dionj

Mensen gaan vaak vergelijken. Niets mis mee! Dat zit nu eenmaal in de aard van het beestje. Echter pakt dit voor een lange filmreeks minder goed uit. De films worden vaak vergeleken met hun voorganger. Dit was een voordeel voor Casino Royale na het zwakke Die Another Day. Maar een nadeel voor Quantum Of Solace na het ijzersterke Casino Royale.
Het enige dat vast staat is dat deze drie films totaal van elkaar verschillen.
Door de ongelooflijke druk op de schouders van de filmmakers werd er bedacht om een totaal andere film te maken. Een film die aansluit op zijn voorganger, die in de Bondreeks past en die toch een film op zich is. Daar zijn de filmmakers wonderwel in geslaagd. Dit komt met name door regisseur Marc Forster, welke tot één van mijn favoriete regisseurs behoort. Hij heeft een kompleet eigen crew samengesteld en Bondveteranen zoals bijvoorbeeld Peter Lamont aan de kant geschoven. Op sommige vlakken pakt deze reorganisatie goed uit, maar op andere minder.
Het grootste nadeel aan de film is volgens mij het budget. Ik heb de hele tijd het idee dat Marc Forster het té groots wil aanpakken. Daar zit hem de fout. Normaliter maakt Forster enkel low-budget arthouse films.
De actiescènes zijn zeer degelijk. Er wordt veel hand-held gefilmd, maar storend kwam het bij mij niet over. Ook de hoeveelheid actie viel nog wel mee.
Helaas voelt de film een beetje aan als een tussendoortje, we worden nauwelijks iets wijzer over de dood van Bond’s geliefde Vesper Lynd en over de misdaadorganisatie ‘Quantum’.

Het acteren vind ik bijzonder goed, enkel Mathieu Amalric krijgt te weinig speeltijd om écht goed uit de verf te komen.
Afschuwelijk jammer dat David Harbour en Gemma Arterton veel te weinig speeltijd krijgen. Met name David Harbour speelt in die korte scène geweldig. Olga Kurylenko verraste me aangenaam, van te voren had ik het idee dat ze een soort Halle Berry zou worden.
Over het algemeen zit het qua acteerprestaties wel snor.

Filmtechnisch is de film super, vooral de montage tijdens de operascène is heel apart. De decors zijn in een heel aparte retro stijl met verwijzingen naar Ken Adam’s werk. De muziek van David Arnold is aardig maar niet zo memorabel als de Casino Royale deuntjes.
Veel recensenten beweerde dat de humor en de Bondelementen ontbraken, hier ben ik het totaal niet mee eens. Er zitten genoeg grappige verwijzingen in en Bond drinkt nog steeds z’n Martini’s en rijdt nog steeds in Aston Martin’s.

Deze Bondfilm is allerminst een saaie of slechte film te noemen, het is een degelijk gemaakte en vermakelijke Bondfilm geworden. Na een tweede kijkbeurt verwacht ik dat ik een nog positievere mening heb omdat de vergelijking en het onwennige is weggepoetst.
Als deze richting wordt doorgezet zie ik de toekomst van James Bond kleurrijk in…

4.5/5*