FillumGek

Blijkbaar heb ik de eerste keer liggen slapen want bij de tweede kijkbeurt heeft de film pas het gewenste effect op mij en mag ik spreken van een klein meesterwerk. Het komt nu vaak voor dat ik de aftiteling bekijk met zweterige handjes maar [Rec] is het gelukt.

Het filmen met een handcamera kennen we van Blair Witch Project en Cloverfield, dus dat is niet origineel meer. Echter, volgens mij wordt het hier voor het eerst toegepast in een zombiehorror, of in dit geval geïnfecteerden. Het feit dat de journaliste en de cameraman in een klein gebouw zitten opgesloten samen met een aantal monsters en dit filmen in eerste persoon maakt de film bij vlagen enorm intens. Het begint als een documentaire over de Spaanse brandweer, waarin de kijker meer te weten komt over de werkwijze van de brandweerlieden. Niet heel erg boeiend, al is het een leuk voorproefje om kennis te maken met de filmstijl en de licht verveelde, maar enigszins schattige Angela. Het wordt echter pas mysterieuzer en spannender wanneer zij en de cameraman op pad gaan met de brandweermannen.

De film begint rustig met de mysterieuze introductie van de vrouw, maar neemt daarna snel aan vaart toe. Door de ogen van de handcamera kreeg ik snel last van claustrofobische gevoelens. De mensen zijn doodsbang en er wordt volop geschreeuwd en gerend wat zorgt voor schuddende beelden, vervormd geluid en een boze broer die schreeuwt dat je de tv zachter moet zetten. Want hoewel het geluid in de film goed en doeltreffend is, de ene keer is het vrij zacht, maar zodra de personen dichtbij de camera zitten klinkt het erg luid. Overigens vond ik het geschreeuw verder niet zo storend, hielp juist mee aan de intense ervaring. De sfeer is erg beklemmend en ik waande mezelf totaal in de film. Ik zat constant met ingehouden adem te kijken, want ieder moment kan er een onverwachte scare komen. En sommigen zijn erg geslaagd kan ik je vertellen. Leuk detail ook dat de acteurs tijdens de scene met de vallende brandweerman zelf ook van niks wisten en dus alle schrikreacties daarop echt waren.

De bloederige effecten zagen er realistisch uit, ook al zie je het niet altijd even duidelijk door het wegdraaien van de camera. Een handig trucje, want je verbeelding doet de rest wel. De film zit ook vol met creepy scenes. De mysterieuze buitenwereld bijvoorbeeld. Je kunt de wanhoop en radeloosheid bij de mensen bijna proeven. De scene met het meisje was ook enorm goed en wist voor natte oksels te zorgen. Achtervolgd worden door infected in first person view is sowieso iets om aan de dunne van te raken.

Het einde is natuurlijk helemaal de klap op de vuurpijl. Het komt zelden voor dat ik zo angstig en gespannen naar het scherm staar. En dan natuurlijk nog bijna een hartaanval krijgen. [Rec] heeft ook een perfecte speelduur zodat je je geen moment verveeld raakt. Nogmaals, ik snap niet wat ik de eerste kijkbeurt aan het doen was, want zelfs het geniale einde wist ik niet meer. Ben in elk geval blij dat ik de sublimiteit van dit pareltje nu ook in zie en verhoog de film dan ook met plezier met anderhalve ster.

Erg fijn vervolg die niet veel onderdoet voor zijn voorganger. [Rec] 2 gaat verder waar [Rec] was gestopt dus het is leuk om ze vlak na elkaar te kijken aangezien je dan naar één lange film kijkt. De film is grotendeels hetzelfde met enkele nieuwe ideeën, maar levert wel wat aan spanning in.

Waar [Rec] vooral een lange opbouw had en zich focuste op het creëren van een mysterieus en beklemmende sfeer wordt je hier meteen in de actie gegooid. Al is actie een groot woord, een SWAT team van vier man en een dokter gaan naar binnen om orde op zaken te stellen. Meteen maak je kennis met een nieuwe toevoeging, op iedere SWAT helm zit een cameraatje waardoor de cameraman een picture in picture view kan krijgen. Zo wordt er regelmatig geswitcht naar één van de leden en wanneer zij met hun gun vooruit lopen doet het regelmatig denken aan Doom. Maar mensen die het eerste deel hebben gezien weten hoe de vork in de steel zit, dus is het allemaal niet zo spannend meer. Wel is er af en toe nog een geslaagd schrikmoment te bespeuren, al kennen we het sping-op-de-camera-af-trucje nu ondertussen wel. Door het filmen met de handcamera en het gemis van dure special effects heb je continu het gevoel naar semi-realiteit te kijken.

