurloos. Ik voelde helemaal niets bij deze film. De teksten tussendoor (10 uur later, gaap) begonnen ook steeds meer te irriteren. Was het maar 10 uur later!

2,5*, meer kan ik er niet van maken.

Ik zie de overeenkomst met Memento totaal niet, maar dat terzijde.

Wisselende gevoelens bij deze film. Aan de ene kant geweldig acteerwerk en mooie scenes. Aan de andere kant een film die ondanks zijn rauwe emoties niet echt weet te raken.
De wisselende verhaallijnen gecombineerd met de tijdsprongen vond ik niet sterk. Camerawerk was soms wel goed (bijvoorbeeld op een gegeven moment als Naomi Watts de straat oversteekt en de camera om haar heen circelt, vervolgens daalt tot straatniveau), maar dat trucje met de spiegel ken ik nu wel. Wordt sowieso al veel te veel gedaan.
Qua acteren stal Naomi Watts voor mij de show, hoewel de emoties soms wel erg snel wisselden (maar dat ligt meer aan het script). Overigens vind ik het erg vreemd dat de rol van Del Toro als bijrol wordt gezien. Was toch minstens zo groot als de rol van Watts.

Uiteindelijk wel een goede film, maar het voldeed niet aan mijn verwachtigen. Aan een film met dergelijke onderwerpen, acteurs en deze regisseur stel ik wat hogere eisen.

3,5*

De directors cut van 'Betty Blue' duurt een beetje te lang. Jammer, want als iemand zijn eigen film zou moeten begrijpen dan is het toch wel de regisseur. Maar goed, verder een erg aardige film, met een sfeervol liefdesverhaal en vooral de uitbundige, dronken scènes zijn heerlijk. Moet er wel bij zeggen dat op narratief gebied iets teveel de geijkte paden wordt bewandeld. Helaas mondt dat uit in een belachelijk einde, dat een smet werpt op de rest van de film. Laten we er nog even wat antipsychiatrie instoppen, dat doet het altijd goed! Tsja, totaal ongeloofwaardig waarmee de hele ontknoping in elkaar zakt. Halve ster eraf.

Zoals vaker gezegd is 4 een film met twee gezichten. Ik behoor bij degenen die het eerste deel het boeiendst vinden, en met name de audiovisuele kant is op sommige momenten meesterlijk. Lange, statische shots in een bar worden afgewisseld met een dollemansrit a la Godard door de nacht, inclusief jump-cuts. Ook het geluid, met het vele hondengeblaf, machinegeraas en allerlei abstracte klanken, is sterk gedaan. Hoogtepunt van de film is echter de al eerder gememoreerde ‘wandeling’. Tracking shots, close-ups, shouldercam-werk, jump cuts en ook longshots wisselen elkaar in een verbluffend tempo af, daaronder die vervreemdende soundtrack, erg goed.

Over het tweede gedeelte kan ik kort zijn: zet de film af. Uit. Klaar. Geniet nog even na van die zinderende slotscène (‘de wandeling’) en breng je stem uit. Echt, je zult er geen spijt van krijgen.

Prachtfilm. Vier maanden en een beetje is op alle fronten eigenlijk perfect. Ik vond vooral de dialogen van een hoog niveau en verder het verhaal, hoewel zwaar, zeer integer gebracht. Geen effectbejag hier, ook niet in de ondersteunende muziek of met behulp van schokkende beelden. Door bepaalde momenten niet te tonen wint het drama zelfs aan kracht. Prachtige scenes verder rond de personages, bijvoorbeeld het verjaarsfeest aan tafel, de gesprekken tussen Otilia en haar vriend en met name de sleutelscene van Otilia en Gabita na de abortus in de hotelkamer. Cinematografie is tenslotte erg fraai en bevat veel contrast tussen de dynamische buiten-opnames en de strakke cameravoering binnen. Nogmaals; ik zie geen zwakke punten. Een film met klasse.

Deze film kreeg ik aangeraden van iemand die laaiend enthousiast was door de interviews die tijdens de opnames zijn gehouden met de acteurs. Zo zie je Stephane Freiss aan het eind met tranen in zijn ogen zitten omdat hij zijn personage los moet laten. Vrij vreemd.

Verder geven de interviews wat diepte aan de film. Door de expliciete scenes lijkt 5x2 soms wat hard en banaal, maar de emoties van de personages zweven ondertussen door de lucht. Als kijker weet je wat de personages voelen, zonder dat dit duidelijk wordt getoond (en door de interviews wordt je daar nog meer van bewust gemaakt). Het geweldige acteerwerk, met name van Valerie Bruni-Tedeschi, draagt hier sterk aan bij. Daardoor is het ook niet moeilijk de tijdstappen in het verhaal op te vullen.
Het thema kan wat mij betreft nooit afgezaagd worden, omdat elke relatie weer uniek is. Dat neemt niet weg dat er wel wat onorginele en minder goeie momenten inzitten. Zo vond ik de dansscenes allemaal niet bijzonder genoeg. De vertelstructuur pakt dan weer wel goed uit en is bepalend voor de sfeer.

