Redlop

Niet mijn ding. Trendy alternatief stel stelt zich niet echt serieus te nemen existentiële vragen in een artistiek submilieu, maar vooral ook een vervelend zeurderig stel met onlogische keuzes. Bedoeld als onderkoeld absurdistisch relatiedrama maar mist scherpe humor en originaliteit waar je wel op zit te wachten. En dan is er nog een geblesseerde kat die praat. Ook dat heeft iets irritants zelfingenomen kleinkunstacademisch over zich. 1*

Robert Duvall herhaalt zijn klein rolletje uit The Road als de ingetogen 'Poor lonesome Stranger'. Ik had ook een andere film verwacht, een meer Bill Murray-film.
Get Low drijft op redelijk voorspelbaar sentiment, maar aangezien het acteerwerk uitmuntend is, nergens vals gebracht en de neo-western-sfeer prachtig is verbeeld krijgt het 3,5*

Zwaar thema, mooi onderdrukt emotioneel gebracht maar soms iets te gekunsteld frivool. Muziekkeuze voor - Loni Anderson en LIO-Amoureux Solitaire snap ik niet helemaal, gezocht retro jaren '80 terwijl de film niets met retro zou hoeven hebben. Want waarom wel?

Je kan alles wel gaan remaken natuurlijk, maar wat de reden van deze remake is, zal mij nooit duidelijk worden. Ze hebben er wat CGI in gestopt, maar dat ziet er zo fake uit dat het origineel er minder gedateerd uitziet dan de remake. 2*

Eerlijk gezegd niet zo heel bijzonder. Weinig verrassend, ok het PR-bureau is bepalend voor de verkiezingen, maar daar zijn al genoeg docu's over gemaakt. De plotwendingen wisten me niet echt aan mijn stoel vast te binden. Ik hoopte op wat meer thriller-elementen a la No Way Out. Sterke punt is het acteerwerk van o.a Gosling en (uiteraard) Seymour Hoffman. Wel ruim voldoende. 3*

Na het zien van de laatste paar old school melodramatische 13 in 1 dozijn films van Eastwood had ik erg lage verwachtingen bij deze film. Die lage verwachtingen kwamen dan ook geheel uit.

De focus van de film lag teveel op de gay denial van Hoover. Alhoewel over zijn homoseksuele uitspattingen de wildste geruchten de ronde doen WIKI , bleef het hier steeds braaf onderdrukt en suggestief.
Van de na-oorlogse paranoïde communistenjager zag ik slechts bij vlagen iets terug. De film vertelt te weinig over teveel. Rommelig en saai zoals hierboven anderen al schreven.

Waar een film als Tinker, Tailor, Soldier, Spy je geheel onderdompelt in een tijdperk (begin jaren '70) bleef ik hier naar een film kijken die op de automatische piloot gemaakt is, terwijl de maker wellicht het idee had een moderne Citizen Kane afgeleverd te hebben.
Clint had na Gran Torino moeten stoppen. 2*

Michael Haneke zal deze film vast goed kennen. Het hoofdpersonage heeft veel weg van het hoofdpersonage uit La Pianiste, terwijl de perikelen tussen de volwassenen en de kinderen in het geteisterde dorp wel iets weg heeft van Das Weisse Band.

Een interessant gegeven maar toch kon deze film met niet bovengemiddeld boeien. 3*

Het einde was tenenkrommend omdat het zo tergend lang duurt voordat... Raar volkje die oerdegelijke Oostenrijkers zou je denken, zeker als je de gezellige films van Ulrich Seidl eveneens gezien hebt. 3*

Geen tussendoortje van Allen, maar een kroon op zijn oeuvre. Alles wat een film van Allen interessant maakt, komt in Midnight in Paris geweldig sterk naar voren. De liefde voor sfeer, de honger naar nostalgie, scherpe dialogen, de knipoog naar het intellectuele en artistieke, romantiek, humor en het relativeren. Het wordt allemaal heerlijk bereid en geserveerd in een van de leukste en beste films van het jaar. 4,5*

Moedige film over een geëmancipeerde moslima, of beter gezegd een geëmancipeerd voormalig Joegoslavië. De film laat pijnlijk duidelijk zien dat het contrast tussen het moderne Bosnië en het conservatieve moslimgedeelte opnieuw tot conflicten kan leiden.
De transformatie van Amar naar radicale moslim vond ik niet echt overtuigend, maar dat maakt de film an sich niet minder krachtig. 4*

Als je een nogal oninteressant script hebt dat qua handelingen en dialogen ´gemaakt´ overkomt, geen originaliteit als filmmaker hebt die dat zwakke script toch boeiend kan neerzetten, niet in staat bent om een oprecht beklijvend drama de kijker voor te schotelen en zelfs chronologische fouten in de film niet opmerkt, zou je dan wel een film maken? 1*

Mijn hoge verwachtingen kwamen zeker uit als het gaat om de acteerprestatie van Michael Fassbender. Hij acteert zonder opsmuk, zonder overdreven method-acting trekjes. Oogt verademend Hollywood ongepolijst.

Een Mike Leigh-personage in New York. De seks in de film was net als in Naked bijna te misantropisch om aan te zien.
De vrouwelijke tegenhanger van Fassbender anno 2012 is Carey Mulligan, maar haar aanwezigheid droeg niet enorm bij aan de film. Ze had er evenzogoed niet in kunnen zitten.

Ik ben het met Starbright Boy eens dat de film de fout maakt om te kiezen voor de zelfmoordpoging van Sissy om naastenliefde wakker te schudden.
De beste scene vond ik de poging tot een relatie met zijn collega (Nicole Beharie, erg goeie actrice ook) waarbij hij tot de conclusie komt dat zijn verslaving de eenzaamheid deed vergeten, en om zijn verslaving te voeden zal hij moeten kiezen voor de eenzaamheid.

Na de eerste kijkbeurt (niet dubbelzinnig bedoeld) voorlopig 3,5*

Dan denk je de beste films van 2011 al gezien te hebben en dan is daar We Need to Talk about Kevin. Overdonderend, beklemmend, gruwelijk, naar de strot grijpend. Noem het maar op. Tilda Swinton speelt ongeëvenaard sterk. Niet te missen.

4,5*