Elineloves

Dat Gemma Arterton een hele mooie vrouw is, dat weten de meeste mensen al. Dat is ook direct het voornaamste pluspunt van 'Tamara Drewe', al moet ik bekennen dat ze nog zeer aardig acteert ook. Het verhaal is al vaak gebruikt: Het lelijke eendje is veranderd in een mooie zwaan en iedereen valt als een blok voor haar. Dit eendje heeft wel het een en ander aan zichzelf laten verbouwen, waardoor het zwaantje nog mooier is dan verwacht.

De cast is prima, de beelden en de landschappen (leuk, het plattelandgebeuren) zijn erg mooi en ook met de dialogen is niets mis. Toch voelt het allemaal niet heel verrassend aan, en dat is jammer. Het is vermakelijk, maar toch heb je achteraf het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden. De mannen dartelen om haar heen en zij duikt uiteraard ook met de 3 'lucky bastards' het bed in. De bijrollen zijn leuk, het zijn allemaal aparte typetjes, maar toch valt je oog telkens op Gemma, die met een zwoele en verleidelijke blik het hart van de kijkers probeert te stelen.

Best genietbaar, maar verhalenderwijs had er meer uitgehaald kunnen worden.

"You think back on the times you had with someone, replay it in your head over and over again, and... you look for those first signs of trouble. There's two options really. Either... she's an evil, emotionless, miserable human being, or... she's a robot."

I think i've heard that one before.

Een hele tijd geleden had ik een stukje van (500) Days of Summer op Film1 gezien, en ik zapte net in toen Matthew Gray Gubbler, mijn favoriete Criminal Minds acteur, in beeld was. Dit wekte mijn nieuwsgierigheid en ik was benieuwd of hij een beetje een prominente rol had in deze film. Hoewel ik deze film lang bewust links heb laten liggen, was het dan toch tijd voor een kansje. Joseph Gordon-Levitt leek me ook wel een pluspunt, in Inception vond ik hem tenslotte erg leuk (en hot!).

De film hanteert absoluut geen chronologische volgorde, en dit is verfrissend. De sprookjesachtige verteller weet direct sfeer te creëren. Tom probeert er achter te komen waar het mis is gegaan en belangrijker: hoe hij haar terug kan krijgen. Het twaalfjarige en pientere zusje van Tom, Rachel, is een goede steun voor Tom in deze periode. Evenals zijn vrienden. Nouja, of het advies van zijn vrienden nou zo handig is.. Matthew Gray Gubler doet het in elk geval erg leuk, en ik blijf hem toch echt een cutie vinden. Tijd om eens wat meer films te zien waar hij in meespeelt.

Tom lijkt de ideale vent. Lief, een tikkeltje onzeker en romantisch. Hij zet zijn rol dan ook zeer overtuigend neer en hij heeft iets schattigs, bijna als een teddybeertje.

Summer daarentegen, heel anders dan Tom, had wel enkele herkenbare dingen. Vrijgevochten maar tegelijkertijd heel zelfbeschermend en ze heeft geen zin om gekwetst te worden. Geen gemakkelijke jeugd en natuurlijk heeft ze een grote muur om zichzelf gebouwd om te voorkomen dat mensen haar pijn doen. In tegenstelling tot Tom heeft zij geen behoefte aan iets serieus. Ze gelooft niet eens in de liefde, laat staan tot-over-je-oren-verliefd-zijn. Een wispelturige meid vs. een hopeloze romanticus waar de verliefdheid vanaf straalt. Hoe gaat dit uitpakken? Dat zie je direct aan het begin van de film al.

Geen standaard happy-ending. Geen overmatige clichés. Geen zoetsappige dialogen waar de klefheid vanaf druipt. Nee, dit is een film over het echte leven, en daardoor soms een tikkeltje deprimerend. We kennen het waarschijnlijk allemaal wel: onbeantwoorde liefde doet pijn. Hoe ga je er mee om? Laat je het je neerhalen, of probeer je er overheen te komen en naar de toekomst te kijken?

Dat is ook wat deze film probeert te doen: een realistische blik geven op de liefde, en hoe het voor iedereen anders is. Dit maakt het geheel oprecht, grappig, schattig en vertederend in een postmodern jasje. Om de film te zien vanuit het oogpunt van Tom is ook fijn, normaliter zijn het de vrouwen waarvan je dit ziet.

De scène waarbij hij voor het eerst met Summer geslapen heeft en naar zijn werk loopt, is echt snoezig. Volgens mij droomt elk meisje er stiekem wel van dat een man zo vrolijk en vreselijk verliefd er bij loopt, dat iedereen het aan hem kan zien, en dat niets gek genoeg is. De geweldige achtergrondmuziek is dan ook een lust voor het oor, wat een lekkere nummers komen er voorbij en het lijkt allemaal zo goed in en bij elkaar te passen.

