herman78

Van dit soort films weet je wat je ervan kunt verwachten: geweldige special effects, maar verder uitermate ruk. En dat was het ook...

Was al weer even geleden dat ik een grote Hollywood-film had gezien in de bioscoop, maar de clichés zijn gelukkig onveranderd gebleven:

-loser wordt held
-gescheiden echtpaar komt weer bij elkaar
etc.

Er zit zelfs nog een 'happy' end aan, wat eigenlijk wel idioot is. Voor het drama hoef je het niet te doen, dan kun je nog beter GTST kijken. Heb het zelden zo tenenkrommend gezien. Afscheidsscènes waarbij de hele zaal zoiets heeft van 'schiet eens op'. De special effects waren dan ook overdonderend. Behalve dat is er eigenlijk weinig veranderd sinds Deep Impact, Independence Day, etc.

Ik heb hem gisteren dan eindelijk gezien! Ik vond hem erg de moeite waard. Veel toffe muziek (alleen A Certain Ratio vond ik niets) en leuke humor. Ik ben opeens helemaal into The Happy Mondays. Jammergenoeg zat er maar weinig New Order in. De humor vond ik ook erg leuk. Persoonlijk vond ik het wel grappig dat er op een gegeven moment even werd stil gestaan bij welke echte sterren in de film werd gestaan. De meeste had ik ook wel herkend. Grappig genoeg heb ik nog een concert van The Fall (met Mark E. Smith) gezien, waarbij MES erg agressief was. En nu zie ik hem guitig lachen in een film.

Het verhaal sprak me zeker erg aan, maar af en toe werden er wel wat grote sprongetjes gemaakt. Zo hangt Ian Curtis zich op nadat 2 minuten geleden duidelijk is geworden dat hij epilepsie heeft, en een vrouw en kind. De stylering vond ik soms wat overdone, kon de namen van de bands af en toe nauwelijks lezen.

Al met al vond ik het een bijzonder leuke film, maar geen klassieker. 4 sterren.

Ik heb hem zojuist gezien. Van mij krijgt ie vooralsnog 4 sterren, omdat ik me er goed mee vermaakt heb, en er toch wel mooie momenten in de film zaten.

Het hele gegeven (post-apocalypse) vond ik zowiezo wel bijzonder. Met name de eenzame tocht door een verlaten Londen sprak me wel aan. Zeker met East Hastings van Godspeed You Black Emperor! op de achtergrond (jammer dat daarin geknipt werd, overigens). Mooie combinatie van muziek met autosirene overigens.

Ik vond het wel minder dat Jim niet echt een sympathieke kerel was. Zeker als hij dat huis ingaat, wanneer ze benzine gaan tanken is ie enorm eigenwijs. De hele zaal (nouja, een man of 30) zuchtte dan ook van 'wat een sukkel' en 'is ie nou echt zo dom?'. Wanneer hij even later Hannah's vader pusht om haar toch maar een valium te geven, wordt het er niet beter op.

Af en toe kreeg ik het gevoel dat Boyle (eigenlijk Alex Garland) een briljant gegeven in handen had, maar verder niet echt wist wat ie daar mee aan moest. De uiteindelijke plot vind ik uiteindelijk nog wel meer dan afdoende (zeker voor dit type film), maar het was soms wel opvallend.

Al met al 4 sterren, en ik ben het er wel mee eens dat dit Boyle's beste is sinds Trainspotting (alhoewel ik me ook best vermaakt heb met A Life Less Ordinary en The Beach).

Vond het ook niet zo'n hoogvlieger, deze film. Nu houd ik wel van deze muziek (ik kende al die groepen wel) en ben ik best een fan van Michael Winterbottom, maar het verhaal greep me niet echt aan. Ja, de seks was realistisch en het was best mooi om te zien hoe hun relatie zich ontwikkelt, maar ik voelde me nou niet echt betrokken bij het stel. Als zij dan op het einde vertrekt naar de VS, moet je dat toch eigenlijk wel als treurig ervaren, maar het kon me niet zoveel schelen eigenlijk.