eRCee
Ingeschreven sinds 19 oktober 2005
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van eRCee. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
We Need to Talk about Kevin (2011)
maandag 26 december 2011, 21:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Nee, dit viel niet mee. Vond de trailer erg intrigerend, en datzelfde gevoel had ik nog steeds na zo'n 20 minuten. Prima camerawerk, knappe montage met verschillende tijdslijnen, slimme scenes die spanning, functie en esthethiek combineren, ja, het beloofde heel wat te worden. Vanaf het moment dat je er als kijker achterkomt dat er een schooldrama heeft plaatsgevonden zakt We need to talk about Kevin echter compleet in. En wordt op een gegeven moment zelfs vervelend. Veel te lang blijft de film hangen in de fase waarin een (klein) kind zijn moeder het bloed onder de nagels vandaan haalt. Scene op scene krijgen we eigenlijk hetzelfde te zien; kind pest moeder, moeder loopt als een zombie rond, moeder wordt door haar omgeving lastig gevallen met pesterijen, kind pest moeder enzovoorts. Er is geen moment dat Kevin niet inslecht overkomt en subtiliteit ontbreekt ten enenmale (bijvoorbeeld de scene dat de puberende Kevin zijn ouders afluistert en vanaf een balkon zegt "i'am the context", of wanneer de moeder die twee Jehova's afscheept met de opmerking dat ze "straight to hell" gaat. Sja.) Het argument dat we een eenzijdig beeld van Kevin krijgen doordat alles vanuit het perspectief van de moeder wordt verteld overtuigt niet. Immers, wie zegt dat de moeder niet erg aan zichzelf twijfelt en daarom zich juist dingen voor de geest haalt waarin haar eigen handelen ongelukkig was? Nergens geeft de film er blijk van dat Kevin niet de psychopaat is die we via de moeder te zien krijgen, en als er voor de cavia-moord en de verminking van het zusje al onvoldoende bewijs is, voor het schooldrama geldt dat toch niet. De laatste scenes wint We need to talk about Kevin weer iets aan kracht terug, maar het blijft allemaal te onuitgewerkt om echt van een ommekeer te kunnen spreken. Vond verder de soundtrack uitermate onbenullig, met van die semi-passende nummers qua tekst terwijl het muzikaal totaal niet past in het filmmoment. Storend. Al met al een forse tegenvaller, waarin het drama teveel over-the-top is en daardoor juist ten onder gaat.
Who Framed Roger Rabbit (1988)
maandag 19 december 2011, 20:29 uur
Erg goed, het uitgangspunt van een vermenging van de stripwereld met de 'echte' is geweldig. Alleen die eerste scene al, wat een toffe overgang zeg. Who framed roger rabbit wordt op deze manier een ode aan de animatiefilm en dat blijft de gehele speelduur interessant. Rest van het verhaaltje is geinig genoeg, met een paar leuke vondsten en dito grapjes. Voor de film zelf een drie, halfje erbij voor het idee.
Piel Que Habito, La (2011)
Alternatieve titel: The Skin I Live In, zaterdag 17 december 2011, 20:20 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Leuke film, maar toch had ik meer verwacht van de nieuwe Almodovar. La piel que habito heeft even tijd nodig om in de plooi te vallen, en dan ontspint zich een bizar verhaal, ik denk het meest bizarre wat Almodovar al op het witte scherm bracht. Een man in een tijgerpak die een tot vrouw omgebouwde man onder een groot naakt-schilderij verkracht en dit voortzet onder de ogen (via camera's) van zijn moeder, om vervolgens nog in dezelfde scene dood te worden geschoten door zijn broer, tsja, zoiets zie je toch niet heel vaak. Doordat het allemaal behoorlijk complex is ligt de nadruk van de film erg op het verhaal, en zoals kos al aangeeft blijft de bedoeling onduidelijk. Vooral de teleurstellende slotscene maakt het verhaal van La piel que habito tot een weliswaar onderhoudende maar wat pointloze exercitie. Daar zat meer in. Gelukkig weet Almodovar halverwege tijd te vinden voor enkele fraaie muziekscenes, en de decors blijven fijn, zoals te doen gebruikelijk. Ik hem me dan ook goed vermaakt. Los abrazos rotos, de vorige van Almodovar, vond ik echter beter.