Ondanks dat de film aan mysterie inlevert is het sfeertje weer dik in orde. De setting oogt opnieuw heerlijk smerig, dit keer ook met opgedroogde bloedplassen om de angst bij het locale team er in te drukken. Natuurlijk komt het team in aanvaring met het kwaad wat weer resulteert in schuddende beelden en geschreeuw. Er zijn mensen die zich er aan storen, maar ik vraag me af hoe ze het dan willen hebben. Natuurlijk wil je geen camera die netjes en in doodse stilte door de gangen zweeft. Dan kun je één van de duizend andere spookhuis-horrors kijken. Persoonlijk vind ik de nieuwe laag die er aan het verhaal wordt toegevoegd geslaagd. Geeft het een tikkie meer diepgang al wordt er af en toe iets teveel tijd besteed aan uitleg.

Het hele gebeuren met de jeugd vond ik ook niet storend, al waren hun keuzes een beetje ongeloofwaardig. Wel leuk gedaan dat de verhaallijnen elkaar doorkruisen. Hoewel deze film niet meer gorigheid bevat dan de voorganger, toch wil ik een compliment maken aan de make-up artists. Zo angstaanjagend als de creeps in [Rec] zie ik ze niet vaak. De scene met de priester en het joch was dan ook ijzersterk, terwijl de vuurwerkscene meer naar komedie neigde, maar wel met een pikzwart randje. Erg leuk ook om de mooie Velasco weer terug te zien.

Het einde is ook dit keer erg goed, maar net wat minder verstikkend als in [Rec]. Van mij hoeft er alleen niet per se een vervolg te komen, want het de twist was iets té. Het idee van de larve leek wel van een uit de prullenbak gevist kladje te komen. Past totaal niet in het verhaal. Hoewel dit deel qua feeling voortborduurt op [Rec] is de uitwerking net zo goed wat mij betreft. Sterke sequel.

De spanning wordt erg hoog opgebouwd. Er worden ongeveer 20 minuten besteedt om te benadrukken dat de kamer gevaarlijk is en dat er dit en dat is gebeurd. Je wilt nu dus wel eens weten wat er zo mysterieus aan is.

Eenmaal op de kamer valt het allemaal tegen. Hier en daar een leuke vondst inderdaad, maar veel onzin en weinig spanning.

Halverwege de film besefte ik pas. Deze film is onderdeel van de 4 Horror Tales, eerder had ik al het slechte Forbidden Floor gezien. Een Aziatisch spookfilmpje moet tegenwoordig van goede huize komen wil het nog indruk maken, maar dat is 29 February niet gelukt.

De plot klinkt best wel interessant maar de opbouw is enorm traag dat de aandacht al snel verslapt. Daarnaast slaan de spannende scenes de plank mis. Schrikeffecten zijn misplaatst en van de geest krijg je allesbehalve de rillingen. Een lange, oninteressante rit.

Best vermakelijke rotzooi allemaal.

Bij het plot moest ik een beetje denken aan House of 1000 Corpses. Een groepje jongeren die ergens worden verwelkomd en in de watten gelegd waarna ze er achter komen dat ze te maken hebben met geschifte maniakken. Heerlijk plot dat je kunt volstoppen met smerigheid, sadisme, moordenaars en hilariteit. Helaas was het allemaal nèt niet.

De jongeren waren behoorlijk standaard. Een nerd, een stoere, een neger, een lekker ding etc. Niets mis mee in principe, maar het acteerwerk was ook maar slapjes. Alleen Englund deed het weer leuk. De beste man acteert vaak goed als een creep, maar zit op één of andere manier nooit in een goede film ( Behalve de Freddy Krueger films). Ook leuk om Lin Shaye nog eens terug te zien, in Dead End (2003) was zij de smaakmaker van het hele gebeuren.

