Nadat ik afgelopen weekend mijn eerste kennismaking met de Taiwanese cinema had in de vorm van het prachtige
One Day, was het gisteren tijd voor een tweede kennismaking in de vorm van deze film.
Ik zat niet meteen in de film, zoals ik dat bij One Day wel had. Maar toen de film me eenmaal beet pakte, liet die ook echt niet meer los. Een hartverwarmende romance die ook nog eens prachtig in beeld is gebracht. Als de cinematografie van de meeste Taiwanese films zo verzorgd is als in Blowfish (en ook One Day), heb ik mijn hengel in de juiste vijver uitgegooid!
De subtiele pianoscore maakt de sfeer helemaal af. Het verhaal is eenvoudig maar doeltreffend. Bovendien bezit de film een aantal zeer memorabele scènes:
het slurpen van de noodles, de dansscènes met de blinde buurvrouw, het tapdansen van zijn ex-vriendin om er een paar te noemen.
maxcomthrilla schreef:
Deze film is goed te omschrijven als een variant op Bin - jip: 2 vreemden van elkaar dringen elkaars leven binnen en het is wonderbaarlijk om te zien hoe beiden ontdooien en zich langzaam steeds meer open stellen voor elkaar. Een proces dat heel geleidelijk aan in beeld werd gebracht, waardoor de magie op het einde dubbel zo hard aankomt.
Ik vind dat de vergelijking met Ki-Duk soms te vaak gemaakt wordt bij aziatische drama's, maar in dit geval vind ik de vergelijking wel heel treffend. Hoe de relatie tussen de zwijgzame twee werd opgebouwd deed sterk aan zijn werk denken. Hoewel de donkere ondertoon die je bij Ki-duk vaak terugvindt hier afwezig is.
Fantastische film en ik vervolg mijn ontdekkingstocht door de Taiwanese cinema (volgende halte: Honey PuPu). 4,5*