Hard Candy (2005)
dinsdag 13 december 2011, 21:26 uur
Goed, scherp en spannend drama-op-het-randje. Heel anders eigenlijk dan ik had verwacht is Hard Candy vooral een praatfilm, die zich vrijwel volledig op één locatie afspeelt. Vakkundig komen er gedurende film steeds nieuwe dingen aan het licht, die beide hoofdpersonen meer relief geven. Ellen Page speelt een voortreffelijke en geloofwaardige rol. Realistisch is het wellicht niet, maar het wordt met overtuiging gebracht, en dat is het voornaamste. Slotscene is sterk en hard. Uitstekende film.
Yi Sa Bui Lai (2006)
Alternatieve titel: Isabella, maandag 12 december 2011, 10:26 uur
Eens wel met TOR. De film slaagt er niet in emotionele binding tot stand te brengen, waarschijnlijk mede door het niet erg duidelijke drama en een gebrek aan ontwikkeling. Wel zijn er enkele mooie momenten. Wie krijgt er bijvoorbeeld geen glimlach op z'n gezicht van de dronken strapatsen van vader en dochter? Verder blijft Isabella erg genietbaar door de kleurrijke beelden en de muziek. Stilistisch vond ik de film overigens wel te nadrukkelijk gedrenkt in groen. Tenslotte sukkelt Isabella nog vijf minuten te lang door: het gesprek aan de keukentafel met de huilende dochter was een mooie afsluiter geweest, alles daarna voelde overbodig. Mooie film, maar niet heel bijzonder.
Kakushi-Toride no San-Akunin (1958)
Alternatieve titel: The Hidden Fortress, zondag 11 december 2011, 20:18 uur
Erg aadige film, die continu wel vermaakt en een paar sterke momenten kent, zoals de achtervolgingsscene te paard en, voor mij persoonlijk het meest memorabel, de vuurdansscene. Het boerenduo is echter vaak te flauw en irriteert al snel, wellicht ook door het vreselijke geluid.
Eyes Wide Shut (1999)
zaterdag 10 december 2011, 22:47 uur
Wat een geweldige flow heeft deze film, een duistere en sensuele sfeer, prachtige sets, heerlijk 4:3 formaat, goed acteerwerk, kortom; een van de beteren van Kubrick.
Hurt Locker, The (2008)
zaterdag 10 december 2011, 9:55 uur
Boven verwachting goed. Basis van de film zijn natuurlijk de lang uitgesponnen en bloedstollende bomontmantelingsscenes (plus die van de sluipschutters in de woestijn). The hurt locker laat daarmee weer eens zien wat een bizarre situatie zo'n oorlog eigenlijk is, de constante doodsdreiging, niemand kunnen vertrouwen, het proberen te overleven samen met of soms ondanks je teamleden. Het laat ook zien dat zo'n situatie alleen maar meer haat kan creeeren, aan beide kanten. Gelukkig kiest de film zelf geen duidelijke kant, behalve van het te laten zien dat oorlog verslavend is en ook op die manier levens kapot maakt. Wat betreft de Amerika-verheerlijking die sommigen hier in zien: allereerst is het natuurlijk wel noodzakelijk dat je hoofdpersoon James niet als een held ziet maar als iemand die het vermogen om een normaal leven te kunnen leiden heeft verloren. Verder bieden mijns inziens de twee ondergeschikte soldaten voldoende tegenwicht, plus het optreden van een aantal Iraki's (de vertaler, de professor bij wie James binnenvalt, het jochie Beckham). Maar goed, zwaartepunt ligt duidelijk wel bij het soldatenleven. Stilistisch is de film goed en realistisch, met een relatief traag tempo, puik acteerwerk en ook verder doet The hurt locker gewoon heel weinig verkeerd, wat al een prestatie op zich is voor een Amerikaanse oorlogsfilm. Ik snap die oscars wel.