Ik heb geen idee waarom ik in het begin zo'n drempel voelde voor deze film. Nee, geen drempel, ik vond er gewoon niks aan en was uiterst kritisch. Misschien was ik zelf net heart-broken, ongesteld of gewoon humeurig en kon ik deze film daarom niet waarderen, maar hij is alles behalve slecht.

(500) Days of Summer is een originele tragikomedie waar de ironie op sommige momenten vanaf spat. Overtuigend, lief, eerlijk.

Wat heerlijk, een vervolgdeel dat bericht begint waar de eerste film gestopt was. Eindelijk geen ellenlange introducties meer of flashbacks, maar gewoon recht toe, recht aan.

Het verhaal heeft veel weg van de eerste film, wat in mijn ogen niet storend is, zo wordt de rode lijn vastgehouden.

Het camerawerk is gelukkig niet storend, het is wel schokkerig maar wel op een manier zodat je als kijker zijnde nog goed kunt ziet wat er gebeurde. Aan spanning, angst en rauwe momenten geen gebrek, op soms is de film keihard en deint het nergens voor terug. Dit zorgde er voor dat ik op het puntje van mijn stoel bleef, de suspense was soms killing en ik wou telkens zien wat er te gebeuren stond.

Het acteerwerk was uiterst realistisch, met name de priester wist me op het begin omver te blazen. De S.U. deed het ook uitstekend, ik zat dankzij het overtuigende spel 100% geboeid. Heerlijk, zo'n film.

****

06/05, tsja... ik heb er lang over gedaan voordat ik deze film ging kijken omdat het zo'n beladen onderwerp is. Het leek me absoluut geen tussendoor-filmpje daarom ben ik er op een avond ook eens goed voor gaan zitten. En ik moet zeggen, het viel niet tegen! Voor een Nederlandse film is dit erg sterk! Het verhaal wordt krachtig neergezet waardoor het een spannende thriller is geworden. Erg fijn dat er genoeg grappige momenten zijn waardoor je alles even kunt relativeren, het valt je niet als een baksteen op je maag. Prachtige beelden, vooral het camerawerk bleef me verbazen. Erg mooi, mij wist hij zeker te boeien.

Twijfelde om hem te verhogen naar 4*, maar laat hem voorlopig nog even staan op 3.5*.

Je kunt goed zien dat dit een low budget film is, maar dit is nergens storend.

Paz Vega is prachtig, en Morgan kan niks fout doen bij mij. De twee hebben duidelijk chemie en de dialogen zijn sterk. Ook leuke cameo's van Jonah Hill en Danny De Vito! Voor het grote publiek zal dit een 'saaie' film vinden, maar er hoeft ook niet telkens iets te gebeuren om een film boeiend te houden. Het is niet clichématig en het acteerwerk is prima. Je leert de personages goed kennen en je ziet ze ook 'groeien' in hun rol.

Jawel, 10 Items or Less is een fijn tussendoortje.

Van dit soort films vond ik deze toch wel de minst leuke. Ik weet het niet, hij kon me niet boeien en echt gelachen.. Nee, dat heb ik ook niet. Paar momenten in de film waarbij ik een klein glimlachje tevoorschijn kon toveren, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Normaal vind ik dit soort films erg leuk, maar helaas dit werkte niet voor mij. Toen al niet, en nu nog steeds niet.

Ik vond het helemaal niet zo'n geslaagde komedie. Wat ik erg jammer vind, want ik vind Katherine Heigl en Emmanuelle Chriqu toch altijd wel érrug leuk. Zelfs zij konden deze film niet redden. De humor was ver te zoeken en de personages waren, zoals al eerder gezegd, erg irritant.

Nee, niet mijn ding. Jammer.

Zo, een van de weinige keren dat ik echt de behoefte voelde een film af te zetten. Ik kijk 95 % van de tijd films af, behalve als het écht niks is. Nu bleek dit ook een fikse tegenvaller te zijn, helaas.

Het is gewoon ontzettend saai en niet onderhoudend genoeg om je volledige aandacht er bij te houden. Af en toe weten ze zelfs een irritatiegrens te bereiken waardoor je gewoon geen zin meer hebt om verder te kijken. De knop gaat om, het zal je allemaal een worst wezen. Sterft er iemand? Boeiend. De personages zijn toch verre van interessant.