De moorden vond ik eigenlijk niet eens zo bijzonder. Effecten waren soms best netjes, maar er was aardig gebrek aan spanning en overtuigende maniakken, iets wat wel goed gedaan was in House of 1000 Corpses. Aan de andere kant was de film ook niet echt grappig. Veel is met een dikke knipoog gebracht, maar dat is het enige. De moord op het einde was wel smakelijk, deed me denken aan Ghost Ship. Het einde van het verhaal was trouwens belachelijk, en onverklaarbaar. Dit is dan ook de intentie van de film; alles dient met een flinke korrel zout genomen te worden.

Rampfilm.

Het idee is leuk, maar de uitvoering is weer zo Amerikaans en clichématig dat ik me er continu aan ergerde. Er zijn films waar ik met clichés kan leven, maar hier gingen ze duidelijk over de schreef. De momenten waarop een persoon - meestal Cusack - net op tijd ergens wegkomt, of iets overleeft zijn niet op twee handen te tellen. Ook is er tonnen sentimenteel gezeik waar ik echt bijna van moet kotsen. Families die worden opgebeld dat de wereld bijna ten onder is, families waar je als kijker niet eens kennis mee hebt gemaakt. Vervolgens een paar tranen opplakken en je hebt weer een jankscène. Bah.

In rampenfilms wil ik dood en verderf zien, geen dramatische onderonsjes. Maar in commerciële films voor het grote publiek weet je dat je dat in elk geval niet krijgt voorgeschoteld. Wat je wel krijgt zijn toffe special effects. Ik heb af en toe met open mond zitten kijken, vooral bij de eerste echt grote aardbeving. Andere scènes waren dan wel mooi, maar erg belachelijk.

De cast was goed genoeg, maar waarom moet er een ongelofelijk irritante Rus in? Wat een plofkop. Na een uur keek ik al op de klok, maar ik moest helaas nog 90 minuten terwijl je toch al weet hoe het afloopt.

Erg vermakelijk wegkijker. Films die zich in Las Vegas afspelen hebben bij mij sowieso al een extra streepje voor, vooral omdat ik er ooit nog eens heen wil en de sfeer is ongekend.

Verhaal is aardig met een paar leuke wendingen en het acteerwerk is van de gehele cast prima. Speelduur is ook precies goed, toffe editing met een passende soundtrack....niet echt een minpuntje gevonden in deze film. Aanrader!

Vermakelijke film over twee jonge actrices die het al snel met elkaar aan de stok krijgen. Er is namelijk maar één rolletje beschikbaar, dus zullen ze er letterlijk om vechten.

De hele film bestaat uit twee dames en een appartement. 2LDK wist me vanaf het begin te boeien omdat de gesprekken van de meiden al met een lichtelijk geïrriteerde ondertoon gevoerd worden. Grappig dat je ook de gedachtes hoort van de dames. Geeft toch een extra komische noot aan dit gestoorde filmpje.

De ruzie begint met kleine dingetjes als een flessendop die niet goed is vastgedraaid. Rap daarop worden er wel tien verschillende huishoudelijke apparaten gebruikt om de concurrent op pijnlijke wijze te laten lijden. Sterke scene wanneer de twee voor het eerst in de slaapkamer van Nonami staan. In kon haar woede gewoon voelen, en gek werd ze. Dat is ook het grappige, de twee willen elkaar blijkbaar niet direct dood hebben, maar lekker kleineren en inwrijven wat voor een mislukt product je bent. Dit gaat zo'n half uur door en eindigt helaas vrij standaard.

Ik heb opponent Aragami niet gezien en dat ga ik waarschijnlijk ook niet doen aangezien die me niet aanspreekt. Als filmpje op zich is dit een heerlijk tussendoortje.

Nah, Hauer had zich niet met dit prul moeten bemoeien.

Inderdaad een Scream rip-off. Maar als er gebruik wordt gemaakt van een telefoon is het dat al snel. Deze was alleen totaal niet spannend of verrassend.

Een doorgewinterde horrorfan schrikt niet meer van een kat die langs het raam rent of een man die opeens 'onverwacht' in beeld komt. De hoofdrollen waren vaak irritant zoals die negerin en die homo. Waarom stoppen ze er een overdreven homo in? Voor het komische effect? Bij mij leverde het alleen maar ergernis op.

Om het allemaal verrassend te maken bedachten ze een plotwending, namelijk Scott die opeens deel uitmaakt van de moordenaar. Verrassend hoor, eerder cliché. Het einde was ook niet echt boeiend. Een rits flashbacks en klaar.