Strada, La (1954)
Alternatieve titel: De Weg, donderdag 8 december 2011, 1:39 uur
Mooi weer, deze vroege Fellini die als het ware een tweeluik vormt met Le notti di Cabiria. De film kan gezien worden als een road-movie, het verhaal is divers, met vele ontmoetingen en speelse gebeurtenissen. Leuk is ook een klein spanningselement rond wat er nu werkelijk gebeurd is met Rosa. Qua acteerwerk steelt Giulietta Masina de show als de onweerstaanbare Gelsomina. Prachtig die gezichtsuitdrukkingen, van tragiek naar slapstick en terug. Halverwege weet La strada echt te ontroeren: eerst bij de dialoog tussen Gelsomina en 'de Gek', daarna bij de zuster in het klooster. De laatste tien minuten vond ik juist weer tegenvallen, vooral omdat het perspectief dan definitief verschuift naar Zampano. Dat had van mij niet gehoeven en voelde ook wat te melodramatisch aan. Niettemin kom ik op een hele ruime 3,5 sterren uit.
[Edit: ook helemaal eens met yeyo, mooie recensie.]
Parapluies de Cherbourg, Les (1964)
Alternatieve titel: The Umbrellas of Cherbourg, woensdag 7 december 2011, 0:53 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
(reactie op ander bericht)
Grappig dat je het zegt, ik vond de verhaalontwikkeling eigenlijk behoorlijk gedurfd. Net zo gedufd als de gezongen dialogen en de bonte sets. Demy is wat mij betreft genredoorbrekend in al deze drie zaken. In de eerste twee (anderhalf) delen lijkt het verhaal van Les parapluies de Cherbourg sterk op dat van een willekeurige musical, een indruk die nog versterkt wordt door de engelachtige gezichten van de hoofdpersonages, maar deel drie maakt daar toch wel pijnlijk een einde aan. Slotscene bij het benzinestation is ook meteen een van de beste van de film. Je kan dit slot op twee manieren interpreteren. De eerste optie is dat beiden, zowel Guineveve als Guy ongelukkig zijn in hun nieuwe huwelijk. Dat zou een donker en triest einde betekenen, iets wat je toch bij aanvang niet zag aankomen en ook ongebruikelijk is voor een musical (hoewel ik niet erg thuis ben in het genre, de enige van wie ik het ken is Dancer in the dark). De tweede optie is wellicht nog erger en levert een cynisch einde op: Guy lijkt namelijk een stuk gelukkiger dan Guineveve, waardoor de liefde waarmee de film opent eigenlijk ontkent wordt; Guineveve blijkt inwisselbaar te zijn voor een andere vrouw. Vond het dus een interessante film, bij vlagen zelfs behoorlijk goed, hoewel het continue zingen soms wat gaat tegenstaan. Camerawerk was ook verdienstelijk, dat shot van de vertrekkende Guy en de achterblijvende Deneuve, waarbij de camera er eigenlijk een beetje tussenin blijft hangen, vond ik bijvoorbeeld fraai. Ik zal hem geen tweede keer op zetten, maar een terechte klassieker en sympathieke film.
V for Vendetta (2006)
zondag 4 december 2011, 22:07 uur
stem geplaatst
Cloaca (2003)
donderdag 1 december 2011, 9:26 uur
Prima concept maar in de uitwerking had meer gezeten. Wat me vooral tegenstaat is dat het allemaal zo nadrukkelijk gebracht wordt, tot aan het expliciete benoemen van wie de 'softies' en wie de klootzakken zijn toe. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. De film heeft zeker zijn momenten trouwens, bijvoorbeeld de scene met de Poolse (?) prostituee. Toch ben ik nergens echt van onder de indruk, en zeker niet van de veel geroemde dialogen en de muziek. Toch maar afronden naar beneden derhalve; 2,5 ster.