Ik hou ervan om mezelf te kwellen, ik ben er inmiddels aardig goed in geworden, dus ik heb deze film toch maar uitgekeken. En enigszins positief, want tegen het einde aan werd ik vrolijk. Ja, door de film. Niet omdat hij plots zoveel beter was, integendeel, maar de twist was vrij lachwekkend dat het gewoon plotsklaps belachelijk te noemen was.

Jammer.

Ik moet bekennen... tijdens de openingsscène lag ik toch even stijf in mijn bed! Ik schrok me helemaal wild toen dat lichaam ineens tegen die autoruit knalde. En ik wist gewoon dat zoiets ging gebeuren, het was zó voorspelbaar! Toch maakte mijn hart een sprongetje van schrik. En *BAM*, vanaf dat moment had de film mijn volledige aandacht.

11:14 is een ingenieus filmpje. Het doet eigenlijk alles wat een filmliefhebber maar kan wensen. Het intrigeert, maakt nieuwsgierig, weet je aandacht vast te houden en er is nog een goede dosis gitzwarte humor aanwezig ook. Ijzersterk acteerwerk maakt het geloofwaardig en de niet chronologische vertelwijze maakt het boeiend. Vanaf de eerste minuut tot aan de aftiteling zat ik op het puntje van mijn stoel. Nouja, ik lag in bed, maar jullie snappen het vast wel.

Hier en daar zaten er wel wat dingen in waardoor ik eventjes met opgetrokken wenkbrauwen aan het kijken was, denk aan de politieagent die je vraagt het complete alfabet achterstevoren op te noemen.. (Dat had ik nog nooit eerder ergens gezien). Sowieso een slimme vent ook. Alleen achter een ontsnapte arrestant aanrennen en vervolgens de deur van de politiewagen open laten zodat de andere twee gevangenen ook de hort op kunnen. Niet zo slim.

De muziek is goed aangepast aan de verschillende scènes en situaties en weet nog wat kracht er onder te zetten. Leuk om weer eens een film te zien die veel verschillende thema's en stijlen hanteert, daar was ik echt aan toe.

Jeetje. Niet al te best. Totaal niet zelfs. Wat een verschrikkelijk (over-acting) acteerwerk, totaal geen sfeer en spanning? Nee joh. Hoe kan zoiets nou spannend zijn, als het aanvoelt alsof alles gejat is uit 10 andere films en er totaal geen originaliteit in zit? Hartstikke traag begin ook nog, waardoor het helemaal als een worsteling aanvoelt. Camerawerk slecht, special effects slecht, in feite is het zelfs nog niet goed genoeg om een tv film te kunnen zijn.

'' OK, you can wipe the doe - eyed - Bambi - watching - her - mother - get - shot - and - strapped - to -the - back - of - a - van look from your face. ''

De film heeft een leuk gegeven (ookal is het niks nieuws), en is bij vlagen herkenbaar. Ik denk dat iedere puber er wel eens over droomde hoe het zou zijn als hij of zij ouder zou zijn. Sommigen wensen het, anderen vragen het zich af. Hoe is mijn leven over 20 jaar? Ben ik getrouwd? Heb ik kinderen? Een goede baan? Of komt er niks van mij terecht? Voor veel kinderen is het een droom, ouder zijn. Geen bemoeizuchtige ouders, geen verantwoordelijkheid hoeven afleggen en lekker doen en laten wat je zelf wilt. Maar heeft het volwassen leven ook werkelijk al die voordelen?

Alle ingrediënten zijn aanwezig: romantiek, humor, een wijze en morale les en natuurlijk gaat het ook niet allemaal van een leien dakje, maar zijn er de nodige tegenslagen.

Jennifer Garner en Mark Ruffalo zetten prima rollen neer en zijn hartstikke leuk samen. Jennifer is beeldschoon en Mark heeft iets charismatisch. Andy Serkis zorgt voor een leuke bijrol.

Het jaren '80 sfeertje is verfrissend en het spreekt je direct aan. Lekkere muziek, puik acteerwerk en een prettig wegkijkend verhaal maakt dit tot een leuke, romantische komedie.

Leuk. Een film die je tijdens de herziening meer weet te waarderen dan wanneer je hem voor het eerst zag. Er zat meer spanning in dan ik me kon herinneren, en zelfs hier en daar wat goede schrikmomenten. Verrassende wendingen plus een goed opgebouwde verhaallijn maakt 1408 een puike film. Kudos voor het merkwaardige einde.

Je hoeft de titel maar te lezen en je weet direct waar de film over zal gaan. Is het dan werkelijk zo voorspelbaar? Ja, dat is het. Maar dat maakt het niet minder leuk. De film leunt op films als Freaky Friday, It’s A Boy-Girl Thing en 13 Going 30, waar allemaal hetzelfde gegeven centraal staat.