Wel wat aardige effecten en hier en daar een leuke scene maar de doorgewinterde horrofan kan deze film links laten liggen.

Nadat ik vandaag verrast werd door het onbekende The Spiritual World besloot ik nog maar een gokje te wagen in de Thaise horror categorie. Secret Sunday gooit je meteen in het diepe met een overtuigend intro waarin de regisseur meteen laat zien wat voor een budget hij ter beschikking heeft. De special effects van het kwaad zien er in elk geval zeer redelijk uit en de film is meteen spannend.

Het allergrootste probleem is eigenlijk, en dat is vast mijn eigen schuld, dat ik niet echt weet naar waar ik heb zitten kijken. Veel gebeurtenissen in de film kan ik niet verklaren en het verhaal wordt behoorlijk ingewikkeld gemaakt, zeker op het eind. Ik heb geen idee wie wie is en wat er precies is gebeurd. Die tempels heb ik nauwelijks gezien. Ik had verwacht dat ze er een hele happening van zouden maken, maar na een poep en een scheet verlieten ze de tempel weer. Helaas is de film niet bekend, dus ik kan er ook niks op nalezen.

Hoewel ik het gevoel heb dat het verhaal wel degelijk aardig in elkaar zit was het dus vooral kijken naar de losstaande scenes. De mooie Poon was leuk om naar te kijken en ze acteerde samen met Nat behoorlijk goed. Ik verschoot af en toe van een aardig schrikeffect en de spookscenes waren vrij spannend. Wellicht dat toekomstige kijkers me kunnen inlichten over enkele details die ik over het hoofd heb gezien of kunnen overtuigen voor een herziening. Voor nu misschien een iets te laag cijfer, maar dat kan altijd nog opgehoogd worden.

Was alweer een tijdje geleden dat ik deze had gezien dus was het tijd voor een tweede kijkbeurt. Zoals verwacht is Á l'Intérieur nog steeds mijn favoriete horror uit Frankrijk. Ik heb mijn stem zelfs op kunnen waarderen!

Het trieste intro en het leventje van Sarah erna laten je meteen voelen dat dit geen makkelijke film wordt. Ze is depressief en heeft niet veel behoefte aan sociaal contact. Helaas staat er diezelfde avond een onbekende vrouw voor de deur met slechte bedoelingen. Wat wil je ook als je op 666 woont. De spanningsopbouw in deze film is briljant. Je ziet in het begin alleen de schaduw van de dader en de muziek die begint te spelen maakt de situatie zenuwslopend. De scene waarin de vrouw in de schaduw schuilt wanneer Sarah op de bank zit is enorm creepy. Visueel zit het wel goed met mooie shots en licht/donkercontrasten.

Bijna meteen na de kennismaking met de dader krijg je haar volle tronie in beeld. Daarom is het extra knap dat de film nog zo spannend blijft. Dat is wel eens anders wanneer het mysterieuze van een psychopaat er af is. Daarom complimenten voor het acteerwerk van Dalle die een intens gestoorde bitch neerzet. Ze heeft er ook wel een geschikte kop voor moet ik zeggen. Lekker geschift ook wanneer ze opeens bij het bed staat van Sarah, ze lijkt overal zomaar te kunnen komen. Ook Paradis vond ik het goed doen, ik voelde op een gegeven moment best met haar mee.

Dat komt vooral omdat dit één van de weinige horrors is waar de gore zo overtuigend is gebracht dat je het bijna kunt voelen. Ik zat meerdere malen met gespannen spieren het bloedbad te aanschouwen. Bij de scene met de schaar in het hoofd kon ik de koppijn bijna voelen. Zelden heb ik zulke realistische wonden gezien en alle wonden komen gewoon vol op je scherm. Ik heb echt zitten genieten en de make-up verbloemt ook een beetje dat de kills op zich niet zo bijzonder zijn. Neemt niet weg dat de laatste actie echter behoorlijk ziek is.

Er zitten wel een paar acties in de film waar ik m'n twijfels bij heb, zoals het gedoe met de politie. Maar dat stoorde verder niet. Deze film heeft eigenlijk alles wat ik in een horror wil. Een voortdurende knellende sfeer en spanning, sfeervolle muziek, een bloedbad waar je U tegen zegt, een erg fijne speelduur en een gestoorde psychopaat. De film had waarschijnlijk de volle mep gekregen als het verhaal me nog wist te verrassen met een speciale wending. Topper!