Een boeiende film dus, die wat mij betreft een hogere score verdient.

3,5*

Een hele bijzondere film. De meesterlijke cinematografie en belichting zorgen voor een droombeleving. Maar bovenal barst Otto e Mezzo van de surreeele en geniale scenes.

De film schijnt parallellen te hebben met Dantes Goddelijke Komedie. Guido (=Fellini) is Dante, de scriptschrijver is Dantes begeleider Vergillius en het kuuroord is de hel.

De al eerder genoemde vergelijking met Lynch viel mij ook op. Guido en de regisseur uit Mulholland Dr. hebben veel dezelfde trekjes (bril!). Daarbij komen natuurlijk het spelen met het concept film in de film en de magisch-realistische droomelementen.

Toch was 8 1/2 soms inderdaad wat saai, het geluid erg schel en werd ik niet echt geraakt. Het gevoel ontbrak soms bij me (met uitzondering van individuele scenes en het laatste half uur).

Al met al 4*.

Een fantastische film, in één woord fantastisch! Het eerste officiële product van de Nouvelle Vague en wat een tijdloos meesterwerk.
A Bout de Souffle is een film van tegenstellingen: speels en luchtig, maar tegelijkertijd vol levenswijsheid, sterk gededramatiseerd maar het grijpt je wel bij de keel, de montage schreeuwt je toe: “dit is niet echt” en toch wordt je meegezogen in de filmrealiteit.

Het op het oog simpele verhaal, een hommage aan de Amerikaanse gangsterfilms uit de jaren ‘40, is vlot en humoristisch. Erg grappig is bijvoorbeeld het commentaar dat Michel geeft op het verkeer gedurende de hele film. Er ontspinnen zich fantastische scènes, vooral die in het appartement, met onder andere het moment dat Michel zijn handen om de hals van Patricia sluit. Ook het interview met de schrijver is erg sterk: diepgang en oppervlakkigheid wisselen elkaar in hoog tempo af.

De onmogelijkheid van de hoofdpersonen om elkaar lief te hebben maakt de film aan de andere kant intriest. Er worden prachtige dingen gezegd over relaties, over mannen en vrouwen, over liefde en erotiek. De film verwijst naar andere kunsten, filosofie en naar zichzelf. Naast deze thematiek zijn het de ambivalente en complexe personages die intrigeren. Vooral van Patricia is totaal geen hoogte te krijgen, ze charmeert en verraadt met hetzelfde gemak.

Revolutionair is natuurlijk de montage en cinematografie. Op fraaie wijze komen camerabewegingen als motief telkens terug, bijvoorbeeld de shots vanuit de auto en het frontaal filmen van lopende personages. Ik ben een enorme fan van de jump-cuts, en zeker op de functionele wijze als Godard ze gebruikt: vanuit de auto bieden ze de illusie dat de hele stad wordt doorkruist in enkele minuten.

A Bout de Souffle is een absolute klassieker, ongelofelijk invloedrijk maar meer dan dat: de film blijft vernieuwend, ongewoon en persoonlijk. Mijn tweede Godard en wederom 4,5 sterren.

Toch wel een wat te romantisch beeld van zowel het platteland als van het bestaan als leraar en het basisschoolleven. Er valt eigenlijk nauwelijks een wanklank te ontdekken in deze film, die daarmee te zoet wordt. Natuurlijk is het een 'documentaire'-achtig portret, maar het blijft een constructie. Dat een en ander overdreven rooskleurig is voorgesteld, wordt alleen al gedemonstreerd door de rechtszaak van de ineens geld ruikende meester Lopez (die hij overigens verloor). Nee, geef mij op dat punt dan liever Entre les murs, daar zit wat meer vennijn in. Omdat ik me verder geen moment verveeld heb en de kinderen inderdaad vertederend zijn een krappe drie.

Als film een stuk beter dan de pure slapstick van Black Cat, White Cat. Helaas blijft het wat te chaotisch en soms te flauw om indruk te maken. Daarbij is de speelduur ook nog eens overdreven lang. Wel bevat Zivot je Cudo een paar leuke momenten, aanstekelijke muziek en grappige motieven. Kosturica zal echter geen favoriet van me worden. Redelijke 3* hiervoor.