En toch... Zac Efron doet het erg leuk. Knap kereltje om te zien, een lekkere dosis humor en Matthew Perry, ookal blijft het altijd Chandler, doet het ook prima. Over de cast valt sowieso niet te klagen, stuk voor stuk zijn ze sympathiek. Dat het verhaal zwak is en nergens op slaat, ach. Zolang het maar lekker wegkijkt en een beetje de fantasie prikkelt.

Ik denk dat iedereen wel eens gefantaseerd heeft hoe het zou zijn: zo'n leven op een highschool in Amerika. Dat is misschien ook wel de kracht van deze films. Een boodschap, in een grappig jasje gestoken. Precies wat de verliefde tienermeisjes willen.

Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen, maar ik mis Vin Diesel.

Ik vind het stiekem best vermakelijk, dit soort racefilms waar de neon, de felle kleurtjes, de luidsprekers en de mooie dames je om de oren vliegen. De races zijn ook prima in beeld gebracht, soms waan je je als kijker ín de auto. Natuurlijk is het allemaal net iets minder dan deel 1 en krijg je weinig nieuws te zien, maar naast dat clichematig verhaaltje zonder al te veel inhoud, bevat de film genoeg actiemomenten.

Hoewel ik niet veel verstand heb van auto's ben ik niet vies van een mooie auto. Logischerwijs komen die 3/4 van de tijd in beeld. Een Nissan Skyline, Yenko Camaro, een Mitsubishi EVO 7 en natuurlijk de Dodge Viper.

Ik heb eigenlijk niets met dit woord, maar bij deze film vind ik het goed van toepassen: vermakelijke popcornfilm. Niets meer, niets minder. Geen diepgaand verhaal, wel actie, mooie wagens, lekkere vrouwen en genoeg spektakel.

Het gemis van Vin blijft zonde.

Oh god, nee, sorry. Je moet echt onder invloed zijn om dit goed te kunnen waarderen denk ik. Dat was ik dus niet. Ik vond het een (te) lange, vervelende zit waarbij ik misschien 2 keer een klein lachje op mijn mond heb kunnen toveren. Ik vond het vanaf het begin af aan al vervelende personages en vervelende gebeurtenissen. Misschien had ik ook wel te hoge verwachtingen, weinig tot geen informatie/trailers gezien, en ik had natuurlijk de serie (en Depp) in mijn hoofd. Nouja, met die verwachtingen kom je bedrogen uit.

Izzie Stevens! Als grote Grey's Anatomy fan volg ik de acteurs een beetje wat ze er naast allemaal doen. Katherine Heigl is absoluut iemand met grote potentie om door te breken, vooral in het komedie genre.

Natuurlijk is het plot niet je-van-het, maar toch is het een romkom die je nieuwsgierig maakt. En het valt ook niet tegen, mits je geen vreselijk hoge verwachtingen hebt. Vooral de vrouwelijke kijkers zullen het met me eens zijn dat er genoeg leuke en vermakelijk dingen gebeuren. Neem de modeshow die ze geeft waar ze alle 27 de spuuglelijke jurken aantrekt. Op de bank met een bak ijs (of wat er ook te snacken is), verstand op nul en 2 uur genieten van een entertainend genrefilmpje. Het enthousiasme van de cast spat in ieder geval van het scherm, dat is al een reden om 'm uit te kijken, ookal weet je stiekem precies hoe en wat er gaat gebeuren.

Twijfel nog tussen 3.5 en 3, maar ik ga vooralsnog even voor een dikke 3*

Wow. Horror meets Zombie.

Nooit geweten dat ik zo kon genieten van een film als deze. Het is eigenlijk helemaal niet origineel, maar vooral de stille en rustige scènes weten een beklemmend en beangstigend gevoel op je over te brengen. Niet continu (harde) muziek die vaak maar afleidend werkt, maar volledige rust. Je gaat helemaal op in de mensen die je ziet en wat er gebeurt. Fijn dat een film niks van sfeer verliest als er geen aanzwellende muziek is, maar dat de sfeer en de belevenis juist krachtiger en intenser wordt.

Over de acteerprestaties valt niet te klagen. Moet bekennen dat ik nog nooit van de cast gehoord had, maar bij deze film was dat een voordeel. Hoe minder je over ze weet hoe beter, want het meeleven met de verschillende personages doe je al snel.

Mooie beelden van deze post-apocalyptische wereld. Goede shots van Londen, mooie locaties.. Jawel, het klopt. Goede mix van humor (ja, toch wel hoor!), spanning en soms zelfs een goeie dosis drama.

En het belangrijkste... Zombies als hoe zombies horen te zijn: eng en freaky as hell!

3.5* -> 4.0*

Gisteravond heb ik deze film na een aantal jaar weer uit de kast getrokken. Ik was te moe om daarna nog een stukje er over te schrijven, maar een nachtje er over heen laten gaan is bij sommige films juist ook fijn.

'28 Weeks Later' is een erg prettig vervolg op het uitstekende '28 Days Later'. Het begon al met schitterende beelden, die op visueel gebied echt wist te raken. Soms leek het een beetje op een documentaire achtige film. De mooie shots van een verlaten London, de vluchtende mensen over Towerbridge en de proloog was ook zeker een op-het-puntje-van-je-stoel-moment. Daarbij kwam ook nog eens de prima soundtrack.

Kindsterretje Andy (Mackintosh Muggleton) en zijn zeventienjarige zus Tammy (Imogen Poots) zetten een uitstekende rol neer vol overtuiging. De wanhoop is op sommige momenten echt van het gezicht af te lezen. Andere rollen die mij wisten te raken waren die van Jeremy Renner en Harold Perrineau. Natuurlijk moeten Robert Carlyle en Rose Byrne ook nog even genoemd worden, want zij zetten sterke rollen neer waarbij je al snel sympathie (of zelfs empathie) voelt.

De actiescènes zijn een waar spektakel, af en toe lekker grof en er was zelfs één scene bij waarbij ik even mijn handen voor mijn ogen hield. (Het ogenuitdrukken.)

Mijn logica is niet altijd even handig, want ik heb eerst deel 2 herzien en dan komt binnenkort '28 Days Later' weer eens aan de beurt, maar ik heb me kostelijk vermaakt met deze film. Een dikke 4.0* is het zeker waard.

Als ik terugdenk aan deze film krijg ik nog steeds kippevel. Heb de film in 2007 gezien met mijn ex-vriend in Rotterdam, en we hadden de late voorstelling.... Waardoor we dus 's nachts rond een uur of 01.00/01.30 buiten kwamen. Pikkedonker, in een vreemde stad, vol vreemde mensen..En dan op zoek naar een taxi. Jesus, ik scheet in mijn broek! Ik was zo onder de indruk van deze film dat ik de hele tijd over mijn schouder bleef kijken en me stevig tegen mijn ex aandrukte. Zelfs toen ik later die nacht in bed lag bleef de film me nog in mijn hoofd spoken.
En ja, natuurlijk heeft deze film (zoals vele horrorfilms) ook zijn minpunten. De personages hebben te weinig diepgang. Dit had ik graag iets anders gezien. De liefdesperikelen rondom Sheriff Eben en zijn vrouw komen absoluut niet overtuigend over. Het grote pluspunt van deze film is toch wel het visuele aspect. Genoeg schrikeffecten, en vanwege de visuele flair een dikke 4*!

30 Days of Night was één van mijn mooiste bioscoopervaringen. Niet zozeer het bioscoopbezoek zelf, maar meer wat daarna was. In een donkere, vreemde stad lopen, midden in de nacht, tegen je vriend aangeklemd en stiekem schijt je 7 kleuren omdat je bang bent dat er uit een of andere donker hoek een vampier komt die zijn tanden in je wil zetten. Dat is het gevoel wat 30 Days of Night bij mij achter wist te laten. Spanning en angst zelfs nádat ik de film gezien had. Een film die je in je hoofd blijft zitten en je niet meer loslaat. En zo hoort het.

Deze film begint met een korte terugblik op het eerste deel. Ik zag best wat verrassingen wat betreft de cast. Harold Perrineau! Beter bekend als ''Michael'' uit Lost. Dat is trouwens niet het enige bekende gezicht uit Lost, Kiele Sanchez kennen sommige mensen ook als Nikki Fernandez. En hoewel ik Melissa George best even miste, was er gelukkig nog ander vrouwelijk schoon. Diora Baird is prachtig. Mia Kirshner is een prima actrice. Maar echt veel soeps is het allemaal niet natuurlijk.

Verder kwam de film wel wat traag op gang en de verhalen waren niet echt bijster interessant. Echt meeleven met de personages deed je niet. En phoe phoe, wat een schietwerk. Op een gegeven moment weten we het wel hoor. Ook de vampieren lijken meer een cartoon te zijn geworden, dan koelbloedige en ijzige killers die je angst aanjagen.

Toch zaten er hier en daar best wat aardige twists in de film, waardoor het niet vervelend werd om naar te kijken. Heb in ieder geval nergens de behoefte gehad om de film uit te zetten, ondanks dat ik er niet zo in meegesleept werd als in het eerste deel.

Ik stemde een dikke 4.0* voor 30 days of Night, dus ik vind een voldoende voor deze film ook teveel. Ik zet het om het randje, een 2.5* is zat op.

Na herziening de film laten zakken met een half puntje. De eerste keer was hij leuk, de tweede keer vond ik 't soms zelfs irritant, flauw en kon er geen lachje vanaf.
Jammer, want ik herinner me dat ik de eerste keer vooral gecharmeerd was van Paul Rudd, die ik erg leuk blijf vinden... maar toch wist de film me stukken minder te bekoren.

Van 3.5* naar 3*
Toch nog net een voldoende, vanwege Rudd.

Heb mijn stem verhoogd van 2.0 naar 3.0. Heb deze film een paar dagen geleden toch nog maar eens opgezet, en hij viel me beter mee dan de eerste keer. Natuurlijk weet je vooraf dat het voorspelbare grappen en situaties zijn, maar als je een tweede keer deze film kijkt stoort het al veel minder. Daarom toch naar de voldoende gegaan.

'' What's that? Is he Frodo's psychiatrist? ''

's Avonds laat, in het pikkedonker, spontaan op weg naar de bioscoop in plaats van toch een film thuis te kijken en ik mocht kiezen! Waar kies ik dan voor? Juist! Joseph Gordon-Levitt. Geweldig acteur. Seth Rogen nam ik maar voor lief. Ik ging voor Joseph.

En dat was ook wel duidelijk, nadat ik met een grote smile naar het scherm staarde tijdens de douchescène, waarbij mijn vriend me even aanstootte van 'Hè, ik ben er ook nog!' en ik natuurlijk quasi afgeleid reageerde met; 'Hè, wat? ' Waarop hij op zijn beurt weer begon te 'Oeh!-en' toen Bryce Dallas Howard vervolgens in beeld kwam (terwijl ik weet dat hij dat mens niet kan uitstaan, na deze film sowieso al niet meer.) Oke, ik verdiende het.

Adam is cute. Zijn pa en ma zijn ook cute. Zijn vriendin Rachael was NIET cute. Wat een vreselijk mens zeg. Als je vriend zoiets doormaakt zou je hem voor 110% moeten steunen in plaats van het egoistische kreng uit te hangen en te brabbelen over positieve en negatieve energie en hoe stressvol het wel niet is. Ik snap het niet. Vreemdgaan is sowieso ontiegelijk triest, laat staan in een dergelijke situatie.

Ook Anna Kendrick vond ik niet veel soeps. Is zij niet dat meiske uit 'Up In The Air'? Daar vond ik haar ook maar irritant en kippetig. Maar ach, laat ik eens proberen om niet de complete cast af te kraken (Seth, Bryce, Anna) maar om wat positiever te zijn.

Terug naar Gordon dan. Hij speelde werkelijk, zoals gewoonlijk, ontzettend overtuigend en ik ga steeds meer geloven dat deze man elke rol met gemak aan zou kunnen. Hij komt natuurlijk en 'echt' over, in geen geval hoefde ik aan hem te twijfelen, het was alsof ik hem al jaren kende. -I wish by the way-. And I looooved Alan! Philip Baker Hall is zo schattig!

Zelfs Seth was redelijk te doen. Rogen heeft voor mij vaak de gave om zijn personage plat en oppervlakkig te maken, of dat nu wel of niet zo bedoeld was. Een vervelende druktemaker. ''Help me help you get laid.'' Ja, dat is ook echt iets waar je je op moet focussen als je kanker hebt. Prioriteiten stellen uiteraard. Daarbij komt ook nog eens dat ik zijn stemgeluid niet prettig vind om naar te luisteren, en over zijn verschijning.. daar laat ik me beter niet over uit. Niet mijn soort acteur dus. Maar enfin, ik heb hem overleefd.

Af en toe heerlijke one-liners in deze film. Dat maakt de film wat 'lichter' en minder zwaar beladen, iets wat toch wel nodig is bij dit thema. “No one wants to fuck me, I look like Voldemort.” Jammer genoeg zakt de film de tweede heeft een beetje in. Er gebeurde weinig, de humor was minder aanwezig en het werd allemaal bedrukt en 'zwaar'. Wederom begrijpelijk, gezien het thema, maar de fijne balans tussen drama en humor leek even verdwenen.

Toch leef je elke minuut mee met Adam en hoop je op genezing. Het einde van de film is voorspelbaar, de clichés werden niet uit de weg gegaan (bitch van een vriendin, gaat vreemd, hij wordt verliefd op het aparte doktersmeisje, happy ending) maar ach. Je gunt het Adam. Dat is het belangrijkste.

Mooie film.

Ik weet niet veel over Canadese films. Het is nieuw voor me, maar zeker wel interessant. Na het lezen van enkele recensies hier heb ik dan ook besloten de film te kijken, en vanavond kwam het er eindelijk van.

De film begin goed. Je krijgt direct de vader-dochter band te zien en hoe ze met elkaar omgaan. Vlechten maken, hand in hand lopen, grapjes maken en hier en daar een dikke knuffel. Papa is de beste en de sterkste man van de hele wereld en zij is ''daddy's little girl''.

Daarna krijgt de film al snel een zwartgallige wending, als de kleine Jasmine niet op school is teruggekeerd. Als kijker kun je je vanaf dat moment identificeren met de ouders. Je hoeft zelf geen kinderen te hebben om te begrijpen hoe verschrikkelijk machteloos en verdrietig je je dan voelt. De scène waar ze haar levenloze en bebloedde lichaam vinden maakte me dan ook erg emotioneel. Hoe kan je dat beeld ooit nog vergeten?

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. De nachtmerrie begint.

Wanneer de dader voor het eerst in beeld komt, en je die zelfvoldane grijns op zijn gezicht ziet voel je direct pure haat. *Eline, het is maar een film.* Niks film, dit gebeurt vaak. Veel te vaak. Dat die smeerlappen gestraft moet worden is duidelijk, en als ouders zijnde heb je natuurlijk echt de behoefte om zo iemand helemaal kapot te maken. Het verandert rustige, zorgzame mensen in monsters.

En dan kakt de film een beetje in. De ontvoering verliep vrij gemakkelijk, die vrouw zit volledig in zombie-modus (begrijpelijk wel) en pa wordt langzaamaan gek en begint aan een Saw-achtig spel met de moordenaar van zijn kind. Heb helaas meerdere keren aan de Saw-reeks teruggedacht, maar dat heb je al snel als je martelingen ziet in films.

Sommige scènes vond ik ook vrij lang duren. '' Nu weten we het wel, dat je naar het gekrijs en gesmeek van je slachtoffer zit te luisteren. En ja, we weten ook dat je met een dikke ketting flinke klappen kunt uitdelen. '' Het over hem heenpissen was op zich wel een enigzins ''grappige'' scène, voor zover dit soort films grappig kunnen zijn..

Ik ben heel wat gewend van geweld in films. Ik kijk de smerigste horrors, de ranzigste slachtpartijen en zelfs de SAW-reeks en de Hostel's kan ik redelijk wegkijken. Maar dit is toch anders. Dit is vrij zorgwekkend. Door alle emoties die je voorgeschoteld krijgt én zelf voelt, is het lastig om de martelingen te aanschouwen. Het voelt echt, het voelt als de realiteit. Natuurlijk is het gewelddadig, maar ook echt psychologisch gemindfuck. Het is rauw en puur. Niet bij elke scène aanzwellende of juist harde muziek, maar stiltes. Stiltes, gehuil of gesmeek.

Als kijker wordt je ook telkens verrast. Helaas niet in positieve zin. Bambi? Like what the fuck.. Dat koosnaampje gaat 'm niet meer worden denk ik..

Het erbij halen van die moeder was een jammerlijk besluit. Ik begrijp het nog steeds niet zo. Voor mij had het in ieder geval niet gehouden, het was eerder storend dan verhelderend of interessant.

Ondanks dat toch een zeer beladen film die het voornamelijk moet hebben van haar emoties en het psychologische aspect. Als je puur gruwelijke martelingen wilt zien heb je de verkeerde film. Het gaat dieper dan dat.

3.5*

Ik heb de afgelopen week weinig films gekeken, en van alle films die ik nog moet zien, kies ik deze uit... Ach ja.

Het begin is werkelijk lachwekkend te noemen. Met een lach op je gezicht van verbazing en een ' What the....' - blik in je ogen, aanschouw je de zogenaamd schokkende intro.

De 'prank calls' zijn de horrorliefhebbers niet onbekend. Vervelende tieners, of twintigers die zich gedragen als tieners, zijn ook niets nieuws. En dan hebben we natuurlijk nog de moordlustige maniak die de kindjes graag opjaagt en afslacht.

De oppervlakkigheid spat er vanaf. Zeker wanneer je na 10 minuten film al een lelijke, porno kijkende vent ziet die zichzelf even 'pleziert' maar helaas (voor hem dan, niet voor ons, thank god) onderbroken werd omdat Mister Killer even op bezoek kwam. Bo-ring.

We hebben al een 'Scream'. Drie zelfs, de vierde is onderweg. We hebben ook genoeg 'I Know What You Did Last Summer' films. Deze film is dan ook vrij onnodig, wat op zich niet erg is, zolang het vermakelijk blijft. Wat dit dus niet echt was.

Wel een klein schouderklopje voor de killer die deze domme wichten en vervelende wannabe macho's naar een nieuwe wereld brengt.

Een knap werkje van regisseur Curtis Hanson. Eminem zet een prima rol neer als Jimmy 'B-Rabbit' Smith Jr. Op een mooie manier weet hij zijn uitzichtloze situatie geloofwaardig neer te zetten. Voor een eerste filmrol brengt hij het er dan ook niet slecht vanaf. Oké, het is natuurlijk geen origineel concept. We hebben het al vaker gezien, al dan niet op een iets andere wijze uitgewerkt. Toch is het niet storend.

In eerste instantie keek ik de film vanwege Eminem, ik was nieuwsgierig omdat er veel van zijn eigen leven in zou zitten. Je ziet een jongen die nooit veel kansen heeft gehad, in een armzalig milieu opgroeide en het maar zelf moest zien te redden. De rauwe sfeer die er omheen hing maakte het geheel overtuigend. Wat dat betreft is het best een authentiek iets geworden. Al snap ik wel dat veel mensen deze film niet ''los'' kunnen zien van Eminem zelf.

Jammer dat de rol van Brittany niet echt uitgediept werd. Ze had best meer screentime mogen krijgen, want wat had die meid potentie.. Plus het was nog een ontzettende mooie vrouw ook.

Soms is het ietwat te geforceerd en krampachtig wanneer hij kost wat kost wil bewijzen dat hij in staat is om op zijn eigen benen te staan. Toch blijft hij je aandacht vasthouden en weet hij dit op een charismatische manier te doen.

De battles zijn natuurlijk de hoogtepunten van de film. Goed in beeld gebracht, fijne muziek, goeie teksten. Denk dat Eminem het ook hierbij moet houden. Zal hij ook wel doen, want na 8 Mile heb ik hem niet meer in een film gezien.

Vermakelijk, niet meer en niet minder.

Leuke, korte animatiefilm. Prachtige beelden, geen meesterlijk verhaal maar wel onderhoudend en op sommige momenten wist het bij mij een gevoelige snaar te raken. Mooie vormgeving en erg aandoenlijk doch spannend sfeertje. Fijn dat Elijah Wood zijn stem hiervoor heeft geleend, erg leuk gedaan, met vlagen weet hij een hartverwarmend gevoel over te brengen.

Nooit gedacht dat een lappenpopje zo leuk kon zijn. Visueel een waar genot, veel volwassener dan ik had gedacht en er zit voldoende spanning in.

Meer dan aardig.

Soms, als jonge meid zijnde, moet je even werken aan de moeder-dochter band en tijd samen doorbrengen. Dochters worden volwassen, trekken het huis uit en moeder moet het accepteren. Tijd maken voor elkaar is dus goed voor de onderlinge relatie. De meeste dochters nemen mamslief mee shoppen, terrassen, of naar een restaurantje.. Maar Eline doet het anders. Eline komt met À l'Intérieur aan. Let the fun begin..

Ik moet toegeven: Ik heb niet lekker geslapen. Of mijn moeder wel een fijne nachtrust heeft gehad weet ik niet, maar aan haar laatste blik toen de film af was gelopen te zien, zou het haar ook niet snel loslaten.

Medogenloos.

Het is lang geleden dat ik een film vaak door de spleetjes van mijn vingers heb bekeken. Wat een ijzingwekkend, goor, bruut en pure horrorfilmpje is dit. Aan de fantasie wordt weinig overgelaten, gezien je altijd piekfijn te zien krijgt. Ik was oprecht blij dat ik niet vlak voor het zien van deze film gegeten had, want er waren momenten dat ik echt kokhalzend naast mijn ma zat, die zelf met open mond de beelden aan het aanschouwen was.

Dit is een van de meest gewelddadige films die ik ooit heb gezien. Vanaf het begin hangt er een gruwelijk beklemmend sfeertje, wat je telkens op het puntje van je stoel blijft houden. De dreiging, de angst om je kind te verliezen, de onmacht en de wanhoop. Prachtig in beeld gebracht.

Je krijgt twee sterke vrouwen te zien, wat een overtuigingskracht en angst weten ze over te brengen.. De personages zijn echt en boeien. Pluspunt is ook dat het niet alleen maar bloed en slachtpartijen is, maar ook genoeg spanningsmomenten waarbij er eigenlijk niets gebeurd. Chapeau.

Ik blijf voorlopig toch maar even uit de buurt van mensen die een schaar vasthebben..